Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
ΓΑΛΑΤΙΣΣΕΣ - Μια ιστορική αναφορά
ΙΖΝΟΓΚΟΥΝΤ - ο τσεκ - απ του αγέραστου νευρικού !
ΜΠΛΕΙΚ ΚΑΙ ΜΟΡΙΤΜΕΡ - Προσοχή έρχονται οι Γήινοι !

         

"ΟΙ ΚΑΛΟΙ, ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΡΙΔΑΣ"

Οταν ένας ήρωας των κόμικς προσεγγίζει τον στόχο του, ξέρουμε με σιγουριά ότι ο “άλλος” είναι ένας πιθανά κακός ή επιζήμιος. Ολόκληρη η φιλολογία των κόμικς στηρίζεται στη μάχη του καλού με το κακό ή στη διαπλοκή μεταξύ τους με στόχο την εξέλιξη και την ωριμότητα. Ούτε τα κωμικά ή παιδικά κόμικς ξεφεύγουν απ’ αυτόν τον κανόνα μόνο που εκεί πολλές φορές την θέση του “άλλου” παίρνει η “εμπειρία” και το κοινωνικό παιχνίδι με στόχο την ωριμότητα και πάλι.

Πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιός είναι ο κακός και ποιός είναι ο καλός αν σκεφτείς βαθύτερα. Εντάξει οι Ντάλτον είναι κακοί και ο Λούκυ Λουκ καλός, οι υπόλοιποι όμως πόσο καλοί ήταν με την υποχωρητικότητα και την ηττοπάθεια που έδειχναν που έδειχναν αφήνοντας μόνο του τον σούπερ-ήρωα να καθαρίζει; Πόσο αρνητικός είναι ο Ιζνογκούντ και πόσο θετικός ο Αλίξ; Και όπως καλά ξέρουμε και εμείς και εσείς οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τον Αρχαίο κόσμο και κανένα μαγικό δεν τους σταμάτησε εκτός απο την εξέλιξη της ιστορίας και η Αρχαία Ελλάδα παρ΄όλο το πνεύμα της είχε και αυτή τις δικές της συγκρούσεις. Εχουν αληθινή αξία τα κόμικς και αντιπροσωπεύουν κάτι απο τη ζωή ή απλώς τα παραλένε για να γίνεται κουβέντα; Αν το σκεφτούμε λίγο κανείς δεν μας “λέει” την αλήθεια με την πραγματική έννοια του όρου αλλά όλοι μας τα λένε “κάπως”. Στην καθημερινή ζωή είμαστε “υποχρεωμένοι” να παρακολουθούμε διαμάχες στην τηλεόραση, - το μοναδικό μας μάτι στον έξω κόσμο μαζί με το ραδιόφωνο!- και κάποιοι θέλουν να τις πιστεύουμε!. Να συμμετέχουμε σε αμφίβολης ποιότητας σόου και αυτά να μην είναι οι “αλλοι” αλλά να γίνονται “εμείς” μέσω της άβουλης ταύτισης μας και το χειρότερο να μην μπορούμε να αλλάξουμε το τέλος το οποίο σπάνια είναι καλό!.

Τι θα προτιμούσαμε λοιπόν και πόσο “ένοχοι” πρέπει να νιώθουμε επειδή αγαπάμε και με το παραπάνω τα κόμικς; Με ικανοποίηση ανακοινώνουμε ότι ετοιμάζεται το Μέγκαλεξ #2 και το καινούργιο Ιζνογκούντ σε λίγο θα κυκλοφορεί. Σας ευχόμαστε μια πολύ χαρούμενη είσοδο στη φετινή Ανοιξη.
Η.Χ



ΓΑΛΑΤΙΣΣΑ ΕΙΧΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΠΥΓΜΗ"
Ενα ιστορικό σχόλιο για την “κατακτημένη” Γαλάτισσα σε σχέση με την “ελεύθερη” Ρωμαία σύγχρονη της.


[... Τ ο 50 π.χ η γυναίκα γαλάτισσα δεν ήταν το κέντρο βάρους της οικογένειας της σε αντίθεση με την ομότιμη της ρωμαία και τις ιδέες που έχουμε γενικά γι' αυτές. Η ομάδα έρευνας μας έστειλε προς όλες τις κατευθύνσεις τους ερευνητές με αφορμή το νέο άλμπουμ του Αστερίξ για να διαφωτιστεί η αλήθεια πάνω στη κατάσταση της γυναίκας τον καιρό των Γαλατών. Ενα θέμα μπερδεμένο...

Την εποχή των Γαλατών, οι γαλάτισσες ήταν θεοσεβούμενοι χαρακτήρες. Δεν φθονούσαν κάτι απο τους συζύγους τους, τους γεροδεμένους, μακρυμάλληδες και μουστακλήδες γαλάτες που αντιπροσώπευαν την ηρωική εικόνα που μας έχει μεταφέρει η ιστορία. Μια αρρενωπή εκδοχή του Βερσιζεντορίξ...Ε, λοιπόν είναι λάθος και σε κάθε περίπτωση ατελής. Οι δημιουργοί του Αστερίξ κατάφεραν πετυχημένα να ενσταλλάξουν διάφορους σπαρταριστούς υπαινιγμούς γύρω απο το γυναικείο φύλο, λιγότερο ή περισσότερο χαριτωμένους όπως π.χ η κα Μαθουσαλίξ, η Φραμπάλα, η Μπονεμίνα, ή η Μαεστρία. Αυτήν την τελευταία π.χ προσωπικότητα, την οποία ανακαλύψαμε στο άλμπουμ το "Ρόδο και Ξίφος", συμβόλιζε με οξύ τρόπο την πραγματικό- τητα της γαλάτισ- σας.

Οι Γαλάτες το κάνουν φανερό, οι ιστορικοί τείνουν να συμφωνούν, ότι η Γαλάτισσα εκτός απο νοικοκυρά, επιφορτισμένη με το μαγείρεμα και την αποθήκευση της μπύρας σε σκιερό μέρος, ήταν ταυτόχρονα μια φύση προικισμέ-νη με ποικίλα ταλέντα.

Αποφασισμένες πολεμίστριες.

Η γαλάτισσα ήταν στην κοινωνία, πολύ πιο σημαντική απο την αντίστοιχη ρω-μαία. Η κοινωνική τους κατάσταση ήταν επίσης διαφορετική.Η πρώτη είχε ένα σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό ρόλο, η άλλη δεν αποτελούσε παρά το δεύτερο φύλο, αφιερωμένο σε υποδεέστερες εργασίες της σπιτικής ζωής. Ακόμα μια φορά η ιστορία δίνει δίκιο στον Αστερίξ απέναντι στον Καίσαρα.Το 50 π.χ ενώ ο Καίσαρας είχε κυριεύσει την Γαλατία (ολόκληρη;) οι Γαλάτισσες, αντίθετα με τις ομότιμες τους Ρωμαίες, είχαν το θάρρος της γνώμης τους.

Με ποιούς τρόπους ;
Η γαλάτισσα κατ' αρχάς συμμετείχε αποφασιστικά στις πολεμικές επιχειρήσεις, ενώ την ίδια εποχή η ρωμαία ανακάτευε τη σαλάτα της. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως απο την μάχη της Aix-En-Provence (102 π.χ) που έφερε σε αντιπαράθεση τις στρατιές του Καίσαρα και τους Κέλτες εκείνης της περιοχής, οι γαλάτισσες αποδείχτηκαν ικανές πολεμίστριες. Οπλισμένες με αξίνες και σπαθιά, ξεσπώντας με εκρηκτικό θυμό, ρίχνονταν ταυτόχρονα στον ρωμαίο εχθρό αλλά και στον λιποτάκτη φυγά....]


"Ω ! ΓΛΥΚΕΙΑ ΑΘΑΝΑΤΗ ΚΑΚΙΑ ! "

Ο ΤΑΒΑRY κάνει τσεκ-απ στον αγέραστο Ιζνογκούντ


[...Tα χρόνια περνούν το ένα μετά το άλλο, οι τρίχες ( των μαλλιών ! ) ασπρίζουν, οι έλικες των εγκεφάλων μας βαθαίνουν ( ελπίζουμε ! ) η νοημοσύνη μας οξύνεται και το βαρύ βιβλίο της Πείρας χοντραίνει αφόρητα. Οι σχέσεις γίνονται πιό ανθρώπινες και πιό ολοκληρωμένες ( ναι καλά ! ) χτίζοντας έναν υπέροχο κόσμο αγάπης, ανθρωπιάς και συαδέλφωσης όπου η ομόνοια και η απόλυτη συνενόηση χωρίς υστεροβουλία γίνονται τα βασικά χαρακτηριστικά της ζωής μας ( μπα, σαν βαρύς μου έπεσε οι καφές σήμερα ! ). Ζούμε μια απόλυτα αρμονική και γεμάτη ζωή κάνοντας την ωριμότητα να κοκκινίζει και να χοντραίνει, ζουμερή, έτοιμη να πέσει κάτω από το δέντρο της Γνώσης ( Μας ! ) σαν καλοθρεμένος λωτός, και ΠΑΦ !!.

“ Όχι !” ακούγεται μια τσιριχτή, διαπεραστική κραυγή έτοιμη να μας θυμίσει τα όρια της φαντασίωσης, τα όρια του ανθρώπινου χαρακτήρα και τις δυνατότητες της ανθρώπινης ψυχής να πετυχαίνει τα ιδανικά της και να ξεδιπλώνει τα συναισθήματά της.ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΧΑΛΙΦΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΗ !!! ( που να πάρει !... μάλλον εννοεί !).

Ο αθάνατος Ιζνογκούντ, διαολίσιος, δυσκοίλιος και υπερκινητικός, ξαναπετάγεται ολοζώντανος με το 26ο άλμπουμ του Tabary γεμάτος σχέδια και επιδιώξεις. Τόσο καιρό που κοιμότανε σχεδίαζε φονικά, παγίδες, παλουκώματα, δηλητηριάσεις, ανασκολοπισμούς, δολοφονίες και άλλες πολύ όμορφες επιδιώξεις της πολύπαθης ψυχής του.

Αυτή τη φορά η επίθεση γίνεται με σούπα. Ο Χαρούν Ελ Πατσάχ ο μεγαλόκαρδος και φιλεύσπλαχνος χαλίφης είναι στη δυσάρεστη θέση να εκτελέσει με ένα τόσο δα παλουκωματάκι, ή ένα ροπαλάκι ή μ' ένα αθώο διαμελισμό, κατασπάραγμα ή κάψιμο τον πολυαγαπημένο του Ιζνογκούντ. Όλα για το καλό του Χαλιφάτου καθώς ο Χαρούν Ελ Πατσάχ και ο Πουλμανκάρ πρόκειται να έρθουν σε πολύ σημαντικές συμφωνίες και ο Ιζνογκούντ είναι μια αρχαία αντιπάθεια του Πουλμανκάρ. Ευτυχώς που είναι κα κάποιος στα καλά του σ' αυτό το κόμικς !

Η Θυσία του Ιζνογκούντ θα είναι παραδειγματική και ιστορική καθώς θα μείνει στην ιστορία της ανθρωπότητας σαν το απαραίτητο, αυτόβουλο και αυτοθυσιαστικό δώρο του Ιζνογκούντ προς το Χαλιφάτο. Είναι φυσικό οι τρίχες του μεγάλου Βεζίρη να σηκωθούνε κάγκελο και να αναζητηθούν αμέσως τρόποι εξόντωσης του Χαρούν Ελ Πατσάχ !
Ο άφθαρτος ιζνογκούντιος εγκέφαλος, αποφασίζει τη δηλητηρίαση καθώς ένας εκπληκτικός μάγος με πεντανόστιμες σούπες -αν κάνουν για δίαιτα δεν μας διευκρινίστηκε -, έτοιμες να σκορπίσουν τον όλεθρο, βρίσκονται στα χέρια του συμπαθέστατου βεζίρη μας.

Κάτι όμως το πορσελάνινο βάζο, κάτι η συνταγή και διάφορα απρόοπτα αρπάζουν ακόμα για μία φορά τον θρόνο του Χαλιφάτου από τα χέρια του κακόμοιρου Ιζνογκούντ. Άσε που τελικά οι απειλές του Χαρούν Ελ Πατσάχ ήταν πέτσινες και σκοπό είχαν να προστατέψουν τον πολυαγαπημένο του βεζίρη.
Τί τα θέλετε ; η ανθρώπινη χαζομάρα ποτέ δεν πεθαίνει.

...και λίγη ιστορία:

Ιστορικά ο Ιζνογκούντ πρωτοφάνηκε το 1962 στο περιοδικό Record όπου περιγράφονταν οι περιπέτειες του Χαρούν Ελ Πατσάχ .
Ο Rene Goscinny και ο Jean Tabary έχτισαν δύο ολότελα αντίθετους χαρακτήρες όπου ο ένας είναι παθητικός, τρυφερός, άδολος και στρουμπουλός ενώ ο άλλος είναι νευρικός, κακός, ισχνός, πονηρός και πανούργος.

Το κοινό έδειξε μεγάλη αγάπη για τη σειρά αυτή που το κεντρικό πρόσωπο είναι ένας "κακός" ήρωας και όχι ένας "καλός" ή ένας σωτήρας. Ο Ιζνογκούντ σέρνει πάντα μαζί του τον Μπλιάχ - Χαχάτ τον πιστό του δούλο.
Εκτός από το Record, o Ιζνογκούντ δημοσιεύτηκε και στο περιοδικό Pilote σε επαναλήψεις και κατόπιν σε πρωτοδημοσιευόμενες συνέχειες.
Άλλες δημοσιεύσεις του Ιζνογκούντ εμφανίσθηκαν το 1974 στην Journal de Dimanche όπου, ο σκοτεινός Ιζνογκούντ σχολιάζει την καθημερινή πραγματικότητα. Τα κείμενα γράφονταν από τον Goscinny και τον A. Buhler...

...τι λέτε για λίγη ανάλυση;

Επειδή όμως στα κόμικς εμείς έχουμε αποκτήσει τη μανία να αναλύουμε έστω και τολμηρά θα μπορούσαμε να αντιστοιχίσουμε τη διαμάχη Ιζνογκούντ - Χαλίφη στην προσπάθεια κάθε επίδοξου αναριχητή της εξουσίας. Κατά τα φαινόμενα έχουμε απο τη μια πλευρά έναν πονηρό και φιλόδοξο αξιωματικό και απο την άλλη έναν καλοπροαίρετο άρχοντα. Κάλλιστα πηγαίνει το μυαλό μας με μια πρώτη ματιά στον “καλό” που γίνεται αντικείμενο επιβουλής απο τον “κακό”. Η πονηριά και το μίσος δεν λείπουν.

Θα μπορούσαμε όμως ; Για να σκεφτούμε ! Αν ήταν έτσι τότε η εξουσία δηλαδή ο Χαρούν Ελ Πατσάχ θα ήταν "Καλή" και "Αθώα" αφού το σύμβολό της ο σουλτάνος είναι "βλίτο" σαν μωρό. Ομως καλή και άγια εξουσία δεν υπάρχει και οπωσδήποτε δεν είναι “χαζοβιόλα”.

Οι κατώτεροι και ανώτεροι της εξουσιαστικής κλίμακας είναι το ίδιο φιλόδοξοι, φθονεροί και επικίνδυνοι για τους ίδιους καθώς και για το περιβάλλον στο οποίο κινούνται. Άρα είναι μάλλον απίθανο ο Ιζνογκούντ να περιγράφει αυτή τη φιλοδοξία και όσα συνεπάγονται. Και το περιβάλλον της Βαγδάτης πως τοποθετείται στην παρούσα περίπτωση. Για μας τους Δυτικούς, Βαγδάτη σημαίνει Ανατολή. Ανατολή σημαίνει παραμύθι, μαγεία και θαύματα. Είναι εκεί που τα μαγικά χαλιά πετάνε, οι επιθυμίες πραγματοποιούνται, έτσι, μ' ένα νεύμα στο δάχτυλο. Είναι εκεί που βασιλεύουν οι μαγικές οσμές των λυχναριών, τα μαγικά των κρυμμένων τζινιών που κοιμούνται σφραγισμένα στα μαγικά Λυχνάρια. Τα λυχνάρια από ανέκαθεν ήταν τα σύμβολα της ψυχής και στις εκκλησίες ανάβουμε κεριά που συμβολίζουν τη φλόγα της πίστης μας ή συμβολίζουν την αιώνια ψυχή πάνω από τα κοιμητήρια των συγγενών μας που έχουν αποχωρήσει. Ο κόσμος της Βαγδάτης είναι ο κόσμος της μαγείας και επειδή ήδη σε άλλα COMICON έχουμε συζητήσει πως όλα ανεξαιρέτως τα κόμικς είναι προβολές - και το Ιζνογκούντ δεν αποτελεί εξαίρεση - που λοιπόν πρωτοσυναντάμε τον κόσμο της μαγείας ; Μα φυσικά στα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας όπου το μαγικό και το απίθανο δεν είναι μέρος της φαντασίας αλλά της πραγματικότητας. Είναι η ηλικία των μαγισσών, των πραγμάτων που πετάνε, της μαγικής συνταγής, των πνευμάτων, του φόβου του σκοταδιού. Είναι η ηλικία όπου ο ηλικός κόσμος δεν μπορεί να ερμηνευτεί από το παιδί ούτε σαν δομή ούτε λειτουργικά. Η χαμηλή ικανότητα επέμβασης στο περιβάλλον τί περιθώρια δίνει στο παιδί ; Μα φυσικά τη σκέψη του μαγικού Σε πολύπρώιμα στάδια ο γονέας είναι αντικείμενο αμφιθυμικής αντιμετώπισης και στόχος καταστροφικών επιθυμιών στην κυριολεξία που η ψυχολογία γνωρίζει καλά αλλά δεν είναι στόχος του COMICON να επεκταθεί κι' άλλο. Ο "καλός" χαλίφης σημειολογικά συμβολίζει ταυτόχρονα και τους δύο γονείς και δεν είναι καθόλου "βλάκας". Είναι ακριβώς αυτό που θέλει το παιδί - Ιζνογκούντ. Ενσωματώνει την πατρική αρχή καθώς και την μητρική μέσα από το ιδιαίτερο σχήμα που παρουσιάζει στο κόμικς...]



"ΠΡΟΣΟΧΗ ΓΗΙΝΟΙ...ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΗΙΝΟΙ !"

Οι Μπλέικ και Μόρτιμερ σε στενές και αλλόκοτες επαφές με γεύση απο Ρόσγουελ”

[ ...Oι στενοί φίλοι και πράκτορες κατά περίσταση, ο ένας τουλάχιστον, είναι ένα ζευγάρι Αγγλων ορθολογιστών που πιστεύουν ότι ένα και ένα δεν κάνουν τρία, πως ο ήλιος δύει πάντα στην ίδια πλευρά του ουρανού και φυσικά το τσάι πίνεται στις πέντε το απόγευμα. Ζεστό ή κρύο.

Οι κανόνες της Φυσικής που έχει μάθει ο καθηγητής Μόρτιμερ φαίνονται να βαστούν τον κόσμο γερά στις βάσεις του και οι πλανήτες του ηλιακού συστήματος θα είναι εννέα για πολλά χρόνια ακόμα. Ο Μπλέικ ακολουθεί και αυτός τους δικούς του γνώμονες και γέρνει περισσότερο προς τη δράση παρά προς τα πολλά λόγια. Ο σχεδιασμός της δράσης είναι αυτός ενός συνήθους στρατιωτικού χωρίς γιρλάντες και σαβουάρ-βιβρ.

Οι Μπλέικ και Μόρτιμερ αλληλοσυμπληρώνονται παρέχοντας ο ένας τη σκέψη και ο άλλος τη δράση ενώ και οι δύο πιστεύουν ότι η Ιστορία είναι ένα μονοκατευθυντήριο ποτάμι χωρίς επιστροφή. Αν έχεις πεθάνει την εποχή του Πλάτωνα ,πάει και τελείωσε, δεν υπάρχει επιστροφή. Η μήπως όχι; Μήπως κάποιες μυστήριες ιστορικές εξαφανίσεις έχουν κάποια εξήγηση;
Και τι γίνεται όταν ιστορικώς εξαφανισμένοι διάσημοι ξανάρχονται στη σύγχρονη εποχή,δηλαδή την εποχή των Μπλέικ και Μόρτιμερ;
Και πως αντιδρά ο Μόρτιμερ όταν ένας “άσχημος” ξένος μπαίνει στο δωμάτιο του; Και τι γίνεται όταν παραδοσιακοί εχθροί τους, νεκροί και με τη βούλα! (όπως αυτή των καρπουζιών π.χ) εμφανίζονται ολοζώντανοι και επικίνδυνοι όπως άλλοτε ;
Ερχονται οι Αρειανοί; Μπα! ακόμα χειρότερα, έρχονται οι γήινοι!...]

O PHILLIPE OSTERMAN “ΑΝΑΚΡΙΝΕΙ” TON TED BENOIT


[...Το μεγάλο ραντεβού" της επιστροφής, ασφαλώς... πέντε μακριά χρόνια κατά τα οποία ο Τed Benoit βούτηξε στη βιβλιογραφία του, ερευνώντας για ένα φράγμα στη Νεβάδα, ή για την αρχιτεκτονική ενός ξενοδοχείου της ηπειρωτικής Αμερικής που πέρασε μια γερή ανακαίνιση και κάνει ώστε να αναδεικνύεται σε ένα από τα μεγάλα κλασσικά αυτής της μυθικής σειράς , στον ίδιο βαθμό με το "Μυστικό του Ξιφία ή την "Κίτρινη Σφαγίδα".

Ολα ξεκινάνε με ένα ολοφάνερα διαβολικό σενάριο του Jean Van Hamme o οποίος θέλησε να επανασυνδεθεί με την μεγάλη παράδοση του φανταστικού του Jacobs.Μα πως να δημιουργήσουμε φανταστική λογοτεχνία τύπου Jacobs, αφού σήμερα η πληροφορική, ο κλωνισμός κ.λ.π. έχουν φέρει επαναστατικές αλλαγές στην προσέγγιση της επιστήμης ;
Είναι πολύ απλό, αν πάρουμε τον διάσημο τύπου Αινστάιν, Ε=ΜC 2 και θεωρήσουμε ότι το C είναι η μεταβαλλόμενη ταχύτητα του φωτός τότε αρχίζουμε να έχουμε ένα ενδιαφέρον πεδίο.
Μπορούμε κατόπιν να υπολογίσουμε τις τροχιές των διαφόρων κομητών του ηλιακού συστήματος και αν μετά προσθέσουμε κάποιες βόμβες υδρογόνου, τότε σχηματίζουμε μια καλή υπόθεση. Μπορούσε επίσης να θυμηθούμε ότι ο δημιουργός του Θόργκαλ ΧΙΙΙ που κάνει εκατομμύρια ανθρώπους να ονειρεύονται, κατέχει μια γερή
πανεπιστημιακή μόρφωση. Αλλά ας ενδιαφερθούμε περισσότερο γι' αυτόν τον μυστηριώδη, Ted Benoit, δημιουργό ολιγάριθμων άλμπουμ (μία δωδεκάδα περίπου) αλλά που το καθένα άφησε έντονη τη γραμμή του στο σύμπαν των κόμικς.

Ρ.Ο: Λοιπόν Ted, δουλεύεις με πέννα ή με πινέλο (γέλια);

Τ.Β: Οχι, τέτοια ερώτηση ! Λοιπόν, προτιμώ το πινέλο πάντοτε για τις φιγούρες των ηρώων. Αλλά για τον Μπλεϊκ και Μόρτιμερ δοκίμασα 10.000 διαφορετικές πέννες για το ντεκόρ.

Ρ.Ο: Πως νιώθει κανείς πριν την έκδοση ενός μελλοντικού μπέστ-σέλλερ και έχοντας εργαστεί γι' αυτό επί πέντε χρόνια ;

Τ.Β: Σίγουρα ανακουφισμένος, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στον ευατό μου. Νιώθω πως αυτά τα πέντε χρόνια θα φανούν στο βιβλίο. Δεν είναι απλώς μια ιστορία φανταξιοπληξίας και λίφτινγκ. Αυτό αρέσει να λέγεται από τον εκδότη, τον κάνει να αισθάνεται σίγουρος. Αλλά ανάμεσα σ' αυτά τα πέντε χρόνια όφειλα να αφεθώ για τρία χρόνια στην ονειροπόληση και έτσι έγινα μόνιμος κάτοικος των βιβλίων...]

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX