Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
12 Μήνες θητεία
Απο την Villete στην Παλούμπια
Τριακοστός τρίτος άθλος στη Γαλατία
Η έκθεση του Αστερίξ
Εντός και εκτός μόδας στην Baker Street

         

" ΑΠΟ 8 ΕΩΣ 88 ΕΤΩΝ "

Τι είναι επιτυχία ; Το να κάνεις κάτι που διαρκεί; το να κάνεις κάτι που αξίζει πολύ αλλά κρατάει λίγο ; Ο Τζέιμς Ντην “κράτησε” λίγο αλλά έγινε διάσημος, και είναι ένα ακόμα συζητούμενο είδωλο. Ο Ορσον Ουέλλς, δεν είχε μεγάλη συγγραφική παραγωγή, αλλά άφησε εποχή. Ο Ιούλιος Βερν, αντίθετα, έγραψε πολλά μυθιστορήματα, και άφησε χνάρια που ακόμα λάμπουν με την έμπνευση τους.

Και στα κόμικς τι γίνεται; Ο Μorris είναι ο πνευματικός πατέρας πάρα πολλών ιστοριών και ο Λούκυ Λουκ δεν βαρέθηκε να περιπλανάται από τάδε Γκαλτς σε δείνα Κάνυον. Ισως η επιτυχία δεν έχει σχέση με τη διάρκεια αλλά με το περιεχόμενο, αλλά σίγουρα αν ο Αστερίξ ή ο Λούκυ Λουκ ήταν ήρωες ιστοριών ενός και μόνο τεύχους δεν θα τους συζητούσαμε τόσο. Το ότι κυκλοφόρησαν αρκετά τεύχη, έχει συντελέσει στο να εντυπωθούν βαθιά μέσα μας, να γίνουν συλλογή, να υπάρχει ποικιλία, γιατί η ποικιλία δράσης, δηλαδή οι πολλές και διαφορετικές περιπέτειες, είναι που φτιάχνουν το φανταστικό κόσμο στον οποίο μπαίνουμε όταν ανοίγουμε το επόμενο τεύχος.

Χωρίς ποικιλία ιστοριών, τα κόμικς δεν είναι ίσως τόσο δυνατά. Μια ιστορία με πέντε συνέχειες, αφήνει διαρκέστερη εντύπωση από μια ιστορία με ένα και μοναδικό τεύχος. Σε αυτό το σημείο διαφέρει από την λογοτεχνία η οποία δεν μπορεί να υπάρχει σε “συνέχειες”.

Χαιρόμαστε που “ο Αστερίξ” συνεχίζεται με το 33ο τεύχος, που θα βρείτε στα ράφια των βιβλιοπωλείων στις 14 Οκτωβρίου. Μπορεί να μην μας αρέσει που ο δημιουργός του διστάζει για την ώρα να συνεχιστεί “μετά” από αυτόν - κάτι που έγινε με το Λούκυ Λουκ, η τον Αχιλλέα Ταλόν και πέτυχε - αλλά δεν πειράζει. Μπορεί ο εξαιρετικός αυτός σχεδιαστής, αλλά και σεναριογράφος τώρα, της σειράς απο 8 εως 88 ετών να το δει διαφορετικά αργότερα. Για την ώρα θα απολαύσουμε το “ακόμα ένα” τεύχος του, το 33ο στη σειρά και του ευχόμαστε να είναι πάντοτε δημιουργικός.

Η.Χ


12 ΜΗΝΕΣ ΘΗΤΕΙΑ

Ηρθε το χαρτί για το στρατό! Τι με περιμένει; Είναι καλά στο σώμα που πάω; Θα ήταν καλύτερα αν υπηρετούσα σε άλλο σώμα; Μήπως να βάλω βύσμα να με στείλουν κάπου να καλοπερνάω;
Και που στην ευχή βρίσκεται αυτό το κάπου; Είναι αλήθεια πως μόλις φορέσω τη στολή θα με κυνηγούν οι γκόμενες;

Πανάρχαια ερωτήματα που τσαλαπατιούνται στο κεφάλι του κάθε νεοσύλλεκτου...
Ο στρατός είναι ας πούμε ένα αναγκαίο κακό για όλους τους αρσενικούς πολίτες της Ελλάδας. Όσο αρνητική γνώμη κι αν έχουμε γι΄ αυτόν, όλοι εμείς που έχουμε υπηρετήσει, αντιπαθούμε τον τύπο που θα έρθει να κοκορευτεί ότι είχε ο μπαμπάς του μέσο και τον απέφυγε. Τον λέμε προδότη, βουτυρομπεμπέ και άλλα πιο βαριά επίθετα. Κοινό παράπονο των γυναικών είναι πως οι άντρες μόνο για στρατό μιλάνε (και ποδόσφαιρο.) Ίσως δεν έχουν άδικο, μόνο που το να μιλάς με τις ώρες για το τι καλλυντικά ψώνισες δεν είναι πιο ενδιαφέρον. Εξάλλου, όπως κι αν πέρασε κανείς τη θητεία του,στο τέλος εκείνο που του μένει είναι όλα τα ευτράπελα και οι πλάκες που έκανε με τους συστρατιώτες του.

Γιατί είναι αλήθεια πως στο στρατό, αν έχεις λίγο τα μάτια σου ανοιχτά, μπορείς να κάνεις πολλή πλάκα! Πάνω σε αυτό το σκεπτικό βασίζεται και η νέα σειρά κόμικς «12 Μήνες Θητεία».
Με το δεδομένο ότι η κατάσταση έχει βελτιωθεί συγκριτικά με πριν 20 χρόνια, μιλάει για τη ζωή μέσα στα ελληνικά στρατόπεδα σήμερα. Ίσως κάποιος πει πως υπερβάλουμε αλλά όποιος ξέρει από στρατό θα αναγνωρίσει ότι μιλάμε για πράγματα που συμβαίνουν. Βέβαια και μόνο η μείωση της θητείας σε δωδεκάμηνο το 2003 έχει αλλάξει τις δυναμικές.

Το σίγουρο είναι πως αν κάποιος δεν έχει στην πολιτική του ζωή σοβαρές οικονομικές και οικογενειακές υποχρεώσεις ή προβλήματα υγείας, δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται να πάει στρατιώτης.

Το φαγητό είναι αρκετά προσεγμένο (το γεγονός ότι το κρέας μπορεί να γράφει ημερομηνία κατάψυξης το 1973 δεν ενοχλεί καθόλου!), τα κτίρια έχουν θέρμανση και ζεστό νερό (ε, καλά όχι όλα), το μορφωτικό επίπεδο των αξιωματικών είναι ανεβασμένο, πράγμα που τους κάνει συνεννοήσιμους (εκτός απο τους κολλημένους καραβανάδες) και τα χοντρά καψώνια έχουν εκλείψει (πχ πυροφάνι). Πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είναι ακόμα καλύτερα αλλά τελοσπάντων στρατός είναι, όχι διακοπές. Αν και... πολλοί το έχουν δει κι έτσι!
Σ.Κ



ΑΠΟ ΤΗΝ
VILLETE ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΟΥΜΠΙΑ


[...Αν και πολλά άρθρα έχουν γραφτεί για τον Franquin και τους ήρωές του, αυτό εδώ βρήκε αφορμή από τις εντυπώσεις μας από την επίσκεψη μας στο Παρίσι, πριν από ένα μήνα περίπου, όταν βρήκαμε λίγο χρόνο να μπούμε στον κόσμο του Franquin, του γνωστού σε μας δημιουργού κόμικς, ο οποίος δεν ζει πιά. Σπιρού & Φαντάζιο, Μαρσουπίλαμι ή Γκαστόν ο Γκαφατζής, είναι τα αναγνωριστικά του σημάδια με τα οποία τον διακρίνετε .

Γιατί, ποιός ήτανε ο Andre Franquin; τι έκανε που να τον θεωρούμε τόσο μεγάλο;
Και γιατί στην Villette; Η έκθεση αυτή που λειτούργησε από τον Οκτώβριο του 2004 μέχρι τον Αύγουστο του 2005 είχε τίτλο "M' ENFIN ?!" φράση από το στόμα του Γκαστόν του Γκαφατζή πασίγνωστου ήρωα του Franquin που θέλει ηχητικά με την ομοιοκαταληξία να μας θυμίσει τον μεγάλο πατέρα του, αλλά και πολλών άλλων ηρώων όπως του Μαρσουπίλαμι. Δηλαδή "M' ENFIN !! - FRANQUIN !".
Aνήσυχο πνεύμα, αφοσιωμένος της επιστήμης, εφευρετικός και επινοητικός ο Franquin δίκαια τοποθετήθηκε σε ένα παρισινό κτίριο, σύμβολο της επιστήμης και του μέλλοντος (φωτό δίπλα) . Μπαίνοντας σε αυτό το επιστημονικό άντρο - έκθεση, προδιαθετόμαστε για κάτι σαν "Οδύσσεια 2000" ή την κατάκτηση της Σελήνης, γιατί είναι το κτίριο που το επιβάλλει. Αλλά όχι, δεν είναι μόνο στο κτίριο, αλλά και στον Franquin, που όλα αυτά υπάρχουν ενδόμυχα, καλά κρυμμένα, πίσω από τις γρκιμάτσες του Σπιρού όταν προσπαθεί να μανουβράρει κάποιο περίεργο όχημα, η πίσω από τα τεχνάσματα του Μαρσουπίλαμι όταν επιστρατεύει την ουρά του για να στήσει έναν ολόκληρο μηχανισμό ενεργειών.

Γιατί αν δεν το ξέρετε, ο Franquin έπινε νερό στο όνομα της επιστήμης, φανατικός οπαδός και αμετανόητος,συνδρομητής από τα πρώτα του τεύχη στο περιοδικό Science & Vie. Τοποθέτησε, έτσι επηρεασμένος, τους Σπιρού & Φαντάζιο σε ένα περιβάλλον που όλο και κάποια ευκαιρία παρουσιαζόταν στο να χρησιμοποιήσουν ή να αποφύγουν ένα μηχάνημα ή ένα κινούμενο όχημα κάνοντας έτσι και τους αναγνώστες να γοητευθούν με τη σειρά τους από την μηχανική επιστήμη.

Και όχι μόνο αυτό αλλά και η ανησυχία για το περιβάλλον και το τι μέλλει γενέσθαι με το πλανητικό οικοσύστημα είναι αδιόρατα κρυμμένες πίσω από τα καρέ τόσο του Γκαστόν του Γκαφατζή όσο και του Μαρσουπίλαμι. Η χλωρίδα και η πανίδα, "αξίες " της ζωής που τροφοδοτούσαν τον Franquin μέσα από τις σελίδες του Science & Vie και του National Geographic έγιναν μια σταθερή πηγή έμπνευσης αλλά και πολύ συχνά εμφανιζόμενο ντεκόρ των καρέ του.

Τα ζωντανά όντα μικρού μεγέθους, τον παρακινούσαν , το βλέπουμε συχνά στο Μαρσουπίλαμι, όπου βατραχάκια, έντομα, πεταλούδες κα. βρίσκουν τη θέση τους σε κάποια γωνία, ή παίρνουν μέρος στη δράση έστω για λίγο. Ο ίδιος ο Μαρσουπίλαμι, διακοσμητικό, συνοδευτικό στοιχείο στο Σπιρού & Φαντάζιο, γίνεται ένας ολόκληρος ήρωας -κόσμος, που αν και δεν μιλά - το "χούμπα !" δεν μπορεί να θεωρηθεί άρθρωμα διαλόγου επ' ουδενί λόγω- είναι ικανότατος στο να γίνει ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται μια ολόκληρη, καλά δομημένη ιστορία της οποίας κεντρικό νόημα είναι οι επιθετικές ενέργειες του ανθρώπου ως επιστήμονα, η του ανθρώπου ως επιχειρηματία που έχει βάλει στο μάτι τη φύση σαν πείραμα και σαν απόκτημα , μη διστάζοντας είτε να οικειοποιηθεί μια ζωική ύπαρξη, είτε να απαλλοτριώσει μια παρθένα έκταση με σκοπό το κέρδος...]


ΤΡΙΑΚΟΣΤΟΣ ΤΡΙΤΟΣ ΑΘΛΟΣ ΣΤΗ ΓΑΛΑΤΙΑ


[...Ξέρουμε τι σκέπτεστε ήδη, διαβάζουμε τις σκέψεις σας, με το που ανοίξατε αυτή τη σελίδα και είδατε τον τίτλο που αναγγέλει νέο τεύχος “Αστερίξ”. Θέλετε να σας πούμε τι “λέει” μέσα, λεπτομέρειες από την ιστορία, αν αληθεύουν οι φήμες για την ποιότητα του μαγικού ζωμού, τι υπόθεση έχουν αναλάβει ο Αστερίξ και ο Οβελίξ, αν οι ρωμαίοι θα χορτάσουν φάπα, αν “έπεσε η ποιότητα του σέρβις” κλπ. Ομως, όλοι οι Δρουίδες της γης -της Ευρώπης δηλαδή γιατί εδώ είναι η πατρίδα τους-, κρατούν το στόμα τους κλειστό και άλλωστε γιατί να αδημονείτε άδικα, μισός μήνας έμεινε. Στις 14 Οκτωβρίου το τεύχος θα είναι στα ράφια. Λίγη υπομονή και θα το ευχαριστηθείτε !


Υπερ-γεγονός στις Βρυξέλλες

Η ανακοίνωση του νέου Αστερίξ με αριθμό σειράς 33, αποτελεί κορυφαίο γεγονός στη βελγική πρωτεύουσα.

Πιο μυστικό από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, αλλά φιλικότερο από την G8, όπου μάλλον θα ξέχασαν να προσκαλέσουν ξεροκέφαλους Βρεττανούς σαν τον Sir Bob Geldof (πρώην μέλος των Boomtown Rats), οι κάτοικοι του γαλατικού χωριού αποφάσισαν να ταξιδέψουν βόρεια -καλά όχι πολύ βόρεια! - και να οργανώσουν μια μοναδική εκδήλωση για το επερχόμενο υπερ-γεγονός.

Μακριά από την πίεση των σύγχρονων εκατόνταρχων που προσπαθούν να μας πουν τι είναι και τι όχι σωστό πολιτικά ή μη κατά μήκος του πλανήτη, ο "δικός" μας αρχηγός και ο αρχηγός όλης της αδούλωτης Γαλατίας που ακόμα αντιστέκεται στον κατακτητή, πίστεψε πως "το Βέλγιο και οι Βρυξέλλες είναι το σωστό σημείο".
Αλλωστε και ο ίδιος ο Ιούλιος, ο μεγάλος αυτός Ιούλιος, δεν ήταν που ονόμασε τους Βέλγους σαν τους πιό γενναίους της Ευρώπης; Eτσι, για να συγκεντρωθούν όλοι οι Δρουίδες της Ευρώπης στη μοναδική πρες-κόνφερενς στις 22 Σεπτεμβρίου χρειάστηκε να δημιουργηθεί μια διεθνής αρένα στην οποία οι γαλάτες θα μπορούν να συνεδριάσουν με τους συντρόφους τους στην πιό διεθνή πρωτεύουσα των κόμικς, τις Βρυξέλλες.

Να σημειωθεί άλλωστε ότι οι Rene Goscinny Albert Uderzo συναντήθηκαν και πέτυχαν στο έργο τους την δεκαετία του 50 και αυτό κατέστη δυνατόν χάρις στο Βέλγιο και τους εργαζόμενους της "βιομηχανίας" των κόμικς της εποχής εκείνης και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ότι ο Αστερίξ χρωστά φόρο τιμής στο Βέλγιο για την ύπαρξη του.

Αυτό είναι το σύνολο λόγων που οδήγησαν στην επιλογή του Βελγίου για να στεγάσει την διοργάνωση των εκδηλώσεων του μικρού γαλατικού χωριού που όλοι γνωρίζουμε καλά. Και τί είναι αυτό που θέλει να γιορτάζεται και πρέπει να γίνει γνωστό στο Πλανητικό Χωριό; το νέο Αστερίξ με αριθμό 33 το οποίο θα είναι οριστικά γεγονός στις 14 οκτωβρίου ταυτόχρονα σε όλα τα γαλατικά χωριά του πλανήτη! (όχι σε όλα ακριβώς αφού οι ΗΠΑ έχουν αρνηθεί να συγχρονιστούν με τους υπόλοιπους..)

Στη χώρα της μπύρας, των μυδιών, των τσιπς και των μικτών κυβερνήσεων οι εκδόσεις Albert Rene τόβαλαν σκοπό να θυμίσουν σε όλους τη γεύση του ψητού αγριογούρουνου.
Κρατήστε θέσεις! ...]




Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ

Ενα γεγονός μεγάλων διαστάσεων σε μια έκταση 2000 τετρ. μέτρων που είναι το σημαντικότερο από καταβολής Γαλατίας και επαναπροσδιορίζει τους μουσειογραφικούς κώδικες των κόμικς. Ο Αστερίξ βγαίνει από την καλύβα του.
Και σίγουρα μπορεί κάποιος να αναρρωτηθεί, τι είναι αυτό που τον “τραβάει” στο Αστερίξ. Οι διάλογοι, το ρευστό σκίτσο, οι έκπληκτες γκριμάτσες των ρωμαίων, ή ο βάρδος όταν τον δένουν;
Αν είναι ένα πολιτισμικό φαινόμενο της δεκαετίας του εξήντα, μια διεθνής προγονική αναφορά και φιγούρα όχι όπως οι άλλες, είναι γιατί δημιουργήθηκε από τους πατέρες του σαν αντιήρωας, κοντός,ταπεινός και αναιδής.
Ενσάρκωση μιας όψης της αντικουλτούρας συμβατής με τα πλαίσια της δεκαετίας που τον γέννησε, αποτελεί μια καλά κρυμμένη πρόφαση για αντίσταση στην υποτακτική συμπεριφορά και παράλληλα ενδυναμώνει τις γραμμές που αναδεικνύουν την προσωπική έκφραση.Θέματα, αξίες , φιλοσοφία σχεδόν -για γέλιο αλλά και πέρα από αυτό- τα οποία το κοινό από 8 έως 88 ετών αναγνωρίζει σαν δικό του, 45 χρόνια τώρα.
Ο Albert Uderzo αστειευόμενος σχολιάζει ότι μιας και πάτησε τα 78 του, στερήθηκε το δικαίωμα να διαβάζει Τεντέν (απο 7-77 ετών) άρα υπάρχει ο Αστερίξ για να καλύψει τη διαφορά! Ετσι, σύμφωνα με το ρητό του Καίσαρα "veni,vidi..." όλοι θα διαβάσουν κάποια στιγμή τον Αστερίξ. Η ιδέα που κρύβεται πίσω από την έκθεση στο Βέλγιο είναι να συμμετάσχει το κοινό στα μυστικά συστατικά του μαγικού ζωμού (αν και ο Uderzo κρατά καλά το στόμα του κλειστό)
Ο Αστερίξ καταλήγει να αποτελεί μια αντανάκλαση της κοινωνίας μας, εμών των ιδίων, των διαφορών και των ομοιοτήτων μας, του κρυμένου χιούμορ μας που εμπεριέχει ως ένα βαθμό μια κοινή λογική.


Κοινή λογική που ανέκαθεν στηρίζει το κόσμο μας και τον προστατεύει από την υπερβολή , αν δεν θέλουμε κάποια μέρα να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας. Ο Αστερίξ είναι αυτά και άλλα πολλά για τον καθένα από μας, ανάμεσα στο γέλιο του παιδιού, το συγκαταβατικό κλείσιμο ματιού του ενήλικα, το άρωμα του χαρτιού των πρώτων μας αναγνωσμάτων, την συλλογή των κόμικς στη βιβλιοθήκη που δεν θέλουμε ποτέ να αποχωριστούμε, αρκεί να υπάρχουν τα απαραίτητα σεστέρσια και πολλά ακόμα...

Ο τίτλος της έκθεσης "Ο Κόσμος - Καθρέφτης του Αστερίξ" έγινε με σκοπό να ανοίξει όλα τα μαγικά κουτιά για να γοητεύεσει τους επισκέπτες με την έννοια που και ο Πανοραμίξ αποτελεί έναν γητευτή.
Η παρουσίαση έγινε με το σκεπτικό πολλών επιπέδων ανάγνωσης αφού το κοινό του Αστερίξ αποτελούν παιδιά, συλλέκτες και ερασιτέχνες που χαρακτηρίζονται από καλό γούστο.
Τα μεγάλα ατού του Αστερίξ παρουσιάζονται με τρόπο θεαματικό σε συνοδεία με όμορφα ιστορικά καλλιτεχνήματα καθώς και άλμπουμ από σπάνιες γλώσσες όπως το Αστερίξ στη γλώσσα των μανδαρίνων ή τη διάλεκτο ούρντου και επιπλέον 44 γνήσιες σελίδες και εξώφυλλα με την υπογραφή του Albert Uderzo. Ο επισκέπτης αποκτά έτσι μια πλήρη άποψη αυτής της δρουιδικής Βαλχάλλα επισκεπτόμενος ένα-ένα τα περίπτερα της "Αντίστασης", της "Μικρογραφίας", της "Φιλίας", του "Θάρρους", της "Ελευθερίας" και πολλών ακόμα.
Η διάρκεια τηε Εκθεσης είναι από 22 Σεπτεμβρίου 2005 μέχρι 15 Ιανουαρίου 2006 στο Tour & Taxis των Βρυξελλών.

Για όσους τύχει να βρεθείτε πρέπει να προμηθευτείτε το "coupefilix" για τις 22 του μηνός ,επίσημης έναρξης των εγκαινίων και είπαμε, σε γαλατικό χωριό θα βρίσκεστε , το νού σας στα ψάρια!
Α, μα είναι τρελλοί αυτοί οι γαλάτες..!



ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΜΟΔΑΣ ΣΤΗΝ
BAKER STREET

[...Την περίοδο που ανέτειλε ο ήλιος της βιομηχανικής επανάστασης, οι κοινωνίες της Ευρώπης, έβλεπαν την στρωμάτωση των πληθυσμών τους να γίνεται πιό σύνθετη αλλά και διαπερατή. Δεν ήταν πιά η αστική τάξη, και τα κατώτερα ή ανώτερα από αυτήν στρώματα, αλλά και διάφορα “υποστρώματα” ή διαβαθμίσεις που αγγίζονταν σε κάποια άκρα, έχοντας τους ανήκοντες σε αυτά να προσπαθούν αδιάκοπα να μεταπηδούν μπρός πίσω στην κοινωνική κατάταξη, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Οχι όμως πάντα νόμιμα.

Η παρανομία φαίνεται να συνυπάρχει με την ιδιοκτησία. Στην αυγή της βιομηχανικής εποχής, η έννοια της “παραγωγικής” μηχανής, συγκεκριμενοποιεί το προιόν σαν απόκτημα περισσότερο από ποτέ. Δεν περιμένεις πιά τη φύση να μεγαλώσει το δέντρο, που θα κόψει ο ξυλοκόπος, για να το επεξεργαστεί ο τεχνίτης. Τώρα η πρώτη ύλη επεξεργάζεται ταχύτερα. Το μέταλλο εξορύσσεται και λιώνει για να γίνει εξάρτημα σε χρόνους ανήκουστους σε σχέση με τις παλιότερες εποχές. Τα προιόντα για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας μπορούν να είναι πολλά και ολόιδια το ένα με το άλλο. Το αντικείμενο παύει πιά να είναι “προσωπικό” ή με “χαρακτήρα”. Και που καταλήγει αυτό; Στο ότι η απόκτηση είναι πολύ περισσότερο επιτακτική ανάγκη τόσο με την νόμιμη έννοια, όσο και με την παράνομη. “Είναι πολλά, τα θέλουμε όλα”.

Η ιδιοκτησία γίνεται αντικείμενο φθόνου όσο περισσότερο αυξάνονται οι αντιθέσεις. Ισως, o Arthur Conan Doyle είχε υπόψη του να αποθεώσει την λογική της ίντριγκας ή την διαμάχη νόμου παρανομίας. Μπορεί να ήταν γι΄αυτόν αφορμή για εγκεφαλικό παιχνίδι, μια σκακιέρα στημένη, στα σκοτεινά σοκάκια, όπου τα βήματα σου μπορεί να σε οδηγήσουν στον χαμό ή στη λύση. Η επιβίωση, τελικά των μυθιστορημάτων του που διαβάζονται σαν καλά ενορχηστρωμένα αινίγματα, ίσως να αποδεικνύει το ότι ο μεγαλύτερος απατεώνας είναι ο ανθρώπινος νους.

Οι δημιουργοί της σειράς Baker Street, Pierre Veys και Nicolas Barral δεν είναι φειδωλοί στα λόγια τους , ούτε όμως και ωραιοπαθείς. Χιούμορ έχουν σίγουρα . Ακολουθεί παλιότερη συνέντευξη τους :

Ερ : Το Baker Street είναι αντιμόδα. Πολύ θάρρος !

P.V: Το να πας με τα νερά της μόδας είναι ο εύκολος δρόμος. Φτάνει να κάνεις αυτό που λέει ο εκδότης, το κοινό εδώ δεν παίζει κανένα ρόλο.Το διαστροφικό είναι να υποτιμάς το κοινό και αυτό ανεξάρτητα από το μέσον (τύπος, θέαμα). Οι αποφασίζοντες θεωρούν συχνά το κοινό χαζό ενώ δεν είναι στην πραγματικότητα.Τι απομένει να διαβάσουν αυτοί που έχουν θαυμάσει τους “Μαύρους λόφους” ή τις “Οχθες του Πέινφουλ Γκαλτς”; Λίγα πράγματα.

Ερ: Το Baker Street έχει το καλό ότι μπορεί να διαβαστεί από όλους.

N.B: Είναι μιά σειρά απόλυτα κατάλληλη για παιδιά αλλά και για τους ενήλικους. Αλλωστε,
τα πρώτα γράμματα που πήραμε, από την προέκδοση που έγινε μέσα στο Spirou, ήταν από πιτσιρίκια που μας ομολογούσαν ότι ποτέ δεν είχαν γελάσει τόσο. Είναι θαυμάσιο...]



Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX