Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
"300" με ή χωρίς ποιητική άδεια
Από παπού σε εγγονό
Να σερβίρουμε λίγο μουσακά;
Ποτέ μη νομίσεις ότι η μπάλα θα πάει εκεί που την περιμένεις !
Οι ουρανοί ήταν δικοί του

         

" TA AΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ "

Παραφράζοντας το πασίγνωστο έργο του Μπωντλαίρ, πάντα έχουμε στο νου μας τα κόμικς σαν τα άνθη του καλού και μια και μπαίνει η άνοιξη, τα φανταζόμαστε μερικές φορές να διανθίζουν τη ζωή μας με μυνήματα που έχουν τη δική τους ιδιαίτερη νοηματοδότρια προσφορά στο οικοδόμημα των πεποιθήσεων μας. Μπορεί να το αλλάζουν, μπορεί να το συμπληρώνουν, ίδιο με προηγουμένως όμως, δεν το αφήνουν.
Πάντα υπάρχει προσφορά και πρέπει να είμαστε έτοιμοι και ανοιχτοί να την αποδεχόμαστε, γιατί τέτοια είναι η δύναμη του σκίτσου, κυρίως όταν “κρέμεται” πάνω από το κεφάλι του ένα συννεφάκι με κουβέντες, δίπλα σε ένα άλλο κ.ο.κ

Με καινούργιο Ιζνογκούντ επιστρέφει ο Jean Tabary, σε ένα τεύχος πυκνογραμμένο και γεμάτο που θέλει να ανατρέψει τη δομή του χωροχρόνου και να οδηγήσει εμάς στο μακρυνό παρελθόν της Βαγδάτης ή να φέρει τον Ιζνογκούντ στη σύγχρονη εποχή.
Διαβάστε το και θα πεισθείτε!

Μια μικρή αύξηση έχει γίνει στα τεύχη μας, η οποία ήταν αναπόφευκτη και την οποία προσπαθούσαμε να συγκρατήσουμε εδώ και πολύ καιρό. Απ΄ότι φαίνεται το ευρώ δεν μας λυπήθηκε για μια φορά ακόμα και δεν είναι μόνο τα κόμικς που δέχονται την επίδραση του, αλλά και τα είδη πρώτης ανάγκης. Νομίζουμε ότι θα βρούμε την κατανόηση σας στο θέμα αυτό.

Ο πολυτελής τόμος “300” ξανακυκλοφορεί, ικανοποιώντας μια μεγάλη μερίδα αναγνωστών που αναζητούσαν αυτό το σημαντικό έργο του Frank Miller.

Eυχόμαστε ο ανανεωτικός αέρας της φετινής άνοιξης να σας φυσήξει όπου κι΄αν βρίσκεστε, σωματικά και πνευματικά.
Η.Χ


"300 ΜΕ Η ΧΩΡΙΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΔΕΙΑ"


[...Επιτέλους ξανά στην κυκλοφορία ο τόμος του Frank Miller "300" που είχε από καιρό εξαντληθεί. Το στυλ του Frank Miller δεν είναι εύπεπτο ούτε και εικονογραφικά ευρέως αποδεκτό, λόγω της έντασης που προκαλεί στον αναγνώστη από τη μια λόγω της χρήσης άσπρου-μαύρου χωρίς φωτοσκιάσεις για τα ασπρόμαυρα κόμικς και από την άλλη λόγω τουεκρηκτικού κεκορεσμένου χρώματος για τα έγχρωμα. Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι και η ένταση των θεμάτων που περιστρέφονται γύρω από τη βία, την αποξένωση του κεντρικού χαρακτήρα και φυσικά του αναπόφευκτα θυσιαστικού τέλους, με το οποίο λατρεύει να κλείνει τις ιστορίες του. Με τον Frank Miller τρέμεις είτε το θέλεις είτε όχι και αυτό είναι που σε κάνει να συμμετέχεις.
Επιτυχημένη συνταγή ή εκ γενετής κλίση; Δεν μας απασχολεί, ενώ τα κόμικς έχουν ένα κοινό ιδιαίτερα αφοσιωμένο. Την ιστορία την ξέρουμε όλοι. Οι 300 του Λεωνίδα, του φημισμένου και αμετακίνητου Σπαρτιάτη που ήταν τυφλός ως προς το μέγεθος, διορατικός ως προς το αποτέλεσμα. Και ύστερα υπάρχει και η θυσία που για να τελεστεί απαιτεί αιματοχυσία, άρα θα απαιτηθεί πόνος. Πόσο μεγάλος; Αυτό εξαρτάται πάντα από το μέγεθος της θυσίας και στην περίπτωση των τριακοσίων του Λεωνίδα θα πρέπει να ήταν πολύς, υπερβολικός, αφού θα κατέληγε στην ολοκληρωτική εξόντωση τους.
Μα τι θα μπορούσε να απαιτεί τόσο μεγάλη θυσία; Η μη διέλευση των Περσών; η μή κατάκτηση της Σπάρτης ή των υπολοίπων αρχαιοελληνικών κρατών; Δεν πιστεύουμε πως ο Λεωνίδας ήταν τόσο ανίκανος να εκτιμήσει τα μεγέθη και την βαρβαρότητα του στρατού του Ξέρξη. Ισως και να μην έτρεφε αυταπάτες για το αποτέλεσμα. Εκ των υστέρων όμως βγάζουμε το συμπέρασμα ότι ο Λεωνίδας παρέμεινε ακλόνητος στη θέση του με σκοπό να προασπίσει το αγαθό της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης του ατόμου, του ανθρώπου που θεωρεί δεδομένο να είναι ελεύθερος. Ισως και να μην ήταν το καθήκον αυτό καθαυτό όπως μας έχουν μάθει στο σχολείο, αλλά κάτι πέρα από αυτό.
Δεν ξέρουμε τι σκεφτόταν ο Λεωνίδας εκείνη την πιό τραγική μέρα του 480 π.χ, δεν έζησε κανείς για να μας το μεταφέρει και ούτε ο λιγόλογος σπαρτιάτης ήταν λαλίστατος τις τελευταίες αυτές στιγμές. Το περιεχόμενο των σκέψεων του όμως, που κατέληξε σε πράξεις, έφτασε σε μας σαν μια ύστατη προάσπιση του ανώτερου αγαθού του ανθρώπου. Να μπορεί δηλαδή να παραμένει ελεύθερος. Εχουμε τρια στοιχεία λοιπόν, που στο κόμικς αυτό του Frank Miller είναι οι θεμέλιοι λίθοι του: αγώνας, θυσία, ελευθερία. Πιθανόν το σκεφτικό αυτό να υπάρχει και στις υπόλοιπες δουλειές του Frank Miller, καλυμένο πίσω από συνομωσίες ή κουκουλωμένο κάτω από τα σκοτεινά δρομάκια που κρύβουν τον Μαρβ ή την Αβα. Το λιδιο ίσως σκεφτικό να υπάρχει στην τελευταία φράση που κλείνει "Το μεγάλο ξεπάστρεμα" : "Δεν θα μας πιάσουν ποτέ".
Υπάρχει και ένα άλλο θέμα που ξεπετάγεται σαν ενόχληση κάθε φορά που εμφανίζεται ένα ιστορικό κόμικς. Πρέπει να τηρηθεί η ιστορική αλήθεια; Να είναι ακριβή τα γεγονότα ή να χρησιμοποιηθεί το γεγονός σαν βάση και μετά ας επικρατήσει κάποιας μορφής "αυθαιρεσία"; να είναι είμαστε ακριβείς ως προς το συμβάν ή να δεχθούμε κάτι σαν το φιλμ "Τροία" που ήταν ναι μεν κοντά στο μύθο, ήταν καλό να δούμε μια ελληνική "υπόθεση" σε μια ταινία με διεθνή κυκλοφορία, αλλά είχε πολλές ιστορικές ανακρίβειες;
Πρέπει να τονίσουμε ότι στην περίπτωση του "300" o Frank Miller ταξίδεψε στην Ελλάδα, επισκέφθηκε το χώρο της μάχης και μελέτησε ιστορικά την υπόθεση με σκοπό να μείνει "ακριβής ως προς το συμβάν" κάτι που τον τιμά ως δημιουργό. Η ποιητική άδεια μπορεί όντως να δημιουργήσει αριστουργήματα, αλλά στην περίπτωση ιστορικών γεγονότων υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο τι θα πεις και πως θα το αφηγηθείς. Γιατί μετά από χρόνια ξεχνάμε συνήθως και επειδή τα κόμικς είναι χαρισματικά στο να δημιουργούν ισχυρές εντυπώσεις στο υποσυνείδητο, μπορεί όταν χρειαστεί να θυμηθούμε κάτι, να το θυμηθούμε λάθος. Και αυτό δεν έιναι πάντοτε καλό...] Η.Χ


"ΑΠΟ ΠΑΠΟΥ ΣΕ ΕΓΓΟΝΟ"


[...Την αναδίπλωση του χρόνου σίγουρα θα την ξέρετε, είναι εκεί όπου δυό χρονικά αδύνατον να συμπέσουν γεγονότα έρχονται και κολλάνε σαν χαλκομανίες το ένα πάνω στο άλλο και κάνουν τους επιγόνους του θείου Αλβέρτου να τρίβουν με χαρά τα χέρια τους. Αρα και στη ναυμαχία της Σαλαμίνας μπορεί να πάμε και να την δούμε ολοζώντανη , η παράδοση της ασπίδας του Βερσιζεντορίξ να μην γίνει και αν τώρα εσείς εμποδίσετε τους γονείς σας να παντρευτούν δεν θα γεννηθείτε.

Βέβαια το πως θα βρίσκεστε να εμποδίσετε τη γέννηση σας αφού αυτό απαιτεί να υπάρχετε για να το κάνετε αυτό δεν μας το εξηγούν οι καλοί μας κύριοι της φυσικής! Αλλά και τι έγινε; σιγά το πράμα, εδώ στα κόμικς όλα γίνονται γιατί να μήν γίνεται και στη φυσική; Ολα αυτά τα επιστημονικά δεδομένα δεν πέρασαν απαρατήρητα από τον μοναδικό Jean Tabary που θέλησε να μας εισάγει με το μαλακό στις νέες τεχνολογίες. Και να λοιπόν καινούργιο τεύχος Ιζνογκούντ, το 27ο, με τίτλο “Το λάθος του προγόνου” με background sci-fi και με τον Ιζνογκούντ πολύ, μα πάρα πολύ κακό.

Το τεύχος αυτό είναι μια σπέσιαλ έκδοση για τα 40 χρόνια του Ιζνογκούντ και “πραγματεύεται” την ιστορία του κυρίου Ζαν Μπον της Μπαγιόν ο οποίος μπορεί να τροποποιεί το παρόν βάσει επεμβάσεων που κάνει στα γενεαλογικά δέντρα των άλλων, δηλαδή ταξιδεύοντας στο παρελθόν. Πηγαίνει λοιπόν στο παρελθόν, για να επηρεάσει το γενεαλογικό δέντρο του Ιζνογκούντ -του αγαπημένου ήρωα του γιου του- και να τον βοηθήσει να γίνει επιτέλους χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Η ιστορία έχει τα γνωστά άνω-κάτω πονηρά κόλπα του συμπαθούς βεζίρη, οι ίντριγκες πάνε και έρχονται και φυσικά όπως πολύ καλά το υποψιάζεστε, ο Ιζνογκούντ δεν γίνεται χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Οχι παίζουμε!
Αλλωστε αφού η ιστορία επαναλαμβάνεται προς τα εμπρός γιατί να μην επαναλαμβάνεται και προς τα πίσω; Το τεύχος θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις μας, ενώ με την τάση που υπάρχει σήμερα για φιλμ του σινεμά τα οποία να βασίζονται σε κόμικς σύντομα θα δούμε και Ιζνογκούντ στη μεγάλη οθόνη. Ετσι ο Ιζνογκούντ, ο διάσημος ήρωας των Rene Goscinny και Jean Tabary είναι έτοιμος για τη μεγάλη οθόνη ,ένα έργο που από καιρό ονειρεύοταν ο ηθοποιός και παραγωγός Patrick Bradoue.
Εχοντας ήδη διατηρήσει μια καλή ανάμνηση από το γύρισμα του Deuxieme Vie το 1999,
είχε την έντονη επιθυμία να επιστρέψει με τις κάμερες στο Μαρόκο. Κατά το 2000, άρχισε να ψάχνει το ιδανικό του θέμα και οι εφηβικές του αναμνήσεις τον πήγαιναν όλο εντελώς φυσικά στο πανόραμα των κόμικς. Οταν ήταν μικρός διάβαζε τις ιστορίες των Σπιρού, Τεντέν και Pilote χάρις στις ανταλλαγές περιοδικών που έκανε με τους μικρούς του φίλους. Με αυτό το τρόπο κάποιο πρωινό οι σκέψεις του έπεσαν γύρω από τον Ιζνογκούντ. Εκανε υπολογισμούς γύρω από ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο και αφού ζύγισε τα πράγματα με ακρίβεια κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει μια κινηματογραφική παραγωγή με θέμα τον Ιζνογκούντ...]


ΝΑ ΣΕΡΒΙΡΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΜΟΥΣΑΚΑ;


[... Η χαριτωμένη Μουσακά τρέχει πάνω κάτω στους δρόμους τραγουδώντας ανέμελη και παρόλο που δείχνει μικροκαμωμένη και ευάλωτη κρύβει μέσα της μια κοσμογυρίστρα περιωπής .
Tα ταξίδια της είναι γεμάτα κινδύνους που παραμονεύουν στην επόμενη στροφή ,κρυμμένοι πίσω από τους θάμνους ή πίσω από τις "καλές" προθέσεις όλων όσων συναντάει. Καλά τώρα ,μη νομίζετε ότι και αυτή είναι καμμιά αγία, τις έχει κάνει τις απάτες της και όχι μια και δυο φορές. Γιατί ποιός θα υποψιαστεί έναν ταπεινό και αθώο μουσακά, μάλιστα μουσακά, οπλισμένο με
μπόλικη κοριτσίστικη αθωότητα -όπως λέμε μπόλικη μπεσαμέλ-;
Αν τώρα νομίζετε ότι η Μουσακά δεν έχει σχέση με τον κοινό μας μουσακά πλανάστε πλάνην οικτράν, διότι και μελιτζάνες περιέχει και κυμά και μπεσαμέλ αντί για μαλλί, αφού η Μουσακά είναι ο κοινότατος μουσακάς εμψυχωμένος και ζωοποιημένος μέσα από τη μαγική δύναμη ενός παντοδύναμου καρτουνίστικου δημιουργού που ξεκόβει μονομιάς τις σχέσεις με την κοινή λογική και την απεικονιστική πραγματικότητα όπως την έχουμε συνηθίσει όταν χωνόμαστε στη πολυθρόνα μας για να διαβάσουμε κόμικς και εισάγει ένα νοηματικό γρίφο, καθαρή δοκιμασία για τα "νεύρα" μας και τα μάτια μας. Πρέπει από την αρχή δε, να το πάρετε απόφαση ότι η Μουσακά είναι μια φέτα μουσακά, που αντί να περιμένει στη γωνία του ταψιού αποφασίζει με ένα πήδημα να βγει απο τη κουζίνα και να πάρει τους δρόμους.Τολμηρή ιδέα, έτσι δεν είναι; Και μήπως και στο σινεμά δεν συμβαίνει το ίδιο; Θυμηθείτε για παράδειγμα τη ταινία
“Toy story" που διηγείται τα κατορθώματα κοινών παιδικών παιχνιδιών που αποφάσισαν -με την ανάλογη ποιητική άδεια- να ζωντανέψουν και βγουν έξω για να ζήσουν την περιπέτεια.

Ετσι όπως και στην πραγματική κουζίνα, η Μουσακά θα αντέξει να κοπεί σε κομμάτια και να σκορπιστεί ολόγυρα χωρίς εντούτοις να πάψει να ζει, απολαμβάνοντας μια σχεδιαστική αθανασία και φυσικά να ξαναενωθεί λέγοντας ευχαριστώ έστω και αν κάποια φετούλα έχει περισέψει.
Η Μουσακά περιφρονεί τον θάνατο και βγάζει τα προς το ζην εξαπατώντας όσους συναντά, παίρνοντας τα πολύτιμα υπάρχοντα τους τα οποία δεν φαίνεται ικανή να τα αξιοποιήσει γιατί η Μουσακά ζει για το παιχνίδι.
Στον αδιανόητο δισδιάστατο αλλά και πολυεπίπεδο χώρο όπου υπάρχει ,παραισθητικές φιγούρες, προτάσσονται αντίκρυ της, ελαστικές, σκιώδεις και πολυπρισματικές που τεντώνονται δεξιά-αριστερά με σκοπό να την νικήσουν σε ένα παιχνίδι αμφιβολιών για το ποιές είναι...]



"ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΝΟΜΙΣΕΙΣ ΟΤΙ Η ΜΠΑΛΑ ΘΑ ΠΑΕΙ ΕΚΕΙ
ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ! "

[...Καλωσήρθατε στο Cafe-Bar του Τζίμη.
Μην στέκεστε στην πόρτα, ελάτε πιο κοντά στη μπάρα. Να κεράσουμε κάνα ποτάκι;
Σας παρατηρώ από την ώρα που μπήκατε. Κοιτάτε όλους αυτούς τους τύπους με τα κομμένα τζιν, τα κασκόλ των ομάδων και τα φρικιάρικα μαλλιά… Μην τους φοβάστε, είναι τα καλύτερα παιδιά. Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, Αεκτζήδες, Παόκια, Αρειανοί και τόσοι άλλοι, δεν είναι παρά παιδιά που δεν λένε με τίποτα να μεγαλώσουν.

Είναι και θα είναι πάντα εκεί, σκαρφαλωμένοι στο κάγκελο της εξέδρας, ένα με τους παίκτες, φωνάζοντας και τραγουδώντας για την αγαπημένη τους ομάδα.
Και είναι αυτοί που θα σου διηγηθούν τις καλύτερες ιστορίες. Όπως αυτή όταν η Αργεντινή ταπείνωσε την Αγγλία στο Μουντιάλ του Μεξικό το 1986, παίρνοντας εκδίκηση, λίγα μόλις χρόνια μετά την ήττα των Αργεντινών στον πόλεμο των Φόκλαντς, με τον Μαραντόνα να βάζει γκολ με το χέρι και να λέει ότι ήταν το «χέρι του Θεού»!

Καμιά φορά λέμε ότι αυτά γίνονται μόνο στα κόμικς, αλλά είναι φορές που η ποδοσφαιρική και όχι μόνο πραγματικότητα, ξεπερνά ακόμα και τους πιο ευφάνταστους σεναριογράφους. Και μερικές ιστορίες που θα ακούσετε στο μπαρ, είναι πέρα για πέρα αληθινές. Τις προάλλες ήρθε ένας τύπος και μας μίλησε για την «Εκεχειρία των Χριστουγέννων».

Η ιστορία αρχίζει στο μακρινό 1914 και διαδραματίζεται σε κάποιο σημείο του γαλλικού μετώπου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το ξημέρωμα της 25ης Δεκεμβρίου του 1914, ένας λόχος βρετανών παρατηρούσε έναν γερμανό πεζικάριο να περπατά προς το μέρος τους, ευχόμενος «Καλά Χριστούγεννα» και κρατώντας ένα στολισμένο δεντράκι.
Σύντομα, στρατιώτες και από τις δύο πλευρές, είχαν βγει από τα χαρακώματα και διασχίζοντας την νεκρή ζώνη, συναντήθηκαν έδωσαν τα χέρια και αντάλλαξαν ευχές και δώρα. Μερικά τσιγάρα, ένα κουμπί στολής, μια κάρτα από την πατρίδα.
Τότε ένας νεαρός γερμανός κλώτσησε μια διαλυμένη μεταλλική καραβάνα προς το μέρος ενός εγγλέζου.
Εκείνος κοντρόλαρε με το δεξί την αυτοσχέδια μπάλα και με ένα ευθύβολο σουτ, την έστειλε ανάμεσα από δύο καμένα από τις βόμβες δέντρα.

Αυτό ήταν η αρχή ενός από τα πιο παράξενα γεγονότα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα σε λίγη ώρα, οι δύο πλευρές, είχαν συγκροτήσει ενδεκάδες και έπαιζαν στο αυτοσχέδιο γήπεδο, που μέχρι πριν από λίγες ώρες ήταν μια από τις πιο επικίνδυνες περιοχές στη γη. Το παιχνίδι κράτησε αρκετά και έφερε ακόμα πιο κοντά, ανθρώπους που συνήθως πυροβολούσαν αμέσως, όταν έβλεπε ο ένας τον άλλο. Δεν υπάρχει καταγεγραμμένη μαρτυρία για το ποιός κέρδισε τον αγώνα, αλλά σίγουρα οι συμμετέχοντες κέρδισαν το δικαίωμα να ξανανιώσουν άνθρωποι.

Ακόμα και μετά το ματς, οι «πρώην» ορκισμένοι εχθροί, κάθονταν στο σκαμμένο από τις οβίδες πεδίο και συζητούσαν, απολαμβάνοντας αυτή την αυτοσχέδια εκεχειρία.
Όλα ξεκίνησαν από τον αυθορμητισμό απλών στρατιωτών και το γεγονός δεν είχε την έγκριση των ανώτερων αξιωματικών των δύο αντιμαχόμενων πλευρών,αλλά όσες προσπάθειες και αν έκαναν οι τελευταίοι να τελειώσουν αυτή την ειρηνική παρένθεση, έπεφταν στο κενό...]


ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΗΤΑΝ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ

[...Οταν ο Antoine de Saint-Exupery χάθηκε από τους ουρανούς στη τελευταία του αναγνωριστική πτήση κανείς δεν φαίνοταν ικανός να χωνέψη μια τόσο μυστηριώδη εξαφάνιση από έναν τόσο ικανό πιλότο. Στις 31 Ιουλίου 1944 ο διάσημος Antoine de Saint-Exupery αποφάσισε να μην γυρίσει πίσω αφήνοντας μια κληρονομιά πολυάριθμων επιχειρήσεων στο όνομα της Αεροπορίας αλλά και ενός σημαντικού συγγραφικού έργου. Ο "Μικρός Πρίγκηπας" του, κατάφερε όχι μόνο να ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας του, αλλά και να μεταφραστεί σε 120 περίπου γλώσσες και διαλέκτους. Οι συμπατριώτες του θα το διαλέξουν σαν το βιβλίο του αιώνα το 1999 και θα γίνει το βιβλίο - μάθημα για τα γαλλικά σχολεία. Αλλά και άλλα του βιβλία όπως το "Νυχτερινή Πτήση", "Γη των ανθρώπων", "Πιλότος Πολέμου" θα βρουν μεγάλη απήχηση καθιστώντας τα best seller της εποχής τους. Μέχρι την καθιέρωση του ευρώ, η μορφή του απεικονίζοταν στο γαλλικό χαρτονόμισμα των 50 φράγκων.

Εφόσον ο Antoine de Saint-Exupery είναι πραγματικό πρόσωπο, το κόμικς ο "Μπιγκλς διηγείται" που παρουσιάστηκε παλιότερα στη σειρά "ΚΟΜΙΚΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ" ανήκει στα ιστορικά κόμικς. Ο Μπιγκλς είναι ήρωας που δημιουργήθηκε από τον W.E Johns και ρόλος του είναι να αφηγείται περιπέτειες που έχουν σχέση με την Αεροπορία και τους άθλους πιστών και αφοσιωμένων σε αυτήν αεροπόρων που έδρασαν είτε σε καιρό πολέμου είτε σε καιρό ειρήνης. Αλλες ιστορίες του Μπιγκλς είναι οι “Neiges mortelles”, “Le dernier Zeppelin”, “Les freres Wright” κλπ αλλά εμείς θα εστιάσουμε την προσοχή μας σε συτήν που δημοσιεύτηκε στην προαναφερθείσα σειρά, στα τεύχη 29-32 και είναι μια δημιουργία των Durant και Laverdure.

Ο Antoine de Saint-Exupery γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1900 στη Lyon και ήταν ο τρίτος σε ηλικία μεταξύ των πέντε αδελφών του. Οταν ήταν τεσσάρων ετών έχασε τον πατέρα του κάτι που τον έκανε να προσεγγίσει περισσότερο τη μητέρα του η οποία τον επηρέασε, μεταδίδοντας του την κουλτούρα της και την ευαισθησία της.Το 1909 μετακόμισαν στη Mans γενέτειρα του πατέρα του και ο μικρός Antoine πήγε σχολείο στο Notre Dame de Saint Croix όπου χαρακτηρίσθηκε ονειροπόλος και αφηρημένος "κερδίζοντας" πολλές τιμωρίες για τη στάση του. Το 1912 είναι η χρονιά που τον σημάδεψε με την μαγεία της αεροπορίας. Περνώντας αμέτρητες ώρες στο αεροδρόμιο του Amberieu κοντά στο Saint Maurice de Remens, χαζεύει τα αεροπλάνα να πετούν , αλλά και βομβαρδίζει τους πιλότους και τους μηχανικούς για όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες. Και μην ξεχνάμε ότι τότε η αεροπορία μετρούσε λιγοστά χρόνια ύπαρξης και ήταν κάτι το περισσότερο μαγικό απ΄ότι είναι σήμερα. Σε κάποια από αυτές τις επισκέψεις του, έπεισε τον πιλότο Gabriel Salvez να τον πάρει μαζί του σε μια πτήση λέγοντας του ότι έχει την άδεια της μητέρας του. Πέταξε πάνω σε ένα Βerthaud-Wroblewski που κατασκευαζότανε από το μηχανικό Berthaud σε σχέδια του Wroblewski.Ο ίδιος ο Wroblewski πέταξε για να το δοκιμάσει, όπως έκαναν και οι κατασκευαστές των μοτό εκείνα τα χρόνια κάτι που είχαμε αναφέρει στο περασμένο τεύχος μας.
Το 1914 κέρδισε ένα βραβείο για την αφήγηση ενός κειμένου του, προάγγελο της κατοπινής του συγγραφικής κλίσης.Το 1917 ο μικρός Antoine συγκλονίστηκε απο το θάνατο του αδερφού του, ο οποίος ακολούθησε την πορεία μιας ασθένειας αρθριτικών με καρδιακές επιπλοκές. Τον επόμενο χρόνο θα γνωρίσει την Louise de Vilmorin.
Aν και οι επιδόσεις του στο σχολείο ήταν καλές στα θετικά μαθήματα, δεν ήταν το ίδιο καλές στα θεωρητικά και παρακολούθησε σαν ακροατής στην Ecole des Beaux Arts για 15 μήνες. Εχοντας πολύ λίγους οικονομικούς πόρους φιλοξενήθηκε από την ξαδέλφη του Yvonne de Lestrange κάνοντας ταυτόχρονα διάφορες εργασίες και μεταξύ των άλλων εμφανίστηκε στην όπερα Quo Vadis του Jean Nogues. To 1921 έκανε τη στρατιωτική του υπηρεσία στην αεροπορία. Εκανε μαθήματα πτήσεων με δικές του οικονομίες και μετά από 20 ώρες πέταξε μόνος του, ενώ σε κάποια απο τις πτήσεις ο τρόπος που αντιμετώπισε ένα παρ΄ολίγο ατύχημα αποκάλυψε την ψυχραιμία και την ετοιμότητα του. Τρεις μήνες αργότερα κατατάχθηκε στην 37 Μοίρα Επίθεσης στην Καζαμπλάνκα.Το 1923 αρραβωνιάστηκε την Louise de Vilmorin.
Αργότερα μέσα στον ίδιο χρόνο είχε ένα ατύχημα με το αεροπλάνο και αναγκάστηκε να σταματήσει τις
δραστηριότητες του...]



Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX