Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
ΚΟΥΡΣΑΡΙΚΑ ΑΦΕΨΗΜΑΤΑ! - ο Πιστολέ το τίλιο και οι ζόρικοι ερυθρόδερμοι
ΓΡΑΜΜΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΥ ΑΛΟΓΟΥ- ο Μπλούμπερι και ο πρώτος αμερ. σιδηρόδρομμος
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΝΘΡΩΠΟΣ- ένας Εξολοθρευτής από τον Μπιλάλ
"Σπαθία και τραντάφυλλα" - η δεύτερη έκδοση στην ποντιακή διάλεκτο
ΓΚΑΖΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑΛΑ ΓΥΡΩ - ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ - αρχαίοι ραλλίστες της Ρώμης

         

"ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΑ !"

Αν ανησυχήσατε από τον τίτλο, δηλώνουμε ότι δεν είχαμε ούτε θα έχουμε ποτέ καμμιά διάθεση να σας τρομάξουμε. Πλησιάζουμε στο τέλος του χρόνου και έχοντας διανύσει χιλιόμετρα και χιλιόμετρα πάνω στη “Ντόλυ” περνώντας από το Πάνω - Σίτυ στο Κάτω - Γκαλτς λέμε να σταθούμε και να αναμετρήσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε να προχωρήσουμε με περισσότερο θάρρος και κουράγιο από την πύλη του παλιού χρόνου στην πόλη του νέου χρόνου.

Στις καινούργιες πόλεις που θα συναντήσουμε, θα χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία που αποκτήσαμε και θα ελπίζουμε να μένουμε πάντα έτοιμοι και σε εγρήγορση ώστε να παραμένουμε κύριοι του εαυτού μας και της ζωής. Σ’ αυτό το τεύχος θα βρείτε μια περιγραφή του “Εξολοθρευτή 17”, ενός παλαιότερου έργου του Μπιλάλ που βάζει ανδροειδή και ανθρώπους σε ζωντανό διάλογο. Ετοιμάζεται ο Ιωάννης Πιστολέ για την Αμερική και του ευχόμαστε να τα καταφέρει όπως πάντα. Στην ίδια ήπειρο πάλι, ο Μπλούμπερυ προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες, όσο είναι αυτό δυνατόν και όσο του επιτρέπουν τα στενά πλαίσια στα οποία κινείται, ξέρουμε ότι θα προσπαθήσει. Αλλωστε, είναι ένας αξιωματικός που δε βασίζεται στη βία και αυτό είναι που μετρά.

Εμείς, από την πλευρά του Comicon θέλουμε να είστε όλοι καλά και να αξιοποιήσετε τον καινούργιο χρόνο, όσο καλύτερα γίνεται.

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά !

Η.Χ



"ΚΟΥΡΣΑΡΙΚΑ ΑΦΕΨΗΜΑΤΑ! "
ο Πιστολέ το τίλιο και οι ζόρικοι ερυθρόδερμοι


[...Τον παλιό καλό καιρό στην Γαλλία, πριν από έναν με δύο αιώνες οι άνθρωποι έτρωγαν πολύ. Οχι αυτοί που πήγε το μυαλό σας, αλλά οι άρχοντες. Οι χωρικοί και οι λοιποί ταλαίπωροι έτρωγαν το τίποτα με μπόλικο καθόλου και αν είχαν παράπονο δεν υπήρχε περίπτωση να βρούν το δίκιο τους. Αυτοί που έτρωγαν είχαν μιά εμμονή στην ποσότητα και την ήθελαν από μεγάλη έως υπερβολική. Οι γάλλοι φημίζονται για τις γεύσεις τους και τα τυριά τους και η Αυτού Μεγαλειότης που τα είχε όλα και κάθε μέρα, δεν νομίζουμε ότι θα έβλεπε με αποστροφή και δεύτερο και τρίτο και τέταρτο γεύμα. Μα η σοφή φύση που πιστεύει ότι όλα πρέπει να καταναλώνονται με μέτρο στέλνει αρρώστιες και δεινά που αρχίζουν συνήθως με κοιλόπονο. Και όταν η Αυτού Μεγαλειότης πονάει κάποιος πρέπει να τρέξει να σώσει τον βασιλιά. God saves Κing θα παραφράζαμε με κάποιο σεβασμό το πασίγνωστο ρητό.

Ο πιστός Πιστολέ, δεν θάχε αντίρρηση να πάει ακόμα και στην άκρη του κόσμου να φέρει το τίλιους αμερικάνους για να γιατρευτεί το στομάχι του βασιλιά του.Τώρα, τον αν θα βάλει μυαλό ο βασιλιάς, είναι μια άλλη υπόθεση. Η Αμερική που συναντά ο Πιστολέ είναι μια κάπως μπερδεμένη υπόθεση, αφού Ινδιάνοι, κυνηγοί βισώνων, αυτόχθονες και ετερόκλητοι κάτοικοι της υπέροχης αυτής ηπείρου, καπνίζουν τη πίπα της ειρήνης και του πολέμου,νευριάζουν και παίζουν ξύλο γενικώς, η κατάσταση θυμίζει λίγο φαρ-ουέστ με θαραλέους πιονέρους να χαράζουν μονοπάτια σε δάση και βουνά. Eπιπλέον είναι και οι αρκούδες που δεν έχουν καμμία όρεξη να βλέπουν τον Πιστολέ και την παρέα του να αλωνίζουν στο δάσος και να χώνουν τη μύτη τους σε κάθε θάμνο που βρίσκουν μπροστά τους με οποιαδήποτε δικαιολογία. Κι’ αν θέλει ο βασιλιάς να βρεί τη γιατρειά του ας πάει αλλού. Ο Πιστολέ όμως έχει αποδείξει ότι είναι πολύ θαρραλέος - ε! καλά όχι και τόσο πολύ, αλλά τέλος πάντων είναι και τυχερούλης- και καταφέρνει να εντοπίσει όχι μόνο θάμνο, αλλά πεδιάδα ολόκληρη με τίλιους αμερικάνους. Τώρα φυσικά θα αναρωτηθείτε, μα καλά το τίλιους δεν είναι , το γνωστό τίλιο, δηλαδή φύλλα φλαμουριάς ; Γιατί αυτό που βρίσκει ο Πιστολέ μοιάζει μάλλον με στάχυα που καλύπτουν έναν ολόκληρο κάμπο! Α! μα αυτό δεν έχει καμμία σημασία ! Τι ανέλπιστη χαρά για τον ατρόμητο κουρσάρο. Αλλά στην Αμερική ακόμα και τότε υπήρχαν νόμοι και ο ιδιοκτήτης του χωραφιού που δεν καταλαβαίνει από κοιλόπονο -προφανώς δεν έχει ο ίδιος- τους πάει στο δικαστήριο. ...]


"ΓΡΑΜΜΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΥ ΑΛΟΓΟΥ"

Ο Μπλούμπερυ, “κλειδί” στις γραμμές του πρώτου αμερικανικού σιδηροδρόμμου


[...Μπορεί σήμερα μπουκωμένοι με τσιπς και ποπ - κορν να χαιρόμαστε τις καουμπόϊκες ταινίες και να θαυμάζουμε την τόλμη υπέρ-ενισχυμένων καβαλάρηδων που έδιναν μάχες πάνω σε άλογα και άμαξες, όπως στην κλασσική ταινία του John Ford "Stagecoach" που ανέδειξε τον John Wayne, αλλά τα πράγματα στην εποχή τους όπως τα ζούσαν οι ίδιοι δεν θα μας άρεσαν καθόλου, μάλλον, με τα σημερινά δεδομένα.
Η φύση ήταν άγρια, οι απέραντες αμερικανικές εκτάσεις ακατοίκητες, φίδια, σκορπιοί και κάκτοι η παρέα στην έρημο και ο χειμώνας δεν ήταν παίξε-γέλασε. Αν βάλετε και τους Ινδιάνους που δεν είχαν κανένα λόγο να βλέπουν με καλό μάτι τους νεοφερμένους τότε θα ζητάγατε αμέσως τη μαμά σας.

Οι μετακινήσεις γίνονταν με τα πόδια ή τα ζώα, συνήθως άλογα και με άμαξες. Οι άμαξες είχαν τη ρομαντική τους πλευρά βέβαια και σίγουρα όλοι τις έχουμε θαυμάσει για τις ανεξάρτητες αναρτήσεις τους 4Χ4, διπλό διαφορικό, ABS φρένα και μια σταθερότητα στις κοτρώνες, ασυναγώνιστη !.. Δεν νοείται καουμπόϊκη ταινία χωρίς άμαξα, ολόκληρη στην αρχή της ταινίας και φύλο και φτερό μετά. Αυτό μας ωθεί να πιστέψουμε ότι ήταν είδος εν αφθονία γιατί είναι ένα από τα αντικείμενα που παίζουν σε μεγάλους αριθμούς.
Πάντως δεν ήταν και τόσο φθηνή υπόθεση η άμαξα.
Η διάσημη ταχυδρομική άμαξα Concorde, είναι μια τέτοια περίπτωση.

Οι άμαξες αυτές προέρχονται από τις αντίστοιχες ανοιχτές άμαξες με τα χωρίς πλάτη καθίσματα που εμφανίσθηκαν στην Αγγλία τον 16ο αι. Στην Αμερική ήταν κλειστές. Η πρώτη διαδρομή για το κοινό άνοιξε το 1732 μεταξύ του Burlington και του Amboy, σημερινού New Jersey. To 1756 άνοιξε η γραμμή Φιλαδέλφειας- Ν.Υόρκης και ήθελες ταξίδι τριών ημερών ,επί 18 ώρες την ημέρα για να το ολοκληρώσεις κάτι που σήμερα γίνεται με το τρένο σε 1 ώρα και 50 λεπτά.
Η Concorde, κατασκευής 1827 από την Αbbot Downing Company, ζύγιζε περίπου 900 κιλά. Κόστιζε 1500 δολλάρια κάτι που ήταν μια μικρή περιουσία. Για τη "φύλαξη" αυτού του θησαυρού 20 περίπου άμοιρες ψυχές -επιβάτες και πλήρωμα - μεταφέροταν μαζί και τριγύρω από την άμαξα και άλλαζαν ανά τρεις το πλήρωμα, τον οδηγό και δύο οπλοφόρους στην οροφή της άμαξας. Εξι έως οχτώ άλογα τραβούσαν την άμαξα δεμένα σε ζευγάρια, αναλόγως του καιρού και του εδάφους.Το εισιτήριο για να ταξιδέψεις από το Μιζούρι ως την Καλιφόρνια κόστιζε 200 δολλάρια το άτομο και διαρκούσε 3 εβδομάδες αν φυσικά δεν συνέβαιναν και κάποια απρόοπτα..

Με ταχύτητα σε πλήρες φορτίο όχι πάνω από 15 χλμ την ώρα σε κανονικό δρόμο και με πληρώματα που έπρεπε να αλλάζουν κάθε 20 με 50 χλμ., με τους επιβάτες να πρέπει να κατεβαίνουν συχνά για νερό, φαγητό και φυσικές ανάγκες, το ταξίδι δεν ήταν ρομαντικό και γαλήνιο.
Ευτυχώς στα μέσα του 18ου αιώνα κάνει την εμφάνισή του το τρένο που καλωσορίστηκε με χαρά, έστω και αν είχε σαν σήμα κατατεθέν καπνούς, φασαρία και κάρβουνο.

Ακούραστοι και τολμηροί "τεχνίτες", κατέβαλλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να σκαρφαλώσουν βουνά, να γεφυρώσουν ποτάμια, να ενώσουν χάσματα και στρώσουν την αμερικανική ήπειρο με το εκτενέστερο σιδηροδρομικό δίκτυο στο κόσμο, παρακινημένοι από τις υποσχέσεις πολιτικών για τα αμύθητα πλούτη που τους περίμεναν στην άλλη πλευρά της ηπείρου. Κάπου εδώ ξεκινά η ιστορία του Μπλούμπερυ το "Σιδερένιο Αλογο". Αναφέρεται στη διαμάχη των δυο εταιρειών που είχαν βάλει στόχο να συναντηθούν, ξεκινώντας η μεν πρώτη από την ανατολική ακτή, η δε δεύτερη από τις δυτικές περιοχές της Αμερικής. Η Γιούνιον Πασίφικ ξεκινά από ανατολικά και η Σέντραλ Πασίφικ από τη δυτικά για να συναντηθούν σε ένα κοινό σημείο....]



"ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΝΘΡΩΠΟΣ
"

Ο Μπιλάλ “παίζει” τον Εξολοθρευτή

[...Ο άνθρωπος βελτιώνει τα συστήματα εξυπηρέτησης του -.... Ο άνθρωπος κατασκευάζει ανδροειδή -....Ο άνθρωπος καταστρέφει τα ανδροειδή -.... Ο άνθρωπος αρχίζει ένα νέο
κύκλο ;.... Το ανθρώπινο αντίγραφο έχει περιθώρια ελευθερίας ; Υπάρχει δυνατότητα να απελευθερωθεί αυτό που είναι σκλάβος εξ' ορισμού;

Ο Μπιλάλ σε μιά δουλειά που προηγείται κατά πολύ από το τελευταίο του βιβλίο ο "Υπνος του τέρατος", ανοίγει διάλογο ανάμεσα σε άνθρωπο και μηχανή με στόχο το ανέφικτο δώρο της ελευθερίας. Ποιός όμως μπορεί να χαρίσει ελευθερία ; Μπορεί αυτός που κατασκευάζει σκλάβους έστω και μηχανικούς να τους ελευθερώσει ; Εχει δικαίωμα λόγου ο υπηρέτης ;
Αν σας άρεσε η προηγούμενη δουλειά του Μπιλάλ που εκδόσαμε, αυτή θα σας αρέσει εξ' ίσου. Πιστεύουμε ότι έχει ένα ασυνήθιστο σχέδιο μαζί με κάποιο αδιόρατο μυστικισμό που διαχέεται μαζί με τις φιγούρες, καθώς χορεύουν σε ιδεατά καταστρώματα και μηχανές που ενώ έχουν αδρή σχεδιαστική λεπτομέρεια, εκπέμπουν μια αδιόρατη ατμόσφαιρα που δένει πολύ με την ιστορία. Φιλοσοφικά ερωτήματα όπως δημιουργία, θάνατος, γέννηση, καλό και κακό ανταλλάσονται σε χαλαρούς διαλόγους που ανταλάσουν τα δύο μέρη σαν τις διαπραγματεύσεις που συνεχώς υπόσχονται αλλά ποτέ δεν χαρίζουν πολλά.

Πιό λεπτομερειακά, στον πλανητοειδή Νόβακ εξαπολύεται επίθεση με ανδροειδή που συμφέρουν πιό πολύ απο το στρατό και μπορούν να καταστραφούν επί τόπου για να μην υπάρχουν νομικά προβλήματα με τη γη. Πλησιάζει η μέρα της μεγάλης επετείου όπου η ανθρωπότητα ολόκληρη είναι έτοιμη να ευχαριστήσει τον Μετρ, τον ευφυή επιστήμονα και δημιουργό των ανδροειδών . Στην φάση εξολόθρευσης ο Μετρ αντικρύζει το μοντέλο 17 με το οποίο έχει μια μυστηριώδη σύνδεση, κάτι που προξενεί απορία αφού δεν είναι το τελειότερο ούτε και το ταχύτερο. Η ηλικία και η αντοχή του Μετρ που βασανίζεται από συγκεχυμένες έννοιες και τύψεις δεν τον αφήνουν να χαρεί την τελετή και αφήνει την τελευταία του πνοή πάνω στη μοναχική πλατφόρμα του διαστημικού κέντρου των ανδροειδών. Η γενετική ταυτότητα του Μετρ περνά βάσει μιας άγνωστης τεχνικής στα κυκλώματα του Eξολοθρευτή 17 όπου και ενσωματώνεται.
Ο Εξολοθρευτής 17 μαζί με τον Μετρ (όντας ενσωματωμένος μέσα του) σε μια προσπάθεια επανόρθωσης αναλαμβάνουν να απελευθερώσουν τα ανδροειδή, έχοντας σαν εχθρό μια θρησκευτική αίρεση που είναι μίγμα θρησκείας και εξαγνισμού κατόπιν παραγγελίας !..
Ενας μυστηριώδης "φίλος" συμπαραστέκεται στον Εξολοθρευτή 17, αλλά στον αφιλόξενο διαστημικό χώρο είναι χαζομάρα να πιστεύεις ότι υπάρχουν φίλοι που δεν ζητούν ανταλλάγματα..

Πότε όμως και γιατί η λογοτεχνία στράφηκε προς την τεχνολογία και τα έργα ρομαντισμού και ανείπωτων ερώτων μεταβλήθηκαν σε ογκώδη στρατεύματα που πέφτουν σαν καταιγίδες πάνω σε πόλεις ; Αναρίθμητες φωτεινές ακτίνες με τηλεκατευθυνόμενα "όντα" να κάνουν ρουά-ματ στη σκακιέρα των πρωταγωνιστών ; Η αρχή έγινε με τον Ιούλιο Βερν που πρέπει να θεωρείται ο πατέρας της Ε.Φ. Οι συλλογισμοί του για την πυρίτιδα που θα γέμιζε τον πύραυλο για την Σελήνη καθώς και η βασική ιδέα, θα πρέπει να θεωρούνται πολύ τολμηροί για την εποχή των ευρωπαίων του περασμένου αιώνα. Οχι ότι στα αρχαία χρόνια δεν έχουν γραφτεί κείμενα που θυμίζουν διαστημική εποχή. Θυμηθείτε τον Ικαρομένιππο του Λουκιανού ή τα Ινδικά έπη.
..]


Σπαθία και τραντάφυλλα” απένατι από το Ακουάριουμ

Αφού ο "Αστερίκος σα ποντιακά" έμαθε την καινούργια διάλεκτο, σκέφτηκε ότι τα πεδία δράσης ανοίγονται μπροστά του, αφού η γνώση είναι δύναμη και η άγνοια αδυναμία. Σκέφτηκε να στρώσει το δρόμο για την νίκη εναντίον των Ρωμαίων με “σπαθία και τραντάφυλλα”.
Στην χαριτωμένη ιστορία του Uderzo -ο Goscinny έχει φύγει από καιρό- βλέπουμε για πρώτη φορά το γυναικείο στοιχείο να αναλαμβάνει δράση εναντίον του Aκουάριουμ αλλά βλέπουμε επίσης τις φεμινίστριες να δίνουν βάση στη μόρφωση του παιδικού πληθυσμού. Εχουν αλλάξει φυσικά οι εποχές και ο Uderzo φαίνεται να παίρνει σοβαρά υπ' όψη του στοιχεία που ήταν πιό αφανή στα χρόνια 60-70. Tο πρόβλημα της εκπαίδευσης των παιδιών είναι από τα σημαντικότερα που έχει να αντιμετωπίσει ένα σύγχρονο κράτος και όχι μόνο το ακαθάριστο εθνικό προϊόν, οι εξοπλισμοί ή μόλυνση του περιβάλλοντος.

Επιβάλλεται να βρουν τα παιδιά την αληθινή τους ταυτότητα σαν αυτόνομα όντα, με τη συνδρομή των γονέων και των εκπαιδευτών. Η ικανότητα ή όχι να τα βγάλουν πέρα στον υπαρκτό κόσμο είναι συνδεδεμένη απολύτως με την ποιότητα εκπαίδευσης τους κάτι που τα σύγχρονα κράτη πρέπει να φροντίζουν. Φυσικά εκτός από αυτά που οφείλουν να κάνουν τα οργανωμένα κράτη υπάρχουν τα "ανοργάνωτα" που επιπλέον έχουν να παλέψουν με την φτώχια, την έλλειψη σχολείων και τις ασθένειες χιλιάδων παιδιών.

Αυτές οι σκέψεις μας έρχονται, όταν βλέπουμε τα γαλατάκια μαζεμένα στα θρανία τους να προσπαθούν να μάθουν τη γαλατική προπαίδεια και μπορεί ο Uderzo να μην έχει τον φίλο του τον Goscinny για παρέα και έμπνευση, έχει όμως σημεία στις ιστορίες που δημιούργησε μόνος του που θέλουν να περάσουν κάποια μηνύματα.
Οπως ίσως καταλάβατε είναι η 2η ιστορία που εκδίδουμε στα ποντιακά με τίτλο "Σπαθία και τραντάφυλλα" που την απόδοση έκανε και πάλι ο καθηγητής λατινικής φιλολογίας κος Γ. Σαββαντίδης.
Η έκδοση του τεύχους που θα κυκλοφορήσει σύντομα έχει επιπλέον το γλωσσάριο για τους φίλους της ποντιακής διαλέκτου.

Καλό διάβασμα !


"ΓΚΑΖΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑΛΑ ΓΥΡΩ - ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ"

Δύο οδηγοί σε άρμα τεσσάρων ίππων ! Τι σκάνδαλο είναι αυτό ; ρωτάει ο Καίσαρας στο "Αστερίξ μονομάχος", αλλά οι δυό τρελάρες έχουν σκαρφαλώσει ήδη πάνω στη Formula 4 και κάνουν το γύρω του σταδίου, κόντρα σε άλλους οδηγούς, κάτω από τα βλοσυρά βλέμματα του μεγάλου γιού της λύκαινας . Ο Goscinny σωστά αναφέρει το όνομα και τη χωρητικότητα του σταδίου που βρίσκονται οι δυό γαλάτες. Ειναι το περίφημο Circus Maximus που είχε μήκος 600 μέτρα και πλάτος 200 μέτρα και μπορούσε να χωρέσει 250.000 θεατές, κάτι που ήταν περίπου το 1/4 της Ρώμης.

Χτισμένο στον Παλατίνο λόφο σε πεταλοειδές σχήμα του, είχε γύρω-γύρω κερκίδες για τους θεατές. Τα άρματα έτρεχαν δεμένα με 2 ή με 4 άλογα και έπρεπε να κάνουν το γύρο του σταδίου επτά φορές σε πολύ γρήγορο ρυθμό, κάτι που προξενούσε πολλά ατυχήματα, γι' αυτό οι οδηγοί έπρεπε να είναι πολλοί έμπειροι. Πολλοί έχαναν τη ζωή τους σε θανάσιμα ατυχήματα μπροστά στα πολύ πυκνά πλήθη που συνωστίζοταν για να δουν τον πρόγονο των σύγχρονων ράλλυ. Οπως και σήμερα οι ομάδες εκείνης της εποχής ξεχώριζαν από τα χρώματα τους :κόκκινο, άσπρο, μπλέ και πράσινο και οι οπαδοί τους τιμούσαν τα χρώματα των ομάδων με αντίστοιχα χρώματα στα ρούχα. Τα στοιχήματα έπεφταν βροχή όπως και σήμερα. Στην αρχή της διαδρομής υπήρχαν 12 θέσεις και ένα σχοινί μπροστά απο τα άλογα, τους έκλεινε το δρόμο. Ολοι οι οδηγοί ήταν με το χέρι στα γκέμια και όταν το λευκό μαντήλι έπεφτε, το σχοινί μπροστα στα άλογα χαμήλωνε και όλοι χυμούσαν μπροστά.

Οι οδηγοί, όπως και σήμερα κέρδιζαν πολλά σηστέρσια από τους αγώνες, όπως ο Gaius Apuleis, ο 42χρονος οδηγός των κόκκινων που πρωτότρεξε σε κούρσα με τους άσπρους. Συνολικά έτρεχε επί 24 χρόνια, συμμετείχε σε 4257 κούρσες και κέρδισε στις 1462 από αυτές το συνολικό ποσό των 35.863.120 σηστερσίων. Πίσω απο το Circus Maximus βρίσκονταν το αυτοκρατορικό παλάτι, απ' όπου ο αυτοκράτορας μπορούσε να παρακολουθήσει τους αγώνες χωρίς καν να φύγει από τα ανάκτορα. Πρωτόγονη τηλεόραση δηλαδή. Αυτό θα πει χλιδή !

Ενώ σήμερα πας με ένα τζινάκι και ένα φούτερ στο ράλι για να παρακολουθήσεις τους αγώνες, τότε τον παλιό καλό ρωμαϊκό καιρό, η άρχουσα τάξη είχε την ευκαιρία να δει τους αγώνες και ταυτόχρονα να κάνει επίδειξη πλούτου και γούστου. Οι κυρίες και οι κύριοι έβαζαν την καλή τους τήβενο και όλα τα διαθέσιμα κοσμήματα τους. Τα άλογα επίσης, ήταν στολισμένα με μαργαριτάρια στη χαίτη και την ουρά. Αργότερα βέβαια, οι ρωμαίοι άλλαξαν γούστα …

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX