Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Στρογγυλής θεάς ήθη
Το σωστό είναι να μπεις
Ο μυθικός υπερέφηβος
Πείτε μας κε Uderzo
O Aστερίξ δεν γεννήθηκε στα πούπουλα

         

" ΔΙΑΡΚΩΣ ΝΕΟΙ ! "

Αν ο Αγιος Βασίλης ήταν αληθινός (εντάξει το ξέρουμε ότι πιστεύετε ότι υπάρχει, όλοι το πιστεύουμε..) τι δώρο θα του ζητούσαμε; Μπάλες, κόμικς, λεφτά, playstation, η μήπως να σταματούσε ο χρόνος τα Χριστούγεννα, να μην μετρούσε ο επόμενος επιβαρυντικά, να μεγαλώναμε μέχρι εκεί που θέλει ο καθένας αλλά ,στοπ μέχρι εκεί, είκοσι χρονών για πάντα.

Ομως αυτό δεν γίνεται, άρα τι κάνουμε; Ολοι βρίσκουμε κάποια διέξοδο είτε ξαναγυρνώντας στο παρελθόν, είτε διατηρώντας κάποιο νεανικό μας ενδιαφέρον εσαεί, όπως κάνουμε εμείς οι αναγνώστες των κόμικς. Μόνο που αυτό το ενδιαφέρον είναι δημιουργικό, το ξέρουμε ότι ο χρόνος κυλά, το ξέρουμε ότι ο Αγιος Βασίλης εκτός από τραινάκι και κουκλίτσα στο τζάκι, θα αφήσει άλλον ένα χρόνο στη πλάτη μας. Θέλουμε όμως όλο αυτό να το αντιμετωπίζουμε δημιουργικά και αισιόδοξα.

Ολοι οι ήρωες των κόμικς μένουν πάντα νέοι και το βιβλίο “Ο Μύθος του Υπερπαιδιού” του Jean - Marie Apostolides που ετοιμάζεται και θα κυκλοφορήσει σύντομα από μας περιστρέφεται γύρω από αυτό το θέμα. Μιλά για ενα Τεντέν που παραμένει νέος και παιδικός σχεδόν χωρίς να είναι ανώριμος και ολοκληρώνει αποστολές ως άψογος ενήλικας.

Μεταφερθήκαμε !. Η νέα μας διεύθυνση είναι δίπλα στα παλιά μας γραφεία στην οδό Σόλωνος 128, 106 81 Αθήνα, ενώ τα τηλέφωνα παραμένουν ως έχουν.

Εμείς το μόνο που έχουμε να ευχηθούμε είναι να υποδεχθούμε το νέο χρόνο με τη φρεσκάδα του παιδιού και την ωριμότητα του ενήλικου.
Καλή χρονιά !

Η.Χ


ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ ΘΕΑΣ ΗΘΗ

Αν η άθληση είναι υγεία και ψυχαγωγία, τότε το ποδόσφαιρο σε ποιά κατηγορία ανήκει; Ποιά είναι η θέση του φίλαθλου σε σχέση με τα παραπάνω ; Είναι άθληση; Μάλλον όχι αφού οι περισσότεροι φίλαθλοι δεν αθλούνται, αλλά “εισπράτουν” το θέαμα καθισμένοι στη κερκίδα με όλο και κάποιο “βρώμικο” στο χέρι που σίγουρα δεν είναι βιολογικής καλλιέργειας. Ο φίλαθλος ζει στιγμές υπέρτατης έντασης και χρειάζεται θερμίδες και λουκάνικο για να αντέξει! Αφήστε που οι περισσότεροι τα έχουμε τα κιλάκια μας οπότε δεν είναι αθλητισμός το να παρακολουθείς μπάλα.
Είναι ψυχαγωγία;
Αν και είναι πολύ υποκειμενικό το τι είναι ψυχαγωγία, σίγουρα η χαρά, η λύπη, η ένταση και η αγωνία στην κερκίδα δείχουν προς όλες τις κατευθύνσεις ότι ο φίλαθλος ψυχαγωγείται. Είναι υγεία; Αν η υγεία είναι συνδεδεμένη με την σωματική άσκηση και εσυ πας μόνο για να δεις μπάλα και δεν παίζεις σε κανένα κοντινό γηπεδάκι, τότε δεν είναι υγεία. Αλλά για σταθείτε ένα λεπτό, γιατί δηλαδή όλα να τα βλέπουμε με το συνηθισμένο στενό πρίσμα; Και γιατί ο πρόεδρος της FIFA ,Joseph S. Blatter, είπε με αφορμή το τριήμερο συνέδριο “Visions of Football” στο Μόναχο : Το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από το να κλωτσάς μια μπάλλα. Είναι μια ενοποιητική δύναμη. Σε ένα παθιασμένο και βίαιο κόσμο, το ποδόσφαιρο μπορεί να συνεισφέρει, αποκαθιστώντας μια θετική ατμόσφαιρα και ενέργεια ”. Χμ, ναι καλά! θα απαντήσουν οι “φιλήσυχοι” πολίτες σκεφτόμενοι ότι το ποδόσφαιρο είναι συνδυασμένο με κραυγές, χούλιγκανς και ζημιές στα τρένα.

Η “βρεταννική ασθένεια” (Βritish Disease) όπως αλλιώς την ονομάζουν είναι ένα φαινόμενο που ξεκίνησε στη δεκαετία του 60. Αν και το φαινόμενο αυτό είναι σε ύφεση το τελευταίο καιρό, ακόμα και στην Αγγλία, εν τούτοις τα ΜΜΕ στην χώρα αυτή κατακεραύνωναν τους “ανεγκέφαλους μανιακούς” και τα “απόβλητα” και όταν δεν μπορούσε να βρεθεί κάποια προφανής αιτία, τότε έφταιγαν οι “μεθυσμένοι” που τα έσπαγαν χωρίς λόγο. Αργότερα μακρο-κοινωνικές έρευνες βάλανε στο παιχνίδι την μόλυνση της ατμόσφαιρας με μόλυβδο και την έλλειψη ψευδαργύρου από τον οργανισμό! Μόνο που ξεχνούν να αναφέρουν όταν προσπαθούν να ενοχοποιήσουν κοινωνικές ομάδες που έχουν ανάγκη από εκτόνωση, άσχετα αν συμφωνούμε ή όχι με αυτή τη μορφή, ότι η βια στο ποδόσφαιρο ανάγεται στην μεσαιωνική εποχή ακόμα
(13ος αι.), όταν ομάδες, στην Αγγλία, έπαιζαν το παιχνίδι αυτό την Καθαρή Τρίτη ( Shrove Tuesday) ή σε άλλες γιορτινές μέρες και αποτελούσε ευκαιρία για καυγάδες ανάμεσα σε χαλαρά συγκροτημένες ομάδες μεταξύ γειτονικών χωριών.Η παρουσία μιας δερμάτινης μπάλλας προερχόμενης από γουρούνι, ανάμεσα στα πόδια (και τα χέρια ίσως) των παικτών ήταν μάλλον συμπτωματική. Αντίστοιχα υπήρχαν, στην Γερμανία το Knappen και στην Φλωρεντία το Calcio in costume. Συχνά αυτές οι συναντήσεις κατέληγαν σε οινοποσίες κλπ. Τον 14ο αιώνα άρχισαν να παίρνονται κάποια μέτρα για να τηρηθεί κάποια τάξη.
Παράλληλα άλλες μελέτες βρίσκουν ενδιαφέροντα σημεία στην ψυχολογία του φίλαθλου. Ενα από αυτά είναι η μετάθεση ευθυνών. Οταν έχει συμβεί μια “στραβή” ένα λάθος που το κάνουν οι αντίπαλοι, γελάμε έτσι ; Ευχαριστιόμαστε. Γιατί σκεφτόμαστε ότι έφταιξε. Εκείνη τη στιγμή δεν σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να φταίξουμε και μεις, αλλά ότι οι αντίπαλοι έκαναν το μοιραίο λάθος. Και αυτό το χρειαζόμαστε. Αλλο σημείο είναι ότι οι αθλητικές οργανώσεις, οι ομάδες ,τα χρώματα, τα καλαμπούρια, τα πούλμαν κλπ, είναι μέρη ενός πολύ μεγάλου μύθου. Το να σηκώσει μια ομάδα το κύπελλο την εξυψώνει και μαζί με αυτήν, τον κάθε οπαδό. Αντίστοιχα με την θρησκευτική εξύψωση, εδώ έχουμε μια συμβολική εξύψωση που νιώθουμε να μας φτάνει στα “ουράνια”. Η νίκη της Εθνικής Ελλάδος μας εξύψωσε στα μάτια των Ευρωπαίων. Τους νικήσαμε! Και αυτό είναι εξύψωση και πως αλλιώς ονομάζουμε τη μπάλλα; Μα στρογγυλή θεά! Και αυτό το χρειαζόμαστε.

Και άλλες ψυχαναλυτικές αναλύσεις έχουν αντιστοιχίσει το ποδόσφαιρο με την ανδρική ορμή και το γήπεδο με το φαντασιακό ερωτικό αντικείμενο (του άνδρα), αλλά καλύτερα να μην χαλάμε τη διάθεση μας με τόση ψυχανάλυση γιατί αν είναι να ψυχαναλύσουμε και το ψωμί που τρώμε, καήκαμε. Οχι ότι αυτές οι μελέτες δεν είναι σοβαρές, αλλά δεν είναι της ώρας. Μπορεί σε κάποιο άλλο Comicon να το κάνουμε.

Το 3ο τεύχος του Χρήστου Ζωίδη, με τίτλο “Μπάλα είναι και γυρίζει” ετοιμάζεται και θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα. Συνεχίζει στο ίδιο εύθυμο πνεύμα και είναι γεμάτο κασκόλ χρωματιστά, καζούρα, ολυμπιακούς, παναθηναικούς, αεκτζήδες αλλά και παόκια και αρειανούς. Ανάμεσα σε εξέδρες, πασατέμπο και πολύ τρέλα. Και αν το διαβάσετε προσεκτικά θα δείτε από τα χείλη των φιλάθλων να εκφράζονται αυτές οι τρεις ανάγκες που ικανοποιούνται μέσα από το ποδόσφαιρο: Εκτόνωση βίας μέσα σε πολιτισμένα πλαίσια που την χρειαζόμαστε, μύθο που χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να ζήσουμε και την μετάθεση ευθυνών με συμβολικό τρόπο που και αυτή τη χρειαζόμαστε. Και θέλουμε όλα αυτά να τα χαιρόμαστε με όλη μας την καρδιά. Σωστά ;

Η.Χ



ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΠΕΙΣ !


[...Αν και πολλά άρθρα έχουν γραφτεί για τον Franquin και τους ήρωές του, αυτό εδώ βρήκε αφορμή από τις εντυπώσεις μας από την επίσκεψη μας στο Παρίσι, πριν από ένα μήνα περίπου, όταν βρήκαμε λίγο χρόνο να μπούμε στον κόσμο του Franquin, του γνωστού σε μας δημιουργού κόμικς, ο οποίος δεν ζει πιά. Σπιρού & Φαντάζιο, Μαρσουπίλαμι ή Γκαστόν ο Γκαφατζής, είναι τα αναγνωριστικά του σημάδια με τα οποία τον διακρίνετε .

Γιατί, ποιός ήτανε ο Andre Franquin; τι έκανε που να τον θεωρούμε τόσο μεγάλο;
Και γιατί στην Villette; Η έκθεση αυτή που λειτούργησε από τον Οκτώβριο του 2004 μέχρι τον Αύγουστο του 2005 είχε τίτλο "M' ENFIN ?!" φράση από το στόμα του Γκαστόν του Γκαφατζή πασίγνωστου ήρωα του Franquin που θέλει ηχητικά με την ομοιοκαταληξία να μας θυμίσει τον μεγάλο πατέρα του, αλλά και πολλών άλλων ηρώων όπως του Μαρσουπίλαμι. Δηλαδή "M' ENFIN !! - FRANQUIN !".
Aνήσυχο πνεύμα, αφοσιωμένος της επιστήμης, εφευρετικός και επινοητικός ο Franquin δίκαια τοποθετήθηκε σε ένα παρισινό κτίριο, σύμβολο της επιστήμης και του μέλλοντος (φωτό δίπλα) . Μπαίνοντας σε αυτό το επιστημονικό άντρο - έκθεση, προδιαθετόμαστε για κάτι σαν "Οδύσσεια 2000" ή την κατάκτηση της Σελήνης, γιατί είναι το κτίριο που το επιβάλλει. Αλλά όχι, δεν είναι μόνο στο κτίριο, αλλά και στον Franquin, που όλα αυτά υπάρχουν ενδόμυχα, καλά κρυμμένα, πίσω από τις γρκιμάτσες του Σπιρού όταν προσπαθεί να μανουβράρει κάποιο περίεργο όχημα, η πίσω από τα τεχνάσματα του Μαρσουπίλαμι όταν επιστρατεύει την ουρά του για να στήσει έναν ολόκληρο μηχανισμό ενεργειών.

Γιατί αν δεν το ξέρετε, ο Franquin έπινε νερό στο όνομα της επιστήμης, φανατικός οπαδός και αμετανόητος,συνδρομητής από τα πρώτα του τεύχη στο περιοδικό Science & Vie. Τοποθέτησε, έτσι επηρεασμένος, τους Σπιρού & Φαντάζιο σε ένα περιβάλλον που όλο και κάποια ευκαιρία παρουσιαζόταν στο να χρησιμοποιήσουν ή να αποφύγουν ένα μηχάνημα ή ένα κινούμενο όχημα κάνοντας έτσι και τους αναγνώστες να γοητευθούν με τη σειρά τους από την μηχανική επιστήμη.

Και όχι μόνο αυτό αλλά και η ανησυχία για το περιβάλλον και το τι μέλλει γενέσθαι με το πλανητικό οικοσύστημα είναι αδιόρατα κρυμμένες πίσω από τα καρέ τόσο του Γκαστόν του Γκαφατζή όσο και του Μαρσουπίλαμι. Η χλωρίδα και η πανίδα, "αξίες " της ζωής που τροφοδοτούσαν τον Franquin μέσα από τις σελίδες του Science & Vie και του National Geographic έγιναν μια σταθερή πηγή έμπνευσης αλλά και πολύ συχνά εμφανιζόμενο ντεκόρ των καρέ του.

Τα ζωντανά όντα μικρού μεγέθους, τον παρακινούσαν , το βλέπουμε συχνά στο Μαρσουπίλαμι, όπου βατραχάκια, έντομα, πεταλούδες κα. βρίσκουν τη θέση τους σε κάποια γωνία, ή παίρνουν μέρος στη δράση έστω για λίγο. Ο ίδιος ο Μαρσουπίλαμι, διακοσμητικό, συνοδευτικό στοιχείο στο Σπιρού & Φαντάζιο, γίνεται ένας ολόκληρος ήρωας -κόσμος, που αν και δεν μιλά - το "χούμπα !" δεν μπορεί να θεωρηθεί άρθρωμα διαλόγου επ' ουδενί λόγω- είναι ικανότατος στο να γίνει ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται μια ολόκληρη, καλά δομημένη ιστορία της οποίας κεντρικό νόημα είναι οι επιθετικές ενέργειες του ανθρώπου ως επιστήμονα, η του ανθρώπου ως επιχειρηματία που έχει βάλει στο μάτι τη φύση σαν πείραμα και σαν απόκτημα , μη διστάζοντας είτε να οικειοποιηθεί μια ζωική ύπαρξη, είτε να απαλλοτριώσει μια παρθένα έκταση με σκοπό το κέρδος...]


Ο ΜΥΘΙΚΟΣ ΥΠΕΡΕΦΗΒΟΣ

[...Ο Τεντέν όπως και κάθε άλλος ήρωας τυχαίνει να γίνεται αντικείμενο μελέτης από ειδικούς άλλων επιστημών, αφού δεν υπάρχει άλλωστε ειδικός κλάδος στη μελέτη των κόμικς. Πτυχές που εμείς οι απλοί αναγνώστες δεν υποψιαζόμαστε, φέρνουν στην επιφάνεια τα τμήματα μιας πολυεπίπεδης γνωσιακής κατασκευής η οποία πιθανόν να επηρεάζει τον αναγνώστη σε διάφορες μορφές, ορατές ή δυσδιάκριτες.

Σύντομα θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις μας το βιβλίο του Jean-Marie Apostolides “ΤΕΝΤΕΝ και ο μύθος του υπερπαιδιού”. Ο Τεντέν είναι μύθος, μια επιτυχία που ενσάρκωνε χαρακτηριστικά τα οποία εξελίσσονταν κατά την διάρκεια ολόκληρης της περιόδου κατά την οποία σχεδιάζοταν.

Οπως λέει ο κος Jean-Marie Apostolides : “Επειδή ο Τεντέν συγχωνεύει δυο αντίθετες όψεις στην προσωπικότητα του, την εφηβεία και την ενηλικίωση, είναι ένας συμφιλιωτικός μύθος. Ρόλος του είναι να συνενώσει δυο γενιές με τα δεσμά της εμπιστοσύνης η οποία χάθηκε κατά την διάρκεια του πολέμου 1914-18 στην Ευρώπη”. Παραθέτουμε απόσπασμα από το 1ο κεφάλαιο του ενδιαφέροντος αυτού βιβλίου:

[...Ο μύθος του υπερπαιδιού βασίζεται σε δύο στοιχεία, από τη μια στην άρνηση της οικογένειας και από την άλλη στη μετρίαση της χρονικής διάστασης. Η προάσπιση της οικογένειας και η κληρονομιά της πατρίδας ήταν δυο αξίες των οποίων έγινε συχνά επίκληση κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Τεντέν, ο ρεπόρτερ, τους γυρίζει την πλάτη. Θα ασχοληθούμε πρώτα με αυτές τις δυο πτυχές.


Ο ΤΕΝΤΕΝ ΚΑΙ Ο ΡΟΥΛΕΤΑΜΠΙΛ

Ο Τεντέν είναι καθαρά μια επινόηση του Herge. Όμως, όταν το 1929 συλλαμβάνει τον ρεπόρτερ του με το παντελόνι του γκολφ, ενθαρρύνεται ταυτόχρονα από το άμεσο περιβάλλον του (ο αββάς Norbert Wallez, η Germaine Kickens), από το παράδειγμα δημοσιογράφων με κύρος Ανάμεσα σ’ αυτά, πρέπει να σταθούμε στις δυο πρώτες περιπέτειες του Ρουλεταμπίλ, Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου και Το άρωμα της κυρίας με τα μαύρα, που εκδόθηκαν αντίστοιχα το 1907 και το 1908, διότι είναι πολλά τα κοινά σημεία ανάμεσα στον ήρωα του Gaston Leroux και σ’ αυτόν του Herge. Μια μελέτη των διαφορών τους, μας επιτρέπει να κατανοήσουμε γιατί ο Τεντέν έγινε ένας μύθος ενώ ο Ρουλεταμπίλ παρέμενε ένας μυθιστορηματικός χαρακτήρας.

Ο Ζοζέφ Ζοζεφέν, o επονομαζόμενος Ρουλεταμπίλ, ξεκινά την καριέρα του στην εφημερίδα L’ Epoque σε ηλικία 16 ετών, καταφέρνοντας μόνος του να λύσει το αίνιγμα της κομματιασμένης γυναίκας της οδού Όμπερκαμπφ. Νέος, ευφυής, θαρραλέος, διαθέτοντας μια ακατάβλητη λογική, οφείλει το παρατσούκλι του στην εμφάνισή του: «Το κεφάλι του ήταν στρογγυλό σαν μπίλια, και γι’ αυτό το λόγο [...] οι σύντροφοι του στον Τύπο του είχαν δώσει αυτήν το προσωνύμιο που έμελλε να του μείνει και που όφειλε να τιμήσει.»
Πριν ριχτεί στην ανακάλυψη του κόσμου - μια από τις περιπέτειές του θα τον οδηγήσει στην Ρωσία, την παραμονή της σοβιετικής επανάστασης -, ο Ρουλεταμπίλ αντιμετωπίζει το πρόβλημα της καταγωγής του: από πού προέρχεται; Ποιοι είναι οι γονείς του; Ποια είναι η κληρονομιά του; Ορφανός κατά πάσα πιθανότητα, στην εφηβεία το σκάει από ένα ίδρυμα όπου μια μυστηριώδης κυρία με μαύρα ερχόταν τακτικά να τον επισκεφθεί. Από αυτές τις επισκέψεις διατηρεί την ανάμνηση του μεθυστικού αρώματος της κυρίας, κάτι που θα ξαναβρεί στη Mατθίλδη Στάνγκερσον. Συμπεραίνει πολύ γρήγορα (είναι η αφετηρία του δεύτερου μυθιστορήματος) ότι η κυρία με τα μαύρα, η Mατθίλδη, και η μητέρα του δεν είναι παρά το ίδιο πρόσωπο...]



ΠΕΙΤΕ ΜΑΣ κε UDERZO !


[...Oι εποχές αλλάζουν, είναι φυσικό και εκεί που πήγαινες κάποτε στο περίπτερο για το μηνιαίο τεύχος, τώρα εντός από αυτό μπορείς να “κάνεις connect” με τη σελίδα της Albert Rene (www.asterix.com) και να μάθεις νέα, να κατεβάσεις κάποια κείμενα, να τα τυπώσεις μαζί με εικόνες κλπ. Παλιότερα τα ονόματα Goscinny και Uderzo ήταν λίγο μυθικά, οι πιό πολλοί από μας δεν ήξεραν καν πως έμοιαζαν, ούτε που και πως παραγόταν το Αστερίξ. Τώρα είναι πια κοινός τόπος και όχι μόνο αυτό, αλλά επιπλέον μπορεί ο κάθε πολίτης της γης να στείλει ένα email στην εκδοτική εταιρεία και να εκφράσει τη γνώμη του.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, στην εορταστική παρουσίαση που έγινε πριν από δυο περίπου μήνες, ο Uderzo χρησιμοποίησε το γνωστό μας chat για μια ώρα και αναγνώστες από όλο το κόσμο είχαν την δυνατότητα να συνδεθούν και να θέσουν κάποιο καφτό ερώτημα στον γάλλο δημιουργό. Επαγγελματίες μεταφραστές, ανέλαβαν να μεταφράζουν τα μυνήματα των φίλων του Αστερίξ στον Uderzo. Ηταν οι : Klaus Joken (γερμανικά), Anthea Bell (αγγλικά), Javier Perez Andujar (ισπανικά), Outi Walli (φινλανδικά), Fritz Van Der Heide (ολλανδικά), Maria Jose Pereira (πορτογαλικά), Guido Cioffi (ελληνικά) και Jurgen Leber (διάλεκτος Εσσης στην Γερμανία).

Στην ίδια εκδήλωση, ο Uderzo σχεδίασε μπροστά από ένα προβολέα - όπως βλέπετε και στην διπλανή, όχι και τόσο ευδιάκριτη φωτογραφία - φιγούρες κρατώντας το μολύβι με ένα ιδιαίτερο τρόπο, που δεν διέφυγε ενός παρατηρητικού νεαρού και ο οποίος τον ρώτησε όπως θα διαβάσετε παρακάτω.

Σας παραθέτουμε λοιπόν τα πιό χαρακτηριστικά μυνήματα - ερωτήσεις και ελπίζουμε στο μέλλον να ξαναδούμε κάτι παρόμοιο. Βέβαια δεν αποκαλύφθηκαν “τα” φοβερά μυστικά, αλλά σαν εκδήλωση και προσπάθεια ήταν ενδιαφέρουσα.

Violeta - 34 χρονών, Ισπανία
Ερ: Καθώς στο τελευταίο τεύχος, υπάρχουν αναφορές σε άλλους χαρακτήρες των κόμικς, όπως του Ντίσνεϋ ή των μάνγκα, αναρωτιέμαι αν ο Αστερίξ είναι πιο κοντά στον Ποπάυ ή στο Σούπερμαν.

Απ: Οπωσδήποτε, ο Αστερίξ είναι πιο κοντά στον Ποπάυ όχι μόνο σωματικά, αλλά και επειδή το ναυτάκι τρώει σπανάκι για να αποκτήσει δύναμη. Εμείς (ο Γκοσινύ κι εγώ), αντί για σπανάκι βάλαμε το μαγικό ζωμό.
..]


Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΑ ΠΟΥΠΟΥΛΑ...

[...Aν και σήμερα κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός ότι ο Uderzo χάραξε τα κόμικς με την γραφή του το ίδιο έντονα όσο και ο Herge ή ο Franquin, και το ταλέντο του είναι πιά αναγνωρισμένο παγκοσμίως, εντούτοις όμως η επιτυχία δεν χτύπησε την πόρτα του Uderzo και του φίλου του Goscinny από την πρώτη μέρα.

ΕΡ: Οταν ανατρέχουμε στο ξεκίνημα σας, ποτέ δεν θα φανταζόμασταν μια τέτοια επιτυχία...

ΑΠ: Ξέρετε το ξεκίνημα δεν είναι συναρπαστικό αφού σχεδιάζαμε σελίδες για ένα κομμάτι ψωμί. Θυμάμαι έναν δημοσιογράφο που είχε πει : “του Uderzo αν του το ζητήσεις μπορεί να σχεδιάσει και τον τηλεφωνικό κατάλογο”. Πράγματι, αν μου το ζητούσαν θα το έκανα. Σήμερα τα πράγματα είναι αλλιώς, αλλά τότε είχαμε ανάγκη από τη δουλειά. Πριν από τα κόμικς είχα εργαστεί σε εφημερίδες, διαφήμιση κλπ. Οταν ήρθε και με βρήκε ένας βέλγος παραγωγός δεν μπορούσα να αρνηθώ και πήγα στο Βέλγιο όπου δεν άντεξα παρά δυό μέρες. Είχε ένα πολύ μικρό στούντιο και κοιμόμουνα στο πάτωμα, ενώ τη νύχτα με ξυπνούσε ο Hubinon που δούλευε μέχρι τις 3 τα ξημερώματα.Είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

ΕΡ: Η εμφάνιση του Κοκινογέννη (Barbe Rouge) αποτελεί μια αναφορά στον Hubinon και τον Charlier που τον δημιούργησαν.

ΑΠ: Είναι μια αναφορά που μας άρεσε να την κάνουμε και η οποία δεν είχε κάποιες συνέπειες. Το διασκεδάζαμε με μια φιγούρα που υπήρχε στο Pilote, χωρίς να το προεξοφλούμε που θα κατέληγε. Τελικά πιαστήκαμε στην παγίδα μας γιατί ο πειρατής έγινε κλασσικός, τον ζητούσαν οι αναγνώστες. Καθώς είμασταν φίλοι με τον Hubinon και τον Charlier, δεν έφεραν καμμιά αντίρηση και έτσι εμφανίζεται σε κάθε άλμπουμ, έστω και για ένα καρέ.

ΕΡ: Σήμερα νιώθετε μεγαλύτερη άνεση όσον αφορά το σενάριο;

ΑΠ: Οχι περισσότερο από πριν.Εχω καλύτερα απόδοση απο τη στιγμή που θα κατεβάσω την ιδέα, αλλά μέχρι τότε υποφέρω. Είχαμε ήδη “συμμαζευτεί” από γεωγραφική άποψη, από τον καιρό του Goscinny ακόμα.Δεν το διασκεδάζαμε πιά να στέλνουμε τους γαλάτες σε μακρυνά ταξίδια. Ο Goscinny τόλμησε να τους πάει να ανακαλύψουν την Αμερική, εγώ τους πήγα μέχρι την Βεγγάλη. Εν΄τούτοις δεν τους πήγα στην Κίνα γιατί αυτό θα καταντούσε απλοικό και ο αναγνώστης θα το βαριότανε.

ΕΡ: Εχετε το άλμπουμ φετίχ σας;

ΑΠ: Οχι,αγαπώ όλα τα άλμπουμ μου, έστω και αν δεν τα ξαναδιαβάζω.Προτιμώ αυτά που έγιναν μαζί με τον Rene γιατί ήταν χαρακτηριστικά της εποχής.Πάντως υπάρχει ένα άλμπουμ που ξεχωρίζω και αυτό είναι το “Ο Αστερίξ στους Βρεττανούς”. Ο Rene βρήκε ένα θαυμάσιο σύστημα για να μιλούν οι Βρεττανοί. Μόνο που ο άγγλος μεταφραστής παιδεύτηκε πολύ όταν προσπάθησε να το μεταφράσει στα αγγλικά και το αποτέλεσμα να μοιάζει με αγγλικά χωρίς να είναι.Δεν μας απασχολούσε πως θα αποδοθεί σε μια ξένη γλώσσα και αυτό ισχύει μέχρι σήμερα. Η απόδοση άλλωστε είναι δουλειά του μεταφραστή..]



Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX