Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ!

Editorial

Χορεύοντας με τους... τύπους !
Αγαπητοί φίλοι γεια σας,
Δώστε μου, σας παρακαλώ ένα σακκουλάκι καπνό και το 'Πρινς'". Ο συμπαθής περιπτερούχος μου έδωσε ένα πακέτο τσιγάρα και ένα σακκουλάκι καπνό.
- "Oχι τσιγάρα κύριε, 'Τα σύνορα της κόλασης', θέλω".
- "Πως είπατε ; Με κοροϊδεύετε, κύριε ;", εξανίσταται ο εκ των έσω του
περιπτέρου.
- "Το 'Πρίνς', το περιοδικό κόμικ", ανέκραξα ελαφρά θυμωμένος.
Δεν το ήξερε, έψαξε στους σωρούς των περιοδικών, το βρήκε και μείναμε και
οι δυο ικανοποιημένοι.
Περίπτερα και κόμικς, λοιπόν. Όπου περίπτερο και κόμικ, ανάμεσα σε δεκάδες περιοδικά και σε χιλιάδες πράγματα, σ' ένα χώρο τόσο περιορισμένο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι απολύτως φυσιoλογικό, για κάποιον που διαθέτει τόσα και τόσα, όμοια και ανόμοια πράγματα, προσδοκώντας το κέρδος ως καλός επιχειρηματίας, να έχει στο μυαλό του αυτά τα είδη που του "ζητιούνται" περισσότερο (μήπως έφθασε ο καιρός, στην εποχή της εξειδίκευσης, να υπάρξουν και εξειδικευμένα περίπτερα ;).
Ξέρω όμως, ότι αν η ίδια σκηνή διαδραματιζόταν στην επαρχία, η φράση «όπου περίπτερο και κόμικ» της προηγούμενης πρότασης θα έπρεπε να διαγραφεί ως αναληθής.
Γιατί, πολλά περίπτερα της επαρχίας εφοδιάζονται με τα κόμικς που κρίνει ότι αξίζουν ο εκάστοτε διανομέας ημερήσιου τύπου, ο οποίος τα προμηθεύει με εφημερίδες και περιοδικά. Έτσι δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, κάποιος ισότιμος Έλληνας πολίτης (κατά το Σύνταγμα) που ζει στην επαρχία, να ψάχνει απελπισμένα για κάτι που στην Αθήνα, θα το έβρισκε παντού (έστω και μετά από μερικές διευκρινήσεις με τον συμπαθή πωλητή - περιπτερά).
Πρακτορεία-εφημεριδοπώλες-περίπτερα, λοιπόν, με τους εφημεριδοπώλες να αποτελούν την κορυφή του τριγώνου. Ο φορολογούμενος πολίτης θα έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο αυτού του τριγώνου, αλλά βρίσκεται πράγματι εκεί; Απαιτεί, να βρίσκεται εκεί; 'Η μήπως βρίσκεται εκεί, μόνο αν ζει στην Αθήνα της Ενωμένης Ευρώπης. Λέτε, ότι η κορυφή του τριγώνου είναι στην πραγματικότητα η κορυφή ενός παγόβουνου, απ' αυτά στα οποία τσακίζεται καθημερινά ο πολίτης ; Και ίσως θα ήταν αναγκαίο, προκειμένου να λιώσει το παγόβουνο (αν υπάρχει στην πραγματικότητα) να πρέπει να «φρεσκαριστούν» λιγάκι τα νομικά πλαίσια που το συντηρούν. Ειδάλλως, το να αλλάξει το Σύνταγμα της Ελλάδος, φαντάζει κομματάκι δύσκολο !
Απ' την άλλη, τα κόμικς είναι κοινώς αποδεκτά, ότι αποτελούν ένα είδος τέχνης. Το αν αξίζουν ή όχι, αυτό είναι άλλο θέμα. Αλλά για να κρίνει κάποιος αν αξίζει κάτι, θα πρέπει ασφαλώς πρώτα να το δει και έπειτα να το «ψηλαφίσει». Και το βάρος της κριτικής που κάνει ο καθένας και που με βάση αυτό διαμορφώνει άποψη ως προς ένα αντικείμενο, βρίσκεται σε αναλογία με τις γνώσεις του, με τις εμπειρίες του, ίσως με το επάγγελμά του και πάντως
με την παιδεία του. Οι «βιβλιοφάγοι» ξέρουν ότι υπάρχουν κόμικς, που πράγματι θα άξιζε να δουν; Tα βλέπουν, τα ξεφυλλίζουν, τα "μυρίζουν", ενημερώνονται για τα κόμικς ; Έχουν την ευκαιρία να διαπιστώσουν, ποιά αξίζουν και ποιά όχι; 'Η μήπως αυτά δεν διαθέτουν το κατάλληλο «ειδικό βάρος» που έχουν τα βιβλία; Είναι άραγε, η τιμή του βιβλίου, ο βαρύγδουπος τίτλος του ή το πλήθος των σελίδων του, που δίνει σ' ένα βιβλίο μια θέση σε κάποια βιβλιοθήκη;
"Το συμπέρασμα που βγαίνει......από μια τέτοια ανάλυση και εκ πρώτης όψεως, δεν μπορεί παρά να είναι το ακόλουθο : η ανάγνωση του συγκεκριμένου κόμικ μας βάζει μπροστά στην ύπαρξη ενός αυτόνομου λογοτεχνικού είδους, που διαθέτει ιδιαίτερα δομικά στοιχεία και αυθεντική επικοινωνιακή τεχνική, που βασίζεται σ΄έναν κώδικα, τον οποίο συμμερίζονται οι αναγνώστες και στον οποίο καταφεύγει ο δημιουργός για να διαρθρώσει, σύμφωνα με πρωτότυπους μορφοποιητικούς νόμους, ένα μήνυμα που απευθύνεται συνολικά στη νόηση, τη φαντασία και τις προτιμήσεις των αναγνωστών του."*
Ποιοί πρέπει επιτέλους να πάρουν πρωτοβουλία για να βρουν τα κόμικς τη θέση που τους αξίζει, ανάμεσα στα χιλιάδες βιβλία των βιβλιοπωλείων ; Οι φανατικοί αναγνώστες των κόμικς, «οι βιβλιοφάγοι» αναγνώστες ή οι βιβλιοπώλες, οι οποίοι τρόπον τινά αποτελούν τους «αναγνώστες» ενός απαιτητικού αγοραστικού κοινού ; Πόσο ρεαλιστικό είναι κάποιοι, να περιμένουν να σταματήσουν τα περίπτερα να πωλούν κόμικς, προκειμένου να τοποθετήσουν μερικά απ' αυτά στη θέση που τους αξίζει ; Μήπως αυτοί οι βιβλιοπώλες, που αφήνοντας τις κατεστημένες τυπικότητες κάνουν την δουλειά τους έχοντας μια νέα αντίληψη σχετικά μ' αυτήν;
Έτσι σκεπτόμενος λοιπόν, και μέχρι το άλλο μας ραντεβού σας αφήνω να απολαύσετε τις καλοκαιρινές διακοπές σας και τις νέες σειρές της ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ. Αλλά να ξέρετε, ότι όσο πιο μαζική και πιεστική είναι η απαίτηση ενός αγαθού, τόσο περισσότερη θα είναι και η προσφορά απ' αυτούς
που θα θελήσουν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες σας. Αν κατά την διάρκεια της ξεκούρασής σας, αντιμετωπιστείτε «αντισυνταγματικά» ζητώντας το αγαπημένο σας κόμικ, εξημερώστε τους "ανήμερους", ενημερώστε τους ανήξερους, επικοινωνήστε μαζί μας, και επιβληθείτε. Πέρα απ' την φράση «ο τολμών νικά», πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που το alter ego τους θα χαρεί να γνωρίσει ήρωες όπως τον "Mπρους Χόκερ", τον "Τζόναθαν Κάρτλαντ", τον "Ωρίων", τον "Τζων Ντιφούλ" και άλλους της ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ 2ου ΤΕΥΧΟΥΣ

Σελ.2 Περιεχόμενα
Σελ.3 Editorial
Σελ.4 Επικοινωνία
Σελ.5 Γεύσεις-UDERZO σκιαγραφημένος απο τους φίλους του
Σελ.6 ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΔΥΣΗΣ
Σελ.6 Ο UDERZO KAI H OIKOYMENIKH
Σελ.7 Ο Τραγικός πάικτης μιας σκληρής εποχής
Σελ.8 Ένας νέος δημιουργός 76 ετόν
Σελ.9 ΩΡΙΩΝ
Σελ.10 Το έπος της επιστημονικής φαντασίας
Σελ.11 Η ανάσταση ένος μύθου
Σελ.12 ΤΟ ΠΑΛΟΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΣΚΙΕ
Σελ.13 Το πρόσωπο της εξουσίας και ο επαναστάτης πρίγκηπας
Σελ.14 Τα νεα μας
Σελ.15 Κυκλοφορίες
Σελ.16 Νεες κυκλοφορίες


"ΦΑΝΗΣ ΚΑΚΡΙΔΗΣ"

Ο Αστερίκιος δεν είναι ένα ‘σκέτο εικονογραφημένο’
…Ας πάμε λίγο στον Αστερίξ. Πως έγινε κατ’ αρχάς η προσέγγιση από την ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ;
Οι κύριοι που έχουν την εταιρία, αν εξαιρέσετε ότι είναι Παναθηναϊκοί κι όχι Πανιώνιοι σαν κι εμένα, είναι πολύ σωστοί στη δουλειά τους και τούτου, γιατί δεν ικανοποιούνται με την απλή αναπαραγωγή των τευχών στην ελληνική μετάφραση, συνεχώς θέλουν να δοκιμάζουν και κάτι καινούργιο. Θέλησαν, λοιπόν, να βγάλουν μια σειρά στα αρχαία ελληνικά - έχοντας βέβαια δει στους καταλόγους ότι ο Αστερίξ έχει βγει στα λατινικά - και σκέφτηκαν, πολύ διακριτικά και έμμεσα, όχι να μου προτείνουν να το αναλάβω εγώ, αλλά να τους συστήσω κάποιον που κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να το μεταφράσει.
Για ποιο λόγο αυτό;
Ίσως σκέφτηκαν ότι ένας καθηγητής Πανεπιστημίου δεν θα δεχόταν να παίξει …Γιατί είναι και λίγο παιχνίδι αυτό. Ο συλλογισμός μου ήταν ότι, δεν μπορώ να πάρω την ευθύνη να συστήσω κάποιον, γιατί στην περίπτωση αυτή, αν κάνει λάθη, - και στα αρχαία κάνεις πολύ εύκολα λάθη - καθώς μάλιστα ο Αστερίξ κυκλοφορεί και στο εξωτερικό, θα ήταν ντροπή να έχουμε μια κακή παρουσίαση της αρχαιομάθειας των Ελλήνων. Έτσι τους είπα ότι θα δοκιμάσω εγώ και δοκίμασα. Κι έκανα κι εγώ κάποια λάθη. Στο π΄ρωτο τεύχος μου είχαν ξεφύγει αρκετά, τα διορθώσαμε βέβαια, στην ανατύπωση, στο δεύτερο λιγότερα, στο τρίτο ελπίζω (ακόμα δεν το είδαν οι αυστηροί κριτές) να έχουν σχεδόν μηδενιστεί. Το βρίσκω πολύ όμορφο - ουδέτερη λέξη το ‘όμορφο’ - ότι μέσα στις 40-50 γλώσσες που μιλά στην παγκόσμια κυκλοφορία ο Αστερίξ μιλά και αρχαία ελληνικά.
Πριν σας γίνει η πρόταση από τη ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ είχε πέσει ποτέ στα χέρια σας ο Αστερίξ;
Μόνο ο Αστερίξ - παιδιά σας είπα, μεγάλωσα …Κι ο άλλος ο μοναχικός κάου μπόι. Σ’ αυτόν τον τομέα οι Γάλλοι ξεχωρίζουν. Το γαλλικό πνεύμα διαθέτει μια λεπτότητα τρομερή. Η οποία υπάρχει και μέσα στον Αστερίκιο. Άλλωστε, δεν θα μετάφραζα ποτέ ένα ‘σκέτο’ εικονογραφημένο. Μην ξεχνάτε ότι είμαι μελετητής και οπαδός του Αριστοφάνη. Και για ένα πολύ εξασκημένο μάτι είναι φανερό, ότι οι εκφράσεις στα τρία αυτά τεύχη του Αστερίκιου είναι Αριστοφανικές. Στο δεύτερο τέυχος που δεν πούλησε όσο θα έπρεπε, το θεωρώ από τα ωραιότερα, το ‘Αστερίκιος μεταξύ Ρόδου και Ξίφους’, υπάρχει μία κυρία, τραγουδίστρια, που έρχεται από το Παρίσι για να δουλέψει δασκάλα στο χωριό των Γαλατών. Κι αυτή φέρνει από το Παρίσι όχι μόνο τα κολάν παντελόνια αλλά και τις φεμινιστικές ιδέες. Το τι Σαπφώ της έβαλα στο στόμα δεν περιγράφεται…
Αλήθεια, πως είναι οι πωλήσεις;
Πήγαν ανέλπιστα καλά στο πρώτο τεύχος, το ‘Αστερίκιος εν Ολυμπία’ μάλιστα, η κυκλοφορία ‘έπιασε’ εκείνη που έχει ο Αστερίξ στα νέα ελληνικά, αλλά το σπουδαίο είναι ότι κινήθηκε πολύ καλά και στο εξωτερικό: Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, χώρες στις οποίες καλλιεργείται η αρχαία γλώσσα.
Ποιο είναι το αναγνωστικό κοινό στις χώρες αυτές;
Λογής λογής. Πρώτα έχουμε τους μερακλήδες. Έχω έναν ιταλό που μου γράφει στο σπίτι ρωτώντας κάθε φορά πότε θα βγει το επόμενο τεύχος. Ύστερα, είναι οι κλασικοί φιλόλογοι που έχουν κάνει έργο ζωής να διαφημίζουν την αρχαιοελληνική και λατινική γνώση. Από αυτούς, όσοι είναι εκπαιδευτικοί το χρησιμοποιούν και στο σχολείο. Όχι ως κύριο έργο, ως πάρεργο. Ο Αστερίκιος, έτσι που μεταφράζεται είναι πολύ πιο κατάλληλος για να ελέγξει κανείς τα αρχαία του και να μάθει κάτι παραπάνω παρά να μάθει αρχαία σε επίπεδο αρχαρίου.
Εσείς θα κάνατε μια ανάλογη πρόταση στο υπουργείο Παιδείας;
Πρώτον έχω σταματήσει να κάνω προτάσεις στο υπουργείο Παιδείας. Δεύτερον, ο Αστερίκιος δεν πάυει να είναι έργο ενός σύγχρονου φιλόλογου. Έχουμε πραγματικά ασύγκριτα αρχαία κείμενα για να ‘γεμίσουμε’ την σχολική ώρα. Την πιο σωστή κουβέντα για τα αρχαία ελληνικά την άκουσα από την αείμνηστη Βουγιουκλάκη, νομίζω στην ταινία’ Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο’ όπου λέει: ‘Τι τα μαθαίνουμε αυτά τ’ αρχαία; μήπως τύχει να πιάσουμε κουβεντούλα με την Ασπασία;’ Τα αρχαία ελληνικά δεν είναι ζωντανή γλώσσα, συνεπώς είναι αδύνατο να την εφαρμόσουμε για να προσεγγίσουμε μεθόδους επικοινωνιακές που χρησιμοποιούμε για τα αγγλικά, τα γαλλικά ή τα σουαχίλι …
Απόσπασμα από τη συνέντευξη του Φ. Κακριδή στην Ειρήνη Ορφανίδου - Εφημερίδα ‘ΚΕΡΔΟΣ’ 10/5/98



"ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΔΥΣΗΣ"


Ο ρατσισμός και ο "πυρετός του χρυσού" δεν είναι μόνον φαινόμενα της εποχής μας.

"...αν το μίσος για τον άλλο είναι πανάρχαιο, ο ρατσισμός είναι φαινόμενο των νεότερων χρόνων, από τον 16ο εώς τον 20ο αιώνα με τους κατακτητικούς και αποικιακούς πολέμους που κατέληξαν στην υποδούλωση ή και στην εξολόθρευση των αυτόχθονων πληθυσμών των Ινδιάνων της Αμερικής, των μαύρων της Αφρικής και αργότερα των αραβικών και ασιατικών πληθυσμών."
-Mίκαελ Λεβί.
Ο Τζόναθαν Κάρτλαντ είναι λευκός. Ένας μοναχικός κυνηγός που προσπαθεί να επιβιώσει όπως προσπαθούν να επιβιώσουν και οι ινδιάνοι Ογκλαλά της φυλής των Σιού. Σε αντίθεση όμως με την πλειονότητα των λευκών εποίκων, που είτε έχουν μολυνθεί από την αρρώστια που εξοντώνει τους "άλλους", και λέγεται ρατσισμός, είτε πάσχουν από ένα "σύνδρομο ηθικής ανεπάρκειας" έχοντας μολυνθεί από τον πυρετό του χρυσού, ο Κάρτλαντ σκέφτεται ανθρώπινα, φέρεται λογικά και δρά μ' ένα αίσθημα πρωτόγνωρης αλληλεγγύης. Δεν παρασύρεται από την μάζα αλλά διαθέτοντας μια παράξενη και ανεξήγητη, για τους πολλούς, συναισθηματική υγιεινή, προσπαθεί...
Προσπαθεί θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και την ίδια του την ζωή, χωρίς να υπολογίζει στο ατομικό του συμφέρον.
Ως αναγνώστης που ζει στην Ελλάδα, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό... Στον πειρασμό, όντας νοητικά ερεθισμένος από την Laurence Harle και τον Michel Blanc-Dumont, τους δημιουργούς του πρώτου τεύχους του Τζόναθαν Κάρτλαντ, να αναρωτηθώ για καταστάσεις που δεν διαδραματίζονται στην Άγρια Δύση της Αμερικής αλλά στον Ήρεμο Νότο της Ευρώπης (;).
Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η ελληνική κοινωνία ασφαλώς και δεν είναι ρατσιστική στην πλειονότητά της, όμως δεν μπορεί να παραβλέψει κάποιος το γεγονός ότι αυτή η κοινωνία είναι έντονα μονοπολιτισμική, ξενόφοβη και εθνοκεντρική, και κατ' επέκταση ευάλωτη σε τέτοιου είδους ιδέες. Οσο για την αλληλεγγύη μεταξύ των νεοελλήνων, ξεκινώντας από τις καταστάσεις που βλέπουμε, αναπνέουμε και ζούμε καθημερινά, θα μπορούσε να ειπωθεί, ότι η κοινωνική αλληλεγγύη στην Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. (σε μια κοινωνία καταναλωτική, ακόμα και αυτή η αλληλεγύη, έστω, του καταναλωτή, εκλείπει - σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στην Αμερική, για παράδειγμα-). Ανεπιθύμητο πλην όμως λογικό, σε κοινωνίες όπου το άμεσο ατομικό υλικό κέρδος είναι το μέτρο των πάντων. Ωστόσο εθνοκεντρισμός και ατομικοσυμφεροντολογισμός είναι σχήμα οξύμωρον και όμως, δυστυχώς, αληθινόν !
Ομως η αλληλεγγύη εμφανίζεται εκεί όπου τα άτομα συναισθάνονται και δραστηριοποιούνται ως μέλη μιας ομάδας. Μήπως, τελικά, θα ήταν περισσότερο
αποτελεσματικό για όλους μας, αν ο καθένας μας δεν ρωτούσε τι κάνει ο συνπολίτης του και η πολιτεία γι' αυτόν, αλλά αν αναρωτιόνταν τι προσφέρει ο ίδιος σ' αυτούς και κατ' επέκταση στον εαυτό του ; Να αναρωτηθεί ποιά είναι πρωτίστως τα καθήκοντά του απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και έπειτα να διεκδικήσει τα αναφαίρετα δικαιώματά του; Είναι, μήπως, η έλλειψη αλληλεγγύης που κάποιες φορές έχουμε την εντύπωση ότι ζούμε στην Αγρια Δύση ή μήπως, έχουμε αρχίσει να πάσχουμε από τις παράξενες "ασθένειες" της Αγριας Δύσης ;
Στην συγκεκριμμένη περιπέτεια υπάρχουν, πάντα παρόντες, και αυτοί οι οποίοι εξασκούν, στο όνομα μιας ευνομούμενης πολιτείας, την εξουσία που τους έχει δοθεί. Είναι αρκετά ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο δίνουν, οι δημιουργοί της σειράς, την ατμόσφαιρα μιας "μολυσμένης" και άρα επικίνδυνης εξουσίας.Οπως επίσης είναι αρκετά ενδιαφέρον και η ρήση του Αριστοτέλη, αρκετούς αιώνες πριν : "Οταν φθάσει η στιγμή που ο καθένας θα ενδιαφέρεται μόνο για το δικό του συμφέρον, υπάρχει ο κίνδυνος να ανέβουν την εξουσία άτομα ανήθικα και επικίνδυνα.".
Αραγε όσοι θα διαβάσουν ή διάβασαν ήδη τον Τζόναθαν Κάρτλαντ και τους άλλους ήρωες της ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ, σε ποιό ποσοστό ταυτίζονται μ' αυτούς ; Η μήπως, Τζόναθαν Κάρτλαντ υπάρχουν μόνο στα κόμικς ;
Μi.Μπ



"Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΚΛΗΡΗΣ ΕΠΟΧΗΣ"

Το ταξίδι του Μπρους Χόκερ σ’ ένα αέναο καθεστώς αμφιβολίας

Μετά την πτώση της Βαστίλλης το 1789 μια νέα κατάσταση πραγμάτων άρχισε να παίρνει μορφή. Η Γαλλική Επανάσταση σηματοδότησε το πέρας μιας εποχής και ο κόσμος ξεκίνησε μια τροχιά όπου το κέντρο της ύπαρξής του υποτίθεται πως καθοριζόταν από το τρίπτυχο liberte, egalite, fraternite. Το τέλος, όμως, των αυτοκρατοριών ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί τόσο άμεσα.΄Οταν ο Ναπολέων το 1799 έγινε Πρώτος ΄Υπατος δεν ήταν παρά ένα μικρό βήμα για να αυτοανακηρυχθεί αυτοκράτορας λίγο αργότερα το 1804 καλλιεργώντας ένα νέο κύκλο πολέμων ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις (κυρίως τη Μ.Βρετανία).
Στο ιστορικό αυτό φόντο σύγχυσης του τέλους του 18ου αιώνα και των αρχών του 19ου μας ξεναγεί με τον ήρωα του Βασιλικού Ναυτικού της Μ. Βρετανίας Bruce Hawker, o William Vance. Ξεπερνώντας τον ουμανιστικό χαρακτήρα του κλασικού έργου του Τόμας Πέιν "Τα Δικαιώματα Του Ανθρώπου" (1792), o W. Vance αντιλαμβάνεται μια κοινωνία άκαμπτα μηχανιστική, όπου γίνεται κάθε δυνατή ενέργεια για να υποτιμηθεί η ποικιλία της ανθρώπινης φύσης. Ο ήρωας του είναι ο τραγικός παίκτης μιας σκληρής εποχής. Επάνω του εξαντλείται όλη η αυστηρότητα μιας κοινωνικής κατασκευής. Ο Bruce Hawker μπορεί να είναι νέος, όμορφος, επιτυχημένος, έξυπνος, διορατικός όμως, το περιβάλλον μέσα στο οποίο δρα του δείχνει ελάχιστη επιείκεια, μεταμορφώνοντάς τον σχεδόν σε μαριονέτα. Ταξιδεύει μαζί με το σκάφος του σε ένα αέναο καθεστώς αμφιβολίας. Δεν υφίσταται κανένα στρώμα βεβαιότητας, ενώ τα κύματα που ποτίζουν σε τακτά χρονικά διαστήματα το κατάστρωμα κρύβουν επιμελώς ό,τι ίσως ήταν προφανές. Παλεύει με ένα δύσκολο τοπίο όπου κανείς δε μπορεί να ξεφύγει από τους κανόνες του "λειτουργήματός" του, αθετώντας υποχρεώσεις, ελισσόμενος σε κάποια περιστασιακή ασυλία. Ο δημιουργός του κόμικ τονίζει μια συμπαγή έννοια μιλιταρισμού με τις εξουθενωτικές τελετουργίες και τις εξουσιαστικές σχέσεις. Αναπαράγει ακόμη και μέσα από τη χρήση του λόγου το υπαρκτό μοντέλο κοινωνικού διαχωρισμού: το πλήρωμα, σε αντίθεση με τους αξιωματικούς, δε μιλά ποτέ. Είναι το γυμνασμένο κορμί προέκταση των μηχανικών στοιχείων του σκάφους που απλά μπαίνει σε λειτουργία ανάλογα με τη χρηστικότητά του. ΄Ομως, ο W. Vance κοιτάζει και πέρα από τη μιλιταριστική κοινωνική μορφή. Συζητά για ένα ψυχολογικό δράμα με απρόσμενες παραμέτρους, εκεί που οι στολές ορίζουν μονάχα το πλαίσιο, την ιεραρχία. Αναλύει την αναγκαιότητα της παραγωγής της προσωπικότητας που θα είναι ικανή για την αυτοκριτική, που θα έχει μάθει για την ανεξαρτησία και την αυτονομία. Τρέχει για μια υπερδιόγκωση του εαυτού, χωρίς να αναμένει τους άλλους να συνάγουν αυτό που θέλει να τους μεταδώσει. Τους κάνει να δουν μεγεθυμένο το ελάχιστο. Στο πρόσωπο του Bruce Hawker εναποθέτει τις ελπίδες του για μια κολοσσιαία συγκέντρωση δύναμης που θα παραμορφώσει τις συλλογικές προκαταλήψεις και τις αντιλήψεις ευνουχισμού.
Το όνειρο του W. Vance δεν είναι απλά να καταγράψει το χαρακτήρα ενός μορφώματος του περασμένου αιώνα. Εύχεται να αποκωδικοποιήσει τους όρους του, ώστε να ορμήσει στο βάθος της ύπαρξής του, στον πυρήνα της γέννησής του. Πίσω από τις απολυταρχικές μάσκες των υπηρετών των αυτοκρατοριών δε μπορεί παρά να κρύβονται ανθρώπινα πρόσωπα γεμάτα χυμούς ζωής. Φυσικά υπόλογα των πράξεων τους, όμως και δημιουργήματα ενός κατεστημένου όπου οι ρόλοι μαθαίνονται συλλογικά και μηχανιστικά. Εμείς καλούμαστε να τον ακολουθήσουμε στην πλούσια πινακοθήκη του όπου κάθε καρέ είναι ένα αριστουργηματικό έργο τέχνης. Πορτραίτα, θαλασσογραφίες, πολεμικές σκηνές, που θα ζήλευαν και οι πιο μεγάλοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα. ΄Ενα ριψοκίνδυνο σκηνικό, μουντό και αγριευτικό, με σιωπές που πολλές φορές είναι ισχυρότερες από τα βάρβαρα ουρλιαχτά των κανονιών.
L.A.X



"ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ 76 ΕΤΩΝ"

Αντιδρώντας σε κάθε είδους "καθοδήγηση", ο Jacques Martin, παραμένει ένας ήσυχος επαναστάτης, ένας λάτρης της Κλασσικής Ελλάδας.

Η σειρά του ήρωα "Ωρίων" δημιουργήθηκε το 1990. Γιατί αυτή η συγκεκριμένη δημιουργία ;
Η σειρά "Ωρίων", γεννήθηκε από δική μου επιθυμία και ανυσηχία να περιγρά-ψω μια περίοδο της αρχαιότητας την οποία δεν είχα την δυνατότητα με τον "Αλιξ", δηλαδή την λαμπρή περίοδο της κλασσικής εποχής της Ελλάδος και κυρίως την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου, την οποία τόσο υπέροχα κατέγραψε ο Αθηναίος ιστορικός και στρατηγός Θουκιδίδης. Αυτή την ιδέα την είχα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό ... ανάμεσα σε πολλές άλλες, όπως ένα έπος για τον Λουδοβίκο τον 16ο ... την οποία δεν θα ξεκινούσα ποτέ,διότι είμαι πεπεισμένος ότι θα εξαφανιζόμουν μαζί με ιστορίες που ποτέ δεν επρόκειτο να εκδοθούν.

Η σειρά "Ωρίων" εμφανίστηκε την περίοδο που οι σχέσεις σας με τον Casterman ήταν άσχημες... Θα ήταν ένα υποκατάστατο του "Αλιξ" ; Αλήθεια ή ψέμα ; ή κάτι ανάμεσα στα δύο ;
Οι διαφορές μου με τον Casterman έπαιξαν μικρό ρόλο σ'αυτήν την υπόθεση. Όμως έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να εκδόσω αυτό το θέμα με τίτλο "Ταξίδια του Ωρίωνα κατά την αρχαιότητα", και που είχα την πρόθεση να τον πραγματοποιήσω παράλληλα. Επίσης είχα την επιθυμία να συμπληρώσω ένα ελλειπή τομέα της δουλειάς μου, σχετικά με την αρχαιότητα, όπως επίσης θα έλεγα, ότι θα μου άρεσε να ασχοληθώ και με το έπος του Μεγάλου Αλεξάνδρου,αλλά άραγε θα τα καταφέρω ποτέ ; Ο "Ωρίων" δεν είναι σε καμμία περίπτωση ένα υπο-κατάστατο του "Αλιξ". Είναι μία οντότητα που έχει την δική της θέση μέσα στο έργο μου. Ελπίζω να καταφέρω να δημιουργήσω μια ντουζίνα επεισοδίων και να αφήσω αρκετά σενάρια ώστε να συνταχθεί μια συλλογή το λιγότερο από 20 άλμπουμ.

Μετά από ένα σύντομο και θυελλώδες πέρασμα από τον εκδοτικό οίκο Bagheera, δώσατε τις παραγωγές σας ? Αλιξ, Οι περιπέτειες του Lefranc, Ωρίων, Συλλογή των ταξιδιών του Αλιξ. - στον οίκο Dargaud. Είναι αυτό το τέλος των περιπλανήσεών σας ;
Το ελπίζω, γιατί δεν έχω "νομαδικό" χαρακτήρα. Εξάλλου, δεν είμαι υπεύθυνος για αλλαγές που γίνονται σε πολλούς εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι μέχρι τώρα έχουν κάνει τα πάντα για να περάσουν το σκεπτικό της αντικατάστασης των κλασσικών εικονογραφημένων σχεδίων με μοντέρνου τύπου δημιουργήματα, τα οποία στην πλειοψηφία τους είναι αποτυχίες και που έχουν κοστίσει πολύ ακριβά. Στο τέλος πρέπει να γνωρίζουμε ότι πρώτα απ'όλα ένας συγγραφέας θέλει να ξέρει ότι μπορεί να στηρίζεται και να εμπιστεύεται ένα σοβαρό εκδότη. Ολος ο κόσμος γνωρίζει ότι είναι μια υπόθεση και μια σχέση εμπιστοσύνης, η οποία δεν μπορεί να καταστραφεί ή καλύτερα θα πρέπει να παραμείνει άθικτη.

Μπορώ να ομολογήσω ότι έχετε "χαρακτήρα". Εξ'αλλου λένε ότι έχετε έναν μάλλον άσχημο χαρακτήρα... Τι πιστεύετε σχετικά με αυτό ;
Βεβαίως, πιστεύω ότι έχω "χαρακτήρα" και είναι καλύτερα να έχεις παρά να μην διαθέτεις καθόλου. Σχετικά με τον "άσχημο" χαρακτήρα μου, πιστεύω ότι είναι μια φήμη την οποία μου έχουν αποδώσει, διότι είναι σίγουρο ότι δεν αφήνομαι να με "καθοδηγούν" τόσο εύκολα όσο θα ήθελαν ορισμένοι. Από την άλλη, πολλοί εκδότες θεωρούν ότι ένας συγγραφέας είναι πρωταρχικά κάποιος τον οποίο μπορούν να εκμεταλλευτούν και να του φορτώσουν αγγαρείες. Ενας από αυτούς μια μέρα μου δήλωσε, την ώρα που ετοιμαζόταν να πουλήσει την εταιρία του : "Από την στιγμή που πουλάμε την φάρμα, πουλάμε μαζί και ζώα..." και ένας άλλος μου είπε : 'Είσαι πολύ έξυπνος για να είσαι συγγραφέας' .
Μπροστά σε μια τέτοια περιφρόνηση, ένα τέτοιο φεουδαρχισμό, είμαι ικανός να επαναστατώ. Όμως παρ' όλα αυτά, μπορώ να είμαι ένας από τους πιο συνεργάσιμους δημιουργούς, εάν οι σχέ-σεις και οι κινήσεις που γίνονται είναι σωστές και πιστές. Τέλος θα πρέπει να διευκρινίσω, ότι είναι αυτοί, οι εκδότες με τους οποίους είμαι αντίθετος, οι οποίοι εκνευρισμένοι μου έκαναν μια τέτοια δυσφήμηση και η οποία θα διαρ-κέσει τόσο όσο και εγώ ο ίδιος. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι έντιμοι άνθρωποι ξέρουν να φέρονται σωστά.

Σε σχέση με την πορεία σας, τι σας εμπνέει το τέλος του αιώνα ;
Το τέλος του αιώνα με ανησυχεί. Μέσα στο συνοθύλλεμα, η δίνη που έχει προκληθεί από τον υπερπληθυσμό και την υπερβολική εκβιομηχάνιση, η πλειοψηφία των ηθικών αξιών στην οποία στηρίχθηκε ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, διαλύεται, και η σύγχυση, η εγκατάλειψη και η χαλάρωση των ηθών βρίσκονται σε έξαρση.

Eίστε ένας μνημειώδης δημιουργός εικονογραφημένων σχεδίων. Σας έχουν συγκρίνει με άλλους. Εγώ σκέφτομαι τον Herge.
Ο Herge θυμάμαι, ήταν ένας πανέξυπνος άνθρωπος, αξιοθαύμαστα καλλιεργημένος, είχε πηγαίο χιούμορ και σκέψη, αλλά ήταν πολύ εγωκεντρικός, δύσκολος στις συνδιαλλαγές του και είχε έναν τραχύ πατερναλισμό. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε στο να εκτιμήσω πολύ την προσωπικότητά του και πιστεύω ότι ήταν ένας από τους τελευταίους υπερασπιστές του στυλ που εκείνος εικονογράφησε.

Είναι δυνατόν να σχεδιάζουμε μια φιγούρα που δεν γερνά ποτέ, ενώ εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε τον χρόνο που περνά ;
Η πορεία με τον Αλιξ είναι παραδειγματική. Αυτό το παιδί δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ, έχει μεταφέρει την φαντασία μου πολύ μακριά και ελπίζω ότι δεν έχει ακόμα τελειώσει. Είναι αδιαφιλονίκητα η μεγάλη επιτυχία της καριέρας μου. Η αιωνιότητα του Αλιξ, είναι για μένα μια μόνιμη πηγή νεότητας : με βοηθά να ξεπερνώ τον εαυτό μου, να ξεχνώ τα χρόνια που περνούν.

Μήπως το γεγονός ότι διαβάζουμε εδώ και εκεί, ότι περιπλανάται μια ιδέα ομοφυλοφυλίας στις περιπέτειες του Αλιξ, σας προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια και θυμό ;
Όχι αυτό δεν μου προκαλεί καμία δυσαρέσκεια, αλλά θεωρώ, ότι είναι κατά κάποιο τρόπο, ο μαιντανός που πάει παντού. Πάντως οι νέοι άνδρες, κυρίως οι ωραίοι, που φορούν κοντούς μανδύες, πιστεύω ότι επιτρέπουν μια τέτοια ερμηνεία από ορισμένους. Όμως εγώ υπήρξα από τους πρώτους που εισήγαγα γυναικείες φιγούρες στα σχέδιά μου, παρά την μεγάλη αντίδραση της διεύθυνσης της εφημερίδας TIN-TIN, στις δεκαετίες του '50 και του '60. Μετά τον Μάη του 68 που τα ανέτρεψε όλα περάσαμε στο αντίθετο σύστημα και καταλάβαμε ότι στο εξής, δυστυχώς, πολύ δυστυχώς, θα υπάρχουν τέτοιες απαγορεύσεις και περιορισμοί. Οσο για τα υπόλοιπα, εγώ ποτέ δεν προκάλεσα και ποτέ δεν σχεδίασα αμφίβολες εικόνες, έτσι ώστε να δημιουργήσουν τέτοιες συζητήσεις. Αν λοιπόν κάποιοι θέλουν να βλέπουν όνειρα ας τους αφήσουμε να το κάνουν.

Μήπως η ερώτησή μου σας ενόχλησε ;
Να με ενόχλησε ; Όχι, καθόλου, αλλά είναι το λιγότερο η πεντηκοστή φορά που μου κάνουν αυτή την ερώτηση και εγώ πρέπει να δώσω εξηγήσεις.

Μετά από μια μεγάλη καριέρα και από την στιγμή που έχετε προβλήματα στην όρασή σας, θα μπορούσατε να ανταμοίψετε τον εαυτό σας, με μια "χρυσή" συνταξιοδότηση-αποχώρηση. Όμως εσείς αντιθέτως, προτιμήσατε να συνεχίσετε την δουλειά σας εμψυχώνοντας μια ομάδα νέων συνεργατών. Γιατί ;
Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να σταματήσω να δουλεύω. Μήπως ζωγράφοι, όπως ο Ρενουαρ, ο Πικασο, ο Μαγκριτ ή ο Ντελβουα σταμάτησαν ; Μου φαίνεται ότι ένας δημιουργός δεν είναι ικανός να σταματήσει και εγώ που είμαι ένας από τους πιο ταπεινούς ζωγράφους, πάσχοντας, μάλιστα, και από αυτή την ασθένεια των ματιών, ζωγράφι-σα μέχρι που το πινέλο έπεσε από τα χέρια μου. Επίσης έχω τον ζήλο να διατηρήσω τις συλλογές μου, σε αντίθεση με πολλούς άλλους συγγραφείς. Επιπλέον, μου φαίνεται άδικο να στερήσω από τους συνεργάτες μου, οι οποίοι θυσίασαν ένα μέρος της ίδιας τους της ύπαρξης για να σχεδιάζουν για μένα,μια ουσιαστική δουλειά της καριέρας τους.

Πώς είναι οι σχέσεις σας με τους συνεργάτες σας; Από τον Raphael Morales, ο οποίος σας συνοδεύει στον Alix, περνώντας στον Gilles Choulet ο οποίος δουλεύει πάνω στο Le Franc ή τον Christophe Simon ο οποίος πραγματοποίησε τον Orion μαζί με σας και όλους εκείνους που δουλεύουν για "Τα ταξίδια του Alix";
Ακόμα κι αν χρειάζεται αδιάκοπα, να συμβιβαζόμαστε για να κρατάμε τις ισορροπίες ανάμεσα μας, θα έλεγα ότι τα πάμε πολύ καλά.

Εξάλλου συνεργαζόσαστε και πάνω σ' ένα θέμα κινουμένων σχεδίων. Περί τίνος πρόκειται;
Τα κινούμενα σχέδια με παθιάζουν. Πιστεύω και εύχομαι, ότι τα 26 φιλμ του Alix θα είναι πολύ ικανοποιητικά. Εν τούτοις, πρέπει να μ' έχει απασχολήσει πολύ αυτό το θέμα μέχρι τώρα και ελπίζω αυτό να βοήθησε έτσι ώστε να έχουν αποφευχθεί κάποια λάθη. Ειλικρινά, στην αρχή ήμουν μάλλον δύσπιστος και τώρα αισθάνομαι ότι αυτή η σειρά θα είναι η καλύτερη δυνατή, λαμβάνοντας υπόψιν και τα υπάρχοντα τεχνικά μέσα.

Δυσκολευόμενος να σας φανταστώ να μην δουλεύετε, θα ήθελα να μου πείτε ποια μέσα "διαφυγής" προτιμάτε;
Περπατάω πολύ. Λόγω της κατάστασης των ματιών μου, λυπάμαι που δεν μπορώ να κάνω πλέον σκι. Διαβάζω επίσης, μέσω των ειδικών κασσετών που υπάρχουν για άτομα σαν κι εμένα. Αυτή τη στιγμή διαβάζω για τους Μαμελούκος. Επίσης μ' αρέσει ν' ακούω μουσική. Φυσικά ακούω περισσότερο κλασική μουσική. Αλλά ακούω μ' ευχαρίστηση Brel, Aznavour, E. Mitchell, Sardou όπως επίσης και Steve Wonder, Michaell Jackson ακόμα και Barbara Streisant.

Συνέντευξη στον Guy Vidal
La lettre de Dargaud, No 39, Φεβ. 1998


"ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ"

Από το σουρεαλισμό του κινηματογράφου στο κόμιξ του παραλόγου
Του Δημήτρη Βανέλη
Το Incal κατέχει σίγουρα μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία των κόμικς, καθώς αποτελεί το εξαιρετικό προιόν της συνεργασίας δύο μεγάλων δημιουργών : του περίφημου σχεδιαστή Moebius (ή Jean Giraud) και του χαρισματικού σεναριογράφου (που συγκεντρώνει και πολλές άλλες ιδιότητες, όπως θα δούμε) Alexaxndro Jodorowsky.
Για τον πρώτο, τι μπορούμε να πούμε ; Κάθε φίλος των κόμικς τον γνωρίζει πολύ καλά και τον αγαπά, τόσο από τις μικρές του ιστορίες όσο και από τις σειρές που έχει δημιουργήσει. Για πολλούς είναι ένας από τους μεγαλύτερους (ο μεγαλύτερος για κάποιους) εν ζωή δημιουργός κόμικς σήμερα. Αυτό που ίσως μερικοί δεν γνωρίζουν είναι ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με τον Jean Giraud (που είναι το πραγματικό του όνομα), τον δημιουργό της περίφημης σειράς γουέστερν Blueberry (που εκδίδεται επίσης από την ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ). Ο Moebius έχει διακριθεί τόσο σε δικές του ιστορίες, όσο και σε συνεργασίες με άλλους σεναριογράφους.
Ο Jodorowsky αποτελεί σπάνια περίπτωση πολυτάλαντου ατόμου. Χιλιανός στην καταγωγή, ζεί από το 1955 μεταξύ Γαλλίας και Μεξικού. Μίμος (για πολλά χρόνια συνεργάτης του περίφημου Μαρσέλ Μαρσώ), θεατρικός και κινηματογραφικός σκηνοθέτης (με ταινίες όπως το cult El Topo, το Holy Mountain, το Santa Sangre, που έχει παιχτεί και στην Ελλάδα κ.α.), συγγραφέας πολλών βιβλίων και σεναριογράφος κόμικς και σινεμά, συνεχίζει ανεξάντλητος τις πολύπλευρες δραστηριότητές του.
Ο Jodorowsky θαύμαζε τον Moebius από το Blueberry (μέσω του οποίου, σύμφωνα με δικές του δηλώσεις γνώρισε και τα γαλλικά κόμικς). Οι δύο δημιουργοί όμως συναντήθηκαν αργότερα, το 1975, κατά την διάρκεια της προετοιμασίας της μεταφοράς του περίφημου μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας Dune στον κινηματογράφο, που θα γύριζε ο Jodorowsky. Το σχέδιο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και η ταινία γυρίστηκε από άλλον, με εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα από αυτά που είχε ονειρευτεί αρχικά ο σκηνοθέτης. Ωστόσο οι δύο άνδρες αξιοποίησαν με θαυμάσιο τρόπο την φιλία τους, δημιουργώντας το Incal.
Το Incal είναι ένα εκπληκτικό έπος επιστημονικής φαντασίας, που ξεκίνησε από ένα όνειρο που είχε δεί ο Jodorowsky. Αυτό το παράξενο ονειρικό στοιχείο προσπάθησαν να διατηρήσουν οι δημιουργοί σ'όλη την διάρκεια του έργου, με καταπληκτικά αποτελέσματα. Ξεκινά από ένα απλό περιστατικό, μια εκ πρώτης όψεως ασήμαντη ανακάλυψη που φαίνεται να αφορά μονάχα τον κεντρικό χαρακτήρα Τζων Ντιφούλ και καταλήγει σ'ένα αποκαλυπτικό, μεταφυσικό όραμα με απρόβλεπτες διαστάσεις, που έχει να κάνει με ολόκληρο το σύμπαν και την φύση του. Κατά την διάρκεια αυτού του μαγικού ταξιδιού μεταφερόμαστεμε θαυμαστό τρόπο σε μια σειρά διαφορετικών κόσμων, ενώ η πλοκή κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, παρακολουθώντας τις περιπέτειες του ήρωα (ο οποίος, σημειωτέον, κάθε άλλο παρά ήρωας είναι, αφού επωμίζεται τυχαία την μεγάλη αποστολή του, ο Δε χαρακτήρας του απέχει πολύ από το να είναι τέλειος) και των παράδοξων συντρόφων του. Οι μεταπτώσεις ακριβώς του Ντιφούλ και οι παλινδρομήσεις του από το καλό στο κακό και αντιστρόφως, κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρον το έργο.
Όλα αυτά είναι ζωντανεμένα από το υπέροχο σχέδιο του Moebius, που εδώ βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες στιγμές της μακράς καριέρας του. Για τις σχεδόν υπεράνθρωπες ικανότητες του περίφημου σχεδιαστή έχει μιλήσει επανειλημμένα με θαυμασμό ο Jodorowsky, επισημαίνοντας τα "κινηματογραφικά" του πλάνα και την απίστευτη ταχύτητά του και δηλώνοντας ότι "η πένα του είναι καλύτερη και από κάμερα". Καθώς ο Jodorowsky του διηγιόταν για πρώτη φορά την ιστορία, πριν ακόμα του παραδώσει το σενάριο, ο Moebius κατάφερε να σχεδιάζει επί τόπου τα βασικά στοιχεία, κατορθώνοντας να φτιάξει σε ελάχιστο χρόνο ένα σχεδόν ολοκληρωμένο προσχέδιο του πρώτου μέρους του έργου. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η δουλειά του Moebius αποτελεί κάτι περισσότερο από μια απλή εικονογράφηση των κοσμικών οραμάτων του σεναριογράφου. Ετσι οι δυό τους αλληλοσυμπληρώνονται, ενώ το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ μεγαλύτερο από το άθροισμα των προσπαθειών τους, καθιστώντας το έτσι ένα από τα σημαντικότερα κόμικς που έγιναν ποτέ.
Για την ιστορία αναφέρουμε ότι το πρώτο μέρος εμφανίστηκε το 1980, το έργο όμως ολοκληρώθηκε πολύ αργότερα, μόλις το 1988, με την κυκλοφορία του τελευταίου μέρους.


"Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΜΥΘΟΥ"

O Jean Van και ο Ted Benoit ανέλαβαν να κερδίσουν το ιερό στοίχημα της ανάστασης του θρυλικού διδύμου του Mπλέηκ & Μόρτιμερ.

TED BENOIT : η διαβολική παγίδα
Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν με μιας. Οι γιορτινές εκδηλώσεις της "La Nouvelle Ligne Claire" (Νέας Καθαρής Γραμμής) φαντάζουν πολύ μακρινές και ο Ted Benoit έχει πάρει τις αποστάσεις του. Εκατό χιλιόμετρα τον χωρίζουν τώρα από το Παρίσι. Εκατό χιλιόμετρα που τον έχουν κάνει να τα βρει με τον εαυτό του. Βυθισμένος, στα τριάντα του, στον αναβρασμό αυτού του κινήματος που έμοιαζε εκείνη την εποχή καθοριστικό, προτιμούσε, ήδη από τότε, το υπολανθάνον από το ευδιάκριτο, την παρατήρηση από την πράξη, τη διανοητική δημιουργία από το βίωμα.
Για να αφηγηθεί τις ιστορίες του χρειάζοταν, πάντοτε, γνησιότητα μα και αποστασιοποίηση. Ονειρεύτηκε την Αμερική και τη ζωγράφισε. Δεν ταξίδεψε ποτέ του εκεί. Σπούδασε κινηματογράφο για να περάσει σύρριζα από δίπλα του, κρατώντας μονάχα κάποιες αναμνήσεις απ' αυτόν και κυρίως την υπερηφάνεια ότι προερχόταν από μια άλλη παιδεία. Το να επιλέξει τον προορισμό του μέσα από μια προσωπική διαδρομή αποτελεί για τον Benoit δείγμα πίστης και σεβασμού.
Χαμογελώντας, σημειώνει ότι και ο Edgar-Pierre Jacobs κατέληξε στα κόμικς "από σπόντα", κι έπειτα ανησυχεί γι' αυτά τα μυστήρια παιχνίδια που παίζουν οι συσχετισμοί. Κι όμως, πράγματι, ο Ted Benoit κατοικεί κοντά στο μαραθωνοδρόμιο του Λα Ρος Γκυόν. Ακριβώς εκεί, "σε μία από τις ομορφότερες γωνιές της κοιλάδας του Σηκουάνα", ο Μίλοχ παρέσυρε τον Μόρτιμερ στη "Διαβολική Παγίδα". Οσο για το σπίτι του Ted, βρίσκεται στην άκρη ενός νορμανδικού χωριού, που θα έμπαινε σε καρτ-ποστάλ αν δεν έφερε το βαρύγδουπο όνομα Port-Mort. Κάποια μέρα, αυτό είναι σίγουρο, θα βρεθεί ο τίτλος της ταινίας από την οποία μοιάζει να δραπέτευσε ο Ted, άτομο ανήσυχο, απορροφημένο, κάπως ένοχο για την αργοπορία του και όχι ακριβώς αποφασισμένο. Με τις μπότες του, το αμερικάνικο γιλέκο του, την αμερικάνικη γραβάτα του, θα περνούσε σίγουρα για κάου μπόυ που έχει βάλει τα καλά του, αν δεν υπήρχαν εκείνα τα γυαλιά στην εύθραστη φιγούρα του που τον κάνουν να δείχνει σα μηχανικός σε κακοτράχαλο οικόπεδο. Δεν είναι ότι του λείπει η εμπιστοσύνη αλλά μάλλον ότι τον βαραίνει η αίσθηση της ευθύνης. Η μέριμνα του για τη λεπτομέρεια αγγίζει τα όρια της μανίας. Στα σχέδια του Ted Benoit κανείς δεν τα βάζει με την πραγματικότητα. Ακόμα και εν μέσω μιας καταδίωξης, τα σχέδια του σέβονται τα απαγορευμένα οδικά ρεύματα του Λονδίνου. Προτιμά να αγνοεί ότι το να διηγείσαι μια ιστορία μοιάζει περισσότερο με ταχυδακτυλουργία παρά με μαγεία. Ξεχνά τα κόλπα για να πείσει τον ευατό του ότι, κάπου, η ιστορία είναι αληθινή.
Είναι κοινό μυστικό ότι προσωπικά ερωτήματα και απαιτήσεις τον εμπόδιζαν, για καιρό, να οδηγήσει τον Ray Banana σε μία τρίτη περιπέτεια.
Υπερασπίζεται τα σενάρια του, μα ομολογεί παράλληλα την αδυναμία που τον διακρίνει ως αφηγητή να ολοκληρώσει εκ των προτέρων την ίντριγκα του. Η ευτυχία του κορυφώνεται όταν πυκνώνει το μυστήριο και η αμηχανία του βρίσκεται στο ζενίθ της τη στιγμή που τα νήματα της αφήγησης ενώνονται για να την ολοκληρώσουν. Οι βεβαιότητες του Μπλέικ και του Μόρτιμερ ήρθαν να επιβάλλουν την παρουσία τους μέσα σ' αυτή την αβεβαιότητα, και το βάρος αυτής της επανόδου έγινε λύτρωση.

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX