Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣ! - ο Tabary ξαναθυμάται καλές στιγμές του Ιζνογκούντ
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ - Η αυγή της γαλατικής ιστορίας
ΩΧ! ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΣΗΜΑΙΑ - οι Αμπραφαξ και οι πειρατές

         

"ΖΕΣΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ..."

Αν μετρήσετε τις εποχές του χρόνου είναι τέσσερις, όπως τέσσερις είναι και οι εβδομάδες κάθε μήνα, τέσσερα εξάωρα έχει η μέρα και τέσσερα τέταρτα κάθε ώρα. Μέχρι τώρα. Γιατί κάποιες άγνωστες δυνάμεις έρχονται να αλλάξουν τα δεδομένα ,να ξαναπρογραμματίσουν το χρονικό μας ρολόι και ίσως και να μας κάνουν και πιό ευτυχισμένους. Τουλάχιστον έτσι διατείνονται. Τι θα έπρεπε να σκεφτούμε δηλαδή όταν εκατομμύρια τόννων νερού πνίγουν πόλεις ακόμα και στις πιό προηγημένες χώρες του κόσμου την εποχή ακριβώς που θα έπρεπε να “φθίνουν οι οπώρες”, όταν οι πρώτες ψιλές βροχές θα έπρεπε να υγραίνουν μία από τις πιό ποιητικές και συναισθηματικές εποχές του έτους;

Οταν αυτό που θα κάναμε άλλοτε θα ήταν μια βόλτα σε κάποιο πάρκο, χαζεύοντας τα κίτρινα φύλλα να πέφτουν, εισπνέοντας την υγρασία που άφησαν να αιωρείται οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου, τα πρωτοβρόχια που έλεγαν οι παλαιότεροι. Αυτή η έκφραση θα πάψει μάλλον να χρησιμοποιείται αφού σε λίγο δεν θα σημαίνει τίποτα. Αν θυμάστε όσοι διαβάζετε Ινκάλ τον πλανήτη Ακουαέντ που ήταν μόνιμα σκεπασμένος από νερό, κάτι τέτοιο παρά λίγο να μας θυμίσει η Ευρώπη πριν από μερικές εβδομάδες. Δεν φανταζόμαστε πως η αλλαγή του καιρού είναι τυχαία ούτε και πως η Φύση άλλαξε νοοτροπία μετά από εκατομμύρια χρόνια. Τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά και παράλογα. Κάπου πρέπει να οφείλεται. Κάποιος πρέπει να ευθύνεται.

Πιθανότατα στο μέλλον να συναντήσουμε περισσότερα κόμιξ αυτού του τύπου αφού οι δημιουργοί ανησυχούν και αυτοί με τη σειρά τους για ότι γίνεται. Ετσι καθώς περνά ο καιρός οι τέσσερις εποχές γίνονται δύο, ζεστό και κρύο, άσπρο και μαύρο, in και out. Οπως ακριβώς στην digital εποχή μας όπου τα πράγματα ξεχωρίζονται οριακά, καλό και κακό, μέσα και έξω, 0 και 1 πρέπει και μεις να αποκτήσουμε διπολικό digital καιρό. Δηλαδή ζεστό και κρύο.

Πάντως εμείς σας ευχόμαστε Xαρούμενο φθινόπωρο!
Η.Χ



"ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣ...ΝΑ ΜΕ ΣΥΜΠΑΘΑΤΕ !"
Ο Τabary ξαναθυμάται καλές στιγμές από τη “γέννηση” του Ιζνογκούντ έως σήμερα


[...Είχατε ποτέ απορίες για την ιστορία του Ιζνογκούντ; Θέλατε να ξέρετε ποιός κρύβεται πίσω απ’ όλες τις ιστορίες του; Φαίνεται πως ο Tabary κάτι κατάλαβε και έδωσε συνέντευξη στους Christelle Favre και Pissavy-Yvernault.

Eρ: Με τι ασχολείσθε τώρα;

Ούτε λίγο ούτε πολύ με ένα νέο άλμπουμ που δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία των κόμικς: θα εκδώσουμε τις δύο πρώτες ιστορίες του Ιζνογκούντ που είχαν εμφανισθεί στο Record no1 και 2. Αυτές οι δύο περιπέτειες ποτέ δεν είχαν ξαναπαρουσιασθεί σε άλμπουμ, ξανασχεδιάσθηκαν για να παρουσιαστούν στο άλμπουμ "Το μαγικό χαλί". Μπορούμε να πούμε ότι μιλάμε για τη γέννηση του Ιζνογκούντ, είναι άλλωστε και τίτλος του περιοδικού. Αλλά επειδή μια έκπληξη δεν έρχεται ποτέ μόνη της , βρήκα μέσα στις δακτυλογραφημένες σελίδες μου το σενάριο του Rene Goscinny. Θα βρούμε λοιπόν αυτά τα κείμενα στην αριστερή σελίδα και τα αρχικά σχέδια (οπως είχαν πρωτοεκδοθεί) στη δεξιά σελίδα. Εχω επίσης παρεμβάλει το κείμενο όπου ο Rene παρουσιάζει αυτό που θα αποτελέσει το πνεύμα της σειράς στον αρχισυντάκτη της εφημερίδας.

Ερ: Ο Ιζνογκούντ δεν γενήθηκε λοιπόν στις σελίδες του Petit Nicolas?!

Ναι, υπάρχει ένας ήρωας σ΄αυτή τη σειρά που διηγείται στα παιδιά που ξεκουράζονται για μεσημέρι, την ιστορία ενός κακού βεζίρη που θέλει να πάρει τη θέση του χαλίφη. Ολόκληρο πρόγραμμα!

Ερ: Φανταζόσασταν, 40 χρόνια νωρίτερα, ότι από μια μικρή φράση γραμμένη κάπου σε μια παιδική νουβέλλα, θα είσασταν στη θέση να γιορτάζετε αυτά τα γενέθλια;

Ξέρετε, εκείνη την εποχή πολλοί νέοι ήρωες έκαναν την εμφάνιση τους. Υπήρχε ακόμα τότε ένας πολύ ανθηρός παιδικός τύπος. Οχι, το νέο της ιστορίας ήταν που δημιούργησα τον κακό της ιστορίας, τον ήρωα της ιστορίας και ακόμα την όσμωση των δύο δημιουργών. Αυτό είναι που εξηγεί την μακροβιότητα του Ιζνογκούντ.

Ερ: Ομως παρόλη την κακία του παραμένει συμπαθητικός;

Το να είσαι φιλόδοξος δεν είναι κακό από μόνο του, είναι τα μέσα που χρησιμοποιούνται τα οποία είναι αξιοκατάκριτα. Ο Ιζνογκούντ αποτυγχάνει κάθε φορά και αυτό δημιουργεί ένα είδος συμπάθειας στους αναγνώστες. Στο τέλος πολύ θα θέλαμε να τα κατάφερνε κάποτε και να γινόταν χαλίφης στη θέση του θέση του χαλίφη....]


"ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ"

Αυγή της γαλατικής ιστορίας και ιστορικές μετακινήσεις



[...Το παρόν σχεδιάζεται από τις μολυβιές του παρελθόντος και όταν το παρόν θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του κυττά προς τα πίσω για να πραγματοποιήσει την αναζήτηση της ιστορίας του. Στο απόσπασμα του βιβλίου “Αστερίξ και Ιστορία” των Rene van Royen και Sunnnyva van der Vegt που ακολουθεί, περιγράφονται γεγονότα πριν από την ίδρυση του ρωμαικού έθνους.
v
Την εποχή που δεν υπήρχε ακόμα η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Γαλάτες εξουσίαζαν μια μεγάλη αυτοκρατορία. Αιώνες πριν να γεννηθεί ο Ιούλιος Καίσαρας, ζούσαν στη σημερινή Γαλλία Κέλτες που δεν τους αρκούσε πια η περιοχή τους και γι’ αυτό εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αυτό τουλάχιστον μας πληροφορεί ο ρωμαίος ιστορικός Λίβιος. Υπήρχε κάποτε, έτσι αρχίζει τη διήγησή του ο Ρωμαίος, στην περιοχή γύρω από τον Λίγηρα μια κελτική φυλή που κυβερνώντο από έναν βασιλιά με το ελάχιστα εντυπωσιακό όνομα Ambigatus (ο Αναποφάσιστος). Ο βασιλιάς αυτός είδε ότι η φυλή του είχε αυξηθεί και ευημερούσε τόσο πολύ που φοβόταν ότι θα χάσει τον έλεγχό της. Γι’ αυτό κάλεσε τους δύο γιους του και τους ανέθεσε να μετοικήσουν μαζί μ’ ένα μεγάλο αριθμό Γαλατών και να ιδρύσουν κάπου αλλού ένα νέο κράτος. Ο Ambigatus είπε στους γιους του ότι είχε ακούσει πως νότια των Άλπεων υπήρχε εύφορη καλλιεργήσιμη γη και τους διέταξε να πάνε εκεί. Οι γιοι υπάκουσαν τον πατέρα τους και ξεκίνησαν σαν Κέλτες πρωτοπόροι από τον Λίγηρα για τις Άλπεις. Κατάφεραν να περάσουν τις Άλπεις και κατέβηκαν στην κοιλάδα του Πάδου, όπου έδιωξαν τους ντόπιους, πήραν τη γη τους και εγκαταστάθηκαν εκεί. Έχτισαν και πόλεις που υπάρχουν ακόμη και σήμερα, όπως το Μιλάνο, τη Μπρέσα και τη Βερόνα. Έτσι έφτασαν οι Κέλτες στην Ιταλία και, όπως φάνηκε αργότερα, ήταν ισχυρό-τεροι από τους υπόλοιπους κατοίκους της χερσονήσου.

Πού ήταν οι Ρωμαίοι εκείνη την εποχή; Η απάντηση είναι: στη Ρώμη. Δεν είχαν πάρει είδηση την άφιξη των γαλατών πρωτο-πόρων και τα πράγματα θα παρέμεναν προς το παρόν ως είχαν. Οι Κέλτες της Γαλλίας κατέλαβαν την κοιλάδα του Πάδου γύρω στο 600 π.Χ. και οι Ρωμαίοι γνώρισαν για πρώτη φορά τις δυνάμεις που έκρυβε αυτός ο λαός μόλις γύρω στο 400 π.Χ. Οι Κέλτες που συνάντησαν οι Ρωμαίοι ήταν απόγονοι των πρώτων εισβολέων και είχαν μετατρέψει την κοιλάδα του Πάδου σε μια εύπορη και πυκνοκατοικημένη περιοχή. Ο έλληνας ιστορικός Πολύβιος που γνώριζε την περιοχή από προσωπική του επίσκεψη μένει έκπληκτος από τον πλούτο της:

Για τη γονιμότητά της δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς. Γιατί στους τόπους αυτούς υπάρχει τόσο μεγάλη αφθονία σιτηρών, ώστε την εποχή μου πολλές φορές ο σικελικός μέδιμνος σιταριού να πουλιέται με τέσσερις οβολούς, κριθαριού με δύο και του κρασιού ο μετρητής, όσο και ο μέδιμνος του κριθαριού. Επίσης από τα δάση παράγονται τόσο πολλά βελανίδια που να μπορούν να θρέψουν κοπάδια ολόκληρα από γουρούνια. Όλο το χοιρινό που χρειάζεται για τη συντήρηση του ρωμαϊκού στρατού προέρχεται από γουρούνια αυτής της περιοχής. Ακόμη, η καλύτερη απόδειξη για τον πλούτο της περιοχής είναι ότι όσοι περιοδεύουν στη χώρα καταλύουν στα πανδοχεία χωρίς να συμφωνούν για τις τιμές των επιμέρους τροφίμων, αλλά ρωτώντας απλώς πόσο ζητεί ο πανδοχέας για κάθε άντρα. Συνήθως λοιπόν οι ιδιοκτήτες των πανδοχείων δέχονται τους ταξιδιώτες παίρνοντάς τους μισό ασσάριο·αυτό είναι το ένα τέταρτο του οβολού· σπάνια ξεπερνούν το ποσό αυτό. Η γονιμότητα της γης και η ευδαιμονία τους δεν εμπόδισε τους Γαλάτες να γυρέψουν και αλλού την τύχη τους.
Έτσι γύρω στο 400 π.Χ. μια μεγάλη γαλατική στρατιά ξεκίνησε από την κοιλάδα του Πάδου για το νότο. Ο στρατός διέσχισε την Τοσκάνη, χώρα τότε των Ετρούσκων, και προχώρησε προς τη Ρώμη. Μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν στον κελτικό στρατό, αλλά κατατροπώθηκαν. Οι Ρωμαίοι που διασώθηκαν διέφυγαν προς κάθε κατεύθυνση και μόνο ένα μικρό μέρος τους κατέφυγε στην ίδια την πόλη. Τρέμοντας από το φόβο τους πέρασαν την επόμενη νύχτα ακούγοντας τα χαρούμενα τραγούδια και τις ιαχές θριάμβου των Γαλατών που είχαν στρατοπεδεύσει έξω από τα τείχη της πόλης. Εικόνα που σίγουρα θα ερέθισε τη φαντασία του Goscinny και του Uderzo. Το επόμενο πρωί οι Γαλάτες εισέβαλαν μέσα από τις πύλες στη Ρώμη, κατέκλυσαν τους δρόμους της και σκότωσαν όσους Ρωμαίους βρήκαν. Ο Λίβιος αναφέρει ότι κυρίως οι γηραιότεροι, περήφανοι Ρωμαίοι ήταν αυτοί που έμειναν εμφανώς στα σπίτια τους περιμένοντας με καρτερία το θάνατο. Μόνο μια μικρή ομάδα νεαρών Ρωμαίων πρόβαλε αποφασιστικά αντίσταση στο φρούριο της Ρώμης, το Καπιτώλιο. Μόλις οι Γαλάτες αντιλήφθηκαν την παρουσία τους, επιτέθηκαν στο φρούριο, χωρίς όμως αποτέλεμα. Οι επιτιθέμενοι ωστόσο, δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα και συνέχισαν να πολιορκούν τους Ρωμαίους μέχρι να υποχρεωθεί η ομάδα να παραδοθεί από την πείνα. Οι Ρωμαίοι μόνο με την ταπείνωσή τους μπορούσαν να αποφύγουν την καταστροφή.

Όπως αναφέρει ο Λίβιος, οι γαλάτες πολιορκητές ήταν διατεθειμένοι να αποχωρήσουν μόνο εάν οι Ρωμαίοι τους πλήρωναν με 500 κιλά χρυσό. Τη στιγμή της πληρωμής παρουσιάστηκε άλλη μια επιπλοκή που περιγράφεται από τον ρωμαίο ιστορικό ως εξής:

Η πράξη της συνθήκης καθαυτή ήταν πάρα πολύ προσβλητική για τους Ρωμαίους· μα έγινε πιο ατιμωτική, γιατί οι Γαλάτες έφεραν αντικανονικά [βαρύτερα] ζύγια· και όταν ο ρωμαίος χιλίαρχος έφερε αντιρρήσεις, τότε ο αλαζονικός γαλάτης αρχηγός πρόσθεσε στο δίσκο της ζυγαριάς και το σπαθί του φωνάζοντας λόγια ανυπόφορα για τους Ρωμαίους: ουαί τοις ηττημένοις (=αλίμονο στους νικημένους)!
Γράφοντας αυτά τα λόγια, ο συγγραφέας τρέμει ακόμη από οργή για το όνειδος που υπέστησαν οι Ρωμαίοι. Αν και τα γεγονότα είχαν συμβεί τρεις αιώνες πριν από την εποχή του Λίβιου, ο συγγραφέας αισθανόταν ότι έχει θιγεί προσωπικά, σαν να είχε δει το συμβάν με τα ίδια του τα μάτια. Ο Λίβιος δεν μπορούσε προφανώς να χωνέψει ότι αυτοί οι θρασύτατοι Γαλάτες τόλμησαν να ταπεινώσουν με τέτοιο τρόπο τη Ρώμη, τη μέλλουσα κυρίαρχο του κόσμου. Φαίνεται ότι ο ιστορικός δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι και οι ίδιοι οι Ρωμαίοι το 400 π.Χ. δεν είχαν ιδέα ότι θα κυριαρχούσαν κάποτε στον κόσμο. Μάλλον εκείνη τη στιγμή ήταν πασίχαροι που γλύτωσαν από τους Γαλάτες, ακόμα κι αν αυτό τους είχε στοιχίσει όλο τους το χρυσάφι.
Η αγανάκτηση όμως με την οποία ο Λίβιος περιγράφει το συμβάν, αποκαλύπτει ότι στη Ρώμη θα πρέπει να υπήρχε κάτι σαν «γαλατικό τραύμα». Η κατάληψη της πόλης, συνοδευόμενη από μακροχρόνιους πολέμους, έμεινε για πάντα στη θύμηση των Ρωμαίων. Οι Γαλάτες πέτυχαν αυτό που δεν είχε πετύχει κανείς στην ιστορία της Ρώμης, την κατάκτηση δηλαδή της ίδιας της πόλης. Οι Ρωμαίοι δεν λησμόνησαν ποτέ αυτό το γεγονός και πάντα όταν γίνεται αναφορά στους Γαλάτες οι ρωμαίοι συγγραφείς ανασύρουν το όνειδος για την κατάκτηση και τον χρυσό. Η ιστορία όμως με τον χρυσό δείχνει πόσο ισχυροί ήταν τότε οι Κέλτες. Γιατί δεν είχαν εισβάλει μόνο στην Ιταλία, αλλά είχαν εγκατασταθεί και σε άλλες περιοχές της Ευ-ρώπης. Στον ευρωπαϊκό χάρτη, αυτούς τους πρώιμους χρόνους, υπήρχε μια ευρεία ζώνη κελτικών οικισμών. Στο δυτικό άκρο της Ευρώπης, Κέλτες κατοικούσαν στην Ιρλανδία και την Αγγλία, ενώ κελτικές ήταν και η Γαλλία, η Ισπανία και η βόρεια Ιταλία. Στην κεντρική Ευρώπη, κελτικές φυλές ζούσαν στην Τσεχία, Σλοβακία, Ελβετία, Αυστρία, Ουγγαρία και κατά μήκος του Δούναβη. Η πιο ανατολική περιοχή που ζούσαν Κέλτες βρισκόταν στη σημερινή Τουρκία, όπου για πολλούς αιώνες είχαν το δικό τους βασίλειο. Η κατάσταση λοιπόν εκείνη την εποχή είχε διαμορφωθεί ως εξής: όλη η Ευρώπη είχε καταληφθεί από Κέλτες. Όλη; Όχι! Ένας μικρός οικισμός όπου ζούνε ανυπότακτοι Ρωμαίοι αντιστέκεται στον κατακτητή. Το όνομα του οικισμού: Ρώμη. Ο μικρός Goscinny σίγουρα θα χαιρόταν, όταν διάβαζε ότι υπήρχε κάποτε μια εποχή που έτσι είχαν τα πράγματα και που σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη κατοικούνταν από Κέλτες, που χωρισμένοι σε πολλά ανεξάρτητα κράτη και κρατίδια, αποτελούσαν όλοι μαζί μια μεγάλη αυτοκρατορία. Μια κελτική αυτοκρατορία που εκτεινόταν σε όλη την Ευρώπη, από τον Ατλαντικό Ωκεανό στη Δύση μέχρι τα βουνά της Τουρκίας στην Ανατολή.


Ακόμη και χωρίς μαγικό ζωμό...

Το ότι αυτοί οι πρόγονοι του Αστερίξ και του Οβελίξ είχαν καταφέρει να ιδρύσουν μια τόσο ισχυρή αυτοκρατορία, δεν μας προκαλεί έκπληξη, αν διαβάσουμε τι έχει γραφτεί γι’ αυτούς. Έτσι, από τον Πολύβιο μαθαίνουμε τα εξής για τους Κέλτες στη μάχη:
Οι Ίνσομβρες και οι Βοίοι φορούσαν στη μάχη «αναξυρίδες» και ελαφρούς «σάγους» [=μανδύες]. Οι Γαισάτες όμως εξαιτίας της φιλοδοξίας τους και του θάρρους τους τα πέταξαν αυτά και γυμνοί με μόνα τα όπλα τους τάχθηκαν στην πρώτη γραμμή, επειδή νόμισαν ότι έτσι θα είναι πιο αποτελεσματικοί. Τους Ρωμαίους τους τάραζε ο στολισμός και ο θόρυβος του στρατού των Κελτών. Γιατί ήταν αναρίθμητο το πλήθος των βυκανητών και των σαλπιγκτών. Και επειδή μαζί τους τραγουδούσε το πολεμικό τραγούδι όλος ο στρατός, δημιουργούνταν τόσο μεγάλη και τέτοια κραυγή, ώστε να φαίνεται ότι βγάζουν φωνή όχι μόνο οι σάλπιγγες και οι στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και ο τόπος ολόκληρος. Καταπληκτική ήταν η εμφάνιση και η κίνηση των γυμνών ανδρών, που ήταν στις πρώτες γραμμές, επειδή υπερείχαν στη δύναμη και στη μορφή. Όταν οι Ρωμαίοι τους έριξαν βροχή από βέλη, οι Κέλτες που ήταν ντυμένοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Οι γυμνοί πολεμιστές όμως, που δεν είχαν παρά μια μικρή ασπίδα, ήταν πολύ ευκολότερος στόχος. Έτσι τελικά, οι Γαισάτες επειδή δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα ρωμαϊκά βέλη, πέφτοντας απερίσκεπτα πάνω στους εχθρούς από οργή και αστοχασιά σκοτώνονταν θεληματικά.
Όπως φαίνεται απ’ αυτό το κείμενο ο Αστερίξ και ο Οβελίξ δεν χρειάζεται να ντρέπονται για τους προγόνους τους. Άνδρες που είναι τόσο θαρραλέοι, ώστε να αντιμετωπίζουν τον εχθρό μόνο και μόνο με τα όπλα τους, προκαλούν σίγουρα περηφάνεια. Οι Γαλάτες αυτοί ορμούσαν με γυμνά στήθη εναντίον των τρομαγμένων Ρωμαίων, χωρίς να έχουν πιει πρώτα μαγικό ζωμό ή να έχουν πέσει μωρά μέσα στη χύτρα. Όσο για τη γύμνια των αρχαίων γαλατών πολεμιστών, δεν πρόκειται ούτε για μύθο, ούτε για ερωτική φαντασία. Και άλλοι συγγραφείς, εκτός από τον Πολύβιο, κάνουν αναφορά σ’ αυτήν, ενώ έχουν σωθεί και απεικονίσεις από εκείνη την εποχή. Έτσι, στο μουσείο του Καπιτωλίου στη Ρώμη βρίσκουμε τα αγάλματα ενός Γαλάτη που ξεψυχά (εικ. 184) και ενός που αυτοκτονεί (εικ. 6). Και οι δύο είναι οπλισμένοι, αλλά κατά τ’ άλλα γυμνοί. Ο Goscinny και ο Uderzo κατανόησαν και απέδωσαν θαυμάσια την απίστευτη γενναιότητα και αγριότητα των Γαλατών στον πόλεμο. Στο τελευταίο τεύχος που έφτιαξαν μαζί, Ο Αστερίξ στους Βέλγους, μπορεί να δει κανείς μια τέτοια γαλατική επιδρομή. Προφανώς, λαμβάνοντας υπόψη το νεαρό της ηλικίας του αναγνωστικού κοινού, οι επιτιθέμενοι Γαλάτες δεν απεικονίζονται γυμνοί, όμως αυτό δεν μειώνει καθόλου την φιλοπόλεμη διάθεσή τους. Το ίδιο ισχύει και για τον εκκωφαντικό θόρυβο που κάνουν οι πολεμιστές. Ξελαρυγγιάζονται από τις φωνές και υποβοηθούνται ξεκάθαρα από τον σαλπιγκτή μπροστά, δεξιά στην εικόνα. Αυτός φυσάει ένα κελτικό κέρας, όπως αυτό που χρησιμοποιούσαν οι Γαλάτες και την εποχή του Καίσαρα: έναν μακρύ και στενό σωλήνα στεφανωμένο με μια κεφαλή ζώου, που κρατιέται ψηλά. Το θαυμάσιο σχέδιο με τους επιτιθέ-μενους Βέλγους απεικονίζει πειστικά όσα αναφέρει ο Πολύβιος για τον θόρυθο και την αγριάδα των Γαλατών στη μάχη. Φαίνεται σαν να ήταν ο Uderzo προσωπικά παρών στη μάχη...]



"ΩΧ! ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΣΗΜΑΙΑ... ΜΗΠΩΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ;!!"

Οι ΑΜΠΡΑΦΑΞ ταξιδεύουν στο χρόνο τότε που στον
Ατλαντικό, το να δείς μαύρη σημαία δεν ήταν και ότι καλύτερο!

[ ... Στο περασμένο Comicon ασχοληθήκαμε με τους πειρατές σε ένα άρθρο που παραήταν πυκνό -πάντα ελπίζουμε άλλωστε στη κατανόηση σας- το οποίο ασχολήθηκε με τους πειρατές. Ελπίζουμε να μην συναντήσατε κανένα στις ακτές έτσι, αλλιώς εμείς,πάντα εδώ είμαστε !...Τους Αμπραφαξ φυσικά τους γνωρίζετε αλλά ξέρατε ότι κάνουν ταξίδια στο χρόνο ; Βεβαίως! και στην τελευταία δημιουργία της Mosaik ταξιδεύουν στο νησί Τορτούγκα, κοντά στην Αιτή όπου δύο διάσημα ονόματα της πειρατείας, ο Μαυρογένης πειρατής ή Blackbeard και η Αννι Μπόνι τρώνε κυριολεκτικά τα μουστάκια τους πάνω στα πελάγη και στις ακτές. Θα πιαστούμε από τα δύο αυτά "μυθικά" πειρατικά ονόματα για να μάθουμε περισσότερα για το θέμα.Οι πειρατές που αγαπήσαμε στις παιδικές μας ιστορίες έχουν σχέση με την πειρατεία γύρω από την Καραιβική που συνέπεσε με την περίοδο λίγο μετά την ανακάλυψη της Αμερικής και κράτησε 250 χρόνια.

Στην αρχή της ιστορίας των Αμπραφαξ "Υπό τη Μαύρη σημαία" που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό βλέπουμε μια ισπανική γαλέρα ή γαλλεόνι να δέχεται επίθεση από πειρατές. Γιατί όμως; Μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, το 1494 ο Νέος Κόσμος μοιράστηκε από τον Πάπα μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας.Τα άλλα ευρωπαικά κράτη έβαλαν στο μάτι το χρυσό που οι Ισπανοί έκλεβαν από τους Αζτέκους και τα πλούτη του Νέου Κόσμου.
Η μάχη λοπόν ήταν κυρίως μεταξύ Ισπανών και όλων των άλλων, δηλαδή Αγγλων,Γάλλων και Γερμανών.Ο χώρος των μαχών εκτείνετο απο τις ακτές της Ν.Αμερικής μέσω της Καραβαικής έως τη Βόρεια Φλόριδα. Από κει ξεκινούσαν τα ισπανικά εμπορικά πλοία για την Ευρώπη αν έφταναν φυσικά γιατί στο δρόμο δέχοταν πολλές επιθέσεις από ευρωπαικά κράτη. Πολ-λοί ιδιοκτήτες πλοίων υπέγραφαν συμβόλαια μέσω των οποίων παραχωρούσαν τα πλοία τους για πειρατικές επιθέσεις με αντάλ-λαγμα το μοίρασμα στα κέρδη. Αυτοί λέγονταν "privateers" οι οποίοι ήταν νόμιμοι στο να κάνουν πειρατείες.

Οι privateers όμως ήταν πολύ επικίνδυνοι γιατί επιτίθεντο και σε πλοία άσχετα με αυτά που η χώρα τους ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση και σε καιρό ειρήνης ήταν σαν να άφηνες πεινασμένους άντρες που το μόνο που ξέρανε, ήταν να ρίχνονται σε πλοία και να κλέβουν λάφυρα, όσο δε για σκοτωμούς, αυτό εννοείται... Αργότερα το 1630 υπεγράφη συμφωνία μεταξύ Αγγλων και Ισπανών και Γάλλων η οποία επέτρεπε να γίνει αποικισμός στην Ισπανική Θάλασσα και πολλοί άποικοι τράβηξαν προς το νησί Hispaniola στην επικράτεια της σημερινής Aιτής. Επειδή κυνηγούσαν και έψηναν τα γουρούνια σε ανοιχτές φωτιές, τις buccans ονομάσθηκαν buccaneers. Oι Ισπανοί έστειλαν κυνηγούς να σκοτώσουν τους χοίρους και αυτό γύρισε καταπάνω τους γιατί οι άποικοι τόριξαν στην πειρατεία για να τραφούν. Ονόμασαν τους εαυτούς τους "Αδελφότητα της ακτής" ("Brethen of the Coast") και μετοίκησαν μακριά από την Hispaniola στο νησί Τορτούγκα όπου και εγκατέστησαν το ορμητήριο για την μετέπειτα "επαγγελματική τους καριέρα". Η Τορτούγκα, βόρεια της Hispaniola ήταν εύφορη και κατοι-κήθηκε πρώτα από γάλλους που έκτισαν οχυρό. Από τότε γίνεται βασικό ορμητήριο πειρατών είτε είναι privateers ή buccanneers.
Η ακμή των πειρατών στο νησί ήταν από το 1660 έως το 1669 όπου πολλά ονόματα της πειρατείας έκαναν βάση το νησί,μεταξύ αυτών και ο Henry Morgan. Το 1680 η Αγγλία με διάταγμα ονόμαζε παράνομους όσους έπλεαν με ξένες σημαίες, άρα και τους άγγλους της Τορτούγκα. Το 1684 μια συμφωνία μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας περιορίζει τη δράση των πειρατών ακόμα περισσότερο. Οι πει-ρατές στην Τορτούγκα έπαψαν να υφίστανται γύρω στο 1688...]



"ΔΟΛΟΠΛΟΚΙΕΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΜΟΓΓΟΛΙΑΣ"

Ο Κόρτο “παίζει” με τον κίνδυνο ανάμεσα σε κινεζικές παγίδες

[...Ο Hugo Pratt είναι πασίγνωστος για την αγάπη του σε ιστορίες κατασκοπείας, μηχανορραφιών και ρίσκου, μόνο που οι ιστορίες του έχουν ιστορικότητα και στοιχεία αληθινής πλοκής, με ήρωες που κάνουν διάλογο με το περιβάλλον, συνήθως εχθρικό, αλλά και με τον εαυτό τους. Στη συνέντευξη που ακολουθεί και δόθηκε στον Dominique Petitfaux μαθαίνουμε λεπτομέρειες για την “Κρυφή αυλή του Μυστηρίου”.

D.P:Μετά τα επεισόδια των είκοσι σελίδων που δημοσιεύ-θηκαν στο Pif επιστρέφετε με μια μακροσκελή ιστορία με τον Κόρτο Μαλτέζε στη Σιβηρία. Από που ξεκινήσατε σαν βάση ;

H.P: Είχα διαβάσει κάποια πράγματα για τον βαρώνο von Ungern - Sternberg σε μια αγγλική στρατιωτική εγκυκλοπαίδεια. Διάβασα ότι έγινε για κάποιο χρονικό διάστημα βασιλιάς της Μογγολίας. Διάβασα επίσης βιβλία πάνω στον ρωσικό αυτοκρατορικό στατό της Ασίας και πάνω στις σέκτες της Κίνας.
D.P: Η βιβλιογραφία σας εξ' άλλου φαίνεται στο τέλος του προλόγου από τον Didier Plateau στο ασπρόμαυρο άλμπουμ του Casterman.

Η.Ρ: Ωραίος τύπος ο Ungern - Sternberg. Συμμετείχε σε τεκτονικά τάγματα. Η οικογένεια του προέρχοταν από την Εσθονία και είχε γερμανικές ρίζες. Πολλοί γερμανοί έγιναν αξιωματούχοι στο ρωσικό στρατό κατά την εποχή της Μ. Αικατερίνης. Βοηθήθηκα γι' αυτή την ιστορία επίσης από το βιβλίο του Mabire Ungern “Le baron fou”. O Mabire είναι φίλος μου.

D.P: Υπάρχουν και άλλα περισσότερο ή λιγότερο ιστορικά πρόσωπα σε αυτή την ιστορία: ο ναύαρχος Κόλτσακ που ανέκτησε το χρυσάφι του τσάρου, ο αταμάνος Σεμενόφ και ένα άτομο που τον βλέπουμε αλλά η παρουσία του διευκρινίσθηκε στο βιβλίο του Michel Pierre, “Sukle-Bator, ο μογγόλος επαναστάτης”.

Η.Ρ: Ναι. Σήμερα μια μογγολική πόλη φέρει το όνομα του. Υπάρχει επίσης ο Jack Tippit, ο οποίος προέρχεται απο έναν αληθινό Jack Tippit, φίλο μου: ένεν παλιό στρατηγό της αμερι-κανικής αεροπορίας ο οποίος έγινε πρόεδρος της National Cartoonist Association !

D.P: Χρειασθήκατε τρισήμισυ χρόνια για να κάνετε τις 99 σελίδες του Κόρτο Μαλτέζε στη Σιβηρία.

Η.Ρ: Ναι, αλλά σχεδίασα ταυτόχρονα και άλλες ιστορίες όπως ένα επεισόδιο των Σκορπιών της Ερήμου.

D.P: Ο Κόρτο Μαλτέζε στη Σιβηρία είναι το πρώτο Κόρτο Μαλτέζε που δεν κάνατε ολομόναχος.

Η.Ρ: Οταν διάβασα στη βρεττανική εγκυκλοπαίδεια το άρθρο πάνω στον Ungern - Sternberg, μίλησα στον Guido Fuga, ο οποίος μου είπε ότι θάπρεπε να γράψω μια ιστορία. Του είπα :"Θα χρειαστεί να ζωγραφίσω θωρακισμένα τραίνα και θα το κάνεις εσύ που είσαι πολύ πεπειραμένος γι' αυτό,ενώ εγώ θα κάνω την ιστορία. Στην αρχή δεν ήθελε, έλεγε ότι ήταν εκβιασμός. Είχε πληρωθεί και υπήρχαν κάποιοι που είπαν ότι αυτό δεν ήταν δίκαιο, ότι τα τραίνα θα έπρεπε να τα κάνω μόνος μου...Αλλά δε με νοιάζει, αυτό που με ενδιαφέρει είναι τα τραίνα να ζωγραφισθούν σωστά. Εκανα τις σκιές, τους έδωσα κίνηση, αλλά οι ρόδες ήταν τόσο καλές που τις άφησα όπως ήτανε, σαν φωτογραφικό στιγμιότυπο χωρίς να του αποδώσω κίνηση.

D.P: Ο Κόρτο Μαλτέζε στη Σιβηρία ξεκινά στο Linus το 1974. Είναι μια επιστροφή του Κόρτο Μαλτέζε στην Ιταλία μετά τη γαλλική περίοδο του Pif.

H.P: Οι ιταλοί ήθελαν τον Κόρτο Μαλτέζε όταν επέστρεφα από τη Γαλλία...

D.P: Ο γαλλικός τίτλος είναι πιό αδύναμος από τον ιταλικό τίτλο, Corte sconta detta arcana, "Η κρυφή αυλή του μυστηρίου".

Η.Ρ: Είναι η ονομασία μιας αυλής στη Βενετία η οποία υπήρχε στα νιάτα μου.

D.P: Γιατί μετά από μια τόσο μακριά απουσία αυτή η επιστροφή του Ρασπούτιν;

Η.Ρ: Είναι ενδιαφέρον νάχεις έναν φίλο σαν τον Ρασπούτιν και ήταν αναγκαίος στον Κόρτο.Ο Κόρτο ποτέ δεν έσπρωξε το κεφάλι του Κινέζου κόντρα στο τραίνο όπως έκανε ο Ρασπούτιν.

D.P: Είναι επίσης χρήσιμος για τους διαλόγους με τον Κόρτο Μαλτέζε. Οι διάλογοι είναι αρκετά πυκνοί, είναι προνομιούχοι ομιλητές. Οι κουβέντες τους είναι θαυμάσιες, σκέφτομαι ας πούμε τη φράση του Ρασπούτιν: "Υπάρχει ένα σωρό κόσμος που ζεί χάρις σ' αυτά που ξοδεύω μετά από μια ληστεία".

Η.Ρ: Μ΄αυτή τη φράση μου κλέψανε κρασί κλέφτες στη Βενετία !...]

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX