Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 

ALEA JACTA EST!

Editorial
Αγαπητοί φίλοι γειά σας,

To γεφύρι μας στήθηκε επιτέλους. Αν και δεν είχε πολλές ομοιότητες, ως προς το χτίσιμο, με το γνωστό γεφύρι του πολυθρύλητου άσματος, που τέλεψε τελικά, αφού όμως χρειάστηκε πρώτα να εντειχιστεί σ' αυτό η γυναίκα του πρωτομάστορα (μπρρ...), εντούτοις οι δυσκολίες ήταν πολλές, διάφορες και αναπόφευκτες. Να όμως που τελικά σας το παραδίδουμε αφού οι πρωτομάστορες που ήταν περισσότεροι από ένας, με κινητήρια δύναμη την αγάπη τους για τα κόμικς υπερέβαλαν εαυτούς.Το γεφύρι αυτό λοιπόν, θα χρησιμεύσει προκειμένου να υπάρξει μια αμφίδρομη επικοινωνία της ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ με τους αναγνώστες της, δηλαδή εσάς. Με αφορμή τα αγαπημένα μας κόμικς, το 16σελιδο που από σήμερα και κάθε 3 μήνες θα λαμβάνετε - ευελπιστώντας ότι θα το περιμένετε με αδημονία και θα το"ξεκοκκαλίζετε" με...λαιμαργία - θα είναι η γέφυρά μας. Δίκαια θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος από εσάς "και γιατί θα έπρεπε να καταβληθεί τέτοια προσπάθεια, για να καταστεί πραγματικότητα αυτό το γεφύρι ; Ποιός είναι ο σκoπός του και γιατί ;". Χμμμ..., μου αρέσουν οι σκεπτικιστές. Aς εγκαινιάσουμε λοιπόν αυτή την επικοινωνία απαντώντας στο γιατί ήταν αναγκαία κατά την γνώμη μας αυτή η γέφυρα. Ασφαλώς υπήρξαν πολλοί και σημαντικοί λόγοι.
Πρώτα-πρώτα τα κόμικς θεωρούνται και είναι μια από τις αναγκαίες βαλβίδες διαφυγής του ανθρώπου από την καθημερινότητα (μίζερη ή όχι, δεν έχει και πολλή σημασία). Δεύτερον, τα κόμικς προκαλούν, ερεθίζουν και προβληματίζουν ενίοτε τον καθένα μας, ευφραίνουν ταυτόχρονα την ψυχή και τέρπουν το πνεύμα. Τρίτον, τα κόμικς εκφράζουν και απευθύνονται σ' όλους. Και στους ευφυείς δυστυχισμένους και στους ανόητα ευτυχισμένους και στους τρόπον τινά αγράμματους και στους παντοιοτρόπως μορφωμένους. Τέταρτον, τα κόμικς μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο να μάθει να σκέφτεται κάπως διαφορετικά από αυτό που τον έχουν συνηθίσει, αντλώντας πληροφορίες, κάνοντας συσχετισμούς και πλάθοντας όνειρα. Τα κόμικς επενεργούν στον Aνθρωπο όπως ακριβώς και οι υπόλοιπες Τέχνες, γιατί τα κόμικς, όπως λέει και ο Morris, πράγματι λογίζονται ως την 9η τέχνη του πολιτισμού μας. Το γιατί φυσικά, δεν εξηγεί και τον σκοπό αυτής της "γέφυρας". Η επικοινωνία αυτή αρχίζει από την στιγμή που ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, ερεθισμένοι από τους μικρούς και μεγάλους, άσημους και σημαντκούς, εκείνους και τους άλλους, μεγάλους δημιουργούς των κόμικς, αυξάνουμε την εντροπεία μας, ξυπνάμε, ζωντανεύουμε, διασκεδάζουμε, ψυχαγωγούμαστε, προβληματιζόμαστε, κρίνουμε και εκφραζόμαστε. Για να επικοινωνήσουμε και να μεταμορφωθούμε τελικά, όχι σε άξεστους "κονκισταδόρες" αλλά σε ευγενικούς "κομικσταδόρες" συντροφιά με μερικούς από τους ήρωές μας. Μαγικό φίλτρο ή μαγικός ζωμός ; Επαναστάτης ή τυχοδιώκτης ; Μέρες ύπνου εργασίας ή νύχτες δράσης οκνηρίας ; Ποιός ήταν ο Μονέ και γιατί έκανε"συλλογή" από νούφαρα; Υπήρξε πράγματι ο Κοτσίς ; Γιατί αυτό και όχι εκείνο; Υπάρχει κάποτε, κάποια σχέση με μια φανερή ή έστω κρυφή πραγματικότητα; Είναι πράγματι επιφανειακή η συμπεριφορά των χαρακτήρων; Γιατί αντιδρούν έτσι; Αξιοπιστία ή αληθοφάνεια στα στοιχεία που συνθέτουν την ιστορία; Συσχετίσεις και προεκτάσεις, με ποιό αντικείμενο και για ποιό λόγο; Ευσεβείς πόθοι ή ασεβείς αντιπάθειες; Κρυφά νοήματα ή φανερές αηδίες; Λάθος στο σκίτσο ή... κάτι άλλο συμβαίνει;
Ισως μερικοί από εσάς διαβάζοντας - και όχι απλά ξεφυλλίζοντας - κάποια ιστορία, ήδη να έχετε σκεφθεί ("σκέφτομαι άρα υπάρχω") αρκετές φορές κάπως έτσι, και να έχετε αναρωτηθεί για πράγματα που μπορεί να μην γίνονται "ούτε στον κινηματόγραφο, αλλά στα κόμικς μπορεί !
Η μονάδα φίλοι μου, έχει μεγάλη αξία όταν αναφέρεται σ' ανθρώπους και όταν συμβεί αυτό όπως συμβαίνει, εδώ και τώρα, στο "Comicon", πρέπει αυτή η μονάδα να αντιμετωπιστεί σαν μια μοναχική ιδιοφυία που έχει την ανάγκη να απορήσει, να μάθει, να γνωρίσει, να επικοινωνήσει, να διαφωνίσει και να εκφραστεί ελεύθερα. Θεωρητικά η δύναμη της σκέψης και η έκφραση της γνώμης μπορεί να παράγει θετικά αποτελέσματα από την στιγμή που γίνεται με καλή πρόθεση και αγάπη προς ένα αντικείμενο. Αν όμως μπορούσε να βρεθεί ο τρόπος μιας πιο άμεσης επαφής μεταξύ “ημών και υμών”, μέσω ενός χώρου επικοινωνίας όπως για παράδειγμα ένα βιβλιοπωλείο, κάπου δίπλα μας, τότε θα μπορούσε να διαπιστώσει ο καθένας μας ότι η απόσταση από την θεωρία στην πράξη δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαίνεται εξαρχής. Ίσως τελικά, η απόσταση να μπορεί να καλυφθεί μ’ ένα μόνο βήμα. Η δική μου άποψη είναι ότι αν ισχύει στην τέχνη το "υποταγή στην πρώτη εντύπωση, τότε γιατί να μην ισχύει στην ζωή το "τόλμη στην πρώτη ευκαιρία"; Ετσι σκεπτόμενος λοιπόν και μέχρι το άλλο μας ραντεβού, σας αφήνω να απολαύσετε τις νέες σειρές μας και να τολμήστε να περιδιαβείτε το νεόχτιστο και αστραφτερό γεφύρι μας. Μέχρι τότε να είστε καλά και καλή αντάμωση. Και μην διστάσετε. Το γεφύρι μας είναι πολύ γερό. Μπορείτε να το διασχίσετε άφοβα, κουβαλώντας πάνω σας λίγο χαρτί κι ένα μολύβι.

Μi.ΜΠ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ 1ου ΤΕΥΧΟΥΣ

Σελ.2 Περιεχόμενα
Σελ.3 Editorial
Σελ.4 Επικοινωνία
Σελ.5 Γεύσεις-ΙΖΝΟΤΚΟΥΝΤ
Σελ.6 Οταν ο Οδυσσέας συνομίλησε με τον Ηρόδοτο
Σελ.7 Εκρηκτικό Μίγμα
Σελ.8-9 ΣΠΙΡΟΥ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΖΙΟ
Σελ.10 Η αμήχανη Δύση και το νέο κατασκοπικό genre
Σελ.10 Πόλη δίχως έλεος
Σελ.11 Ο Αsterix αφηγείται τη γέννηση του μεγάλου του αδελφού ΟΥΜΠΑ-ΠΑ!
Σελ.12 Το Soundtrack Ενός Φαλακρού Ηρωα
Σελ.12 ΑΣΤΕΡΙΚΙΟΣ & ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ
Σελ.13 Το κρυφό πρόσωπο του Μorris
Σελ.14 Τα Νέα μας
Σελ.15 Κυκλοφορίες
Σελ.16 Νεες κυκλοφορίες


"ΟΤΑΝ Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΥΝΟΜΙΛΗΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΗΡΟΔΟΤΟ"
Συχνά όταν βουλιάζουμε στον αναπαυτικό καναπέ και φοβισμένα αναζητούμε στην ομοιομορφία των εικόνων της τηλεόρασης τη διαφορετικότητα, ξεσπάνε μέσα μας μικρές εξεγέρσεις που προκαλούν τις αισθήσεις μας.
Η επιθυμία για δημιουργική απόδραση - άρα και καινούργιες οδούς σκέψης - γίνεται αίτημα και φυσικά ο ορισμός της δημιουργικής απόδρασης είναι ένας : τα ταξίδια. Η σκέψη και μόνο ενός απολαυστικού ταξιδιού είναι ικανή να εξάψει και την πιο μουδιασμένη φαντασία.
Ο "Αλίξ" είναι το απόλυτο ταξίδι. Είναι το ταξίδι στο χρόνο. Στην περιπέτεια. Στην ιστορία. Είναι το όνειρο κάθε φιλόδοξου ατόμου που επιδιώκει να κεντρίσει τα όριά του. Είναι η καλά κρυμμένη τυχοδιωκτική πλευρά των ψυχών. Μπροστά στα μάτια μας, έχουμε την αίσια αποκάλυψη μιας χορταστικής υπερπαραγωγής, ενός μοναδικού υπερθεάματος. Ενός ιστορικού γεγονότος. Ο τηλεοπτικός οφθαλμός του Jacques Martin τρυπάει τον ουρανό για να χαρτογραφήσει αρχικά την αρχαία Μεσόγειο και να περιγράψει στη συνέχεια τους μικρούς της κόσμους με τους μεγάλους ανθρώπους. Ένας λάτρης των αρχαίων πολιτισμών προσφέρει απλόχερα την πιο διεισδυτική και αναλυτική εικόνα τους. Ποιος είναι ο Αλίξ; Δεν είναι άλλος από εκείνον που κρυφάκουσε τον Οδυσσέα να συνομιλεί με τον Ηρόδοτο. Το ταξίδι γίνεται ο μοχλός για την αφήγηση της ιστορίας. Εάν κανείς κλείσει τα βλέφαρά του και διασκεδάσει για μερικά δευτερόλεπτα τη σκέψη του με εικόνες αρχαίων πολιτισμών της Μεσογείου, είναι βέβαιο πως οι εικόνες τούτες θα μοιάζουν εκπληκτικά με αυτές του δημιουργού του Αλίξ.
Αποενοχοποιημένος από τις συχνά υστερικές και βιασμένες ενέργειες εντυπωσιασμού το έργο αναδιπλώνεται με τρόπο εξαντλητικό, μα διόλου κουραστικό, σαν ένα εγχειρίδιο ιστορίας με βαθιά κοινωνιολογική σκέψη.
Με ένα πολύχρωμο μαγικό ραβδί, ζωντανεύουν μονομιάς τα αγάλματα των αρχαίων Ελληνικών και Ρωμαϊκών ναών. Η πλαστική του Πραξιτέλη και των άλλων γλυπτών κινείται αριστουργηματικά στα "κλασικά" καρέ του Jacque Martin. Το σκίτσο του δίνει πνοή, αναγεννά τα μαρμάρινα αγάλματα, χαρίζοντάς του Διονυσιακές χορευτικές φιγούρες.
Η πληθωριστική αυτή διάθεση, όχι μόνο στην εικόνα αλλά και στο λόγο, μοιάζει με ριψοκίνδυνο πείραμα αφού εύκολα κανείς ολισθαίνει στην επιδειξιμανία, στο show, στη φλυαρία. Όμως, η γιορτή αυτή σχεδιάζεται με εξαιρετικά καθαρές γραμμές, απόρροια μιας εξαιρετικά καθαρής σκέψης: του ορθολογισμού του Jacques Martin.
Για μια στιγμή απέναντι στη λογική του δημιουργού αισθανόμαστε λιγότερο ενεργοί. Η "μη-συμμετοχή" όμως τη στιγμή της ανάγνωσης, μετουσιώνεται σε αυτοκατευθυνόμενη δράση με το γύρισμα της σελίδας. Εκστατικοί ανατρέχουμε σε όλη τη βιβλιογραφία μας για τους αρχαίους πολιτισμούς και ετοιμάζουμε τις βαλίτσες μας για να ψηλαφίσουμε τα απομεινάρια τους. Το ερέθισμα έχει μεταβάλλει τη διάθεσή μας αιφνιδιαστικά.
Μήπως έχουμε να κάνουμε με μια μονόδρομη σχέση; Μήπως έχουμε απέναντί μας έναν υπερόπτη διδακτικό τύπο που επιδεικνύει τη δύναμη των γνώσεών του, αδιαφορώντας για το αν οι αναγνώστες του γνωρίζουν πως οι Ηράκλειες Στήλες (σελ.30), είναι ο τελευταίος βράχος της Μεσογείου, το Γιβραλτάρ ; Κατηγορηματικά όχι ! Γιατί ο Jacques Martin είναι ο Αλίξ. Είναι το μικρό αμούστακο αγόρι που κάνει λάθη, έχει αδυναμίες και συχνά ψελίζει το φόβο του για το άγνωστο. Ζητά το διάλογο, επιθυμεί την αρωγή, όχι όμως στη στατική της μορφή. Θέτει κι άλλα ερωτήματα, μας γνέφει για να τον ρίξουμε σε νέα ταξίδια όπου θα γνωρίσει κι άλλο την ιστορία.
Όπως μας παροτρύνει, έτσι περιμένει να τον παροτρύνουμε. Ίσως η λέξη κλειδί του έργου είναι παρότρυνση, διότι όποτε κι αν είναι φανερωμένη, δηλαδή ακάλυπτη η αλήθεια, ο καλλιτέχνης στρέφεται πάντα με συνεπαρμένο μάτι σε εκείνο που εξακολουθεί να είναι καλυμμένο.
Υ.Γ. Σε μια ακραία σκέψη, οι περιπέτειες του Αλίξ θα έπρεπε να διδάσκονται στο σχολείο!
Λ.Ξ.


"ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΜΙΓΜΑ"


Η ιστορία της Αμερικής ελάχιστα μας είναι γνωστή και είναι απολύτως φυσιολογικό αυτό να συμβαίνει σ' εμάς, τους Έλληνες. Όμως εμείς θα επιχειρήσουμε να κάνουμε ένα φλας μπακ σ' ένα κομμάτι της, μια και αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι έχει άμεση σχέση ή τουλάχιστον έχει σταθεί η αφορμή για να "στηθεί" η περιπέτεια που θα διαβάσουμε στο πρώτο τεύχος του Μπλούμπερυ "Οχυρό Ναβάχο".
Το σκηνικό έχει κάπως έτσι :
Με το τέλος του Αμερικανομεξικάνικου πολέμου, το 1848 το Μεξικό παραχωρεί στην Αμερική προς εκμετάλλευση εδάφη του Τέξας, της Καλιφόρνια, της Αριζόνα, του Νέου Μεξικού, της Γιούτα και της Νεβάδα. Νοτιοδυτικά της Αριζόνα ζουν διάφορες ινδιάνικες φυλές των Απάτσι όπως είναι οι Τσιρικάουα, οι Μεσκαλέρος, οι Ναβάχος κ.α.
Οι έποικοι συμβιώνουν κατά καιρούς ειρηνικά με τους αυτόχθονες κατοίκους αυτών των περιοχών που εξασφαλίζουν την τροφή τους με το κυνήγι και την καλλιέργεια της γης τους, παρά τις περιστασιακές επιδρομές μερικών περιπλανώμενων θερμοκέφαλων ινδιάνων. Όμως λίγο πριν ξεσπάσει ο Εμφύλιος πόλεμος της Αμερικής, το 1861, συμβαίνουν μερικά αλυσιδωτά γεγονότα που θα οδηγήσουν σ' ένα πολύχρονο και αδυσώπητο Ινδιάνικο πόλεμο.
Με αφορμή την απαγωγή ενός παιδιού από κάποιους ινδιάνους, σχηματίζεται απόσπασμα από τον υπολοχαγό Μπάσκομ που κατορθώνει να παγιδεύσει τον Κοτσίς, τον αρχηγό των Τσιρικάουα και να συλλάβει ως ομήρους την οικογένειά του και τους δύο ανηψιούς του. Αυτός με τη σειρά του απαγάγει αυτόν που θεωρεί προδότη και προτείνει ανταλλαγή. Ο Μπάσκομ αρνείται και ο Κοτσίς οργισμένος, βασανίζει μέχρι θανάτου τον όμηρό του. Σε αντίποινα ο Μπάσκομ εκτελεί τα δύο ανήψια του.
Κι έτσι αρχίζει ο φόβος να βασιλεύει πάνω από τα κεφάλια των αποίκων αυτών των περιοχών, που μη αντέχοντας τις συνεχείς επιδρομές των Απάτσι, αρχίζουν να εγκαταλείπουν όπως μπορούν τα πρόσφατα προσαρτηθέντα εδάφη των Η.Π.Α.
Στο πρώτο τεύχος του Μπλούμπερυ "Οχυρό Ναβάχο", οι Charlier και Giraud (Moebius) παίρνουν πρόσωπα και χαρακτήρες, δανείζονται γεγονότα, τοποθεσίες και πλάνα από την ιστορία της Αμερικής και μας δίνουν τη δική τους ιστορία, αριστοτεχνικά δομημένη και ρεαλιστικά σχεδιασμένη που, χρονικά όμως, έπεται του Εμφυλίου.
Ο αναγνώστης θα συναντήσει πολλές ομοιότητες με πραγματικά γεγονότα που ανήκουν στην ιστορία της Αμερικής. Βέβαια, μερικά πράγματα δεν συμβαδίζουν απόλυτα με την πραγματικότητα αλλά ποιος μπορεί να μαντέψει το γιατί; Για ποιο λόγο άραγε, ο Κοτσίς εμφανίζεται όχι ως ο αρχηγός των Τσιρικάουα, όπως και ήταν, αλλά ως ο "αρχηγός των αρχηγών" όλων των Απάτσι ;
Είναι τυχαίο που αυτός ισχυρίζεται ότι οι ένοχοι της άνανδρης επίθεσης και απαγωγής του παιδιού, είναι ινδιάνοι της φυλής Τσιρικάουα; Γιατί ενώ στην πραγματικότητα ο Κοτσίς δραπετεύει μέσα από το αντίσκηνο - παγίδα του Μπάσκομ, σκίζοντάς τη με το μαχαίρι του, εντούτοις η ίδια ακριβώς σκηνή διαδραματίζεται στην περιπέτειά μας, όχι στα εδάφη του Κοτσίς αλλά λίγο πιο έξω από το "Οχυρό Ναβάχος";
Είναι τυχαίο ή όχι που το οχυρό "Ναβάχος" μοιάζει να είναι ολόιδιο με το απομακρυσμένο πραγματικό οχυρό "Μπόουι" ; Και γιατί άραγε οι συνοδοί του Κοτσίς εμφανίζονται στην περιπέτειά μας, να είναι οι ομοεθνείς αρχηγοί όλων των φυλών Απάτσι και όχι οι συγγενείς του, όπως συνέβει στην πραγματικότητα; Εφόσον βάζει στην ιστορία του να πρωταγωνιστούν τα πραγματικά πρόσωπα, ο Κοτσίς και ο Μπάσκομ, γιατί δεν αναφέρει και το πραγματικό όνομα της οικογένειας της οποίας απήχθει ο γιος, που ήταν Γουάρτς και όχι Στάντον ;
Είτε αυτό αποτελεί "ποιητική αδεία" των δημιουργών, προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους περιπέτεια, είτε αυτό γίνεται σκόπιμα για να δώσουν έμφαση σε κάποια σημεία που πρέπει να οδηγηθεί ο αναγνώστης, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Μια δυνατή περιπέτεια στην οποία δύο άνθρωποι, τόσο διαφορετικοί στη συμπεριφορά και την στάση τους απέναντι στη ζωή, αντιδρούν και αντιμετωπίζουν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο.
Ο υπολοχαγός Μπλούμπερυ, παλιά καραβάνα του εμφύλιου πολέμου, πότης, καυγατζής, απείθαρχος και περιστασιακός χαρτοκλέφτης, από τη μια μεριά, και ο πρωτοδιοριζόμενος γιος του στρατηγού Γκρέγκ στο οχυρό Ναβάχο, πρόσφατα αποφοιτήσας από το Ουέστ-Πόιντ, από την άλλη.
Και οι δύο βλέπουν την αδικία, προσπαθούν να αποτρέψουν την αιματοχυσία και δεν μπορούν να χωνέψουν μια προδοσία.
Όμως θα προσπαθήσουν ...
Μι.Μπ


"ΣΠΙΡΟΥ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΖΙΟ"


Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα ανοίγουν οι πύλες για ένα παράξενο ταξίδι, μια παραπλανητική εμπειρία. Το ήσυχο εισαγωγικό σημείωμα, το πρώτο ήρεμο κάδρο με τον ξέγνοιαστο αναβάτη ποδηλάτου κλονίζεται με την απροσδόκητη εμφάνιση ενός ιδιόμορφου τετράποδου και ενός τεράστιου ερωτηματικού. Το τεράστιο αυτό ερωτηματικό φαινομενικά σβήνει όσο προχωρά η δράση, όμως στην ουσία ακολουθεί τη διάθεση του αναγνώστη μέχρι το τέλος. Πόσο πατάνε οι εμπειρίες των ηρώων στις προσλαμβάνουσές μας; Πόσο επιθυμούμε οι ήρωες να αναδυθούν στη δική μας επιφάνεια; Πόσο θέλουμε εμείς να έρθουν κοντά μας; Η μόνη αλήθεια είναι πως αμέσως αισθανόμαστε μια ακαταμάχητη έλξη να γευτούμε το πλούσιο, σε παρορμητισμό, γεύμα που μας προσφέρεται.
Σπιρού και Φαντάζιο, λοιπόν. Ή μήπως Φαντάζιο και Σπιρού; Διότι σε μια πρώτη επιπόλαιη ματιά δεν μπορεί παρά να μας κάνει εντύπωση η εξωτερική ομοιότητα των δύο κεντρικών ηρώων. Το καλοζυγισμένο πρωταγωνιστικό δίδυμο θα μπορούσε στην κυριολεξία να είναι δίδυμο. Με εξαίρεση το χρώμα των μαλλιών, οι δύο φίλοι μοιάζουν να έχουν κοινή γονιδιακή καταγωγή. Δεν είναι εγκληματική και κουραστική μια τέτοια επανάληψη στην εικόνα; Όμως πολύ γρήγορα γίνεται σαφές πως η συγκεκριμένη επιλογή είναι συνειδητή. Είναι κι αυτή μια επιλογή ανατρεπτική. Είναι πρόδηλο πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια εικόνα φιλίας στο μοτίβο Αστερίξ - Οβελίξ όπου διογκώνονται οι διαφοροποιήσεις στα εξωτερικά χαρακτηριστικά, για να ενισχυθεί η ζεύξη των ηρώων. Είμαστε μπροστά στην αντιστροφή του αρχέτυπου που συναντάμε σε όλες τις μορφές λογοτεχνίας ή του κινηματογράφου.
Ο Σπιρού και Φαντάζιο είναι δύο φιγούρες διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές, που αναπαύονται στην ίδια όψη του νομίσματος. Στην άλλη όψη είναι σκαλισμένοι όλοι οι υπόλοιποι ήρωες, από τους χαριτωμένους περαστικούς και τους στιλιζαρισμένους εχθρούς, μέχρι τον αγαπημένο Μαρσουπίλαμι. Οι δύο φίλοι μας παρατηρούν την όψη αυτή του νομίσματος από ένα θεωρείο. Παρακολουθούν αυτόν τον "κόσμο" από κάποια απόσταση, όμως παράλληλα αφανίζουν αυτή την απόσταση και βουτάνε με βουλιμία στη θάλασσά του, αφού αισθάνονται πως από εκεί θα αντλήσουν την ενέργεια για να δράσουν. Άλλωστε γυρεύουν αφορμές για περιπέτεια. Σχεδόν επιδιώκουν την περιπέτεια. Γι αυτό όταν βρεθούν σε σταυροδρόμια λύσης μιας εξίσωσης επιλέγουν τα πιο σύνθετα κανάλια. Επιμένουν να συνεχίσουν την ιστορία ακόμη και στις στιγμές που εμείς από τον δικό μας κόσμο βλέπουμε πως έχει κλείσει κι επειδή ο φιλήδονος αμφιβληστροειδής μας είναι αχόρταγος και άπληστος, με περισσή ικανοποίηση δέχεται τις νέες στιγμές που γεννιούνται. Αγωνιούμε να ακολουθήσουμε τον τρελό ρυθμό του ταξιδιού των ηρώων, τρέχουμε από πίσω να προλάβουμε τις ταχύτητες του δημιουργού, ο οποίος παίζοντας με τις βιολογικές μας αντοχές σπέρνει σε τακτά χρονικά διαστήματα μικρές φάσεις ξεκούρασης.
Με γλυκές κωμικές λεπτομέρειες, όπως η καταπληκτική στιγμή όπου ο Μαρσουπίλαμι (στο πρώτο τεύχος "Οι πειρατές της σιωπής") προσπαθεί με ανέμελη αδεξιότητα να ψυχαγωγήσει ένα αδιάφορο πλήθος γατών, παίρνουμε ελαφρές ανάσες για να συνεχίσουμε το τζόγκινγκ. Πρέπει τέλος, να μη λησμονήσουμε το ρόλο-καταλύτη του κόμικ : του Μαρσουπίλαμι. Ένα μοναδικό αγκίστρι για τον αναγνώστη. Ένα ελκυστικό παράδοξο, ένα εξωκοσμικό ον με χαρακτήρα που θα ζήλευε ακόμη και μια διασταύρωση του Jerry Lewis με τον Woody Allen! Νευρικός και απρόβλεπτος είναι εν τέλει αξιολάτρευτος. Η ακαταμάχητη ουρά του παίρνει μαγικές διαστάσεις και ίσως είναι σε μικρογραφία όλο το παιχνίδι του δημιουργού. Ξετυλίγεται σαν το κουβάρι της ιστορίας και μοιράζει αφειδώς μικρές μπουνιές σαν αυτές που νιώθουμε στο στομάχι καθώς ρουφάμε το απροσδόκητο πικ νικ του Franquin.
Λ.Ξ.

Ο Σπιρού γεννιέται ...
- Όταν για πρώτη φορά το 1938 ο Rob - Vel εμπνεύστηκε τον μικρό υπηρέτη Σπιρού, σχεδιάζοντάς τον βιαστικά σ' ένα φύλλο χαρτί, δεν μπορούσε να φανταστεί την απήχηση που θα είχε στον κόσμο.
Με τη βοήθεια της συζύγου του Blanche Dumouli ή αλλιώς Davine, ο Rob - Vel δίνει στον Σπιρού την αυτονομία του σαν ήρωα.
- Το 1939 ο Σπιρού ανακαλύπτει τον Ζμπιπ, τον σκίουρο που θα γίνει ο αχώριστος φίλος του. Τον ίδιο καιρό ο δημιουργός του, Rob - Vel, καλείται να υπηρετήσει στο στρατό. Η σύζυγός του Davine συνεχίζει και συνεργάζεται με άλλους σχεδιαστές.
- Το 1940 ο Γερμανικός στρατός εισβάλλει στο Βέλγιο και ο Jije αναλαμβάνει να συνεχίσει τον Σπιρού. Ο Rob - Vel εξακολουθεί εν τούτοις να σχεδιάζει μέχρι το 1943, χρονιά που αποφασίζει να το παραχωρήσει οριστικά στις εκδόσεις Dupuis.
Την ίδια χρονιά ο Jije δημιουργεί τον Φαντάζιο σε μια έκδοση των Dupuis με τίτλο " Ο Πανούργος με τη μεγάλη καρδιά", που έμελλε να γίνει ο αχώριστος φίλος του Σπιρού στα επόμενα τεύχη.
- Το 1946 ο Jije ζητά από τον νεαρό τότε, Andre Franquin να τον διαδεχθεί, κάτι που δεν τον εμπόδισε όμως να σχεδιάσει δύο ακόμα ιστορίες, το 1949 και το 1951.
- Με τον Andre Franquin, οι Σπιρού και Φαντάζιο απέκτησαν το προφίλ που τους έκανε τόσο δημοφιλείς σε όλη την Ευρώπη.



"Η ΑΜΗΧΑΝΗ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΚΑΤΑΣΚΟΠΙΚΟ GENRE"

Η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου έδωσε την ευκαιρία στους παραγωγούς της 7ης τέχνης να δημιουργήσουν ένα νέο κινηματογραφικό είδος που θα συντηρούσε ένα διπολικό κόσμο. Σήμερα οι ταινίες που στηρίχθηκαν στις ιστορίες του Ian Flemming με ήρωα τον James Bond αντιμετωπίζονται ως cult έργα τέχνης, όμως η αφετηρία τους δεν παύει να ήταν η οριοθέτηση, από την πλευρά της Δύσης, του επικίνδυνου κόκκινου επεκτατισμού. Φυσικά ,ο Ψυχρός Πόλεμος, δεν ήταν ένα μονόπλευρο κατασκεύασμα. Στην πραγματικότητα υπήρχε ένα φάντασμα που αφορούσε και συντηρούσε τις δύο καθεστωτικές τάξεις της Δύσης και της Ανατολής. Στη Δύση η μαγική αντικομμουνιστική υστερία στην ουσία συντηρούσε την πολιτική ανάγκη για ογκώδεις πολεμικές βιομηχανίες, αφού η ανάπτυξη αυτών ήταν ο όρος sine qua non για την ανάπτυξη των τεχνολογιών. Στην Ανατολή ήταν επιτακτική η ανάγκη για τη δημιουργία μιας αντίληψης περίσφιξης. Αυτό επιτεύχθηκε με την κατασκευή ενός αντίπαλου δέους.
Το τέλος όμως του υπαρκτού σοσιαλισμού με τη διάλυση της ΕΣΣΔ σηματοδότησε και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η ιδεολογική σύγχυση, το πραγματικό κενό που εμφανίστηκε ως φυσικό επακόλουθο άφησε και τις δύο πλευρές απορημένες και μετέωρες, με ένα υπέρογκο ψυχολογικό άδειο. Περισσότερο μουδιασμένη, βέβαια, υπήρξε η Δύση, αφού βρέθηκε μπροστά στην τρομακτική αποκάλυψη πως στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ εχθρός. Ο Y. Gigounov, ένας νεαρός Ρώσος που έζησε την αποδιάρθρωση αυτών των κοινωνικοψυχολογικών μηχανισμών, σκιτσάρει μοναδικά το πορτραίτο της αμήχανης Δύσης. Το γεμάτο με απορία πρόσωπο του πράκτορα της Δύσης, Άλφα, δεν είναι τίποτε άλλο από την εύγλωττη σύγχυση στην οποία βυθίστηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός. Είναι ανάγκη με ιδιαίτερα ταχείς ρυθμούς να ζωγραφίσουμε τους νέους εχθρούς. Οι εχθροί είναι απαραίτητοι για την ύπαρξη τη δικιά μας. Χωρίς τους "άλλους", ποιοι είμαστε εμείς ;
Με αφορμή τη σκληρή μάχη που έδωσε η αδίστακτη Ρωσική μαφία για τον έλεγχο της οικονομικής εξουσίας σε μια εξασθενισμένη χώρα, ξεκινά το τολμηρό σχόλιο για τη διεθνοποίηση του εγκλήματος, όπου η νέα ηθική είναι το χρώμα και όπου η κοινωνία επιβάλλει την αμαρτία. Ο εχθρός, τώρα, παίρνει οικουμενικές διαστάσεις, που πρέπει, όμως, να αντιμετωπισθεί στις μικρές του υποπεριπτώσεις για να "υπάρχει". Γι αυτό και στην "ΑΝΤΑΛΑΓΓΗ" στη σελ.45, σπάει ο κωδικός του οικουμενικού σε πολλές υπομορφές. : KGB Κινέζικες Τριάδες, Γιακούζα κλπ.
Ο αινιγματικός προβληματισμός των δημιουργών αντανακλάται σε κάθε μόριο της ατμόσφαιράς του νέου αυτού κατασκοπικού gence. Ένας ήρωας που δεν είναι James Bond. Μια ηρωίδα που δεν είναι femme fatale. Ένας κόσμος με ακατάπαυστες αναφορές στην ανατρεπτική μορφή του noir, φαινομενικά άπειρος, στον πυρήνα του κλειστοφοβικός. Ο Άλφα είναι μια καλά οργανωμένη, εντελώς επίκαιρη δημιουργία. Πρόδρομος ταινιών σαν το "Seven" και το "Usual Suspects" τραμπαλίζεται μεταξύ ρεαλισμού, σαρκασμού, αυτουπονόμευση, και νεοκυνισμού. Σα σφουγγάρι οι Y. Gigounov και P. Renard, απορροφάνε τις φωνές που εκτοξεύονται από κάθε γωνιά του Νέου Κόσμου και στη συνέχεια αποκρυπτογραφούν το ακατανόητα απόμακρο. Φυσικά δεν προσφέρουν μασημένη τροφή. Ενδιαφέρονται για το κοινό που σκέπτεται και αισθάνεται. Το κοινό που επιθυμεί μια δαιδαλώδη διαδρομή. Τον αναγνώστη που ποθεί ένα παιχνίδι "μουσικών καρεκλών", όπου όποτε η μπαγκέτα του συνθέτη σταματά τη "μουσική" πρέπει να είναι σε εγρήγορση για να αρπάξει μια από τις κενές θέσεις. Το λαβυρινθικό εγκεφαλικό σενάριο δεν είναι στεγνό. Παντρεύεται αρμονικά με την άλλη πλευρά της ανθρώπινης φύσης : το συναίσθημα. Τα συναισθήματα τα δικά μας και των ηρώων υποβάλλονται με τον πιο όμορφο τρόπο από τη ζωντάνια του σχεδίου και τη γλαφυρότητα των χρωμάτων. Πονάμε έντονα στις σκληρές σκηνές, αβίαστα δακρύζουμε όταν συναντάμε τον ρομαντισμό. Συγκινούμαστε !
Τι είναι όμως πέρα από τους νέους τερατόμορφους νόμους του παγκόσμιου χωριού ; Η πιο υπερβατική δύναμη, το πιο ανελέητα μη επεξηγήσιμο κύτταρο, το πιο καθαρό ελιξήριο της ζωής : ο Έρωτας. Η κατάλυση της αίσθησης της αυτοκυριαρχίας εξαιτίας του Έρωτα απελευθερώνει τους χυμούς της ζωής.. Ο Άλφα δεν ταξιδεύει στη μακρινή Ρωσία ως πράκτορας, ως χειραγωγημένο μέλος μιας διανοητικής στάσης. Αποφασίζει να δράσει διότι είναι ερωτευμένος. Για τους Y. Gigounov και P. Renard εκεί λανθάνει η γοητεία του ανθρώπου. Στο μυωπικό, όμως καθαρό, διαχρονικό, υπερβατικό στολίδι της ζωής. Είναι υπέροχο να είμαστε σκλάβοι του πάθους και…φυσικά επικίνδυνο.
Λ.Ξ.


"ΠΟΛΗ ΔΙΧΩΣ ΕΛΕΟΣ"

Όχι δεν είμαι ήρωας. Οι ήρωες δεν λυγίζουν στα πόδια τους, δεν κλαίνε σαν μικρά παιδιά."
Μην σας ξεγελά η φράση του Marv, του κεντρικού χαρακτήρα αυτής της ιστορίας, γιατί αυτό που ακολουθεί δεν θυμίζει καθόλου σαπουνόπερα. Είναι απλά ένα δείγμα εξαιρετικής μαεστρίας του δημιουργού Frank Miller, που γνωρίζει καλά, πότε και πώς να "εκτονώνει" καταστάσεις.
Σε μια πόλη όπως η Sin City η ανατριχίλα ξεκινά ... από το εξώφυλλο. Η υγρασία και το μυστήριο περνούν στο πετσί σου, ενώ παίρνεις όρκο πως μυρίζεις ακόμα και τα σκουπίδια τους.
Οι ήρωες, παράδοξα εγκλωβισμένοι σε μια δική τους ηθική, δεν θυμίζουν καθόλου τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Μοιάζουν όμως να μοιράζονται μαζί τους την ίδια αγωνία, για επιβίωση, δικαιοσύνη και κάθαρση.
Με εκπληκτικούς μονολόγους, "νευρικούς" διάλογους και μια ελαφριά δόση φιλοσοφικών αναζητήσεων εκ μέρους των ηρώων, αλλά και με άψογη κινηματογραφική θα λέγαμε σκηνοθεσία, συναρπαστικό παιχνίδι σε άσπρο μαύρο και μοναδική αισθητική, ο δημιουργός καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ακόμη και εκείνους που δεν δηλώνουν λάτρεις του είδους.
Ο Frank Miller φαίνεται πως μας άνοιξε την πόρτα σ' ένα καινούργιο κόσμο στον χώρο των κόμικς.
Ο δημιουργός Frank Miller κλείνοντας την πρώτη ιστορία του Sin City γράφει :
“Αυτή η ιστορία έγινε σχεδόν μόνη της. Είχα προγραμματίσει να μην ξεπεράσει τις σαράντα οκτώ σελίδες, αλλά από ότι φαίνεται ξέφυγα (163 σελ.). Με την ιστορία αυτή, ξεκινά μια σειρά που ανυπομονώ να σχεδιάσω. Ελπίζω η πρώτη ιστορία να σας έβαλε ήδη
στο κλίμα”.

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX