Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Ο Τιτέφ στα πρώτα του βήματα
FESTIVUS LATINO - GRAECUS
Η ζωγραφική συναντά στο Παρίσι το θέαμα
Αμαρτωλή πόλη ή αμαρτωλοί κάτοικοι ;
Γιορτή με κόμικς

         

" ΨΑΘΙΝΟ ΚΑΠΕΛΛΟ "

Σίγουρα καπέλλο χρειαζόμαστε όταν ο ήλιος είναι δυνατός. Αλλά καπέλλο χρειαζόμαστε για να προφυλλάσουμε το κεφάλι μας γιατί σαν τους Γαλάτες νιώθουμε και μεις καμμιά φορά ακάλυπτοι, μήπως μας συμβεί κάτι ξαφνικά, μήπως μας έρθει ο ουρανός στο κεφάλι, χίλια μήπως. Μπορεί βέβαια οι Γαλάτες να μην πολυπίστευαν ότι θα τους έρθει ο ουρανός στο κεφάλι, αλλά αν ήταν τόσο ατρόμητοι όσο λέγεται, δεν φοβόντουσαν τελικά παρά μόνο ότι δεν έφταναν.

Στον καθημερινό κόσμο η Ευρώπη ίσως περνά τις κρίσεις της, το ευρωσύνταγμα είναι ίσως μια από αυτές και πρέπει να παρατηρούμε το τι γίνεται και σε ευρωπαικό επίπεδο. Να μην κλεινόμαστε μόνο στο χώρο της φαντασίας. Ευτυχώς ο κόσμος των κόμικς είναι πιό σταθερός από ότι φαίνεται. Για την ώρα φυσικά γιατί κανείς δεν ξέρει πως αλλάζει ο πολιτισμός από τη μια δεκαετία στην άλλη.

Το Σινσίτυ, το “έντονο” αυτό κόμικς που έχει ή εχθρούς ή φίλους, θα είναι και σαν ταινία προσεχώς στις αίθουσες και από ότι φαίνεται έχει γίνει καλή δουλειά και δεν θα έχει την τύχη άλλων κόμικς που όταν μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη, “έχασαν”. Εμεις πάντως συνιστούμε να το δείτε. Σαν κόμικς φυσικά. Σύντομα θα έχετε το 4ο άλμπουμ της σειράς αυτής.

Κυκλοφορεί το “Διαφθορείο των Μουσών”, ένα κόμικς το οποίο περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του Τουλούζ Λωτρέκ και όσο για τον τίτλο, μην ανησυχείτε αφού δεν έχει καμμιά σχέση με τη διαφθορά, παρά μόνον με τη ζωγραφική. Κυκλοφορεί επίσης το “Αλίξ, ο Γιός του Σπάρτακου” το οποίο περιστρέφεται γύρω από τον περίφημο αγωνιστή που προερχόταν από τις τάξεις των δούλων και έφτασε να απειλήσει την Ρώμη αργότερα.

Τώρα το καλοκαίρι, που το αντηλιακό θα πρέπει να έχει πολλούς βαθμούς προστασίας -κάθε χρόνο αφού ο ήλιος καίει περισσότερο σύμφωνα με τις διαφημίσεις αντηλιακών...- εμείς συστήνουμε να είστε υπό την σκέπη ενός καλού κόμικς. Αξίζει. Καλό καλοκαίρι.

Η.Χ


Ο ΤΙΤΕΦ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΑ


Πριν αγγίξει την κορυφή της δόξας και των πωλήσεων ο σχεδιαστής του μπόμπιρα με το χαρακτηριστικό τσουλούφι, του πασίγνωστου Τιτέφ, ο “μπαμπάς” του ο Ζεπ, σε συνέντευξη του το 1995 ίσως να μην μπορούσε και ο ίδιος να προβλέψει το μέλλον του "γιού" του. Και τι μέλλον! Τη συνέντευξη εντοπίσαμε πριν καιρό στο site auracan.com και σας μεταφέρουμε κάποιο απόσπασμα .

Ερ: Σας πήρε καιρό να μάθετε σχεδιάζετε κόμικς; Είσασταν από αυτούς που σκιτσάριζαν στα περιθώρια του πρόχειρου;

Απ: Οχι, εγώ σκιτσάριζα στα ρούχα των φιλενάδων μου.

Ερ: Οι ίδιες σας το ζητούσαν;

Απ: Μεγάλωσα σε μια προαστιακή περιοχή της Γενεύης. Και νομίζω πως έτσι είναι σε όλα τα σχολεία, υπάρχει αυτός που είναι μπρατσαράς, αυτός που είναι καλός στα μαθηματικά, άλλος που κάνει τζούντο, άλλος που σχεδιάζει...Εγώ ήμουνα αυτός που σχεδίαζε.

Ερ: Ακολουθήσατε σπουδές σχεδίου;

Απ: Εκανα διακοσμητικές σπουδές στη Γενεύη. Βασικά είναι μια ακαδημαική σχολή, όχι σχολή σχεδίου κόμικς. Αλλά τον καιρό που μπήκα, αποφάσισαν να κάνουν ένα τμήμα σχεδίου κόμικς σαν και αυτό που έγινε στο Saint - Luc. Aυτό κράτησε δυο χρόνια κατά την διάρκεια των οποίων εγώ κοίταξα να ωφεληθώ αν και τα μαθήματα δεν ήταν πολύ προχωρημένα τεχνικώς. Κατά καιρούς σχεδιαστές κόμικς, έρχονταν και παρέδιδαν κάποια μαθήματα. Κάποιοι σαν τους Vepi, Ceppi ή Ab’ Aigre, πολύ γνωστοί στη Γενεύη αλλά λιγώτερο στο Βέλγιο ή τη Γαλλία.

Ερ: Οι αναγνώστες θυμούνται ευχάριστα τις περιπέτειες του Victor στο περιοδικό Spirou. Πως αποφασίσατε να δουλέψετε για το Spirou ;

Απ : [...Στη πραγματικότητα ο Victor υπήρχε πριν δημοσιευτεί στο Spirou. Είχα κάνει 70 σελίδες που είχαν φανεί στον ελβετικό τύπο. Επρόκειτο να δημιουργηθούν δύο άλμπουμ και τα εξώφυλλα ήταν έτοιμα. Στο τέλος έγινε ένα άλμπουμ...]

Ερ: Τι θυμάστε από αυτή τη περίοδο;

Απ: [...Εμαθα πολλά. Ηταν μια περίοδος πολύ αποδοτική, αυτό που ήταν ευχάριστο στο Spirou, ήταν αυτή η επαφή μεταξύ σχεδιαστή και αναγνώστη...]

Ερ: Εδώ και 4 άλμπουμ σχεδιάζετε ένα μικρό ήρωα που λέγεται “Τιτέφ”. Πως δημιουργήθηκε ;

Απ: [...Γεννήθηκε σε μια περί-οδο κρίσης. Εργαζόμουνα στο Spirou επί 5 χρόνια και δεν υπήρχε ενδιαφέρον για να γίνουν άλμπουμ με τον Victor. Ολο : “Ναι. Ισως. Οχι...” το απόλυτο φλου, δεν υπήρχε ξεκαθαρισμένη διάθεση. Αρχισα να προτείνω άλλα σχέδια. Αρχισα να ζωγραφίζω σελίδες επί σελίδων χωρίς να μπορώ να πιάσω τα γούστα της σύνταξης. Ημουνα εντελώς χαμένος. Εκανα μέχρι και ρεαλιστικά σχέδια και όταν τα έδειξα στη σύνταξη μου είπαν “α! μα εσύ κάνεις για ρεαλιστικό σχέδιο, αν το ξέραμε...”] Συνέχισα έτσι για δυό μήνες χωρίς να νιώθω κανένα ενδιαφέρον και συνέχισα να ψάχνω.

Ερ: Και ανακαλύψατε τον Τιτέφ ;

Απ : Ανέκαθεν σχεδίαζα στο στυλ μικρού περιοδικού και εκείνη την εποχή έκανα πράγματα που με αφορούσαν προσωπικά. Ζωγράφιζα αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων. Ηταν σκληρά τα πιό πολλά αλλά υπήρχαν δυο τρία που ήταν κωμικά. Τότε είπα να συνεχίσω να σχεδιάζω μερικά σε αυτό το στυλ, έτσι επειδή μου άρεσαν. Αυτές οι σελίδες εμφανίστηκαν σε ένα ελβετικό φανζίν που έπεσε στην αντίληψη του Jean Claude Camano, του διεθυντή της συλλογής Glenat. Moυ πρότεινε να πάω στο Παρίσι να το συζητήσω μαζί του. Σε πρώτη φάση δεν πήγα γιατί μου κόστιζε να πάω σε κάποιους και να μου πούνε “εντάξει καλό είναι αυτό που κάνετε αλλά βάλτε εδώ λίγο μπλε γιατί αυτό είναι που παίζει αυτό το καιρό”. Είχα πάει στις Βρυξέλλες για το τίποτα. Το Pif με είχε ζητήσει πριν ένα χρόνο, ούτε εκεί πήγα.Δεν είχα ανάγκη αυτές τις δουλειές για να ζήσω γιατί πάντα είχα δουλειά με αφίσσες, προσπέκτους κλπ. Τελικά συνάντησα τον Camano που μου ζήτησε να του προτείνω storyboards. To έκανα διασκεδάζοντας και αναρωτιόμουνα αν θα τους αρέσει γιατί αυτά που κάνω αρέσουν γενικώς μόνο σε μένα. Και αυτό έτσι ξεκίνησε. Από φυσική άποψη ο Τιτέφ είναι μια φιγούρα σκιτσαρισμένη στα τετράδια χωρίς πολλή σκέψη.

Ερ :Από που αντλείτε την έμπνευση σας για τους διαλόγους;

Απ: Στο πρώτο άλμπουμ, οι πιό πολύ διάλογοι είναι από αναμνήσεις μου. Προφανώς με ακρίβεια. Οταν διηγούμαι γεγονότα που μου συνέβησαν έχω την τάση να τα μορφοποιώ, εδώ βέβαια η μορφοποίηση έφτασε στο έπακρο. Σιγά σιγά ο ήρωας απέκτησε τη δική του ανεξαρτησία. Εχει κατά κάποιο τρόπο αποκτήσει δική του ζωή. Μπορώ λοιπόν να ξεκινήσω από ένα γεγονός που το έζησα και να αφήσω τον Τιτέφ να ενεργήσει με τον τρόπο του. Μπορω να πω ας πούμε ότι θυμάμαι τότε που ο θείος μου και η θεία μου χώρισαν. Οι ιστορίες που ζει ο Τιτέφ με την ξαδέλφη του τη Τζούλια δεν έχουν συμβεί αλλά θα μπορούσε. Τώρα ο Τιτέφ εξελίσσεται από μόνος του. Καλύτερα γιατί φτάνει ένα σημείο που δεν θέλουμε πιά να μιλάμε για ιστορίες της παιδικής ηλικίας.

Ερ :Δεν έρχονται στιγμές που δεν σας έρχονται νέοι
διάλογοι ;

Απ:[...Ναι, όπως σε αυτή τη νέα σειρά, είναι λίγο δύσκολο (μιλά για κάποια άλλη σειρά). Πρέπει να μπω στην ατμόσφαιρα Αν κάνω Τιτέφ και πρέπει να διακόψω για μια μέρα τότε το αποτέλεσμα είναι μηδενικό...]

Ελπίζουμε να πήρατε μια ιδέα του Ζεπ πριν ο Τιτέφ γίνει η μεγάλη επιτυχία που είναι σήμερα. Δυστυχώς ελλείψει χώρου δεν μπορούμε να τη δημοσιεύσουμε ολόκληρη. Ισως κάποια άλλη φορά.


FESTIVUS CONVENTUS EUROPAEUS
LATINO - GRAECUS


[...Ζούμε στην εποχή που η επίσημη γλώσσα ενός έθνους δεν είναι απαραίτητα και η ομιλούμενη γλώσσα, αυτή που προφέρεται, αυτή τελικά που θα μεταφέρει το νόημα. Η διείσδυση ξένων γλωσσικών στοιχείων προσφέρει στον εμπλουτισμό των ελληνικών -για να μείνουμε στα δικά μας -, μας δίνει την εύκολη λύση για πολλές λέξεις που είναι διεθνείς πιά και είναι πιό βατό να λέμε "κομπιούτερ" από "ηλεκτρονικός υπολογιστής" ή "μανιέρα" από "χαρακτηριστικός τρόπος έκφρασης". Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό και ούτε είναι σωστό να μένουμε στο αποστειρωμένο περιβάλλον ενός εξαγνισμένου από ξένα στοιχεία κόσμου όπου εμείς ακούμε μόνο εμάς. Το να λέμε "οκέυ" και "μίξερ" ή ακόμα "ο θείος μου έκανε μπαϊπάς" είναι πιά αυθόρμητο σε όλους μας αλλά μέχρις εκεί, εντάξει. Γιατί αντίστοιχα παρατηρούμε ότι είναι “μόδα” να συννενοούνται στα αγγλικά σε καφετέριες παρέες νέων, ή “κανονισμός” να αντικαθίσταται η ελληνική από άλλες γλώσσες σε εταιρείες ξένων συμφερόντων. Αυτό ίσως να μην είναι και τόσο σοβαρό, όσο σοβαρότερο είναι να κατασκευάζονται κάθε μέρα λέξεις εκτρώματα που ανακατεύουν ελληνικά με αγγλικά ή ιταλικά ή ότι άλλη λέξη πρωτόρθε στο μυαλό του εμπνευστή της και έτσι και οι υπόλοιποι για να συννενοηθούμε να πρέπει να λέμε "μπακατέλα" ή "μανιτζέβελος". Από την άλλη δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο αυστηροί όταν κάποιος μιλάει πιό χαλαρά, ότι τάχα δεν σκέπτεται σωστά. Γιατι τό ακούμε συχνά αυτό ,ότι δηλαδή όποιος μιλάει καλά σκέπτεται, άρα όποιος δεν μιλά καλά δεν σκέπτεται καλά. Βασικά αυτό που χρειαζόμαστε είναι να σκεφτόμαστε κυρίως και από μόνα τους έρχονται και τα υπόλοιπα και το πως μιλά ο καθένας είναι δικαίωμα του.

Δεν είναι εκεί το θέμα αλλά είναι ότι η διατήρηση της γλώσσας και η γνώση για το παρελθόν της ανεβάζει τον αυτοσεβασμό μας σε αυτό που είμαστε σαν λαός ιστορικά και πολιτισμικά. Οφείλουμε όλοι στην αρχαία ιστορία μας και τι να σκεφτούμε άλλωστε όταν ευρωπαίοι συνεχίζουν να τιμούν την αρχαία ελληνική και άλλες αρχαίες γλώσσες ; Πιθανόν με αυτό το σκεπτικό διοργανώθηκε το Πρώτο Φεστιβάλ Αρχαίων Λατινικών και Ελληνικών Βρεττάνης στις 4,5,6 Μαρτίου 2005 στο Becherel μιά πόλη κοντά στη Rennes. Οργανώτρια του φεστιβάλ είναι η κα Elisabeth Antebi η οποία είναι και η εμπνεύστρια της ιδέας. FESTIVUS CONVENTUS EUROPAEUS LATINO-GRAECUS in urbe Becherel in Francogallia a die 4 ad diem 6 mensis Martii anni MMV είναι εις άπταιστον αρχαίαν λατινικήν η ανακοίνωση του φεστιβάλ το οποίο είχε επιτυχία αν και έγινε σε μια σχετική μακρυνή από το "κέντρο", περιοχή της Γαλλίας. Στη φωτογραφία βλέπουμε να αποδίδεται ο στέφανος των τιμών στον Δήμαρχο της πόλης κο Bernard Leroy , με χιούμορ και χαρούμενη διάθεση
που είναι απαραίτητα σε παρόμοιες τις διοργανώσεις.

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα μπορείτε να από τη σελίδα της κας Elisabeth Antebi στη διεύθυνση http://www.antebiel.com/ASPASIE/journal/becherellatingrec.html αλλά επειδή τα γαλλικά σας μπορεί να μην είναι στο φόρτε τους σας μεταφέρουμε κάποιες πληροφορίες από τη σελίδα. Η κα Antebi λέει πως το φεστιβάλ γνώρισε μεγάλη επιτυχία και η πρωτοβουλία θα δει τη συνέχεια της και το 2006. Επίσης αναφέρει ότι η προβολή των αρχαίων γλωσσών είναι απαραίτητη και συνεισφέρει στη δημιουργία μιας κουλτούρας του μέλλοντος. Είναι σημαντική γιατί κάνει τα παιδιά να σηκώσουν για λίγο τη μύτη από την οθόνη και να ακούνε αυτό που προφέρουν. Στην εκδήλωση το πρόγραμμα έδινε τη δυνατότητα να διαλέξεις τι θα πάρεις. Ο τίτλος Obsonium - ή καλύτερα opsonium είναι η γνωστή μας λέξη ψώνιο από όπου και ψωνίζω, ψώνισα κλπ.- ήταν ο τίτλος του μενού -το οποίο βλέπετε παρακάτω- όπου στην ελληνική σαλάτα διακρίνουμε Ομηρο, Λυσία, Ευριπίδη, Καβάφη και άλλους. Για μουσική επένδυση η διοργανώτρια διάλεξε Αντζελα η οποία και τραγούδησε ελληνικά τραγούδια. Συνωνυμία μάλλον ε;!

Ο τοπικός τύπος κάλυψε το γεγονός επαρκώς. Σε ελεύθερη απόδοση σας μεταφέρουμε από το "Telegramme 04/03/05: "Μια προσωπικότητα με πάθος. Δεν υπάρχουν άλλες λέξεις για να περιγράψουμε την Elisabeth Antebi.
Η συγγραφέας που κατάγεται από το Παρίσι εργάζεται σήμερα σαν δημιουργός multimedia έργων.Το CyberEspace des Cultures de l'Europe είναι το κέντρο των δραστηριοτήτων της το οποίο ειδικεύεται σε site, DVD και CD τα οποία έχουν σχέση με την κουλτούρα...]


Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΤΟ ΘΕΑΜΑ

Μπελ Επόκ ! Το λέμε ακόμα και μεις αλα γαλλικά και εννοούμε την δεκαετία του 1890. Γιατί όμως Belle Epoque και για ποιούς; Εκείνη την εποχή η Ελλάδα προσπαθούσε να σταθεί σαν κράτος και να βρει τον εαυτό της σαν έθνος. Η ελληνική επανάσταση ήταν μόλις κάποιες δεκαετίες πίσω.
Στη Γαλλία όμως το καλλιτεχνικό και φιλοσοφικό πνεύμα ζούσε ένα δεύτερο Διαφωτισμό. Εμιλ Ζολά, Αδελφοί Λυμιέρ, Σάρα Μπερνάρ, Κλωντ Μονέ, Πιερ ντε Κουμπερτέν, Εντγκαρ Ντεγκά, Οσκαρ Γουάιλντ, Στεφάν Μαλλαρμέ, Ζορζ Κλεμανσώ, Αύγουστος Ροντέν, Πωλ Γκογκέν, Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Και όλοι τους είχαν ένα κοινό σημείο συνάντησης. Το Μουλέν Ρουζ που έκανε εγκαίνια στις 5 Οκτωβρίου 1889 κάτω από τη διεύθυνση του Charles Zidler.
Σ΄αυτήν την παρισινή γειτονιά στριφογυρίζει σαν υπενθύμιση ή αλληγορία το άλμπουμ, προσωπικός λογαριασμός ως φαίνεται, του δημιουργού με την Τέχνη. Φημισμένα κτίρια όπως η Οπερα του Παρισιού ή ο Πύργος του Αιφελ τοποθετούνται “στιβαρά” μέσα στις σελίδες του. Ορόσημα του γαλλικού πολιτισμού άλλωστε.

Την πραγματική ιστορία θέλετε ή αυτή που δεν θα ξέρατε ίσως; Ο Smudja εφορμά ! Οντας και ο ίδιος κατά κάποιον τρόπο εξόριστος -πιθανόν- να θέλει να λέει τα πράγματα με το όνομα τους και ορίστε λοιπόν:
Ο Τουλούζ-Λωτρέκ έχει πρόβλημα με το ύψος του, ο Ντεγκά με “κόλλημα” στις μπαλλαρίνες, ο Γκογκέν έτοιμος για καυγάδες με το που γύρισε από τα θερμά κλίματα. Δείτε τους πίνακες του, αξίζουν. Ο Σερά ψυχαναγκαστικά σχολαστικός με την επιστημονική ακρίβεια. Και όσο για τον τον Βαν Γκογκ - ενός πραγματικού μαχητή των χρωμάτων, ασχέτως της δύσκολης μοίρας του - όλοι οι ζωγράφοι τους οποίους συναντά κάτι έχουν να μουρμουρίσουν για την ασυμμετρία των αυτιών του.
Αν δεν σας φτάνουν αυτά ο Smudja συνεχίζει ακάθεκτος να μας βασανίζει. Ολες οι σελίδες του άλμπουμ ζωγραφισμένες με λάδι σε ύφασμα! Τεχνική εξαιρετικής δυσκολίας που αποκαλύπτει ένα ταλέντο απαράμιλλο.
Οχι χαρτόνι, όχι κραγιόν και ευκολία στο σβήσιμο. Ο δημιουργός θέλει φαίνεται να περάσει όλη η ζωγραφική εκείνης της Τρελής Εποχής από μέσα του, ιδεατά ίσως, να την ξαναζήσει με ένα χέρι που πότε γίνεται Ντεγκά, πότε Βαν Γκογκ, και ύστερα Τουλουζ-Λωτρέκ, Κλωντ Μονέ και ποιός ξέρει τι άλλο. Το άλμπουμ είναι ένας πραγματικός ζωγραφικός άθλος, με σπειροειδείς πινελιές-περάσματα που σε κάποια σημεία μας θυμίζουν Βαν Γκογκ και άλλοτε Μονέ με τις αναρίθμητες χρωματιστές βούλες, φορείς ενός πουαντιγισμού καλά κρυμμένου αλλά προφανούς ταυτόχρονα. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα καρέ αφήνουν μια αίσθηση “χρυσής τομής” ή του κανόνα των τριών τετάρτων που απαιτεί μια σωστή φωτογραφία. Και όσο για την Ωραία Εποχή και τα χρόνια που ακολούθησαν τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο; Ναι, απεικονίζονται και αυτά σαν ατμόσφαιρα, το νιώθει κανείς διαβάζοντας το.

Γιατί ήταν μια ανήσυχη εποχή που ανανέωσε τα πάντα: πολιτική, ήθη, κουλτούρα. .μια μοναδική στιγμή που είχε σαν κέντρο περιστροφής το Μουλέν Ρουζ που δεν θα πρέπει να το μπερδεύετε με καμπαρέ. Το Μουλέν Ρουζ ήταν η πρόφαση, το σημείο συνάντησης που απαιτούσαν τα ανήσυχα μυαλά της εποχής και που όλα τους διάλεξαν να μαζεύονται σε αυτό το σημείο της λεωφόρου Clichy στην Μονμάρτη.

Στο κέντρο της παρέας βασιλεύει ο Ενρί Τουλούζ-Λωτρέκ γένος ευγενούς οικογένειας.Στο άλμπουμ η παλέτα του Smudja τα λέει όλα: πως ο Λωτρέκ φθάνει κάθε βράδυ στο Μουλέν Ρουζ για νύχτες που αποδεικνύονται μακριές παρέα με τα φιλαράκια του τα οποία κάθε άλλο από ασήμαντα είναι γιατί το καθένα από αυτά είναι και ένας λίθος στο χτίσμα της τέχνης.
Οι νύχτες καταλήγουν να γίνονται μέρες, τα ανέκδοτα και η ακατάσχετη διασκέδαση να φορτίζει τα σώματα και τις ψυχές με τις γυναίκες να είναι πάντα στο κέντρο της προσοχής όλων, μόνο που ο κεντρικός ήρωας στο τέλος καταφέρνει να μένει πάντα μόνος, ή με ένα μπουκάλι. Αδειο εννοείται.

Στο άλμπουμ η μαεστρία του δημιουργού χαρίζει και από ένα στυλ σε κάθε θαμώνα. Θέλετε μια αναπαράσταση καν-καν της εποχής; Ορίστε ζωγραφική αλα Λωτρέκ, θέλετε τον Ντεγκά στο Μουλέν Ρουζ ; Κανένα πρόβλημα και να μια σελίδα αλα Ντεγκά. Και ο δημιουργός δεν τσιγκουνεύεται αποκαλύψεις: “Ηπια και ένα ποτηράκι στην αρχή, όταν το άρχισα ,μετά άλλο ένα και..θαύμα! Αρχισα να βλέπω με τα μάτια του Τουλούζ-Λωτρέκ. Ολα τα υπόλοιπα ήταν απλώς θέμα ρουτίνας και τεχνικής”.

Ο Smudja, αρχικά ζωγράφος, αλλά τώρα δημιουργός κόμικς, θέλει να είναι ακριβής. Η μπλε σαλιάρα που φοράει στο ρεστωράν με τη μητέρα του ο Λωτρέκ καθώς και οι μιμήσεις των ζωγράφων είναι ακριβείς.
Οι “Παίχτες” του Σεζάν, τα πορτρέτα του Ρενουάρ, το “Κυριακή απόγευμα στην Γκραν Ζατ ” του Σερά, οι καθεδρικοί ναοί και οι νύμφες του Μονέ. Κάποια προσωπική απόχρωση στο άλμπουμ δεν λείπει που αν και αισθητικά είναι έργο τέχνης, από την άλλη δεν παύει να παραμένει κόμικς. Ετσι η σκηνή του ονείρου του Τουλούζ-Λωτρέκ είναι ασφαλώς μέσα στα πλαίσια του σεναρίου. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως δεν είναι ιστορικό κόμικς και “σηκώνει” και κάποιες σεναριακές εκδοχές. Ετσι σε στυλ Κινγκ-Κονγκ ο Λωτρέκ περιδιαβαίνει το βραδυνό Παρίσι στο βραδινό του όνειρο.

Ας είναι όμως. Το επιχείρημα είναι πρωτότυπο και από πλευράς τεχνικής και από πλευράς αισθητικής εκτός του ότι αποτελεί και ένα φόρο τιμής στους ζωγράφους και διανοητές του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου. Και αυτόν τον φόρο τιμής τείνουμε να μην τον αποδίδουμε πλέον είτε γιατί ξεχνάμε, είτε γιατί δεν “προλαβαίνουμε”. Ο Smudja δεν είναι αφελής, δεν ζει παρ΄όλα αυτά με αυταπάτες: “Που πηγαίνει ο κόσμος και η τέχνη μετά την Μπελ Επόκ, μετά τον Λωτρέκ και τον Βαν Γκογκ ; Προς την τρέλα, το χάος, τον πόλεμο”. Το άλμπουμ “Το Διαφθορείο των Μουσών” κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις μας.
Η.Χ



ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΠΟΛΗ ή ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ;

Εκδοχή νο 1: Επιτέλους βγαίνει!
Eκδοχή νο 2: Ωχ, σοβαρά; Καήκαμε! Πιθανά σχόλια για την ταινία Sincity ή αλλιώς Αμαρτωλή Πόλη βασισμένη στα κόμικς του Frank Miller.O Frank Miller ή αρέσει ή όχι, δεν υπάρχει μέση οδός. Mην είμαστε όμως υπερβολικοί στις αντιδράσεις μας, την ταινία πρέπει να την δείτε σαν κόμικς και μπορεί να περιέχει σκληρή βία, διαλόγους "βρώμικους" γεμάτους υπονοούμενα και διάχυτη σεξουαλικότητα ακόμα και εκεί που δεν είναι απαραίτητη αλλά και τα υπόλοιπα σήριαλ του βραδινού καθωσπρεπισμού που μας χαρίζει η τιβι ή το σινεμά δεν είναι και πολύ καλύτερα. Γιατί ακόμα και απογευματινές ελληνικές σειρές, αθώες, κοινωνικές, έχουν διαλόγους "απερίγραπτης" ομορφιάς. Ο Frank Miller είναι επίσης ο συγγραφέας του 300 ενός έργου εξαιρετικού.

Η ταινία διαθέτει ηχηρά ονόματα στους χαρακτήρες όπως των Jessica Alba, Bruce Willis, Mickey Rourke, Rosario Dawson και άλλους. Η σκηνοθεσία είναι από τους Robert Rodriguez και Frank Miller και η διάρκεια της είναι 126 λεπτά. Και όπως θα το περιμένατε οι διάλογοι γίνονται εν βρασμώ ψυχής και οι χαρακτήρες χορταίνουν τσαλαπάτημα και κακώσεις όσες σε μια πολεμική μάχη ή ακόμα χειρότερα κατακομματιάζονται και ωπς! να που ως εκ θαύματος ξανασυναρμολογούνται μαγικά για να επιστρέψουν πίσω στο πεδίο μάχης για νέα κόλπα.
Ο Μαρβ, δηλαδή ο Μίκυ Ρουρκ, μπλαστρωμένος από πάνω εως κάτω με λευκό τσιρότο να λέει: "θα του δώσω ένα σκληρό αντίο" και σίγουρα δεν εννοεί ότι θα τον στείλει στη μαμά του..Πάντως το μέικαπ που του έγινε τον έκανε Μαρβ με τα όλα του και όσο για πληγές, χόρτασε ο κακομοίρης! Αυτός ο Μαρβ πάντως περίεργος τύπος. Από τη μια τα βάζει με τη μισή υφήλιο, αρρενωπός και άτρωτος για να λιώσει σα παγωτό από την άλλη μπροστά σε μια Γκόλντι, έστω και αν δεν είναι η πραγματική. Ερως ανίκατε μάχαν!

Ο Μπρους Γουίλις παίζει τον έτοιμο για σύνταξη αστυνομικό στην τελευταία του αποστολή στην αρχή και στο τέλος της ταινίας. Το τέλος είναι από το "Αυτός ο σάπιος μπάσταρδος" και αν το δείτε θα πάρετε μια ιδέα για το τι διαδραματίζεται. Πολύ σύντομα θα έχετε το άλμπουμ στα χέρια σας αφού θα κυκλοφορήσει τον Ιούλιο. Φιλμ νουάρ αλλά και στην κυριολεξία άσπρο μαύρο, όπως και στο κόμικς με λίγες έγχρωμες στάμπες, όπως ο κίτρινος τύπος στο τέλος της ταινίας. Για την παραγωγή της χρησιμοποιήθηκαν μέχρι εξάντλησης όλα τα τεχνολογικά μέσα, οι ηθοποιοί έπαιξαν μπροστά σε μονόχρωμο φόντο και τα περισσότερα σκηνικά προστέθηκαν μετά. Κάπου πρέπει να έχει βάλει και το χεράκι του ο Ταραντίνο απ΄ ότι δηλώνεται στους συμμετέχοντες της ταινίας. Αν και ο Frank Miller εκπέμπει μια ατμόσφαιρα απόγνωσης και υπερβολής από όπου ο αναγνώστης αποφεύγοντας την βγαίνει νικητής -και γι΄αυτός είναι ο λόγος που δεν είναι καθλιπτικό το διάβασμα του- εν τούτοις η απόδοση από τον Rodriguez αφήνει στον θεατή και κάποια ουμανιστικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα η συμμαχία στην Σίνσίτυ για να διατηρηθεί ο χαρακτήρας της πόλης, ή το κυνήγι του επισκόπου για να φανεί η αλήθεια.

Και είναι αλήθεια ότι ο Rodriguez θα πρέπει να κουράστηκε πολύ για να δώσει ένα "δρόμο" στο πυκνογραμένο και πνιγηρό υλικό του Miller ώστε να βγεί μια ουσία: ότι δηλαδή πίσω από μια πόλη (δηλαδή το κοινωνικό σύνολο) υπάρχει "αμαρτία", αρρώστια ή παράβαση του νόμου που είναι απόλυτα πραγματική, πως οι αρνητικοί παράγοντες στη ζωή μπορούν να αντιμετωπιστούν και πως απομονωμένα άτομα, έστω και από συμφέρον μπορούν να συμμαχήσουν για ένα στόχο. Και όταν ο Μαρβ αναγκάζεται να φερθεί σκληρά είναι γιατί είναι αναγκασμένος από τις περιστάσεις να το πράξει και όχι γιατί έτσι του αρέσει.
Η.Χ


ΓΙΟΡΤΗ ME ΚΟΜΙΚΣ

Μια μεγάλη διοργάνωση για τα κόμικς με τίτλο "Η Γιορτή των Κόμικς" έλαβε χώρα στη Γαλλία από τις 28 Μαίου μέχρι τις 4 Ιουνίου. Διοργανωτής ήταν το BANDE DESINEE DU SYNDICAT NATIONAL DE L' EDITION και συγκέντρωσε πολλούς εκδότες και δημιουργούς. Αυτή ήταν η πρώτη εκδήλωση αλλά φαίνεται ότι θα έχει και συνέχεια. Σκοπός της γιορτής αυτής είναι η δημιουργία ενός ζωντανού χώρου έκφρασης και ανακάλυψης μεταξύ αναγνωστών και δημιουργών. Τα βιβλιοπωλεία και οι δημιουργοί ήταν στο επίκεντρο αυτής της γιορτής με πολλούς τρόπους: "Το τρένο των Κόμικς" που ταξιδεύει σε ένα γύρο που αντιστοιχεί στο ήμισυ περίπου της χώρας και πολλές ημέρες αφιερωμάτων οι οποίες ήταν περίπου 1000! Στον σταθμό του παρισινού τρένου Gare Montparnasse, προσωπικότητες των κόμικς υποδέχονται το κοινό και μοιράζουν τα "Διαβατήρια Κόμικς". Οχήματα ειδικά για το σκοπό οδηγούν το κοινό στον εικονικό προορισμό “ΚΟΜΙΚΣ" Οι πόλεις του δρομολογίου του τρένου ήταν από τις πιό σημαντικές της Γαλλίας όπως Νάντη, Λίλλη, Λυόν, Κλερμόν Φερόν και Παρίσι.



Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX