Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Αλληλουχία εικόνων
Σαλταρισμένα οκτάνια
Ο πιτσιρίκος αναστάτωση
Εγώ, ο φετεινός σας πρόεδρος
Μερισμός και διατήρηση στα κόμικς

         

"2005 ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ"

Ενώ η είσοδος μας στο νέο χρόνο ήδη μετράει λίγα μερόνυχτα, λίγες μέρες πριν ευχόμαστε όπως κάθε χρονιά, καλές γιορτές, να υπάρχει ειρήνη στο κόσμο, να μας κάνουν το δώρο που ονειρευόμαστε (αυτό στα κρυφά) να φτιάξει η οικονομική κατάσταση, να πάρει το πρωτάθλημα η ομάδα μας και πάει λέγοντας. Ολοι έχουμε κάποια ευχή γιατί χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει ζωή. Εμείς σαν φίλοι των κόμικς τι ευχόμαστε; Σαν άτομα που έχουμε δει λίγο παραμέσα, τι είναι αυτό που μας ανησυχεί και τι αναμένουμε; Περισσότερη δημιουργία, καλύτερες ιδέες μια γενική “ανάσα”; Νομίζουμε ότι ο καθένας έχει βαθιά μέσα του μια καθαρά διατυπωμένη επιθυμία και πρέπει να τη βρει για λογαριασμό του και να την κάνει οδηγό της ζωής του. Οπως περίπου το φωτεινό άστρο της Βηθλεέμ. Μια επιθυμία οδηγό για μια καλύτερη εξέλιξη.

Η έκδοση και στην Ελλάδα του Τιτέφ θα είναι σε λίγο καιρό γεγονός. Επί τη ευκαιρία να αναφέρουμε ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατό να είναι τα τεύχη στην ώρα τους, αλλά δυστυχώς αυτό δεν είναι δυνατόν να τηρηθεί πάντοτε για λόγους άσχετους ακόμα και με τις καλύτερες προθέσεις μας. Ο Τιτέφ, ο επαναστάτης πιτσιρίκος, πανταχού παρών στο προαύλιο και τη γειτονιά, δεν είναι το καθαρά παιδικό κόμικς, αλλά για τα μεγαλύτερα παιδιά και τους ενήλικους που θα ήθελαν να ξαναθυμηθούν τι σκεπτόντουσαν όταν ήταν παιδιά και να γελάσουν.

Και φυσικά επειδή είμαστε πάντα κοντά στη τεχνολογία, ετοιμάζουμε τη Σαλταρισμένη εγκυκλοπαίδεια της Μοτοσικλέτας, μια τολμηρή έκδοση που θα σας κάνει να χάσετε το κράνος σας. Είναι μια δημιουργία του Bar 2 στο ύφος της προηγούμενης δουλειάς του, το Joe Bar Team.

Ευχόμαστε να πραγματοποιήσετε τις καλύτερες ευχές σας, ακόμα και τις απραγματοποίητες μέχρι τώρα στον καινούργιο χρόνο.
Η.Χ


"Η ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ"


Η παράθεση εικόνων ή καρέ όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, είναι μια προσθετική διαδικασία ιδιαίτερης ευαισθησίας αφού ο τρόπος αλληλουχίας και η θεματική θα καθορίσουν το αν θα διαβάζεται ή όχι η ιστορία, το αν θα μας κρατήσει μέχρι το τέλος της και αν θα μας αφήσει κάτι όταν την τελειώσουμε .Ο Γιώργος Στρίγκος περιγράφει κάποιες πλευρές του όλου θέματος.

Τ
α καρέ της ιστορίας σαν κύτταρο

Κάθε καρέ μιας ιστορίας κόμικς είναι ένα κύτταρο στο σώμα της υπό αφήγησιν ιστορίας.
Ενα κύτταρο χρόνου, κομμάτι του συνολικού χρονικού σώματος, άρρηκτα συνδεδεμένο με ένα άλλο που προηγείται και με ένα άλλο που ακολουθεί.
Το ποσό του χρόνου που μεταφέρεται στο καρέ είναι κρίσιμης σημασίας και εξαρτάται κυρίως:

1. Από το πόσος λόγος υπάρχει, άρα πόσος χρόνος χρειάζεται για την εκφορά του
2. Από το πόση ώρα διαρκεί η απεικονιζόμενη πράξη
3. Τα δύο παραπάνω μαζί.

Υπάρχουν δύο τρόποι να συνδεθούν δυο καρέ μαζί, εδώ η έννοια της σύνδεσης και η έννοια της αφηγηματικής ακολουθίας ταυτίζονται.
Στον πρώτο τρόπο το καρέ που ακολουθεί απέχει μία και μόνο στιγμή από εκείνο που προηγείται- έτσι ένα άθροισμα από καρέ που συνδέονται με τέτοιο τρόπο, μας δίνει μιά αφήγηση που παρακολουθεί στενά ένα περιστατικό, στιγμή-στιγμή ή καλύτερα, καρέ-καρέ.
Η χρησιμότητα ενός τέτοιου αφηγηματικού τρόπου, είναι νομίζω προφανής.
Στον δεύτερο τρόπο έχουμε την περίπτωση στην οποία, ανάμεσα σε δυο καρέ μεσολαβεί κομμάτι χρόνου, στο οποίο τα όσα συμβαίνουν δεν αναπαρίστανται, μεταξύ δυο καρέ δηλαδή, μεσολαβεί χρόνος η κατάδειξη του οποίου παραλείπεται.
Αυτό γίνεται επειδή τα όσα συμβαίνουν στο συγκεκριμένο κομμάτι χρόνου είναι, (θεωρούνται από τον ομιλητή) δευτερεύουσας σημασίας για την εξέλιξη της πλοκής του έργου. Αρα : Η ανάπτυξη ενός περιστατικού σε εικόνες γίνεται σε τόσα ακριβώς καρέ, όσα απαιτούνται για να δοθεί έμφαση αφ’ ενός στα κομβικά αφηγηματικά σημεία και αφετέρου στην ψυχολογική βαρύτητα των συμβάντων.
Και αντίστροφα:
Οσες εικόνες (καρέ) δεν έχουν άκρως σημαντικό ρόλο στην αφηγηματική αλληλουχία, είτε ως απαραίτητες για την κατανόηση, είτε ως απαραίτητες για τη δημιουργία συναισθηματικού κλίματος (ψυχολογικής φόρτισης) απορρίπτονται.
Να ένα απλό παράδειγμα:
Στη σκηνή μιας μονομαχίας σε ένα γουέστερν:
Το καρέ στο οποίο ο ήρωας δένει το άλογο του θα πρέπει να παραμεληθεί ως περιττό, λόγω της ασημαντότητας του.Το να δειχτεί ωστόσο η σκηνή της μονομαχίας καρέ-καρέ (δηλαδή μια στιγμή αντιστοιχεί σε ένα καρέ και όλες οι άλλες αναπαριστώνται) είναι απολύτως επιβεβλημένο αφού εδώ έχουμε τη σημαντικότερη αφηγηματικά και συναισθηματικά, κορύφωση της σκηνής!
Ακολούθως το να δειχτεί ο ήρωας να κοτάξει το ρολόι του, δεν σημαίνει ίσως τίποτα για την υπόλοιπη σκηνή και πρέπει να παραμεληθεί, το να ανάψει όμως το τσιγάρο του μια στιγμή πριν την σύγκρουση δηλώνει ότι ο ήρωας διαθέτει νηφαλιότητα και θάρρος, άρα δεν φοβάται την επερχόμενη σύγκρουση.
Ετσι η αφήγηση προικίζεται με την καταγραφή ψυχολογικών λεπτομερειών από την προσωπικότητα του ήρωα, ενώ ο αναγνώστης τοποθετείται συναισθηματικά απέναντι του.
Ρίξαμε μια ματιά σε έναν από τους τρόπους με τους οποίους τα καρέ αρθρώνονται στα πλαίσια της αφήγησης. Την επόμενη φορά θα εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο δένουν μεταξύ τους οι σκηνές.
Ποιός είναι ο λόγος να θεωρούμε τα κόμικς τέχνη; Η εικαστική αξία των εικόνων; η αξία των κειμένων τους ως "λογοτεχνημάτων"; Και τα δυό μαζί; Δεν αμφιβάλλω ότι σε πολλές περιπτώσεις η αξία αυτή είναι υψηλή και μεγάλη όμως κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αρκετό: Υπάρχει ένα πλήθος έργων τέχνης και λογοτεχνίας (από τα πανάρχαια χρόνια) που μας έχει δώσει έργα ίσης τουλάχιστον ή και μεγαλύτερης αξίας από όση εντοπίζουμε στα σημερινά κόμικς.
Πιστεύω πως εκείνο που κάνει τα κόμικς τέχνη, είναι το γεγονός ότι με το δικό τους μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο, επεξεργάζονται το γεγονός (ή την έννοια) του χρόνου. Αυτό κάνει τα κόμικς τέχνη, το ότι "πλάθουν" τον χρόνο με εργαλεία τον λόγο και την εικόνα όπως ακριβώς ένας γλύπτης με τα εργαλεία του πλάθει τον όγκο. Το βασικό υλικό για αυτή τη διαδικασία (κάτι σαν τον πηλό ενός γλύπτη) είναι η βασική αφηγηματική μονάδα, το καρέ.


"ΣΑΛΤΑΡΙΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΜΟΤΟ ΤΑ ΟΚΤΑΝΙΑ!"


[...Διαβάζουμε σε μια κρίση φιλομάθειας, στην εγκυκλοπαίδεια που την πνίγει η σκόνη στη βιβλιοθήκη του σαλονιού ίσως, ή του καθιστικού:
μοτοσικλέτα,η (μηχανολ):
δίκυκλο ή τρίκυκλο όχημα για έναν ή δύο αναβάτες, που χρησιμοποιεί κινητήρα
εσωτερικής καύσης, τοποθετημένο στο κέντρο του οχήματος και χρησιμοποιεί αλυσίδα ή άξονα για τη μετάδοση κίνησης. Η ισορ-ροπία του οχήματος βασίζεται στην δεξιοτεχνία του αναβάτη. Ανάλογα με τη χρήση της, διακρίνεται σε μοτοσικλέτα δρόμου ή στρητ, εντούρο για χώμα, κρος για πίστα, τράιαλ για εκτός δρόμου χρήση. Ο κυβισμός κυμαίνεται από 50-1300 κ.ε και απαιτείται άδεια για την κυκλοφορία της. Οχι κύριοι εγκυκλοπαιδιστές! Δεν είναι αυτή η μοτοσικλέτα. Η μοτοσικλέτα είναι κίνηση, είναι ζωή, είναι βόλτες και φτηνή μετακίνηση. Το παραπάνω σκεπτικό βέβαια, έχει έντονες συναισθηματικές δονήσεις που πάλλονται από τα συναισθήματα των μηχανόβιων οι οποίοι δεν αποτελούν μια ομοιογενή κοινωνική ομάδα, αλλά ένα πλήθος μικροομάδων που σχετίζονται ανάλογα με τη μάρκα και τη χρήση. Και φυσικά οι συμπάθειες είναι σχετικές με το μοντέλο! Για να μπεί ένα τέλος λοιπόν, σε αυτή την ανακατωσούρα ιδεών, χρήσεων και φιλοσοφιών πρέπει να χρησιμοποιηθεί το μοναδικό αντίδοτο στο εσωτερικό άγχος που βασανίζει κάθε μηχανόβιο.
Τα ερωτήματα : Ποιός είμαι, που πηγαίνω και είναι αρκετά τα 900 κ.ε ; βρίσκουν την απάντηση τους στη Σαλταρισμένη Εγκυκλοπαίδεια Μοτοσυκλέτας μια δυναμική έκδοση απο τον Bar2 και τον Bidault. Αν αντιμετωπίσατε με θαυμασμό τα τεύχη του Joe Bar, τώρα ήρθε η σειρά του δέους απέναντι στην γνώση που κρύβεται μέσα στην απίθανη αυτή εγκυκλοπαίδεια.
Η μοτοσυκλέτα σαν όχημα έχει φυσικά δημιουργηθεί, από τον καιρό που ο άνθρωπος κατάφερε να εξελιχθεί τεχνολογικά και να κατασκευάσει μηχανές που να λειτουργούν κάπως αξιόπιστα. Η γέννηση του θαυμαστού αυτού αντικειμένου έγινε το 1867 απο τον αμερικανό Sylvester Howard Roper. Aυτός κατάφερε να κατασκευάσει ένα όχημα με δυο τροχούς που κινείτο με δυκύλινδρο κινητήρα ατμού. Αργότερα το 1885 ο γερμανός Gottlieb Daimler κατασκεύασε την πρώτη μοτοσυκλέτα με κινητήρα αερίου ο οποίος στηριζόταν σε ξύλινο (!) πλαίσιο. Οπως βλέπετε και στην εικόνα το κατασκεύασμα θυμίζει λίγο τρένο και λίγο ποδήλατο.
Αν και στην Σαλταρισμένη Εγκυκλοπαίδεια Μοτοσυκλέτας υποστηρίζεται πως υπάρχουν αρχαίες τοιχογραφίες που δηλώνουν άλλα πράγματα για τα οποία δεν αμφιβάλλουμε καθόλου, εντούτοις στον πεζό κόσμο που ζούμε η μοτοσικλέτα συνδύασε το ποδήλατο με τον κινητήρα χρησιμοποιώντας την ισορροπία του αναβάτη για να στέκεται όρθια, μιας και με βοηθητικές ρόδες δεν θα την καβάλαγε κανείς. Οταν παρουσιάστηκε στο κοινό το 1869, αντιμετωπίστηκε με ανάμικτα συναισθήματα τα οποία δεν ήταν τίποτα μπροστά σ' αυτά που προκάλεσε το "πρώτο" τρίκυκλο, μοτοσυκλέτα που παρουσιάστηκε στο κοινό από τον Edward Butler. Οι πολίτες ζήτησαν από την κυβέρνηση νόμους κατά του τρομαχτικού οχήματος καθώς επίσης και κάποιον να τρέχει μπροστά και να ανεμίζει μια κόκκινη σημαία προειδοποιώντας τους περαστικούς. Ω καιροί ω ήθη! Ευτυχώς η εφεύρεση του Daimler ηρέμησε τα πράγματα, καθώς είχε κινητήρα πιό "προχωρημένο", ρόδες που θύμιζαν άμαξα- αφού είχαν ακτίνες από ξύλο και σιδερένιο στεφάνι- και καρμπυρατέρ πιθανόν ψεκασμού! Σε αυτό τον βοήθησε ο Wilhelm Maybach που δούλευε πάνω σε αυτή την εφεύρεση εκείνο το καιρό. Τα παιδιά του Daimler λέγεται ότι έκαναν τεστ ντράιβ του μηχανήματος, με την κόρη του να στουκάρει το εργαλείο σε ένα δέντρο!
Και μη γελάτε με όλα αυτά, γιατί οι πρώτοι “Ικαροι” όλων των εφευρέσεων προσπαθούσαν με συγκινητική επιμονή να πετύχουν να δουλέψουν αυτά τα κατασκευάσματα. Μια χαριτωμένη λεπτομέρεια είναι ότι η μοτοσυκλέτα του Daimler είχε βοηθητικές ρόδες. Λέτε γι' αυτό να μην διαδόθηκε τελικά;
Η Σαλταρισμένη Εγκυκλοπαίδεια Μοτοσυκλέτας παρουσιάζει όμως την πραγματική αλήθεια για το πως έγιναν τα πράγματα και μην ακούτε διαδόσεις, τα μεγάλα συμφέροντα δεν θέλουν να ξέρετε! ...]



ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ-ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ"

[...Η παιδική ηλικία είναι αθώα, τρυφερή, άδολη. Είναι; Οχι κατ΄ανάγκην. Μπορεί στις διαφημίσεις και τα παραμύθια τα παιδιά να λέγονται παιδάκια, κουτσουνάκια ή καρδούλες, τα ίδια τα παιδιά όμως δεν έχουν ιδέα το τι σημαίνουν αυτά τα ονόματα, ενώ ταυτόχρονα "καίγονται" για να μάθουν και να βγουν όσο το δυνατόν συντομώτερα στη ζωή.
Αγνοούν φυσικά το τι εστί ζωή και μπορεί να άλλαζαν γνώμη για τη βιασύνη τους να την μάθουν, αλλά ούτως ή άλλως κάποια στιγμή μεγαλώνεις, ετοιμάζεσαι να φύγεις από το πατρικό σου και να αυτοσυντηρηθείς. Ολο αυτό το διάστημα, περνά συνήθως στο ασυνείδητο σαν μιά όμορφη ή όχι εποχή, μια περίοδος όπου δοκιμαστήκαμε έντονα προσπαθώντας να ανακαλύψουμε τα όρια μας και να καταλάβουμε πως θα αναμετρηθούμε με τους άλλους. Τι είναι οι άλλοι, ποιοί είμαστε εμείς, πως να τους μιλάμε και πως να τους αποφεύγουμε. Η "επιστημονική" περιέργεια των παιδιών σύμφωνα με την ψυχολογία , μπορεί να πάρει πολλές μορφές και να χρησιμοποιήσει το παιχνίδι, τον παιδικό λόγο, τις κινήσεις ή την συμπεριφόρά με στόχο να διερευνήσουν οι νεαροί την σχέση μεταξύ τους και φυσικά την σχέση των δύο φύλων που αποτελεί και ένα από τα πιό φλέγοντα θέματα στην φαντασία των μικρών όταν αρχίσουν να ενδιαφέρονται για περισσότερα".

Ο Τοτός ή ο Μπόμπος, ήρωες των ανεκδότων μεταφέρουν από τη μιά παρέα στην άλλη τις απαντήσεις με τη μορφή αστείων πίσω από τα οποία αντλείται κάποια ικανοποίηση από την αποκτηθείσα "μόρφωση".

Στον κόσμο των κόμικς παρόμοιοι ήρωες παίζουν ανάλογους ρόλους με αυτούς που μπορούμε να δούμε σε κάθε μικρή γειτονιά, ή στην αυλή του σχολείου είτε αυτός είναι ο Μπουλ παρέα με τον απίθανο σκύλο του τον Μπιλ, είτε είναι ο Κόττον Κιντ ή ο Λούκυ Κιντ. Μην μπερδευόμαστε αν αλλάζει ο διάκοσμος και οι ιστορίες είναι είτε στη σύγχρονη Ευρώπη είτε σε κάποια άλλη μακρινή εποχή. Ολες αντλούν τη δράση τους από το παιδί και τα ερωτήματα του. Ο Τιτέφ, ένας ήρωας οχι πολύ γνωστός εδώ,αλλά καθόλου άγνωστος στην Ευρώπη, όπου αποτελεί τον πολύ εκφραστικό χαρακτήρα του φιλομαθούς μπόμπιρα, που τα ενδιαφέροντα του και το πνεύμα του έχουν πολλές φορές απόχρωση ενηλίκου. Το βάθος των αστείων του δείχνει ότι ο μικρός Τιτέφ έχει από καιρό "ξυπνήσει" και έχει φτιάξει χαρακτήρα που του επιτρέπει να θεωρείται σαν αυτόνομο άτομο. Υπερβολικός χαρακτηρισμός για μια παιδική φιγούρα που την ξεφυλλίζουμε στα γρήγορα μόνο για να γελάσουμε; Δεν το νομίζουμε. Ο Τιτέφ δεν είναι κόμικς για την πολύ μικρή ηλικία, δεν είναι κόμικς για τον ενήλικο που θέλει κάτι το πολύ σοβαρό, κοινωνικού τύπου για να το διαβάσει μετά την εφημερίδα. Ούτε και έχει σχέση με το φανταστικό υπερπέραν, αλλά θεματολογικά, είναι ότι μπορεί να σκεφθήκαμε και να περάσαμε εσείς και γω, όταν μεγαλώναμε, όταν πρωτογνωρίζαμε την "Ελένη" ή τον "Μιχάλη" και θέλαμε να προχωρήσουμε περισσότερο. Οταν κανονίζαμε ένα παιχνίδι μεταξύ συνομηλίκων και μας το χάλαγαν οι μεγαλύτεροι, στο προαύλιο ή στη γειτονιά. Ο Τιτέφ είναι ζωντανός και είναι ο εαυτός του, έστω και αν ο δημιουργός του, ο Philippe Chappuis κοινώς Zεπ, υποστηρίζει ότι αυτός είναι ο Τιτέφ! Ο σχεδιαστής από τη Γενεύη δεν αστειεύεται, θέλει να ξέρουμε ποιός είναι ο Τιτέφ. Θυμάστε κάποια παρόμοια δήλωση του Tabary κάποτε παλιότερα; (Comicon 13) "Μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ένας Ιζνογκούντ που κοιμάται". Ενα κομμάτι δηλαδή, ψυχικό, συμπεριφορικό, έτοιμο να δείξει τη διάθεση του για εξωτερίκευση. Αυτός ακριβώς είναι ο Τιτέφ, ένα ζωντανό άτομο. Εμείς θα ξεκινήσουμε την σειρά Τιτέφ από το νο 6 αλλά πρόσφατα στην Ευρώπη η κυκλοφορία του νο 10 έγινε αφορμή να γίνει μια μαζική “έφοδος” στον Ζεπ και ένας μεγάλος πραγματικά όγκος πληροφοριών να φτάσει στο κοινό σχετικά με αυτόν και το δεκάχρονο πλέον δημιούργημα του. Να μην ξεχνάμε ότι εδώ μπορεί να μην το νιώθουμε, αλλά στην Ευρώπη ο Τιτέφ συναγωνίζεται τον Αστερίξ σε δημοτικότητα και πωλήσεις. Μπορεί να μην του “ροκανίσει” ποτέ το θρόνο, αλλά το κοινό έχει ήδη δείξει μια πρωτοφανή προτίμηση.
Το καινούργιο άλμπουμ του Ζεπ, "Η Νάντια παντρεύεται" έγινε η αφορμή για να "προκληθεί" ο Ζεπ να ξετυλίξει τις απόψεις του γύρω από την διόλου ευκαταφρόνητη επιτυχία του Τιτέφ, που χτυπάει ψηλά νούμερα στην προτίμηση νεαρών και ενήλικων αναγνωστών.
Ακολουθούν κάποιες απαντήσεις που έδωσε σχετικά με το δέκατο άλμπουμ του:

ΕΡ: Πως εξηγείτε ότι τα παιδιά μεταξύ 8 και 12 ετών βρίσκουν τόσο καλά τη θέση
τους στον μικρό ήρωα;

ΑΠ: Εχω την αίσθηση ότι ο Τιτέφ παίζει το ρόλο αλεξικέραυνου μεταξύ τους. Κάνει οποιεσδήποτε πιθανές και δυνατές χαζομάρες. Είναι γκαφατζής. Δεν καταλαβαίνει και πολύ καλά τον κόσμο των ενηλίκων, την σεξουαλικότητα, τον έρωτα κλπ. Είναι στην ηλικία όπου αποστρέφουν το βλέμμα όταν βλέπουν ανθρώπους να φιλιούνται .
Παρ'ολα αυτά ο Τιτέφ θέλει να τα μάθει όλα και από τη στιγμή που θα ανακουφιστεί με την απάντηση μπορεί να ξαναγυρίσει στο παιχνίδι.

ΕΡ: Μέσα σε δώδεκα μόνο χρόνια ο Τιτέφ έχει γίνει ένας μύθος στα παιδικά κόμικς. Αυτό τι σημαίνει για σας ;

ΑΠ: Μεγάλη ευχαρίστηση! Μονομιάς, έχουμε την εντύπωση πως καθώς γλυστρά ανάμεσα στα καρέ του άλμπουμ, μεταφέρει μαζί του τις λύπες του, τις χαρές του, τις ανάγκες του και τα όνειρα του. Ο Τιτέφ έχει γίνει μια τοτεμική παρουσία. Κάποτε μάλιστα ανακαλύπτω, ότι έχει ξεφύγει από τα καρέ και έχει γίνει μια αντικειμενική ύπαρξη που τους συνοδεύει φυσικά... Αυτός είμαι εγώ. Αλλά ταυτόχρονα έιναι ένας επαναστάτης πιτσιρίκος. Θέλει να κάνει όλα του τα όνειρα να “γίνουν”.Δεν θέλει να τα παρατήσει. Οταν είμαστε εννιά χρονών έχουμε πολύ περιορισμένο χρόνο για να κινηθούμε ενώ απεναντίας έχουμε ένα χώρο παιχνιδιού πολύ εκτεταμένο και χώρο φαντασίας απεριόριστο! Είναι αυτό ακριβώς που προσπαθώ να ξαναβρώ κάθε φορά που ξαναβουτώ μέσα στον Τιτέφ. Με συνεπαίρνει λίγο το ότι ξαναβρίσκω την παιδική μου ηλικία χάρις σ' αυτόν...]


"ΕΓΩ, Ο ΦΕΤΙΝΟΣ ΣΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ !"

Η ανάληψη της προεδρίας κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά για τον Ζεπ για το έτος 2005 είναι γεγονός.
Στην Angouleme και από τις 27-30 Ιανουαρίου ο Philippe Chappuis θα αναλάβει τα “σκήπτρα” της σημαντικότερης ίσως εκδήλωσης κόμικς παγκοσμίως. H πόλη της Angouleme έχει από χρόνια καθιερωθεί σαν η “πρωτεύ-ουσα” των φεστιβάλ κόμικς και όπως στις Κάννες απονέμονται τα όσκαρ, έτσι και στην Angouleme αποδίδονται ισάξιες διακρίσεις όσον αφορά τα κόμικς. Μικροί φίλοι του Ζεπ τον πλεύρισαν και τον ρώτησαν εφ’ όλης της ύλης:

ΕΡ: Το φαντάστηκες ποτέ ότι θα γινόσουνα μια μέρα, πρόεδρος της Angouleme; (Meriem Houara, 13 ετών)

ΖΕΠ: Εε..πίστευα ότι θα γινόταν πρίν γίνω 100 χρονών

ΕΡ: Πως νιώθεις σαν πρόεδρος της Angouleme;
(Canvot, 14 ετών)

ZEΠ: το βρίσκω μάλλον ευχάριστο...αλλά μπορείτε να με λέτε κε Πρόεδρε!

ΕΡ: Εγινες πρόεδρος της Angouleme χάρις στον Τιτέφ;(Clementine Heurguier, 12 ετών)

ΖΕΠ: Πρέπει οπωσδήποτε να του ανάψω λαμπάδα...Αλλά μην του το πείτε, γιατί θα κοκορεύεται του θανατά!
ΕΡ: Θα κάνεις αφιερώσεις στην Angouleme; (Johannin Thibaut, 12 ετών)

ZEΠ: Δεν ξέρω ακόμα. Αν μου μείνει καιρός από τα καθήκοντα του προέδρου...

ΕΡ: Ποιός θα είναι ο ρόλος σου στην Angouleme;

ΖΕΠ: Θα είμαι πρόεδρος στην επιτροπή που θα απονείμει τα βραβεία στα καλύτερα άλμπουμ του χρόνου, δηλαδή σε μένα θα οφείλεται αν στραβομουτσουνιάσουν οι φίλοι μου σχεδιαστές, όταν δεν θα πάρουν το πρώτο βραβείο. Θα υπάρχει μια έκθεση με σχέδια μου ,καθώς και ένα “κοντσέρτο σχεδίων”, το οποίο είναι μια καινούργια εμπειρία και δεν είναι παρά σχέδια κόμικς που ζωγραφίζονται εκείνη τη στιγμή, με μουσικούς να συνοδεύουν.
Θα είμαστε μια ντουζίνα που θα διηγούμαστε την ιστορία του ήρωα με το όνομα ο Μικρός Νέμο από τον Windsor McCay, δημιουργημένης εδώ και 100 χρόνια! Φαντάζομαι ότι θα είμαι και ο πρεσβευτής της εκδήλωσης για να μιλώ στο ράδιο, στο τύπο, στην τηλεόραση κλπ. Θα υπάρχουν επίσης συναντήσεις με το κοινό κλπ.

EΡ: Δεν είναι δύσκολο να κανονίζεις τα πάντα; (Poupi Aillos,12 ετών)

ΖΕΠ: Ναι, είναι αρκετά δύσκολο. Ταξιδεύω πολύ αυτή τη τελευταία βδομάδα και για να κάνω ένα βιβλίο πρέπει να είμαι ήσυχος στο ατελιέ μου...αλλά αυτό όπως βλέπεις και έτσι δουλεύει...

ΕΡ: Ποιά είναι η καλύτερη σου ανάμνηση από την Angouleme;

ΖΕΠ: Το ότι κατάφερα να συναντήσω δημιουργούς κόμικς που θαύμαζα.

ΕΡ: Ο Τιτέφ και οι φίλοι του έχουν τους αγαπημένους τους ήρωες;

ΖΕΠ: Τον Captain Biceps! Aλλά στα κρυφά είναι ερωτευμένος με την Lou...

Αυτά και πολλά άλλα απάντησε ο Ζεπ σε άτομα κάθε ηλικίας και νομίζουμε ότι η διάκριση που έλαβε είναι ασφαλώς του ύψους του. Δεν είναι καθόλου απίθανο να μείνει στην ιστορία ,μετά από κάποια χρόνια, σαν ένας πολύ σημαντικός δημιουργός σαν τον Goscinny ή τον Greg. Ο χρόνος θα δείξει.


"ΜΕΡΙΣΜΟΣ & ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ"

Πίσω από το κόμικς σαν αντικείμενο πνευματικό, υπάρχει μια μορφή μερισμού ή μοιρασιάς που έχει δύο σκέλη. Το ένα αφορά την φάση της δημιουργίας του και το άλλο τη φάση της διάδοσης-διατήρησης του σαν χειροπιαστό, εμπορικό αντικείμενο . Και πέρα από το μυθοποιημένο κόμικς, υπάρχει αυτό που παράγεται από εργαζόμενους γραφίστες και καλλιτέχνες, διανέμεται από μεταφορείς, αποθηκεύεται σε αποθήκες και βρέχεται στα περίπτερα. Δηλαδή με άλλα λόγια μας μοιράζεται. Τα σχόλια αυτά είναι κάποιες σκέψεις που κάνει κανείς παρατηρώντας το κόμικς όχι σαν ανάγνωσμα, αλλά σαν “πράγμα”.

Ας το πάρουμε απόφαση, όταν έχεις το ένα θες και το άλλο, όταν έχεις αγοράσει ένα βιβλίο ή ένα κόμικς. θες και δεύτερο και τρίτο. Ετσι είναι ο άνθρωπος απο τα πρώτα του βήματα. Κτητικός ή "μεριστικός" όταν το επιβάλλει η ανάγκη. Για να μοιραστείς πρέπει να χρειάζεσαι, οπότε κάτι θα δώσεις και κάτι θα πάρεις. Για να χρειαστείς πρέπει να σου έχει ήδη λείψει κ.ο.κ. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση όταν σου λείπει κάτι να δημιουργείς ένα αντίγραφο όμοιο με το αρχικό, όπως ένας Ρέμπραντ (πίνακας εννοείται) τον οποίο θα μπορείς να χαίρεσαι και να χαζεύεις κάθε μέρα από το καναπέ σου. Το να μοιράζεσαι είναι υγεία, είναι επικοινωνία και τα συμμετέχοντα μέρη με τη μοιρασιά και την ανταλλαγή αλληλοβελτιώνονται.
Δεν είναι μόνο η ανταλλαγή προιόντων που μας αφορά αλλά μοιρασιά υπάρχει και στα δημιουργήματα της σκέψης. Στα πνευματικά δημιουργήματα ο μερισμός δεν καταλήγει απαραίτητα σε αντιγραφή αλλά μάλλον σε τροποποίηση του αρχικού παραδείγματος με σκοπό να βγει κάποιο νέο προιόν. Για να σας εξηγήσουμε τι εννοούμε, αμφιβάλλουμε απόλυτα ότι ο Αχιλλέας Ταλόν για παράδειγμα βασίστηκε στο πρότυπο του Οβελίξ επειδή είναι και οι δύο ευτραφείς. Εμείς όμως οι "κομικόβιοι" είμαστε πονηροί και λέμε :"για κάτσε μια στιγμή, παρήχθηκαν και οι δύο στη Γαλλία, από καλλιτέχνες που είχαν φυσική επαφή μεταξύ τους, είναι και οι δύο αγαθής νοοτροπίας, αργοί στις αντιδράσεις, κυκλοθυμικοί με χαμηλό επίπεδο πρωτοβουλίας ίσως, και φοράνε και οι δύο μπλε στα ρούχα τους. Αρα μήπως;..." Εντάξει, δίκιο έχουμε να είμαστε περίεργοι, αλλά ακόμα και έτσι αν είναι αυτό δεν είναι ενοχλητικό γιατί το νέο προιόν που βγήκε από το παλιό είναι δημιουργικό και μπορεί να σταθεί από μόνο του.
Στην περίπτωση δηλαδή αυτή, ακόμα και αν έχει συμβεί κάτι το τόσο απίθανο, αυτό είναι καλό. Οπως άλλωστε και η μεταφορά του ιωνικού ρυθμού στα νεοκλασσικά κτίρια δεν είναι αντιαισθητική και δεν διαμαρτυρόμαστε για το ποιός τόλμησε να αντιγράψει την “Ακρόπολη”. Ούτως ή άλλως είναι γνωστό ότι οποιοδήποτε μυθιστόρημα γράφεται και με τη βοήθεια προηγούμενων ιστοριών και κάθε διδακτορικό έχει μια καλά τεκμηριωμένη βιβλιογραφία και αυτό δεν αποτελεί μυστικό αλλά μια ξεκάθαρη και σαφώς διατυπωμένη ομολογία όπως όταν για παράδειγμα ο Ιρβιν Γιάλομ σημειώνει στο τέλος του βιβλίου του "Ετσι έκλαψε ο Νίτσε" πως για να γράψει την ιστορία αυτή βασίστηκε σε μια ιστορία του Ερμαν Εσσε από το βιβλίο του Magister Ludi, καθώς και από το θεατρικό έργο Επείγον του Χέλμουτ Κάιζερ. Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωγραφική όπου μπορούμε να ανιχνεύσουμε Μιχαήλ Αγγελο στους μεταγενέστερους ή Πικάσσο στους κυβιστές. Στη μουσική θα μας θυμίσουν το ίδιο οι "Παραλλαγές πάνω σε ένα θέμα του Παγκανίνι" από τον Ραχμάνινοφ. Δηλαδή ένα κοινό αρχικό δέντρο έμπνευσης το οποίο μεγαλώνει με συνεχώς νέους κλάδους, μεταλλάσει τον φλοιό, βγάζει καρπούς καλύτερους ή χειρότερους ανάλογα με την περίπτωση. Μερισμός που καταλήγει σε έμπνευση.

Πρόσφατα έπεσαν στα χέρια μας πολύ συμπαθητικές καρτ- ποστάλ με το όνομα Comicon και δεν μπορούμε να πούμε ότι στεναχωρηθήκαμε, το αντίθετο μάλιστα διότι όπως λέει το αγαπημένο μας ρητό στο Comicon :"ουδέν κωμικότερον από την έλλειψη του κωμικού (ή του Comicon!). Και ασφαλώς δεν αντιγράψαμε τον τίτλο του περιοδικού μας που διανύει τον 7ο χρόνο της ζωής του, ούτε και τηλεφωνήσαμε κυριευμένοι από αισθήματα διεκδίκησης στον υπεύθυνο της ιταλικής αυτής έκδοσης. Αλλωστε η λεζάντα του "We love comics" μας αρκεί. Ομως δεν θα μπορούσαμε εδώ να μην υποψιαστούμε το ελαφρό αεράκι της ελεύθερης κυκλοφορίας ιδεών που τώρα χρησιμοποιεί και το ίντερνετ κάνοντας τα πράγματα ευκολότερα.Μπορεί φυσικά να είναι και σύμπτωση. Ποιός ξέρει; Πάντως μοιραζόμαστε το ίδιο όνομα.

Ενας άλλος τρόπος μερισμού είναι να διαβάσεις κάτι που σου αρέσει και να το μεταφέρεις στις σελίδες του εκδοτικού σου μέρους χωρίς αλλοιώσεις αφήνοντας να μεταφερθούν σωστά οι αρχικές απόψεις του συγγραφέα. Ετσι εντοπίσαμε στο περιοδικό Δίφωνο (Αυγ/04) ένα άρθρο που είχαμε δημοσιεύσει παλιότερα στο περιοδικό μας. Ο υπεύθυνος συντάκτης φρόντισε και τοποθέτησε και το εξώφυλλο του Comicon, κάτι το θεμιτό. Αρα έχουμε απήχηση!

Αλλο είδος μοιρασιάς που έχει φανεί κατά καιρούς είναι το να πάρεις όλο το έργο και να το χρησιμοποιήσεις ή να το μεταπωλήσεις αυτούσιο χωρίς την άδεια του δικαιούχου, όπως πχ το να εκδόσεις τον Αστερίξ χωρίς να το ξέρει ο Uderzo. Σε αυτή τη περίπτωση δεν μοιράζεσαι το ίδιο το έργο αλλά τα κέρδη που προκύπτουν από αυτό.
Εννοείται ότι το σκεπτικό "εντάξει, ξέρουμε ότι ο Uderzo πχ είναι πάμπλουτος, δεν θα χάσει αν το βγάλω" είναι εκτός τόπου και χρόνου δεδομένου ότι δεν είναι ένας μόνο που επωφελείται από ένα πνευματικό έργο αλλά και πλείστοι όσοι εργάζονται σε αυτό. Οπως άλλωστε δεν είναι όλοι Uderzo ή Morris αλλά καλλιτέχνες μικρότερου βεληνεκούς που η απόδοση κερδών είναι απόλυτα κρίσιμη για την συνέχιση του έργου τους. Το ίδιο συμβαίνει και στη μουσική αλλά εμείς κάνουμε γενικούς σχολιασμούς που αφορούν το δικό μας τομέα.

Τα κόμικς ζωγραφίζονται, τυπώνονται, κυκλοφορούν. Δηλαδή μας τα μοιράζουν. Πάντα σε χαρτί, 90 gr. ή βαρύτερο, ιλλουστρασιόν ή ματ, με χοντρό εξώφυλλο ή λεπτό. Για πόσο όμως; Θα είναι για πάντα έτσι ή τα νέα μέσα όπως το DVD θα εκτοπίσουν το παλιό καλό μέσο; Ως γνωστόν το DVD είναι μια μορφή ψηφιοποίησης του αρχικού μέσου, με δυαδικό κώδικα. Ετσι ο Λούκυ Λουκ αναπαρίσταται με μια μορφή ακολουθίας δυαδικού συστήματος, όπου θα μπορούσε να φαίνεται ως εξής από πλευράς «μηχανής»: 11000001……000101101, δηλαδή μια μακριά σειρά bits που στοιχειοθετούνται εσωτερικά σε ένα πολύ μεγάλο ψηφιακό αρχείο. Αυτό το αρχείο αναλαμβάνει να ερμηνεύσει μέσω software (ενσωματωμένου σε chip) το DVD και εδώ είναι που αρχίζουν να περιπλέκονται τα πράγματα. Διότι το DVD για να «παιχτεί» χρειάζεται τον κατάλληλο player ο οποίος μπορεί σήμερα να είναι προσιτός και λειτουργικός, όταν όμως η τεχνολογία θα αλλάξει όλη η σειρά DVD που θα έχουμε με κόπο συλλέξει θα βγει άχρηστη. Και τότε τι θα κάνουμε; Θα ξανατρέξουμε στη βιβλιοθήκη να βρούμε τον τίτλο που δεν παίζει πιά το «μηχάνημα» ή θα δανειστούμε ή αλλιώς θα το μοιραστούμε από κάποιον που το έχει; Αυτό είναι αντίστοιχο με το πρόβλημα που υπάρχει και στους υπολογιστές όπου μιά γενιά προγραμμάτων καταντάει άχρηστη μετά από λίγα χρόνια όπως πχ ήταν οι υπολογιστές Wang πριν από 15 περίπου χρόνια. Για αυτούς είχαν γραφτεί εκατοντάδες προγράμματα, δισεκατομμύρια επενδύθηκαν στο hardware για να εκτοπίστούν ολοκληρωτικά από τον IBM PC και συμβατούς. Τα πλεονεκτήματα του ψηφιακού μέσου είναι η υποτιθέμενη αφθαρσία του, η εύκολη μεταφορά του και ο μεγάλος αποθηκευτικός χώρος. Είναι όμως έτσι; Μπορείς να διαβάσεις ψηφιακά τον Αστερίξ στη παραλία; Είναι εύκολο τελικά να κουβαλάς εκτός σπιτιού έναν φορητό ή κάποιον dvd player σαν αυτόν που νοικιάζουν στα πλοία; Και θα διαβάζουμε για όσο υπάρχει ενέργεια; Και πόσο τελικά θα κοστίζει αυτό; Και θα ξεφύγουμε τελικά από το χαρτί όπως είχαν διατυμπανίσει οι απόστολοι του hardware πριν δέκα χρόνια; Αμφιβάλλουμε έντονα. Από την άλλη έχεις το χαρτί που ναι μεν βρέχεται και λιώνει, σίγουρα κιτρινίζουν οι λευκές λωρίδες του παντελονιού του Οβελίξ, αλλά υπάρχουν κάποιοι που έχουν ακόμα κόμικς από τα παιδικά τους χρόνια, δηλαδή πρό τριακονταετίας, τα οποία διαβάζονται ακόμα.
Ενώ ένα ψηφιακό μέσο με δυσκολία προσπαθεί να βγάλει τη δεκαετία είτε σαν αντοχή η οποία ενώ θεωρητικά υπερβαίνει τα 200 χρόνια, όλοι μας έχουμε δει πως ένα CD-ROM, «γραμμένο» πριν δέκα χρόνια παρουσιάζει προβλήματα ανάγνωσης- είτε σαν πρακτική των μέσων διατήρησης, λόγω της συνεχούς στροφής της τεχνολογίας. Και φυσικά ας μην γίνουμε πολύ κακοί ενθυμούμενοι πως μπορεί να διαβαστεί ένα βιβλίο ηλικίας 110 ετών και να φωτοτυπηθεί αν χρειαστεί με πολύ μικρό κόστος. Μοιραία το DVD και το CD-ROM ενώ δίνει ευκολίες, σε περιορίζει στο στενό χώρο του σπιτιού, απέναντι από μια οθόνη με δυσκολία φυλλομέτρησης και δύσκολη επίσης μεταφερσιμότητα.

Φαίνεται λοιπόν πως το παλιό καλό χαρτί θα μείνει το αγαπημένο μέσον για πάρα πολλά ακόμα χρόνια. Και δεν μας πειράζει αν γίνει συνθετικό ή ανακυκλώσιμο, το θέμα είναι ότι η σημερινή έντυπη φόρμα του κόμικς είναι η πιό λογική λύση για τον κομικόφιλο τουλάχιστον.

Αυτές είναι κάποιες μορφές μοιρασιάς που υπάρχουν στα κόμικς στις οποίες μπορούμε να κάνουμε εκτενέστερη ανάλυση στο μέλλον. Απλά εδώ τις επισημαίνουμε.
Η.Χ


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX