Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Περί χιούμορ

Τολμηρή συνέχεια καβάλα στον Ντόλη
Αλφάβητο στο Φαρ-Ουέστ

Το χρυσό στον Αστερίξ
Ο Αλίξ στην Αρχαία Ολυμπία
Ακούσαμε ότι...

         

"ΟΛΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ"

Επιτέλους τέλειωσαν ή κρίμα που τέλειωσαν ;
Νομίζουμε ότι ακούμε από τους περισσότερους την ίδια ερώτηση, δηλαδή καλύτερα με ολυμπιακούς ή πιό καλά χωρίς αυτούς ; Οχι, καλύτερα είναι να υπάρχει στόχος, να υπάρχει προσπάθεια που να σε κάνει να δοκιμάζεις τα όρια σου. Και όπως όλοι καλά ξέρουμε ακόμα και το να σηκώσεις βάρη θέλει ψυχή. Αλλιώς τα σηκώνεις όταν το πιστεύεις και αλλιώς όταν το κάνεις με μισή καρδιά. Οι ολυμπιακοί αγώνες θέτουν και ένα άλλο ζήτημα : αρκεί ο στόχος να είναι μόνο το σώμα ; Μας αρκεί μόνο ένας γερός τρικέφαλος και ένα σπέσιαλ μακροβούτι με τριπλή περιστροφή είναι ότι πρέπει για να ικανοποιηθούμε ή θέλουμε και κάτι άλλο ; Μήπως χρειάζεται και κάτι επιπλέον ; Πόση ώρα αφιερώνουμε στο body building και πόση στον Ευριπίδη τον Τόμας Μαν ή τον Goscinny ; Eίναι καλό να υπάρχει ένας μέσος όρος.

Νέο Λούκυ Λουκ ! Απίθανο και όμως υπαρκτό ! Ετοιμάζεται ήδη και θα το έχετε σύντομα στα περίπτερα και στα χέρια σας. Δημιουργοί με ευρύτητα πνεύματος όπως ο Morris, ζητούν να συνεχιστεί η σειρά όταν αυτοί θα έχουν πια αποχωρήσει και αυτό, είναι πιστεύουμε προς τιμήν τους. Φυσικά δεν θα είναι ίδια και απαράλλαχτη και δίκαια θα σκεφθεί κανείς, ότι μια σειρά μετά από κάποια χρόνια σε άλλα χέρια πιθανόν να μην μοιάζει καν με την αρχική. Δεν το νομίζουμε αυτό ή δεν το ευχόμαστε, αλλά είναι γεγονός ότι οι καιροί αλλάζουν, όλα αλλάζουν και όποιος δέχεται την αλλαγή συνήθως οφελείται.

Η έκθεση βιβλίου που θα γίνει σύντομα, θα φιλοξενηθεί στην οδό Διονυσίου Αεροπαγίτου, κάτω από την Ακρόπολη και θα διαρκέσει από τις 4 μέχρι τις 17 Οκτωβρίου. Οι εκδόσεις μας θα βρίσκονται στο περίπτερο 159. Ευχόμαστε να σας δούμε και αυτή τη φορά και να συζητήσουμε από κοντά.

Σας ευχόμαστε ένα δροσερό και ρομαντικό φθινόπωρο.
Η.Χ


"ΠΕΡΙ ΧΙΟΥΜΟΡ"


Με αφορμή το χιούμορ και ιδιαίτερα το γαλλικό, αφού αυτό αφορά τον Αστερίξ, διαβάσαμε ένα άρθρο στον τύπο, το οποίο νομίζουμε έχει το δικό του ενδιαφέρον.

Από την “Καθημερινή”, 18/01/2004 ,σε άρθρο της “The Economist”:

Οταν το χιούμορ αποκτά εθνικότητα

Οταν ο Γκονκούρ χρησιμοποιούσε την λέξη χιούμορ το 1879,αναφερόταν στους γελοιογράφους. Ηταν η χρονιά που πέθανε ο Ονορέ Ντομιέ, ο γελοιογράφος που έγινε διάσημος στην Γαλλία όταν καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλακή επειδή απεικόνισε τον βασιλιά Λουδοβίκο-Φίλιππο σαν τον Γαργαντούα του Ραμπελέ. Τα σκίτσα του Ντομιέ δημοσιεύονταν εβδομαδιαίως στο περιοδικό La Caricature, μέχρι που η κυβέρνηση απαγόρευσε την πολιτική γελοιογραφία το 1835. Με τον Ντομιέ, τον Τραβιές, τον Μονιέ και αργότερα τον Γκρανβίλ, τον Σαμ και τον Γκουστάβ Ντορέ, η γαλλική γελοιογραφία γνώρισε μεγάλες δόξες τον 19 αιώνα. Τα τέσσερα χρόνια που κράτησε η Δεύτερη Δημοκρατία μετά την επανάσταση του 1848, μπορούσαν άνετα να αστειεύονται με τον Λουδοβίκο-Φίλιππο χωρίς να κινδυνεύουν να πάνε φυλακή. Ακόμα και τα χρόνια του Ναπολέοντα του 3ου μπορούσαν να σατιρίζουν την παρισινή μπουρζουαζία, τις ένοπλες δυνάμεις και τους σκληρούς γαιοκτήμονες. Στην διάρκεια των πολέμων που έκανε η Γαλλία στην Κριμαία (1853-56), με την Αυστρία (1859) και κυρίως με την Πρωσία το 1870, οι γελοιογράφοι της χώρας έγιναν φοβερά σοβινιστές. Ο αγαπημένος στόχος του Ντωμιέ, ήταν ο γερμανός καγκελάριος Οτο φον Βίσμαρκ, με την πλουμιστή περικεφαλαία του.


Η πολιτική σάτιρα μέχρι σήμερα, το humeur engage,η πολιτική σάτιρα και γελοιο-γραφία,έχει πρωταγωνιστική θέση στη Γαλλία. Οι κωμικές ταινίες και τα θεατρικά έργα έχουν συνήθως άφθονα λεκτικά παιχνίδια και γοργούς διαλόγους. Η εκπομπή Les Guignols de l' Info, ένα καθημερινό τηλεοπτικό πρόγραμμα, σατιρίζει σκληρά την κυβέρνηση και έχει τεράστια επιτυχία. Οι Guignols έχουν γίνει ακόμα πιό αιχμηροί από τότε που ξεκίνησαν το 1988. Τίποτα δεν είναι πλέον τώρα ταμπόυ. Ο supermenteur (σούπερ-ψεύτης), το άλτερ έγκο του προέδρου Ζακ Σιράκ, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής. Να ένας χαρακτηριστικός διάλογος που αναφέρεται στα νομικά μπλεξίματα του προέδρου Σιράκ:
Σούπερ-ψεύτης: Το βρήκα! Θα σκοτώσω τον δικαστή και έτσι θα με αφήσουν ήσυχο.
Παρουσιαστής: Μα , κύριε πρόεδρε θα βρουν άλλον δικαστή.
Σούπερ-ψεύτης: Πράγματι, δεν το είχα σκεφτεί. Ε, λοιπόν θα σκοτώσω όλους τους δικαστές της Γαλλίας. O δικαστής είναι σαν το δέντρο, χρειάζεται 30 χρόνια για να αναπτυχθεί ένας καινούργιος. Μέχρι τότε θα έχω γεράσει όπως ο πρόεδρος Πινοτσέτ και θα μ' αφήσουν ελεύθερο για λόγους υγείας.

To Canard Enchaine, η εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα προκαλεί επίσης το φόβο στους πολιτικούς και στα δημόσια πρόσωπα με τα ερευνητικά ρεπορτάζ του και το αιχμηρό πνεύμα του. Στο ίδιο πεδίο λειτουργούν και άλλα δύο σατιρικά έντυπα, το Charlie Hebdo και το Hara-Kiri ,τα οποία είχαν κατά καιρούς περιπέτειες με τη λογοκρισία. Ωστόσο, ο πιό περίοπτος πολιτικός γελοιογράφος στη Γαλλία είναι ο Jean Plantureux ή Plantu. Εδώ και είκοσι χρόνια οι γελοιογραφίες του φιγουράρουν κάθε μέρα στη πρώτη σελίδα της Le Monde και σε κάθε τεύχος του εβδομαδιαίου L' Express. Ως το 1995, διάλεγε ο ίδιος τα θέματα του, αλλά όταν ανέλαβαν την διεύθυνση της εφημερίδας ο Εντβι Πλενέλ και ο Ζαν Μαρί Κολομπανί, τον πίεσαν να συμφωνήσει να έχει ως κεντρικό θέμα του το κεντρικό θέμα της εφημερίδας. [...]“Εχουμε ακόμα την αφέλεια να πιστεύουμε σε ορισμένα πράγματα" λέει ο Plantu. "Δεν έχουμε την αποστασιοποίηση που χαρακτηρίζει το αγγλικό χιούμορ, είμαστε πιό μαχητικοί. Αν υπάρχει λόγος να διαμαρτυρηθούμε, έστω και μικρός, σκίζουμε το πουκάμισο μας και τρέχουμε στους δρόμους φωνάζοντας: "Πυροβολήστε μας!”

Συναίσθημα και λογική

Αν το λατινογενές συναισθηματικό ταμπεραμέντο των Γάλλων δεν ταιριάζει με το αγγλικό χιούμορ, το ίδιο συμβαίνει και με την γαλλική λογική. Οι μικροί γάλλοι εμποτίζονται με το καρτεσιανό πνεύμα από το σχολείο και ακόμα περισσότερο, όταν πάνε στο πανεπιστήμιο. Ενα καρτεσιανό μυαλό δεν θα μπορούσε να εκτιμήσει "παράδοξα" αστεία όπως αυτό που είπε ένας άγγλος τραπεζίτης σε συνέδριο: "Yπάρχουν τρία είδη οικονομολόγων: αυτοί που ξέρουν να μετράνε και αυτοί που δεν ξέρουν". Η έλλειψη λογικής σε ένα τέτοιο αστείο το κάνει ακατανόητο στους Γάλλους. Η αυτουποτίμηση, ένα άλλο βασικό συστατικό του αγγλικού χιούμορ, δεν είναι επίσης το φόρτε των Γάλλων, ίσως γιατί δεν ταιριάζει με τον συναισθηματισμό και την ανασφάλεια τους. Οι γαλλικές κωμικές ταινίες έχουν συχνά μεγάλη επιτυχία στο γαλλικό κοινό. Ωστόσο δεν βρίσκουν πάντα την ανάλογη απήχηση στο εξωτερικό, όπως συμβαίνει με τις βρεττανικές και τις αμερικάνικες κωμωδίες -είτε είναι του Γούντι Αλλεν είτε είναι των Μόντι Πάυθον. Μιά εξήγηση είναι ότι η αγάπη των Γάλλων για την φάρσα και τα βρώμικα αστεία δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική στο εξωτερικό, αλλά σίγουρα παίζει ρόλο το γεγονός ότι οι επιδόσεις τους στα λεκτικά παιχνίδια δεν μεταφέρονται εύκολα σε άλλες γλώσσες.

Η εξαίρεση των κόμικς

Τα καρτούν είναι μια μεγάλη εξαίρεση. Τα γαλλικά εικονογραφημένα έχουν τεράστια επιτυχία παγκοσμίως. Ο Ρενέ Γκοσινί και ο Αλμπέρ Ουντερζό δημιούργησαν τον Αστερίξ ένα από τα πιό πετυχημένα κόμικς όλων των εποχών. Υπήρξαν επίσης οι πατεράδες του Λούκυ Λουκ, ενώ ο Ζαν-Ζακ Σεμπέ μαζί με τον Γκοσινί δημιούργησαν μια σειρά δημοφιλών βιβλίων με ήρωα τον "Μικρό Νικόλα". Ο Αστερίξ παρουσιάζει και αυτός αρκετά μεταφραστικά προβλήματα. Τα λογοπαίγνια είναι συχνά και η απόδοση τους απαιτεί μεγάλη επινοητικότητα από τους μεταφραστές του στις άλλες γλώσσες. Ωστόσο, χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες τους, οι ιστορίες του Αστερίξ και του Οβελίξ αντιπροσωπεύουν με τον πιό επιτυχημένο τρόπο την γαλλική αίσθηση του κωμικού σε όλο το κόσμο.



"ΤΟΛΜΗΡΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΝΤΟΛΗ!"


[... Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς και όταν τυχαίνει να είναι και δημιουργοί έχουν να αντιμετωπίσουν μια διπλή πρόκληση : από τη μια πρέπει να αρέσει αυτό που έχουν παράγει και αν τυχόν τυχαίνει, αυτό που παράγουν να έχει ξαναπαραχθεί από κάποιο “θεό” των κόμικς όπως ήταν ο Morris, ε! τότε αυτοί οι νέοι δημιουργοί θα πρέπει να είχαν πολύ μεγάλο θάρρος να συνεχίσουν το θρυλικότερο κόμικς όλων των εποχών από την εποχή που εφευρέθηκε η τυπογραφία.

Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι ουδείς αθάνατος, και ο Morris έπρεπε να περάσει στην άλλη πλευρά, όπως θα περάσουμε όλοι κάποτε και είχαμε συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι ο Λούκυ Λουκ πάει, τέλειωσε. Αυτό ήτανε, εβδομηνταπέντε τεύχη, θα ζήσουμε μ’ αυτά. Θα τα ξαναδιαβάσουμε άπειρες φορές, τα ίδια και δεν θα τα χορταίνουμε. Ξανά και ξανά. Τα ίδια τεύχη. Ο λόγος που γίνεται αυτό;. Δεν τον ξέρουμε και στο κάτω κάτω δεν θέλουμε να τον μάθουμε εφόσον η ανάγνωση και η “εικόνα” του συγκεκριμένου κόμικς είναι υπέρ του δέοντος ικανοποιητική και κάποιες φορές τολμούμε να πούμε ότι την βρίσκουμε και απολαυστική. Και ξαφνικά, ένα ωραίο πρωινό, ανύποπτοι για το τι έχει συμβεί πίσω από το παραβάν αντικρύζουμε νέο τεύχος! νέο Λούκυ Λουκ! Με αριθμό σειράς νο 76. Αν είναι ποτέ δυνατόν ! Και ποιοί είναι αυτοί οι άγνωστοι που τόλμησαν να δώσουν την συνέχεια στον μύθο;
Πως ; Gerra και Achde είπατε ; Δεν τα έχουμε ξανακούσει αυτά τα ονόματα και αυτό το κόμικς, το νέο Λούκυ Λούκ δηλαδή, με τίτλο “η Ωραία Προβένς” θα πρέπει να το εξετάσουμε. Και ποιοί είμαστε εμείς που το ζητάμε; Μα φυσικά όλοι εμείς οι τελευταίοι, έσχατοι, πιστοί αναγνώστες, αμίλητοι αλλά σταθεροί φαν της σειράς που έχουμε μάθει από τα καρέ των 75 τευχών κάθε λεπτομέρεια της φιγούρας, κάθε παραξενιά του ήρωα και ξέρουμε από ποιές πόλεις έχει περάσει, τα ονόματα όλων των εχθρών του, τα όπλα της εποχής, τις ιδιοτροπίες των Ντάλτον καθώς και τον βαθμό βλακείας του καθενός από αυτούς. Επίσης έχουμε μάθει για τα ποταμόπλοια, για το σιδηρόδρομο, για τα σαλούν και για τις φυλακές της εποχής της Αγριας Δύσης του τέλους του περασμένου αιώνα, και να μην παραλείψουμε το σερίφη, την πιό απαραίτητη φιγούρα των ιστοριών γουέστερν μετά τους κάκτους. Και όλες αυτές τις γνώσεις δεν τις πετάμε στα σκουπίδια εμείς, γιατί δεν σας κρύβουμε το γεγονός ότι έγιναν αφορμή να πάμε και παραπέρα, να διαβάσουμε και κάτι παραπάνω, πέρα από το κόμικς. Γιατί είμαστε οι αναγνώστες , οι σταθεροί σε μια σειρά με μοναδικό ύφος χιούμορ και τεχνική. Και όμως δεν απογοητευτήκαμε όταν είδαμε το νέο Λούκυ Λουκ, η “Ωραία Προβένς” .
Γιατί το τεύχος που κρατήσαμε με δέος στα χέρια μας έμοιαζε αντάξιο του πατέρα του. Αψογο σκίτσο, “γεμάτο” χρώμα , απαράλλαχτη ατμόσφαιρα, με τον Λούκυ Λουκ στο κέντρο της σκηνής και αρκετούς γνωστούς αλλά και νέους ήρωες, όλους στις θέσεις τους. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, κόμικς δεν είναι μόνο το σχέδιο. Τα κείμενα, αν και περιγραφικά στην αρχή ( ίσως για να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ του πριν και του τώρα, δείγμα μιας κάποιας αμηχανίας ίσως (;) απέναντι στην κριτική ματιά του αναγνώστη) - είναι τα αναμενόμενα, με σωστή δόση χιούμορ.


Ενα τεύχος όπως προβλέπεται. Και μην νομίζετε αγαπητοί φίλοι ότι οι δημιουργοί, ήταν κάποιοι απροβλημάτιστοι άνετοι, που ξαφνικά τους ήρθε η ιδέα να “κάνουν” Λούκυ Λουκ. Σε κάθε τους βήμα το ιερό τέρας που λέγεται Morris έβλεπε κάθε τους κίνηση, κάθε μολυβιά και το αποτέλεσμα πέρασε από εκατοντάδες μάτια πριν βγει στην κυκλοφορία. Γιατί, άπαξ και κυκλοφορήσει, αυτό ήτανε. Παίζεις το κεφάλι σου κορόνα-γράμματα, ή αρέσει ή όχι. Και το νέο Λούκυ Λουκ αρέσει. Είναι μια αντάξια συνέχεια που μας αρέσει και που δικαιώνει την πάγια άποψη μας, ότι η σειρά πρέπει να συνεχίζεται.

Θα πρέπει να αναφέρουμε μια μικρή λεπτομέρεια σχετικά με το άλογο του Λούκυ Λουκ το οποίο βαφτίστηκε Ντόλης, άρα είναι αρσενικό. Το άλογο ήταν ανέκαθεν αρσενικό, ήταν ο Ντόλης και όχι η Ντόλυ.
Ηταν μια μεταφραστική απόδοση που κράτησε σε όλα τα προηγούμενα τεύχη αλλά δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί και στο νέο τεύχος, αφού ο Ντόλης ερωτεύεται και ταξιδεύει μακριά για να βρει την αγαπημένη του. Ελπίζουμε ότι θα τον χαρείτε και με αυτό το όνομα. Η "Ωραία Προβένς" είναι η 76η κατά σειράν ιστορία στον πολύχρονο μύθο του Λούκυ Λουκ. ...]



"ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΣΤΟ ΦΑΡ-ΟΥΕΣΤ
"

[...ACHDE
“O Achde είναι κάτι σαν μάγος. Ζωγραφίζω μικρά σκιτσάκια, πραγματικές μουτζούρες και ο Herve (Achde) τα μεταμορφώνει, δίνει ζωή στις ιδέες μου, στις επιθυμίες μου. Είναι ένας παλαβός δουλευταράς, ένας αληθινός συμπαίκτης. Είναι ασφαλές να δουλεύεις με κάποιον απαιτητικό σαν κι' αυτόν. ”Laurent Gerra.

AΜΕΡΙΚΗ
"Δεν είμαι ιδιαίτερα οπαδός της χώρας και της κουλτούρας της. Η Αμερική που με αγγίζει, είναι αυτή της Δύσης του περασμένου αιώνα. Διότι ακόμα είναι, δική μας ιστορία. Ολοι αυτοί οι Ευρωπαίοι που αποβιβάστηκαν στην νέα ήπειρο. Πριν από 100 χρόνια μιλούσαν τα γαλλικά σε μεγάλη έκταση. Ο Καναδάς μου φαίνεται πιό πλούσιος από άποψη κουλτούρας, γιατί η γαλλική κουλτούρα περιορί-στηκε πολύ λιγώτερο εκεί. Γι' αυτό στέλνω μερικές αιχμές στους Αγγλους στο "Ωραία Προβένς". Laurent Gerra

ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ
"Είμαστε και οι δύο φανατικοί του σινεμά και ειδικά των γουέστερν: αυτή είναι η Αμερική μας, τα φιλμ του John Ford, Sam Peckinpah και του Sergio Leone."Ο Ανθρωπος που σκότωσε τον Λίμπερτυ Βάλανς" αποτέλεσε την αναφορά μου για να σχεδιάσω όλα τα πλάνα της πόλης και το σαλούν." Achde.

“ Mα πήρες έμπνευση από την πόλη του Βάλανς ; Γιατί για μένα το φιλμ φετίχ, είναι εκείνο το ευφυέστατο αλλά όχι και πολύ γνωστό "Will Penny", του Τom Gries με τον Charlton Heston” Laurent Gerra.

GOSCINNY
“ Είναι ο μέγιστος, ο δάσκαλος του κωμικού σεναρίου. Κανείς δεν έχει την αίσθηση της λέξης, της φόρμας όσο την είχε εκείνος. Παραμένει η απόλυτη αναφορά. Διότι είναι ο σεναριογράφος του σμιλεμένου διαλόγου, του καλογραμμένου κειμένου και της σωστής σύνταξης. Σήμερα στα κόμικς νομίζεις ότι είναι μόνο η εικόνα που μετράει, και όχι το κείμενο. Δεν έχεις παρά να δεις το "Ρομπέν των Δασών" για παράδειγμα, δεν υπάρχει κείμενο. Ο Goscinny είναι ο τύπος που ονόμασε το καράβι του "Hypotenuse" μόνο και μόνο για να έχει την ευχαρίστηση να καλέσει τους φίλους του να φάνε στο "Carre de l' Hypotenuse"! Oπως και νά’ χει και γιατί ήταν ο πιό παραγωγικός σεναριο-
γράφος του Λούκυ Λουκ, αναφέρομαι στην γλώσσα του. Νιώθω ξένος σε όλα τα σημερινά σύγχρονα κόμικς, όπου ο όλοι αυτοί οι τύποι ονομάζονται Graaaaaak ή Schpronkh και δεν εκφράζονται παρά με εκφράσεις του στυλ :"είμαι ο φιλντισένιος γιός του ανέμου". Laurent Gerra

ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ
"Οπωσδήποτε ,ξαναρχίζοντας την σειρά, αναφερόμαστε στην εποχή που προτιμάμε. Ο Λούκυ Λουκ ποτέ δεν σταμάτησε να εξελίσσεται γραφικά και ψυχολογικά από τότε που δημιουργήθηκε. Τα μέγιστα σημεία του, τόσο σεναριογραφικά όσο και γραφιστικά, προσεγγίστηκαν στο τέλος της δεκαετίας του 60 και στην αρχή της δεκαετίας του 70 και μιλάμε για τα τεύχη "Η Αμαξα" ,”Η Θεραπεία των Ντάλτον" αλλά και το "Μαμά Ντάλτον". "Η Αμαξα" είναι το κατ' εξοχήν αριστούργημα όσον αφορά το σχέδιο και το
"Η Θεραπεία των Ντάλτον" όσον αφορά το σενάριο. Το να γυροφέρνει σε 44 σελίδες και σε κάθε σχεδόν περίπτωση, μια άμαξα, έξι επιβάτες, τέσσερα άλογα, τον οδηγό και το Λούκυ Λούκ με τον Ντόλη είναι πραγματικά τρελό, είναι μια περιήγηση δυνατή!”
Achde

ΙΣΤΟΡΙΑ
“ Εχω δουλέψει πολύ
κοπιαστικά πάνω στην ιστορική αλήθεια σε σχέση με την αφήγηση. Ολα τα γεγονότα, ελάχιστα απέχουν από την πραγματικότητα, είναι ακριβή.
Από τον προσυλητισμό των Ινδιάνων μέχρι την κατασκευή του πρώτου σιδηροδρόμου του Κεμπέκ.Βρίσκουμε μάλιστα και μια γκραβούρα εποχής στο τέλος του βιβλίου ”
Laurent Gerra

ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΕΣ
" Aναγνωρίζουμε γνωστά πρόσωπα είναι αλήθεια,σαν τους Guy Lux, την Celine Dion ή τον Rene, αλλά δεν νομίζω ότι υπερβάλλαμε.
Είναι αλήθεια επίσης ότι μπορούμε να νιώσουμε και μιά επίδραση από Αστερίξ “ Laurent Gerra.

ΚΕΜΠΕΚ
"Με ενδιέφερε πολύ να παραθέσω την ιστορία στο Κεμπέκ.Κατ' αρχάς διότι ο Λούκυ Λουκ δεν είχε ποτέ πάει εκεί.Και ύστερα μου άρεσε να βάλω αυτόν τον γάλλο αλλά αμερικάνο ήρωα μέσα σε ένα κόσμο γαλλόφωνο. Από συμβολική άποψω, γιατί κατόπιν θυμήθηκα ότι την ημέρα του θανάτου του Morris βρισκόμουνα στο Κεμπέκ. Πιθανόν να είναι ένα παιχνίδι του υποσυνείδητου.”Laurent Gerra....]


"ΤΟ “ΧΡΥΣΟ” ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΞ"

[...Oι περιπέτειες του γαλάτη Αστερίξ, είναι μια φανταστική πραγματικότητα, όπως όλοι μας πολύ καλά γνωρίζουμε, άσχετα με την ευχαρίστηση που βρίσκουμε κάθε φορά που τον παρατηρούμε να κατατροπώνει τους κατά πολύ δυνατώτερους και καλά οπλισμένους αντιπάλους του. Είναι όμως μια εξαιρετική ευκαιρία - παρ’ όλη τη “φανταστικότητα” του- για πολλούς επιστήμονες της ιστορίας και του πολιτισμού να ξαναπάνε πίσω στην ιστορία και να την ξαναδούν με νέο μάτι. Τέτοια είναι η περίπτωση των καθηγητών κλασσικής φιλολογίας και αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Αμστερνταμ Rene Van Royen και Sunnyva Van der Vegt, οι οποίοι εξέδωσαν ένα δεύτερο βιβλίο με αφορμή τις περιπέτειες του μικρόσωμου γαλάτη και ταξίδεψαν μαζί με τη παρέα του, στην Αρχαία Ελλάδα την εποχή που το γαλατικό χωριό έστειλε την δική του ολυμπιακή αποστολή για τους αγώνες.
Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το πολύ ενδιαφέρον αυτό βιβλίο :

[... Μπορεί οι Αγώνες του 1896 να αποτέλεσαν την αρχή μιας νέας ολυμπιακής παράδοσης, ωστόσο είχαν ακόμη πολλά χαρακτηριστικά της αθλητικής γιορτής στην οποία έλαβε μέρος ο Αστερίξ το 48 π.Χ. Έτσι οι αθλητές του 19ου αιώνα έτρεχαν, όπως και ο γαλάτης συνάδελφός τους πριν από αιώνες, στο στίβο ενός πραγματικά αρχαίου σταδίου. Το στάδιο αυτό, το Παναθηναϊκό Στάδιο, χτίστηκε στην Αθήνα στα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ. από τον Ηρώδη τον Αττικό, που ήταν πολύ εύπορος και δαπανούσε εύκολα χρήματα για τον καλλωπισμό της γενέτειράς του. Ο Ηρώδης δεν λυπήθηκε ούτε τα χρήματα ούτε τον κόπο προκειμένου να κάνει το στάδιο ένα πραγματικό έργο τέχνης, γιατί η παράδοση λέει ότι διέταξε να βάλουν τόσο πολύ μάρμαρο που τελικά το λατομείο, που χρησιμοποιήθηκε γι' αυτό το σκοπό, έκλεισε εντελώς. Οι Αθηναίοι χρωστούσαν μεγάλη ευγνωμοσύνη στον ευεργέτη τους. Γιόρταζαν σ' αυτό το στάδιο τα Παναθήναια, γιορτή που γινόταν κάθε χρόνο προς τιμήν της θεάς Αθηνάς και στη διάρκεια της οποίας διοργανώνονταν και αθλητικοί αγώνες. Αυτό το στάδιο που ήταν κάποτε ωραιότατο, δεκαεπτά αιώνες αργότερα δεν ήταν παρά χορταριασμένα ερείπια. Στους αιώνες που προηγήθηκαν, οι θρησκευτικές εορτές είχαν περιέλθει σε αχρησία και κανείς δεν είχε κάνει τον κόπο να συντηρήσει αυτό το άλλοτε πανέμορφο κτήριο. Η νέα Ολυμπιακή Επιτροπή εκλήθη το 1895 να αντιμετωπίσει την ωμή πραγματικότητα, όταν αποδείχτηκε ότι η ανακαίνιση και οι αναγκαίες μετατροπές του φημισμένου αρχαίου σταδίου κόστιζαν σχεδόν ένα εκατομμύριο δραχμές. Το ταμείο είχε μόνο 300.000 δραχμές! Ευτυχώς που παρουσιάστηκε τότε ένας άξιος διάδοχος του Ηρώδη του Αττικού. Ο Γεώργιος Αβέρωφ, που είχε κάνει και άλλες δωρεές στο ελληνικό κράτος, ανέλαβε χωρίς να διστάσει όλες τις δαπάνες της ανακαίνισης. Ως δείγμα ευγνωμοσύνης, ανεγέρθη αδριάντας του στην είσοδο του σταδίου, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν υπό τις ζητωκραυγές χιλιάδων Αθηναίων μία μέρα πριν από την τελετή έναρξης των θΑγώνων. Ο Αβέρωφ είχε κάνει ένα πολύ μεγάλο καλό στην πόλη με τη γενναιοδωρία του, αλλά τα προβλήματα δεν έλεγαν να τελειώσουν. Η Αθήνα δεν είχε ούτε ποδηλατοδρόμιο ούτε κατάλληλο χώρο για την σκοποβολή. Τα γήπεδα τέννις δεν έλεγαν και πολλά πράγματα και στους χώρους όπου θα γίνονταν τα θαλάσσια σπορ έπρεπε, μεταξύ άλλων, να κατασκευαστούν ακόμη κερκίδες. Το ταμείο της Επιτροπής εξακολουθούσε να είναι μείον, αλλά οι διοργανωτές δεν το έβαλαν κάτω. Πήραν μια βαθειά ανάσα και έδωσαν την εντολή να αρχίσουν οι αναγκαίες κατασκευές, προφανώς με την πεποίθηση ότι τώρα που υπήρχε τόσο μεγάλη ανάγκη, η σωτηρία θα ήταν μάλλον κοντά. Και είχαν δίκιο. Η κυβέρνηση βοήθησε την Επιτροπή με την έκδοση αναμνηστικών γραμματοσήμων και επιπλέον τα εισιτήρια για τους αγώνες στίβου έγιναν ανάρπαστα ...]


"O ΑΛΙΞ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ"

[...o γεγονός ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες απασχολούν τόσους διαφορετικούς καλλιτέχνες, σε αντίστοιχα πολυάριθμα είδη έκφρασης, αποτελεί την μεγάλη επιπρόσθετη “επιτυχία” τους. Ο θεατής -αναγνώστης έχει να κερδίσει μιά ακόμα άποψη εκτός την καθιερωμένη αθλητική, σχετικά με τους αγώνες αυτούς. Και είτε είναι ο Αστερίξ που ταξίδεψε κάποτε στην Αρχαία Ολυμπία, είτε είναι ο Αλίξ που έκανε μια αντίστοιχη διαδρομή, πάντα πρόκειται όχι γι΄αυτούς, αλλά για τον δημιουργό τους ο οποίος “κρυφά”, πίσω από τον ήρωα, πίσω από την περιπέτεια, έρχεται να αποτίσει ένα φόρο τιμής στο αθλητικό γεγονός και να επηρεάσει με τη σειρά του όπως αυτός καλύτερα νομίζει, το κοινό του. Να το ταξιδέψει μαζί με τον ήρωα με σκοπό την επιμόρφωση ίσως ; την εκ νέου ανακάλυψη ; Μόνο ο αναγνώ-στης μπορεί να απαντήσει με σιγουριά.

Με τη σειρά του ο γνωστός λάτρης της αρχαιότητας Jacques Martin, χωρίς να έχει περιοριστεί στον Ελλαδικό χώρο, μας φέρνει στο σήμερα, μέσω των ταξιδιών του Αλίξ, μια δική του ανασκόπηση της Αρχαίας Ολυμπίας, των Αγωνισμάτων και της ατμόσφαιρας που πιθανόν να επικρατούσε εκείνα τα πολύ μακρυνά χρόνια σε αυτή την περιοχή της Αρχαίας Ελλάδας.
Με σχέδιο πάντοτε ρεαλιστικό και “αρχιτεκτονικό”, αναπαριστώνται στο τεύχος του Jacques Martin “ Τα Ταξίδια του Αλίξ - οι Ολυμπιακοί Αγώνες ” όχι μόνο η Αρχαία Ολυμπία, το Ολυμπιακό χωριό κ.λ.π, αλλά περιγράφονται επίσης διάφορα καθημερινά “θέματα” σχετικά με τους αγώνες, όπως ο όρκος, ο τρόπος άθλησης, οι “Ολυμπιακές ημέρες” καθώς και τα βασικά ολυμπιακά αγωνίσματα.

Τα βιβλία του Jacques Μartin είναι πασίγνωστα για το εξαιρετικό σχέδιο τους που και σε αυτή τη περίπτωση δεν υστερεί σε τίποτα με όλα τα προηγούμενα έργα του. Τα αυθεντικά σχέδια του βιβλίου αυτού, που κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις μας, εκτέθηκαν από το Δήμο Μαραθώνα, από τις 10 έως 30 Αυγούστου 2004, κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.
Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του έργου : “Τα ταξίδια του Αλίξ - οι Ολυμπιακοί Αγώνες ”.

[...Όπως όλοι οι αθλητές που συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Αλίξ υποτάσσεται στις πατρογονικές τελετουργίες και ακολουθεί την επίσημη πομπή που βρίσκεται καθ'οδόν εδώ και δύο μέρες. Ύστερα από μακρά πορεία που διακόπτεται από στάσεις μπροστά σε ναούς και από θυσίες ζώων, ιδού η αποκάλυψη ενός τόπου που περιέχει ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου!
Δεσπόζοντας στην Άλτη, ο Ναός του Δία θεωρείται πράγματι ότι στεγάζει ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου: το μνημειώδες άγαλμα του πρώτου των θεών που λαξεύτηκε -οικοδομήθηκε θα έπρεπε να πούμε καλύτερα, τόσο μεγάλο είναι- από τον Φειδία το εργαστήριο του οποίου βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τα λουτρά και το κολυμβητήριο...]

[...Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Αλίξ ορίστηκε από τους ομοίους του να αντιπροσωπεύσει την πόλη της Ρώμης στους Αγώνες. Σπονδοφόροι, δηλαδή διαλαλητές από την πόλη της Ήλιδας, στην οποία ανήκει το ιερό της Ολυμπίας, έχουν ταξιδέψει από πόλη σε πόλη, συνοδευόμενοι από σαλπιγκτές, για να αναγγείλουν την ημερομηνία των αναμετρήσεων. Κατά την εποχή της Κλασικής Ελλάδας, η επικοινωνία αυτή υποδείκνυε πότε έπρεπε να σταματήσει κάθε διαμάχη μεταξύ των πόλεων. Ωστόσο, αυτή η ωραία πρωτοβουλία, «η ολυμπιακή εκεχειρία» εξαφανίστηκε μόλις οι αγώνες άρχισαν να διεξάγονται σε πανελλαδικό επίπεδο, δηλαδή στις πόλεις εκτός ηπειρωτικής Ελλάδας. Όταν οι Ρωμαίοι τον επέλεξαν ως ηνίοχο για την αρματοδρομία, ο Αλίξ όφειλε να γίνει δεκτός και από τους Ελλανοδίκες δηλαδή τους «κριτές των Ελλήνων», δέκα τον αριθμό (αυτός ο αριθμός δεν μεταβλήθηκε παρά ελάχιστα στο διάβα των χιλίων και πάνω χρόνων που διήρκεσαν οι αρχαίοι αγώνες). Αυτοί οι πολίτες της Ήλιδας -συχνά ιερείς- επιλέγονταν τυχαία και επωμίζονταν την ευθύνη, ένας για κάποια δοκιμασία, άλλος για τους πανηγυρισμούς, άλλος για την απονομή των βραβείων ή ακόμα και για την πειθαρχία και την διασφάλιση της τάξης. Χρειάστηκε να περιμένει αρκετά για την έγκριση, λόγω της απόστασης ανάμεσα στην Ρώμη και την δυτική Ελλάδα όπου βρίσκεται το ιερό της Ολυμπίας. Ο Αλίξ όφειλε να ορκιστεί ότι, κατά τη διάρκεια των δέκα μηνών που προηγούνταν των Αγώνων, θα αφιέρωνε το χρόνο του μονάχα στην προετοιμασία του, σωματική και νοητική. Eνα μήνα πριν από την επίσημη ...]


"Χιούμορ! Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου"

[...Είναι μεγάλος σαν αρκούδα, άσπρος σαν βαμβάκι και αγαθός σαν αρνί! Ο μεγαλόσωμος σκύλος που συντροφεύει το ιδιόρυθμο αφεντικό του, τον κοροιδέυει όποτε κάνει δίαιτα, για να υποχρεωθεί και ο ίδιος μετά σε αδυνάτισμα και είναι όλο παράξενες εφευρέσεις που οι μισές έχουν στόχο το φαί και οι υπόλοιπες, στο πως θα υπονομεύσει την απαίσια γάτα με το όνομα Σενεσάλ. Αλλος ένας σκύλος που αποσκοπεί στο να μας ζητήσει ακόμα λίγη συμπάθεια για το είδος του, που έχει άποψη, δεν κουβαλάει μόνο παντόφλες και που δεν πρόκειται να λυπηθεί καμμιά γάτα για όσο ζει.

Οι αψιμαχίες των δύο ζωντανών δεν φαίνεται να βλέπουν ένα τέλος και όσο για τον αφέντη του σκύλου, μάλλον κάπου κοντά θα είναι, σε κάποιο κατάστημα υγιεινής διατροφής, όπου θα ψωνίζει ψωμί χωρίς λιπαρά και ζυγαριά που να δείχνει μέχρι τα 65 κιλά. Ο κόσμος που μεγαλώνει ο Κούμπιτους είναι ένας κόσμος μπαμπά-γιού όπως και στον Αχιλλέα Ταλόν. Εδώ παίζει το ρόλο σκύλου-προστάτη και όπως κάθε καλός σκύλος έχει όπως είπαμε, την γάτα εχθρό, τη Σενεσάλ που τον πρήζει κάθε τρεις και λίγο και η φιλία τους είναι ένα πάρε-δώσε μεταξύ αγάπης και μίσους. Σαν κάθε καλοθρεμένο σκύλο του αρέσει να τον ταιζουν, να αράζει και να φλερτάρει.
Πριν καταλήξει σε αυτόνομο τεύχος το 1989, ο Κόυμπιτους δημοσιεύοταν σε συνέχειες από το 1971.Το 1990 πήρε το δρόμο για την τηλεόραση μετά από την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε μέχρι τότε. Ο πατέρας του Κούμπιτους είναι ο Dupa που γεννήθηκε στο Βέλγιο το 1945 και το πραγματικό του όνομα ήταν Luc Dupanloup.
Με παρότρυνση του Maurice Tilleux μπαίνει το 1963 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών, όπου και φοιτά για τρία χρόνια. Μετά από πρόταση του Greg, o οποίος ήταν ήδη συντάκτης στον Τεντέν, εργάζεται σαν βοηθός του τελευταίου για τα κόμικς "Zig et Puce" και "Αχιλλέα Ταλόν". Αυτή όμως δεν ήταν η μοναδική του συμμετοχή αφού εργάστηκε και για τα "Fifi", "Fleurette", "Luc Junior" και "Tootsy".Το 1966 μπήκε στην ομάδα δημιουργίας της εφημερίδας "Tintin" για κάποιες σύντομες ιστορίες όπου και δημιουργεί τo 1968 τον "Cubitus".

Η σειρά έγινε πολύ δημοφιλής και το κοινό της δεν ήταν μόνο τα παιδιά αλλά και ενήλικες. Παράλληλα με αυτή τη δουλειά, δημιούργησε τον "Petit Biniou". To 1972 ξανασχολήθηκε με το "Chlorophylle et Minimum", πάνω σε μιά σειρά του Raymond Macherot όπου το σενάριο ήταν του Greg αρχικά και κατόπιν του Bob de Groot. To 1980 ασχολείται με τις περιπέτειες του "Nicky" ενός συμπαθέστατου οδηγού.
Ο Dupa έγραψε επίσης ρεαλιστικά και φανταστικά σενάρια για τον "Eric" , αλλά συνεργάστηκε επίσης για στο γράψιμο στο "Alice aux Pays des Merveilles", μαζί με τους Greg, Dany, Turk και De Groot. Eχει τιμηθεί με πολλά βραβεία όπως το Crayon d' Argent - 1973, Aigle d' Or de la Ville de Nice - 1982, Prix du meilleur livre pour enfants de la B.D de Paris - 1984...]

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX