Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Οραματισμοί και επιδιώξεις
Διερευνητικές εξισώσεις-Βίκτορ Σάκβιλ
Οι νεανικές ανησυχίες του Τζον Ντιφούλ
Στις τρικυμισμένες θάλασσες του Ελ Νίνιο
Μα...ετουτοσές...είναι ο Αστερικάκης

 

         

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΑ!"

Πάντοτε τα διαλείμματα ήταν η ευχάριστη προσμονή του μαθητή ή του εκπαιδευόμενου που σήμαινε την παύση μεταξύ δύο περιόδων μόχθου και την ευκαιρία γιά ανάπαυλα. Μπορεί το καλοκαίρι να πέρασε , μας άφησε όμως - όπως φανταζόμαστε - ευχάριστες εμπειρίες καθώς και κάποια “αναμονή για τη συνέχεια” που θα δοθεί του χρόνου σε καλύτερα μέρη.Πολλές φορές το διάλειμμα εισχωρεί και στην ώρα της εκπαίδευσης κάνοντας μας λιγάκι σαν τον Λούκυ Κιντ, που δε βλέπει την ώρα να τελειώσει η ανυπόφορη δασκάλα τις φλυαρίες της.

Κάποιο είδος “συμβολικού” διαλείμματος μεταξύ δύο ακουσμάτων μπορεί να θεωρηθεί και η συνέντευξη τύπου που δώσαμε στις 24/9 σχετικά με το “Σπαθία και τραντάφυλλα”, την 2η έκδοση μας στη κρητική διάλεκτο. Και αυτό γιατί καθώς σήμερα βομβαρδιζόμαστε από λεκτικά σημεία και ήχους κάθε μορφής, αποτελεί ένα ευχάριστο διάλειμμα το να διαβάζεις μιά τόσο συναρπαστική και “ευφραίνουσα την καρδίαν” απόδοση του “Ρόδο και ξίφος” στην κρητική διάλεκτο. Είναι όπως πιστεύουμε σημαντικό, να διατηρούμε και να ξανακυττάμε προς τα πίσω το παρελθόν της γλώσσας μας και της ίδιας μας της ιστορίας. Ευχόμαστε καλό ξεκίνημα στη νέα εκπαιδευτική χρονιά.
Η.Χ



"Οραματισμοί και επιδιώξεις"


[...Εκτός από το φανταστικό ή το περιπετειώδες κόμικς, υπάρχει το ιστορικό, που έχει την δική του συνεισφορά στο αναγνωστικό κοινό. Ισως να είναι αναγκασμένο να κινηθεί σε πιό περιoρισμένα πλαίσια αφού πρέπει να τηρεί τις σχέσεις με την πραγματική ιστορία, αλλά ανοίγει ένα διάδρομο προς το παρελθόν όπου ο αναγνώστης ξαναζεί κάτι το ξεχασμένο ή το ιστορικά άγνωστο.
Λεπτομέρειες της ζωής του άλλοτε, το νόμισμα, το ντύσιμο, οι γιορτές και οι πόλεμοι μπορούν να αναπαρασταθούν έστω, αλλά μήπως η φύση του κόμικς δεν περιέχει την εικονικότητα και την πιθανότητα εξ'ορισμού;. Στην σειρά “KOMIKS” της Καθημερινής θα συναντήσετε τον Κόλα ντι Ριέντσο, έναν αμφιλεγόμενο γιό ταβερνιάρισας, ο οποίος κατάφερε να ανέβει στην εξουσία από την οποία εξορίστηκε λόγω της αντιφατικής συμπεριφοράς του. Δίπλα του στέκει ο Βάσκο, για να τον στηρίζει στις δύσκολες στιγμές οι οποίες γίνονται κάθε μέρα και πιό πολλές λόγω του περίπλοκου χαρακτήρα του άρχοντα Κόλα ντι Ριέντσο.
Ο Βάσκο είναι ο βασικός ήρωας στην ομώνυμη σειρά του Chaillet. Ζει κάτω από την προστασία του τραπεζίτη θείου του Τολομέι, και ο οποίος τον εμπιστεύεται για σημαντικές διπλωματικές αποστολές. Ετσι ο Βάσκο βρίσκεται να ταξιδεύει σε όλα τα μέρη του Αναγεννησιακού κόσμου από την γερμανική επικράτεια μέχρι τα βάθη της Ασίας. Και επειδή η αγάπη συνήθως δεν απουσιάζει από τις πτυχές μιας ιστορίας κόμικς, ο Βάσκο θα γνωρίσει την Σοφία την οποία θα ερωτευτεί τρελλά. Οραματιστής ή τρελός, ρομαντικός ή ρεαλιστής;
Ετσι κάπως αναρωτιόμαστε όταν βλέπουμε τον Ριέντσο να καταδιώκεται από παλιούς εφιάλτες αλλά να έχει ταυτόχρονα ένα όραμα, για την αποκατάσταση της αίγλης της Ρώμης...]


"Διερευνητικές εξισώσεις - Βίκτορ Σάκβιλ"


[...Από όλες τις επιστήμες, τα μαθηματικά είναι η πιό στριφνή και δύσκολη καθώς απαιτεί έντονη συγκέντρωση και προσήλωση πάνω σε ένα “δρόμο” που άπαξ και ακολουθηθεί μπορεί να οδηγήσει στο τέλος του αινίγματος και τη λύση του μαθηματικού "μυστηρίου".
Σκεφτείτε μονάχα πως η περίφημη εξίσωση του Αινστάιν έστεκε θεωρητικά προτού μπορέσει να βρεθεί μια υλική απόδειξη για την ορθότητα της. Εστεκε όμως. Τώρα πιά σχέση έχουν τα μαθηματικά με τα κόμικς ; Οχι μήν ανησυχείτε δεν θα θίξουμε το θέμα της τιμής των κόμικς αν εκεί πήγε το μυαλό σας, αλλά στα μαθηματικά και το πολύωρο σκάκι πάει το μυαλό μας όταν διαβάζουμε κάποια ιστορία του Βίκτoρ Σάκβιλ, του άγγλου τζέντλεμαν που ενεργεί μεθοδικά, με φλεγματικότητα, την υπόθεση που του έχει αναθέσει το γραφείο της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών της Βρεττανίας.
Είναι μήπως κάτι σαν τον Τζέιμς Μποντ; Πιθανώς, αλλά με πολύ περισσότερο στυλ και ευγένεια, καθώς είναι παλιός μαθητής του περιεπούς κολλεγίου του Ητον. Οι πρώτες του αποστολές εντοπίζονται στις επιχειρήσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και κατόπιν ένας ιστός από καλοδεμένους κόμπους δείχνει να πέφτει μπροστά στο δρόμο του και να απλώνεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά ανάμεσα σε όλα τα κράτη της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής ακόμα. Στη σκακιέρα του Σάκβιλ, ο ίδιος κατέχει τη θέση του αξιωματικού αν πάρετε υπόψιν σας την πλάγια κίνηση του, ή την αμεσότητα ενός πύργου.
Αλλά μπορεί να ξεγλυστρήσει εντυπωσιακά, μέσα από μια παγίδα όπως το αλογάκι που πηδά τα ασπρόμαυρα τετράγωνα τρία - τρία. Αλλά όταν τα κομμάτια του κτίσματος πού λέγεται "Λύση" έχουν ήδη συμπληρωθεί, τότε μόνο με τη βασίλισσα μπορεί να παρομοιαστεί που με την απόλυτη ελευθερία που διαθέτει βγάζει εκτός παιχνιδιού κάθε πιόνι, ή στην περίπτωση του Σάκβιλ βγάζει εκτός παιχνιδιού τον εκτός
νόμου.....]



"Οι νεανικές ανησυχίες του Τζον Ντιφούλ"

[...Αν κάτι που μπορούμε να θυμόμαστε από τον Alexandro Jodorowsky, τον πασίγνωστο σεναριογράφο που γεννήθηκε στη Χιλή το Φεβρουάριο του 1929 και να χαμογελάμε αμήχανα, είναι εκείνος ο κακόμοιρος ο μπετονένιος γλάρος, που συνόδευε τον Τζον Ντιφούλ στη τρομερή του αναζήτηση γιά το μυθικό αντικείμενο με το όνομα Ινκάλ, το οποίο και απάλλαξε την ανθρωπότητα από τη δουλεία των Τέκνο. Μιά αναδρομή πίσω στα παλιά, μας θυμίζει τις διαμάχες των Μπέργκ και των Αμόκ που βρίσκουν σαν στόχο τον Τζον Ντιφούλ τη στιγμή που ο ίδιος, το μόνο που θέλει είναι να τον αφήνουν να περνά ευχάριστα την ζωή του, ειδικά δε την νυχτερινή. Στο διάστημα ή στη Γη, αυτό δεν έχει σημασία, όλοι κυνηγούν τον “ήρωα”, ο οποίος περνά από δεκάδες μεταλλάξεις που τον οδηγούν στην αμφισβήτηση πολλών βασικών πεποιθήσεων τις οποίες ασπαζόταν. Μιά αλλόκοτη ομάδα σχηματίστηκε τότε από τον Ντιφούλ, τον Μεταβαρώνο και άλλους που πραγματοποιούν ένα ταξίδι στο κέντρο της γης, αλλά ταυτόχρονα δίνουν μιά μάχη με τον παρανοικό αυτοκράτορα που είχε κάτω από τον έλεγχο του και μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης, όλο τον κόσμο.
Η ομάδα κατευθύνθηκε κατόπιν στον υδάτινο πλανήτη Ακουαέντ, γιά να βρει βοήθεια από τις τεράστιες μέδουσες του υδάτινου πλανήτη. Ο βασικός εχθρός που υποκινούσε τα νήματα των Τέκνο, των σκοτεινών επιστημόνων, φανερώνει το πρόσωπο του και η ομάδα με τον Τζον Ντιφούλ και τον Μεταβαρώνο έχουν να αντιμετωπίσουν το ίδιο το Σκότος. Η θεατρική εναλλαγή νικητών και νικημένων στην αρχή σε ζαλίζει, αλλά γίνεται μέρος της δράσης που πότε κινείται σε μεταφορικό επίπεδο, πότε σε πραγματικό επίπεδο. Ας θυμηθούμε τον Bilal όταν σχολίασε το ότι δεν τηρούσε και ο ίδιος σαφή όρια μεταξύ επιστημονικά πιθανού και φανταστικού για χάρη του πνεύματος της ιστορίας. Ετσι βλέπουμε τον Ντιφούλ π.χ στο διάστημα σε μιά σφαίρα, -προφανώς δεν υπάρχει οξυγόνο- ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται μπροστά του μιά σφήκα-γίγαντας. Το Ινκάλ δεν πρέπει να το πάρετε κατά λέξη, δεν διαβάζεται σαν ένα κλασσικό διήγημα “Ασίμωφ” όπου τηρούνται οι νόμοι της Φυσικής. Είναι μιά συμβολική ιστορία που χειρίζεται εξ’ ίσου συμβολικά αντικείμενα, για τα οποία ελπίζουμε να αναφερθούμε διεξοδικά σε επόμενο τεύχος μας.
Αναφερθήκαμε με συντομία στο Ινκάλ γιατί σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει το 1ο της σειράς “Πριν το Ινκάλ” (6 τεύχη), όπου θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την παιδική ηλικία του Τζον Ντιφούλ, τους γονείς του, τη γνωριμία του με τον μπετονένιο γλάρο και άλλα πολλά. Φαίνεται ότι ,όπως στο σινεμά οι πετυχημένες σειρές επιστρέφουν στα “Πριν το ...” έτσι και ο Jodorowsky θέλησε να μας γνωρίσει τον ήρωα του πριν αναλάβει δράση για το Ινκάλ.
Παρόλα αυτά η ιστορία που προηγείται του Ινκάλ δεν έχει καθόλου διάθεση για ρομαντισμούς καθώς ο Jodorowsky πλέκει έναν κόσμο, κυριολεκτικά ανελέητο, δικτατορικό, με πολίτες αλλοτριωμένους, κλωνοποιημένους, φιλοπόλεμους και πουθενά δεν υπάρχει ελάχιστος χώρος ανθρωπιάς εκτός απο κάτι κυνηγημένους απόβλητους και τον πατέρα του Ντιφούλ...]


"Στις τρικυμισμένες θάλασσες του Ελ Νίνιο"

[...Σαν μια σύγχρονη πειρατική ιστορία, όπου τα θύματα της ληστείας ψάχνουν να βρουν τα υπάρχοντα που τους έκλεψαν, σε μια ετεροχρονισμένη αναζήτηση του δίκιου τους, μια καινούργια ηρωίδα κρατώντας το μακρύ σχοινί που χάνεται στα βάθη της οικογενειακής της ιστορίας και ταυτόχρονα ακροβατώντας σε επικίνδυνες γειτονιές του πλανήτη, βιάζεται να περνά από σκηνή σε σκηνή μέσ' από το δυνατό σενάριο του Christian Perrissin, ενός δημιουργού που είχε ήδη δοκιμαστεί με τα σενάρια του "Κοκκινογένη Πειρατή" , μιας φιγούρας πλασμένης από τους Charlier- Hubinon. Η σειρά “Ελ Νίνιο” απαρτίζεται από τέσσερα μέρη, το ένα εκ των οποίων κυκλοφορεί ήδη.
Είναι η ιστορία της Βέρας, νοσοκόμας του Ερυθρού Σταυρού, η οποία ξεκινά τη ζωή σε ασταμάτητη περιπλάνηση όχι επειδή της αρέσει, αλλά επειδή ο πατέρας της ζει τη δική του παράξενη μοίρα. Εχοντας γεννηθεί από τσιγγάνους - και σημειώνουμε εδώ το στοιχείο της περιπλάνησης ,της τόλμης και του αυθορμητισμού που πολλές φορές έχει έρθει να ενσαρκώσει ο τσιγγάνος στην δυτική μυθιστορηματική θεματολογία - , χάνει τη μητέρα της στη γέννα, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί τον σιαμαίο κρίκο με τον αδελφό της καθώς και οι δυο τους ξεκινούν τη ζωή τους ενωμένοι στην μητρική κοιλιά κολλημένοι στο χέρι, πράγμα ιατρικώς αδύνατον, αφού τα σιαμαία όπως σχολιάζει η Βέρα έχουν πάντα το ίδιο φύλο. Βλέπουμε εδώ την αρχετυπική εικόνα της σημαδεμένης, όπου κάποιο αδιόρατο "μαγικό" στοιχείο αφήνεται να πλανάται σαν υποψία που κινεί ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Η Βέρα είναι σιαμαία, αλλά τα σιαμαία έχουν πάντα το ίδιο φύλο, άρα κάτι το μυστηριώδες συνέβη με τη συγκεκριμένη κύηση. Η αναφορά στο βιολογικό, στο κυτταρικό επίπεδο είναι κάτι που το βλέπουμε όλο και πιό συχνά σήμερα. Κύτταρα, κλώνοι, επέμβαση στη φύση... Η Βέρα γεννιέται, ο γιατρός τα χωρίζει, αυτήν και τον αδελφό της Κόλια, αλλά η μάνα πεθαίνει. Ο πατέρας της αναλαμβάνει τη μικρή και φεύγουν για την Ευρώπη, όπου η Βέρα συνηθίζει στην περιπλάνηση, ενός πατέρα μοναχικού, σημαδεμένου από την απουσία της γυναίκας του και έτσι συνηθίζει σε ένα "αντρικό" τρόπο, σε ένα κόσμο αντίξοο, στον οποίο θα καταδυθεί αργότερα για να αναζητήσει τα ίχνη του χαμένου συγγενή της...]




"Μα...ετουτοσές...είναι ο Αστερικάκης "

[...Εμείς πάντως επιμένουμε στην άποψη μας πως ελληνικά δεν είναι τα “μοντέρνα” της πρωτεύουσας αλλά και τα “άλλα”, εκείνα της εξοχής, των νησιών, των βουνών και των κάμπων. Ούτε φανταζόμαστε πως ο Αστερίξ δεν μπορεί να τα μιλήσει αφού μπορεί να καταφέρει τόσα και τόσα. Την άποψη μας αυτή υπογραμμίσανε σε συνέντευξη τύπου στην Εν. Συν. Ξεν. Τύπου στις 24/9 ο καθηγητής Παν/μίου κος Φάνης Κακριδής, ο υπουργός Παιδείας κος Π. Ευθυμίου, ο καθηγητής Παν/μίου κος Γ. Σαβαντίδης και ο καθηγητής Φιλόλογος κος Μ. Πατεράκης. Παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα ελλείψει χώρου. Την αρχή έκανε ο κος Φάνης Κακριδής θίγοντας θέματα ήθους στον Αστερίξ:

Αστερίξ και ήθος

“Εγώ κάθομαι εδώ υπέροχα ανάμεσα στον πάλαι ποτέ συμφοιτητή μου, ύστερα συνάδελφο και πάντα φίλον,τον Σαββάντων τον Γέργον. Και στον πάλαι ποτέ φοιτητή μου, έπειτα συνάδελφο και εμπιστεμένο αζέπη, τον Μιχάλη τον Πατεράκη. Έχω και άλλον έναν φοιτητή εδώ στο τραπέζι, δεν φταίω εγώ που πήρε το κακό το δρόμο και έγινε υπουργός. Κυρίες και κύριοι,φίλοι,σίγουρα ο Οβελίξ θα έλεγε "είναι τρελοί αυτοί οι εκδότες", όμως εμείς ας ρωτήσουμε μόνο,είναι τρελοί αυτοί οι εκδότες; Πρώτα ο Αστερίξ στα Αρχαία Ελληνικά και τώρα ο Αστερίξ στα Ποντιακά,τώρα ο Αστερίξ στα Κρητικά. Και πάλι βλέπουμε... Δεν ξέρω αν με όλα αυτά το ταμείον είναι μείον, όπως φαντάζομαι, βλέπω όμως σε όλα αυτά ένα μέσο να πολεμηθεί στο ελληνικό γλωσσικό πλαίσιο ένας κίνδυνος, που σε μεγαλύτερη κλίμακα απειλεί ολόκληρη την Ευρώπη.
Στην Ευρώπη οι εθνικές γλώσσες υποχωρούν και κινδυνεύουν μια μέρα να εξαφανιστούν, καθώς στη φωλιά τους μέσα, στις χώρες τους και στην εκπαίδευση τους, όπου άγεται και το αβγό του κούκου, καθώς ολοένα και πιο πιεστική γίνεται η παρουσία της παγκόσμιας αγγλικής γλώσσας, αυτό που λέμε bad-English.
Στην Ελλάδα οι ντοπιολαλιές,τα ιδιώματα και οι διάλεκτοι υποχωρούν και κινδυνεύουν μια μέρα να εξαφανιστούν, καθώς στη φωλιά τους μέσα,στα σπίτια μας με την τηλεόραση και στα σχολεία μας, πέρα για πέρα κυριαρχεί η πανελλήνια κοινή δημοτική γλώσσα.Την χρειαζόμαστε την πανελλήνια κοινή δημοτική γλώσσα, πρέπει να την καλλιεργήσουμε, όμως σωστό είναι και να αγωνιστούμε όσο γίνεται για να περισωθούν οι τοπικές γλώσσες με τις ιδιοτυπίες τους.Αποτελούν εθνικό κεφάλαιο, συναπαρτίζουν την ιστορία της ελληνικής γλώσσας, είναι πολύ κρίμα η λησμονιά να τις αφανίσει και ένας τρόπος να τις ζωντανέψουμε και να τις καταστήσουμε επίκαιρες και ελκυστικές, ιδιαίτερα για την νέα γενιά,που μας ενδιαφέρει, είναι και αυτό που γίνεται με τις μεταφράσεις του Αστερίξ στις μεγάλες,νεοελληνικές διαλέκτους.

Θέλω να πω και ένα λόγο για τον Αστερίξ γενικότερα. Σε αντίθεση με πολλά κόμικς, άλλα ανάλογα προιόντα που κυκλοφορούν, σε αντίθεση με τον Batman, με τον άνθρωπο Αράχνη, με τον Superman και λοιπά,ο Αστερίξ δεν είναι αμερικάνικης κατασκευής και προελεύσεως. Είναι Ευρωπαίος ως το κόκκαλο.Τόσο Ευρωπαίος ώστε ο ίδιος να έχει όνομα από ελληνική ρίζα,όπως όνομα ελληνικό είναι και του Πανοραμίξ, ελληνικός είναι και ο Οβελίξ στο όνομά του. Πέρα από αυτό, σε μιαν εποχή όπου, με τον δημοσιογραφικό τίτλο των "New York Times" κ.λ.π βρισιές και sex εισβάλλουν στα κόμικς", ο Αστερίξ διατηρεί ακέραια την φραστική του ευπρέπεια και την αφοπλιστική του αθωότητα. Φραστική ευπρέπεια και αθωότητα, είδη ουσιώδη εν' ανεπαρκεία,θα έλεγα εάν ήμουν καθαρευουσιάνος, όχι μόνο για παιδιά και τα χαιρόμαστε όπου και σε όποια γλώσσα τα συναντούμε.” Στη συνέχεια ο υπουργός Παιδείας κος Πέτρος Ευθυμίου επέσυρε την προσοχή μας σε θέματα γλωσσών και ευρύτερου κοινωνικού πλαισίου:...συγχαρώ με τη σειρά μου την εκδοτική εταιρεία Μαμούθ Comix για την πρωτοβουλία αυτή να διασώσει διαλέκτους της ελληνικής μέσω των κόμικς του "Αστερίξ" που πράγματι είναι μια πρωτοβουλία σε ένα μεγάλο ζητούμενο, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και όλης της Ευρώπης.Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μιά πικρή νοσταλγία σε αυτό που είπε με σαφήνεια ο Φάνης Κακριδής, ότι ζούμε όλοι μιά αντίστοιχη παγκοσμιοποίηση του τότε και την ζούμε με πολύ πιό σύνθετο τρόπο και στην κυριολεξία παγκοσμιοποίηση με πολύ πιό ισχυρά εργαλεία όπως τα μέσα ενημέρωσης.

Είναι αλήθεια ότι εγκαθιδρύεται μιά παγκόσμια κοινή- όπως ήτανε κάποτε η ελληνική, μετά η λατινική- που τώρα είναι τα αγγλικά αλλά είναι εξ' ίσου αλήθεια ότι κάθε τύπος πολιτισμού αφήνει πίσω του κάποιον άλλον, δηλαδή το πέρασμα από τις προφορικές κοινωνίες που μας θύμισε ο κος Σαββαντίδης με το βάθος των ομηρικών επών, στις κοινωνίες του γραπτού λόγου, προφανώς και τότε είχε βαριές απώλειες, γιατί αν σκεφτούμε τι σήμαινε για την κοινότητα των προφορικών πολιτισμών, ένα σύνολο σημάνσεων, από σημάνσεις του σώματος, των συμπεριφορών, της ενδυμασίας, της γλώσσας, μόνο και μόνο η μεσολάβηση του γραπτού λόγου είχε απίστευτη απώλεια πλούτου συμπεριφορών. Και κάπου έχω μιά τρομερή υποψία ότι η λυρική ποίηση έχει τις πηγές της σε αυτήν την απώλεια συνοχής των παλαιών κοινωνιών που οργάνωναν τις συμπεριφορές τους μέσα από τη μεσολάβηση του γραπτού λόγου και θα υποστήριζα ότι κατ' εξοχήν αποτελεί την ιδιαιτερότητα και οδηγεί στην εννοιοτυπία.Η ίδια η εποχή προσφέρει την δυνατότητα της διαφύλαξης όλων των πραγμάτων που άξιζαν να διασωθούν. Για παράδειγμα ξέρουμε όλοι για ποιούς λόγους επεβλήθη το μονοτονικό[...] Ομως σήμερα αν δούμε την δύναμη που μας παρέχει η τεχνολογία των υπολογιστών θα δούμε ότι δεν υπάρχει πιό μεγάλη δύναμη διαφύλαξης του πολυτονικού από το αρχείο ενός ηλ. υπολογιστή. Αν μπούμε στα αρχεία του κέντρου ελληνικής γλώσσας θα δούμε ότι το πολυτονικό καθίσταται προσεγγίσιμο με μηδενικό κόστος και με απόλυτη αποτύπωση όλου του πλούτου του, χάρη στη νέα τεχνολογία η οποία από την άλλη μεριά, στην άλλη της όψη είναι η κύρια απειλή στην κατεύθυνση της ομοιοτυπίας. Το ίδιο ισχύει παντού γιατί η πολυδύναμη διαφύλαξη των αρχείων, η διαφύλαξη των ιχνών της παράδοσης που ακόμα ζει και μπορεί να θησαυρίσει κανείς με τα σημερινά μέσα, δεν μπορεί να δράσει μόνο μουσειακά και αρχειακά, μπορεί να δράσει και εκπαιδευτικά. Και αυτό το ζούμε και θέλω να δώσω ένα τόνο όχι ψευδούς αλλά πραγματικής αισιοδοξίας[...]Κάνουμε για παράδειγμα αυτά τα τρία χρόνια μιά παρέμβαση για την ανάδειξη των παραδοσιακών χορών στο δημόσιο σχολείο σε συνδυασμό είτε με έγκυρους φορείς όπως είναι το λύκειο Ελληνίδων, είτε με τοπικούς συλλόγους οι οποίοι έχουν μια επιμονή στη διαφύλαξη της αυθεντικότητας και όχι στην τουριστική εκδοχή των χορών. Αυτό που βλέπει κανείς να ανθίζει σε όλη την Ελλάδα είναι μια μέθεξη των παιδιών στην παράδοση και μια μέθεξη με εσωτερικούς όρους και όχι με αυτή τη τουριστική τυποποίηση των δημοτικών μας χορών[...] Αρα με ένα συνδυασμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας - γιατί εδώ είναι ένα φοβερό ρίσκο το να βγάζεις τον Αστερίξ, όσο δημοφιλής και αν είσαι, στα ποντιακά, στην αρχαία ελληνική και τώρα στα κρητικά - αλλά και με ένα συνδυασμό των παραδοσιακών χορών να μπορούμε να έχουμε μιά ισορροπία και αυτό που θεωρείται απειλή να γίνει με τα ίδια τα μέσα μιά ενοτυπία, μιά ανατροπή. Και εδώ έρχομαι σε αυτό που είπε ο Μιχάλης πως θα μπορούσε η εκπαίδευση να ζωντανέψει στη διδασκαλία της αρχαίας όχι μόνο με τα τυπικά μας βιβλία, αλλά για παράδειγμα και με τη δουλειά του Φάνη Κακριδή στον Αστερίξ με τα αρχαία ελληνικά . Θα ήθελα να αναφερθώ και να κλείσω, λέγοντας ότι ούτε οι εκπαιδευτικές πολιτικές, ούτε οι δημόσιες πολιτικές μπορούν να υποκαταστήσουν κάτι, που είναι το μόνο κεφάλαιο που δίνει νόημα και υπόσταση σε όλες τις άλλες δράσεις.Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε ένα χώρο με αφοσίωση, με επάρκεια, με πληρότητα και δημιουργούν μιά παρακαταθήκη από την οποία αντλούν, είτε αυτοί είναι στην πολιτική εξουσία είτε οπουδήποτε αλλού.

Και γιά μένα σήμερα δεν είναι το αξίωμα που με κάνει να μιλάω με αυτούς τους όρους. Είναι το ότι οφείλω στον Φάνη τον Κακριδή ως δάσκαλο και στον Γιώργο τον Σαββαντίδη, όπως οφείλουν και οι γενιές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ότι δίνει νόημα και συνοχή σε μιά ορισμένη γενιά στην οποία ανήκουμε στενά με τον Μιχάλη τον Πατεράκη. Γιατί τα πράγματα που έδωσαν νόημα στην υπόσταση μας μέσα από τις σπουδές μας, ήταν ώστε να συνδυάσουμε μιά γενιά Ελλήνων που να είναι σύγχρονη με τον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα να υδρεύεται από τα κοιτάσματα που οδήγησαν τον ελληνισμό στην αυτογνωσία. Και στο πρόσωπο του Φάνη Κακριδή, του Γιώργου Σαββαντίδη βρίσκει κανείς που είναι οι πηγές μας και στο πρόσωπο του Μιχάλη Πατεράκη βλέπει κανείς πως μπορεί να καθοδηγεί την δράση του μέσα σε δρόμους καινοτόμους, αλλά και μέσα σε ένα πλαίσιο ποιότητας και ιδιαίτερης αξίας. Και αυτά στον χώρο τον εκδοτικό αλλά και στον χώρο τον εκπαιδευτικό, όπου άνθρωποι σαν τον Μιχάλη είναι που ξεπερνούν κατά πολύ τα πλαίσια που θέτουν οι λειτουργικές αποφάσεις των Υπουργείων και κάνουν την εκπαίδευση, Παιδεία. Από αυτή την άποψη ήθελα να δώσω και προσωπικά συγχαρητήρια, για αυτή τη συμβολή, είτε στην αρχαιογνωσία του Φάνη, είτε στη Κρητική διάλεκτο, που είχα την ευκαιρία ως συμφοιτητής του Μιχάλη να την ακούω, με την ίδια οξύτητα που ακόμα και σήμερα δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει με θετικό τρόπο και μέσα στη κοινωνική ζωή...]

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX