Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
12 Μήνες...η θητεία συνεχίζεται
Ο ήρωας μου ο Αστερίξ
Ποιός φοβάται τους Βίκινγκς
Ο Τεντέν υπεράνω ηλικίας
Σενάριο και εικόνα
Ο Goscinny πριν...

         

" Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΒΙΚΙΝΓΚΣ "

Ανάμεσα στα μέσα που έχει χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος με σκοπό τον χειρισμό του περιβάλλοντος, το όπλο θα πρέπει να κατέχει σημαντική θέση. Και είτε το χρησιμοποιείς σε καιρό ειρήνης, είτε σε καιρό πολέμου, αυτό είναι πάντα διαθέσιμο για να το χρησιμοποιήσεις θετικά ή αρνητικά. Εμείς προτιμάμε να σκεφτόμαστε θετικά και δεν χρειάζεται να πηγαίνει ο νους μας στο επιθετικό, καταστροφικό όπλο, αλλά σε οτιδήποτε χρησιμοποιούμε, δραστικά με σκοπό την αλλαγή αυτού που μας περιβάλλει. Λέμε για παράδειγμα, “με μοναδικό μου όπλο τη θέληση κατάφερα..”, ή “ οπλισμένοι με πινέλα και χρώματα ζωγραφίσαμε το...”

Οι Βίκινγκς όμως, μια από τις πιό τρομερές φυλές, που έκαναν τους γείτονες τους να τρέμουν, θα πρέπει να ήταν πολύ ικανοί στα όπλα και οι κατακτήσεις τους - μαζί με την οδύνη φυσικά που βίωσαν οι κατακτημένοι- έγιναν δυνατές χάρις σε αυτά. Αλλά οι εποχές τότε ήταν διαφορετικές και δεν πρέπει να συγκρίνουμε το τότε με το τώρα. Γιατί και τώρα χρησιμοποιούμε όπλα ενώ είναι συνεπακόλουθο της εξέλιξης αυτά κάποια στιγμή να καταργηθούν ή έστω να μειωθούν στο ελάχιστο δυνατό.

Αυτές τις σκέψεις κάνουμε, περιμένοντας στις 13 Απριλίου την προβολή της ταινίας “Αστερίξ και οι Βίκινγκς” που είναι βασισμένο στο “Αστερίξ και οι Νορμανδοί” και πιστεύουμε ότι θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Το άλμπουμ - αφιέρωμα της ταινίας θα κυκλοφορήσει απο τις εκδόσεις μας με όλα τα μυστικά της κατασκευής, “making of” όπως συνηθίζουμε να λέμε και θα παρουσιάζει τα στάδια κατασκευής αλα γαλατικά!

Εμεις προτιμούμε το ειρηνικό δρόμο, όπου με μόνο μας όπλο τα κόμικς τολμάμε και πηγαίνουμε μακρύτερα, ώστε να εξηγούμε ικανοποιητικότερα τα όσα καθημερινά βλέπουμε γύρω μας.

Καλή και χαρούμενη υποδοχή στην Ανοιξη ! Η.Χ


12 ΜΗΝΕΣ... Η ΘΗΤΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αν και το “στρατιωτικό” είναι για τους περισσότερους άρρενες της πατρίδας μας είτε παρελθόν -καλύτερα να μην το θυμόμαστε- , είτε μέλλον -καλύτερα ας αλλάξουμε συζήτηση- , υπάρχουν κάποιοι που έχουν την άποψη : δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα, δείτε το και αλλιώς, μπορεί να υπάρχει και εύθυμη πλευρά. Και ορίστε που το “12 ΜΗΝΕΣ ΘΗΤΕΙΑ” κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις μας και άφησε καλές εντυπώσεις, όσο για τα αστεία του, πολλά είναι από το “πεδίο της μάχης” κατευθείαν. Παρακάτω διαβάστε το απόσπασμα από το περιοδικό Ως3. Εμείς ευχαριστούμε το προαναφερθέν περιοδικό για τα καλά σχόλια.

[... Το προσεγμένο και αισθητά βελτιωμένο σκίτσο του Κόντη σε σχέση με παλιότερες δουλειές, δίνει πολλές φορές έξυπνες και διασκεδαστικές λύσεις σε κάποιες στιγμές αμηχανίας του κειμένου. Η δεύτερη δουλειά του, προφανώς για ...μεγαλύτερα παιδιά,λέγεται “12 ΜΗΝΕΣ ΘΗΤΕΙΑ” και υπότιτλο “Ο νέος είν΄ωραίος”. Χιουμοριστικές ιστορίες και αυτοτελή περιστατικά από την πολύπαθη ζωή των φαντάρων. Ομορφη δουλειά που θα έχει και συνέχεια. Το δεύτερο άλμπουμ είναι σε καλό δρόμο και θα τιτλοφορείται, τι άλλο; “Ο Παλιός είν΄αλλιώς”.
Η φιλόδοξη σειρά κυκλοφορεί από τις πλέον πολύχρονες και συνεπείς εκδόσεις στον χώρο των κόμικς, την “ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ”.

Μια απόπειρα δημοσίευσης Ελλήνων δημιουργών στα χνάρια μιας παλιότερης πετυχημένης συνεργασίας των εκδόσεων, αναφέρομαι στον (“Φανούρη” των Δερβενιώτη - Βανέλη) αξίζει ειλικρινή συγχαρητήρια. Καλή επιτυχία και αέρα στα πανιά σας...


Ο ΗΡΩΑΣ ΜΟΥ Ο ΑΣΤΕΡΙΞ


[...Στο κτίριο Tour & Taxis όπου φιλοξενήθηκε η έκθεση του Αστερίξ με την επετειακή εκδήλωση για το Αστερίξ Νο33 οι επισκέπτες μπόρεσαν να δουν από κοντά πάρα πολλές φιγούρες, αντικείμενα και συλλεκτικά κάθε είδους γύρω από τον μικρόσωμο γαλάτη. Ολοι μας κάτι συλλέγουμε, άλλοι κόμικς, άλλοι κάρτες από κινητά, άλλοι καπάκια αναψυκτικών, κουμπιά, γρανάζια, γραμματόσημα κλπ.

Ο Marc Jallon, ο πιο ενημερωμένος ίσως συλλέκτης αντικειμένων με θέμα τον Αστερίξ, στον πλανήτη νιώθει πιο κοντά στον ήρωα του, περιστοιχιζόμενος από μια συλλογή τόσο μεγάλη, ώστε να την δανείσει και να “γεμίσει” την έκθεση που έλαβε χώρα απο 22/9/05 - 15/01/06 στην βελγική πρωτεύουσα.

Σε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό Hebdo Bruxellois Gratuit no 111, τον Σεπτέμβριο του περασμένου χρόνου, αποκάλυψε πολλά ενδιαφέροντα γύρω από το άτομο του.Την συνέντευξη πήρε η Anne Hustache.

Ερ: Πως γίνεται κανείς συλλέκτης;

Απ: Στην δική μου περίπτωση, ήταν κληρονομικό: ο πατέρας μου ήταν φανατικός συλλέκτης γραμματοσήμων. Οσο ήμουνα παιδί, τον ακολουθούσα τις Κυριακές και τις διακοπές στην Societe Philatelique de France και είχα αποστηθίσει τον κατάλογο Yvert-Tellier, τον οδηγό αναφοράς γύρω από το θέμα. Η συλλογή είναι για μένα γραμμένη στον γενετικό μου κώδικα!

Ερ: Και πως φτάσατε να γίνετε συλλέκτης στον χώρο των κόμικς;

Απ: Από μικρός λάτρευα τα κόμικς. Αλλά, στην Γαλλία δεν ήταν τόσο αποδεκτά όπως στο Βέλγιο. Το 1956, το να διαβάζεις σε μικρό σχήμα, αντιμετωπίζοταν με δυσφορία και οι γονείς μου, τα πετούσαν. Στα 8 μου χρόνια εργαζόμουνα στις αγορές από όπου προμηθευόμουνα τα άλμπουμ. Από την στιγμή που μπορούσα να τα φυλάω δεν τα αποχωρίστηκα ποτέ κανένα βιβλίο ή περιοδικό. Μου άρεσε πολύ το Pilote, το εξαιρετικό αυτό γαλλικό περιοδικό και παρακολουθούσα με ευλάβειατις ιστορίες του L' Oncle Paul, τις περιπέτειες του Μπλούμπερι, των Tanguy και Laverdure και φυσικά του Αστερίξ.

Ερ: Γιατί επικεντρωθήκατε στον Αστερίξ και τον Οβελίξ;

Απ: Γιατί πρέπει να διαλέξεις.Το πορτοφόλι δεν μπορεί να παρακολουθήσει. Και έπειτα ,έτσι όπως φύλαγα τα πάντα, ήταν προτιμότερο να αφιερωθώ σε ένα αντικείμενο. Ο τομέας (των κόμικς) επεκτεινόταν ολοένα και περισσότερο και ήταν αδύνατον να τα παρακολουθείς όλα. Ηταν μια εποχή που διάβαζα δύο έως τρία κόμικς καθημερινά, καλύπτοντας έτσι όλη τη παραγωγή. Αυτό στην συνέχεια έγινε αδύνατον να συνεχιστεί. Η επιλογή μου για Αστερίξ ήταν αυθόρμητη. Είμαι γνήσιος ελεύθερος γαλάτης και ο Αστερίξ μου πάει τέλεια. Από την άλλη είναι τα κόμικς των παιδικών μου χρόνων. Είχαν δε την ανοχή των γονέων μου οι οποίοι μου πρόσφεραν μάλιστα το πρώτο άλμπουμ της συλλογής.Ο Αστερίξ γνώρισε μια επιτυχία σχεδόν αμέσως και πέντε χρόνια αργότερα έγινε πραγματικός σταρ....]


ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΥΣ ΒΙΚΙΝΓΚΣ ;


[...Στη σημερινή εποχή όπου βασιλεύει η αρμονία και η αγάπη μεταξύ των λαών (!;) τα μίση και οι αντιπαραθέσεις μεταξύ μας έχουν πια ξεχαστεί...
Τίποτα δεν υπάρχει για να μας θυμίζει τις παλιές βάρβαρες εποχές όπου το να πεθαίνεις εσύ, σήμαινε να ζω εγώ, τo να πεινάς εσύ συνεπαγόταν να χορταίνω εγώ και πάει λέγοντας.

Δεν πειράζει πλέον να συνορεύουμε με μυστήριους γειτόνους, ούτε και φοβόμαστε μην του κατέβει κανενός πολύ μακριά απο τη χώρα μας, να ξεκινήσει να έρθει στα μέρη μας και να μας κάνει το βίο αβίωτο. Και αν φτάνουν στ' αυτιά σας τέτοιες ανοησίες, αυτά δεν είναι παρά υπερβολές... Τα παλιότερα χρόνια όμως δεν ήταν ακριβώς έτσι και οι άνθρωποι είχαν κάθε λόγο να τρέμουν μέρα νύχτα αν θα ξημερώσει η επόμενη μέρα και τους βρει όρθιους και αρτιμελείς. Ασε που κάποιοι παλιοί μας γνώριμοι είχαν κάτι μανίες με τον ουρανό, ότι τάχα μπορεί να πέσει στο κεφάλι τους. Και δεν είχαν άδικο γιατί στην προκειμένη περίπτωση άν σε βάλει ο ουρανός στο μάτι κάηκες, γιατί είναι τόσο μεγάλος που δεν ξέρεις που να κρυφτείς.

Γι' αυτό και οι συγκεκριμένοι γνωστοί μας είχαν καταλήξει στο μαγικό ζωμό σαν μέτρο προστασίας. Εκτός δε από τον ουρανό, οι παλιοί καλοί γαλάτες μας που όλοι καλά γνωρίζουμε, είχαν όχι μόνο να ασχοληθούν με τους ρωμαίους που τους θεωρούσαν αρκετά τρελούς αφού κάθε λίγο και λιγάκι μεγάλωναν τη συλλογή από σφαλιάρες που ευλαβικά συντηρούσαν, αλλά και με διάφορους άλλους μυστηριώδεις εισβολείς που το έβρισκαν διασκεδαστικό να κατεβούν μέχρι την Αρμορική για να δουν τι καιρό κάνει.
Ετσι στο τεύχος 14 "ο Αστερίξ και οι Νορμανδοί" εντυπωσιαζόμαστε από την θαρραλέα αναγνώριση από τους Βίκινγκς, του φόβου ως του μοναδικού φάρμακου κατά του φόβου (sic) αλλά και ως μέσου για να πετάς χωρίς φτερά και μάλλον οι Νορμανδοί ή Βικινγκς θα εννοούν και χωρίς κηροζίνη! Γιατί ο φόβος δίνει φτερά και όσο πιό πολύ φοβάσαι τόσο πιό μεγάλα φτερά αποκτάς. Ε, μα είναι τρελοί αυτοί οι Βίκινγκς!

Αφορμή για την παραπάνω αναφορά μας είναι τα τρομερά σχέδια της βαρβαροτάτης αυτής φυλής να ξανακατακτήσει τον κόσμο όλο ,άρα και την Ελλάδα. Ευτυχώς όμως που η Albert Rene πρόλαβε να ετοιμάσει μια ταινία για να ειδοποιήσει τον κόσμο για τα δεινά που έρχονται και ιδού: στις 13 Απριλίου η ταινία "Aστερίξ και οι Βίκινγκς" θα προβληθεί στις αίθουσες και θα είναι μια ανεπανάληπτη προβολή αντάξια των θρυλικών περιπετειών των ηρώων που όλοι μας καλά γνωρίζουμε. Για πρώτη φορά οι γαλάτες έχουν απέναντι τους εκτός από τον ουρανό και τους ρωμαίους, αντιπάλους αντάξιους τους ή και καλύτερους και όσο από απο τρόπους οι Βίκινκγς, ούτε λόγος να γίνεται, γιατί όταν ο αντίπαλος σου πίνει το κρασάκι του σε κρανίο σίγουρα δεν είναι τυχαίος! Οι Βίκινγκς και οι Νορμανδοί αν δεν το ξέρετε είναι το ίδιο πράγμα, αφού Νορμανδούς ονόμαζαν αυτούς που ζούσαν στην Δανία και την Νορβηγία εκείνα τα χρόνια. Βίκινγκς και Νορμανδοί λοιπόν είναι ένα και το αυτό.
Στην ιστορία μας, οι Βίκινγκς απαγάγουν τον Χαβαλεδίξ, (είναι ο Γιεγιεδίξ που στην ταινία άλλαξε όνομα) έναν συμπαθητικό νεαρό που μοιάζει λίγο στον Κακοφωνίξ αφού από μουσική παιδεία είναι κάτι μεταξύ πριονίσματος και θορύβου κατσαρολικών. Ο Χαβαλεδίξ έχει σταλεί από τον πατέρα του στο ανίκητο χωριό με σκοπό οι γαλάτες να τον κάνουν άντρα.Και επειδή όποιος δεν είναι άντρας φοβάται(;!), άρα και ο Χαβαλεδίξ έχει αυτή τη μοναδική αδυναμία που πείθει τους Βίκινγκς ότι είναι ο άνθρωπος τους. Θα τους διδάξει το φόβο και θα τους κάνει ικανούς να πετάνε στους αιθέρες αφού ο τετράγωνος εγκέφαλος τους θεωρεί πως ο φόβος σε κάνει να πετάς σαν πύραυλος. Το κοινό στην Γαλλία έχει προετοιμαστεί από τον Ιανουάριο με τις σχετικές αφίσες. Η ταινία έχει βασιστεί στο κόμικς και υπόσχεται αντίστοιχη απολαυστική εμπειρία με πολύ χρώμα, χιούμορ και περιπέτεια.

Περιλαμβάνει πρωτοποριακά σκηνικά και εφφέ και θα έχει δράση στην ξηρά και στη θάλασσα, ελπίζουμε δε να έχει και στον αέρα όπως στο κόμικς.

Στο soundtrack της ταινίας, το κεντρικό μουσικό θέμα ερμηνεύεται από την Celine Dion με το τραγούδι "Tous les secrets". To συγκεκριμένο τραγούδι περιλαμβάνεται στο τελευταίο άλμπουμ της Celine Dion με τίτλο "On ne change pas" και το βίντεοκλιπ παίζεται στα γνωστά μουσικά κανάλια όπως το MTV,MAD κλπ. Η ταινία έχει κοστίσει περί τα 22 εκατομμύρια ευρώ και είναι η όγδοη κατά σειρά παραγωγή της εταιρείας Μ6, του ομίλου RTL. ...]



Ο ΤΕΝΤΕΝ ΝΕΟΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΗΛΙΚΙΑΣ


[...Στο περασμένο COMICON, είχαμε παρουσιάσει ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Jean Marie Apostolides “ΤΕΝΤΕΝ και ο Μύθος του Υπερπαιδιού” που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις μας και το οποίο ασχολείται με τον γνωστό μας ήρωα, σαν φορέα ενός ευρύτερου νοήματος και εκφραστή ενός ολόκληρου πλέγματος κοινωνικών φιλοσοφιών, εντελώς αόρατων στον ανύποπτο αναγνώστη, που θέλει να περάσει ευχάριστα ένα δίωρο διαβάζοντας το “ο Τεντέν στο Θιβέτ” για παράδειγμα. Σύμφωνα με τον συγγραφέα του έργου ένας από τους ρόλους του Τεντέν είναι να συμφιλιώσει δυό γενιές και αυτό μπορεί να ήταν εν γνώσει του Herge, μπορεί και όχι όμως. Γεγονός είναι πως η προσπάθεια έγινε και ενδεχομένως αυτή η επίδραση να ασκήθηκε πραγματικά πάνω στους αναγνώστες, αφού κάθε τι που διαβάζουμε αφήνει κάποια ίχνη μέσα μας.
Ο Jean Marie Apostolides και η άποψη του γύρω από όλα αυτά , είναι το αντικείμενο συνέντευξης που παρουσιάστηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 29ης Ιανουαρίου 2006 από τον δημοσιογράφο κο Νίκο Βατόπουλο. Παρακάτω βρείτε την συνέντευξη η οποία είναι πολύ κατατοπιστική.

Οταν ο Τεντέν γεννήθηκε το 1929, από τον Herge, μαζί γεννιόταν και ο μύθος του αντάρτη κονφορμιστή. Γαλήνευε την ταραγμένη Ευρώπη, η ανάδυση ενός εφηβικού ήρωα που δεν θα γερνούσε ποτέ, που θα συμφιλίωνε τις δυό γενιές, αυτήν που έζησε τον μεγάλο πόλεμο και εκείνη που γεννήθηκε μετά, που θα γεφύρωνε την παιδική ηλικία με τον κόσμο των ενηλίκων, το έθνος με την οικουμένη.
Ο Τεντέν, συνυφασμένος με την κουλτούρα των γάλλων και των Βέλγων και τη μανία τους για ιστορίες κόμικς,
είναι για τους περισσότερους ένας ακόμα συμπαθής ή αδιάφορος ήρωας, εμβληματικός οπωσδήποτε,αλλά...μέχρι εκεί.

Για τον άνθρωπο, όμως, τον καθηγητή Θεάτρου και Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ στην Καλιφόρνια, με το γαλλο-ελληνικό όνομα, τον Ζαν Μαρί Αποστολίδη, ο Τεντέν είναι ένας τρόπος ερμηνείας της ιδεολογίας του 20ου αιώνα.

Σε ένα εντυπωσιακής διεισδυτικότητας δοκίμιο που κυκλοφόρησε και στα ελληνικά με τίτλο "Τεντέν και ο μύθος του Υπερπαιδιού" (μετ. Δ. Καραγιάννης, εκδ. Μαμούθ Κόμιξ), ο Ζαν Μαρί Αποστολίδης επιχειρεί μια ριζοσπαστική ανάλυση του ήρωα του Herge, με πολιτικές, κοινωνιολογικές και ψυχολογικές προεκτάσεις.

Ερ: Τι σας φάνηκε τόσο θελκτικό στον Τεντέν ώστε να ασχοληθείτε μαζί του;

Απ: Οταν ήμουν παιδί στη Γαλλία (γεννήθηκα τον Νοέμβριο του 1943), ο Τεντέν ήταν πολύ σημαντικός. Διάβαζα τις ιστορίες του από τα 6 μου ως τα 12 μου χρόνια και μετά τις παράτησα για πολλά χρόνια. Αργότερα θέλησα να τον καταλάβω από μια πιό ώριμη προοπτική.Το 1984, εξέδωσα ένα πρώτο τόμο με τίτλο "Οι μεταμορφώσεις του Τεντέν", που ήταν μια από τις πρώτες μελέτες που είχαν θέμα τον Τεντέν.

Ερ: Εφόσον ο Τεντέν είναι όπως λέτε, ένα τυπικό προιόν του 20ου αι, δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος να ξεπεραστεί;

Απ: Ναι, είναι πολύ πιθανόν στο εγγύς μέλλον οι περιπέτειες του Τεντέν να θεωρούνται παρωχημένες, ακριβώς όπως και τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν. Παρόλα αυτά είμαι πεπεισμένος ότι ο Τεντέν θα εξακολουθήσει να είναι μια ισχυρή μαρτυρία των αξιών του ευρωπαικού 20ου αιώνα.

ΜΕΤΕΜΨΥΧΩΣΗ ΤΟΥ ΗΡΩΙΣΜΟΥ

Ερ: Αν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία έβλεπε τον κόσμο και "έδωσε" ζωή στον Τεντέν, γιατί η δημοτικότητα του δεν έπεσε την περίοδο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όταν άλλαξαν πάλι τα δεδομένα;

Απ: Παραδόξως η απήχηση του Τεντέν στο Βέλγιο και την Γαλλία ήταν ακόμη πιό σημαντική μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.Δεν έχω μια οριστική απάντηση σε αυτή την ερώτηση.

Μου φαίνεται ότι μια πιθανή εξήγηση της επιτυχίας μπορεί να εντοπιστεί στο ότι ο Τεντέν είναι επίσης η μετεμψύχωση του ηρωισμού. Ηταν μια ευρέως διαδεδομένη ανάγκη στην διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου σε ορισμένες χώρες που υπέφεραν, όπως η Γαλλία και το Βέλγιο.

Ερ:Ποιά ήταν η υποδοχή του Τεντέν στις ΗΠΑ;Υπήρχε ανάλογο κλίμα;

Απ: Οχι.Στις ΗΠΑ,ο Τεντέν είναι ένας περιθωριακός ήρωας αν τον συγκρίνει κανείς με κάποιους άλλους ήρωες των κόμικς. Τον Τεντέν τον ξέρουν και τον διαβάζουν αρκετοί αμερικανοί της ανώτερης τάξης.

Παρ' όλα αυτά θα πρέπει να πούμε ότι ο Τεντέν διαδίδεται τελευταία όλο και περισσότερο στις ΗΠΑ, ίσως και λόγω της εξαίρετης μετάφρασης.

Αν υπήρχε κινηματογραφική μεταφορά, ο Τεντέν θα γινόταν ιδιαίτερα δημοφιλής.
..]


ΣΕΝΑΡΙΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ

[...Επειδή συχνά διαβάζουμε ανέμελα κάποιο κόμικς, είναι φυσικό να μας διαφεύγει το πόσος κόπος καταβάλλεται για να αποκτήσει μια ιστορία σάρκα και οστά, ή καλύτερα μελάνι και χαρτί, ώστε να αξίζει το κόπο να τύχει της προσοχής μας, να αγοραστεί και να διαβαστεί.

Το μάτι καταγράφει ευκολότερα την εικόνα παρά την ιστορία, η αλληλουχία κινήσεων απο καρέ σε καρέ παρασέρνει και συνήθως η υπόθεση μας φαίνεται απλή. Ομως το να δομήσεις μια ιστορία δεν είναι και τόσο απλή δουλειά και πριν ο Goscinny με τον Uderzo π.χ επινοήσουν τον μικρόσωμο γαλάτη, είχαν δοκιμάσει χίλιες δυο εκδοχές. Και συχνά πίσω από το αντικείμενο-βιτρίνα δεν μπορούμε να διακρίνουμε τους αφανείς ήρωες που στηρίζουν τον σκελετό του γίγαντα αυτού που είναι κατασκευασμένος από εικόνες και φράσεις. Πολλοί νομίζουμε ότι οι σεναριογράφοι για παράδειγμα είναι κάποιοι σταρ στο καλλιτεχνικό στερέωμα που στο περασμά τους οι πάντες υποκλίνονται."Ω μα περάστε κύριε Γκοσινύ!" Μάλλον δεν είναι έτσι τα πράγματα, ή μάλλον τώρα είναι έτσι ,ενώ κάποιες δεκαετίες πριν οι σεναριογράφοι έπρεπε να δοκιμαστούν σκληρά στο μεροκάματο για να καταλήξουν να αρχίσουν να ακούγονται. Ο Jean Pierre Mercier, επιστημονικός σύμβουλος στο Centre National de la bande desinee et de l΄image de l' Angouleme υπενθυμίζει ότι στην αρχή το επάγγελμα του σεναριογράφου δεν θεωρείται σαν τέτοιο. Ηταν άγνωστο στο ευρύ κοινό, κακοπληρωμένο, όταν έμπαινε θέμα πληρωμήςκαι έπρεπε η παραγωγή σεναρίων να είναι πολύ πλούσια για να μπορεί να θεωρηθεί σαν προσοδοφόρο επάγγελμα.

Πολλοί γνωστοί και μεγάλοι του χώρου όπως ο Goscinny ή ο Jean Michel Charlier (Μπλούμπερι) ζούσαν στην αρχή από το σχέδιο. Επειδή όμως το σενάριο ήταν πολύ πιό έντονο σαν κλίση μέσα τους, αναγκαστικά βγήκε στην επιφάνεια και επεκράτησε χάρις στο πείσμα τους. Η κοινωνική τους όμως αναγνώριση ήταν αντίστοιχη με την επαγγελματική, δηλαδή τίποτα."Παλιότερα ο εκδότης συχνά δεν ανέφερε το όνομα του σχεδιαστή. Ενώ ο σεναριογράφος του σινεμά απολάμβανε τιμών, αυτό δεν συνέβαινε για τον αντίστοιχο επαγγελματία στα κόμιξ" όπως μας λέει ο Thierry Cailleteau, συνδημιουργός της σειράς Aquablue. Oι επαγγελματίες αυτοί έπρεπε να δώσουν μάχη σε έναν επαγγελματικό χώρο που αφού δεν τους τιμούσε τουλάχιστον να τους ανέφερε. "Εργάζονταν ταυτόχρονα σαν εκδότες, συντάκτες και διορθωτές" υπογραμμίζει ο Gilles Ratier, δημιουργός του Avant la case. Eυτυχώς εδώ και μερικές δεκαετίες ο σεναριογράφος έχει βγει στο φως.

Οι προσπάθειες των Goscinny και Charlier στο περιοδικό Pilote στην εικοσαετία 60-70 φαίνεται πως ήταν πολύ αποφασιστικές. Ηδη από το 1956, προσπάθησαν μαζί με τον φίλο τους και αργότερα σχεδιαστή του Αστερίξ, Uderzo, να δημιουργήσουν ένα καταστατικό χάρτη των δημιουργών. Η πρωτοβουλία αυτή έτυχε ενθουσιώδους υποστήριξης από την πλευρά μεγάλων ονομάτων των κόμιξ που είχαν δώσει το ραντεβού τους σε καφενείο των Βρυξελλών.
Ομως η πρωτοβουλία αυτή δεν κατέληξε πουθενά λόγω κακόβουλών ενεργειών κάποιου απο τους συμμετέχοντες. Μερικά χρόνια αργότερα ο Goscinny και ο Charlier, εργαζόμενοι στο Pilote βρέθηκαν επιτέλους στη θέση να μπορούν να επηρεάσουν τα πράγματα. "Παλέψανε για μια καλύτερη κατάσταση όσον αφορά τα δικαιώματα του σχεδιαστή και του σεναριογράφου και μια καλύτερη αναγνώριση του επαγγέλματος τους" υπογραμμίζει ο Gilles Ratier, "χάρις σε αυτούς είναι που εμφανίζεται το όνομα τους στα άλμπουμ.Δεν ήταν πάντα έτσι , όπως για παράδειγμα σε κάποιες περιπέτειες του Chick Bill (που δεν αναφέρεται ο σχεδιαστής Tibet). Aργότερα η κατάσταση άλλαξε και ορισμένες φορές βελτιώθηκε τόσο που κάποιο άλμπουμ να πωλείται μόνο χάρις στο όνομα του δημιουργού. Τέτοια είναι η περίπτωση του Jodorowsky δημιουργού του Incal, ή του Van Hamme δημιουργού του Thorgal. Η περίπτωση της δημοτικότητας του ονόματος Van Hamme είναι μοναδική (για την Γαλλία πάντα) αφού αντίστοιχη επιτυχία - στο να πωλούν μόνο με το όνομα τους- δεν είχαν ούτε ο Goscinny ούτε ο Charlier. Kαί άλλες αλλαγές στον εκδοτικό χώρο βοήθησαν στο να ενισχυθεί η θέση του σεναριογράφου όπως ραγδαία αύξηση και επέκταση στην παραγωγή τίτλων.Πάνω από τρεις χιλιάδες τίτλων (Γαλλία) εκδίδονται ετησίως και αυτό ήταν ένα κάλεσμα προς τους σεναριογράφους κυρίως μετά τό το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 90, αλλά φυσικά ήταν η ευνοική κατάσταση της αγοράς που έδωσε την ώθηση αφού μπορούν να απορροφηθούν όλοι αυτοί οι τίτλοι.O Francois Le Bescond,υπεύθυνος σειράς στην Dargaud, υποστηρίζει πως "ο σεναριογράφος είναι ένα καθιερωμένο επάγγελμα και αν και δεν υπήρχε στην αρχή, σήμερα έχει την δική του υπόσταση και όλοι έχουν αντιληφθεί την αξία ενός καλού σεναρίου".
Η αναγνώριση του πρωταρχικού ρόλου του σεναρίου φαίνεται σε σειρές που έχουν δημιουργηθεί από ένα και μοναδικό δημιουργό και όπου φαίνεται ότι η εικόνα δεν υπερισχύει του κειμένου και το αντίθετο." Οι σεναριογράφοι χρειάσθηκαν αρκετό καιρό για να αναγνωριστούν επειδή στα κόμιξ, το συναίσθημα που δημιουργεί το κείμενο περνά μέσα από τις εικόνες.Αλλά οι νοοτροπίες αλλάζουν και οι εκδότες έχει καταλάβει ένα πράγμα: χωρίς σενάριο ποιότητας δεν υπάρχει ικανοποιημένος αναγνώστης...]


O GOSCINNY ΠΡΙΝ...

To ότι "είναι τρελοί αυτοί οι ρωμαίοι", το ξέρουμε, όπως και ποιός το είπε, χαράζοντας το για πάντα στην αιώνια μνήμη των φίλων των κόμικς.Kάθε φορά που η Αννα, η κόρη του διάσημου σεναριογράφου ανοίγει τα αρχεία της, ανακαλύπτουμε όλοι εμείς καινούργιους θησαυρούς που μας επιτρέπουν να γνωρίσουμε ακόμα περισσότερο την μεγαλοφυία του Rene Goscinny.Πριν γίνει αυτός που όλοι ξέρουμε μέσω των Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, Ιζνογκούντ, ο Rene Goscinny ήθελε να γίνει επαγγελματίας σχεδιαστής. Αυτή είναι μια κρυφή πλευρά του Goscinny, την οποία αποκαλύπτουν ο Aymar du Chatenet και ο Christian Marmonnier στο βιβλίο τους με τίτλο "Rene Goscinny". H βασική ιδέα από την οποία ξεκίνησαν προέρχεται από ένα παλιό άρθρο του Patrick Gaumer στο Le Collectionneur de Bandes Dessinees.

Kαθώς συγκέντρωναν τα αρχεία άρχισαν να συνθέτουν την άγνωστη πλευρά του σκιτσογράφου καθώς ήρθαν στην επιφάνεια πολλά σκίτσα, (ένα από τα οποία βλέπετε στην διπλανή στήλη) τα οποία έδειχναν τον μακρύ δρόμο ενός χιουμορίστα που προχωρούσε ψηλαφιστά για να χαράξει το δρόμο του ξεκινώντας από σκίτσα και λεζάντες για να καταλήξει στο τέλος σε ένα στιβαρό δικό του σύμπαν που τον έκανε διάσημο. Στην αρχή έκανε καρικατούρες "οικογενειακής" εμβέλειας πριν καταλήξουν να γίνουν πολιτικές και αργότερα έγινε συνοδοιπόρος δημιουργών του μυθικού αμερικανικού Mad, όταν εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ στην δεκαετία του '40.

Μέχρι το 1954 που επέστρεψε στην Ευρώπη , εποχή κατά την οποία άρχιζε να κάνει καριέρα σαν σεναριογράφος είχε υπογράψει αρκετές δεκάδες σκίτσων και άλμπουμ για νέους. Εδώ αξίζει να σταθούμε στη πολύ καλή δουλειά του Capitaine Bibodu που δημοσιεύθηκε στο βελγικό περιοδικό Risque-Tout, κατά το 1955-56, η οποία ήταν και η τελευταία δουλειά του πριν σταθεροποιηθεί στo επάγγελμα του σεναριογράφου.

Τα πολυάριθμα αυτά σχέδια, τακτοποιήθηκαν με μια αποκαλυπτική σειρά απο τους συγγραφείς του προαναφερθέντος βιβλίου."Επρεπε να φτάξουμε ένα κατάλογο που να έχει νόημα, συνεχίζει ο Christian Marmonnier, καθώς τον ξεφυλλίζει ο αναγνώστης. Δηλαδή να υπάρχει χρονολογική και λογική σειρά.

Παραδείγματος χάριν, οι πολιτικές και πολεμικές καρικατούρες διηγούνταν μια πραγματική ιστορία. Η πραγματική δουλειά για μένα ήταν αυτή της έρευνας.Να βρεθούν τα αντικείμενα και να χρονολογηθούν, να μπουν σε χρονολογική σειρά, να εντοπιστούν οι χρόνοι κατα τους οποίους εκδόθηκαν, όπως π.χ οι περιπέτειες του Dick Dicks που εμφανίστηκαν στην εφημερίδα La Wallonie της Λιέγης. Το βιβλίο περιλαμβάνει λεπτομερή βιβλιογραφία καθώς και οικογενειακές φωτογραφίες του Rene Goscinny. Oι συγγραφείς του βιβλίου προσθέτουν πως: “Τα σχέδιοα είναι πολύ περισσότερα και απομένουν πολλά να βρεθούν ακόμα.
Για να ξαναγυρίσουμε στο Dick Dicks, στάθηκε αδύνατο στο παρόν βιβλίο, να δημοσιεύσουμε ολόκληρα επεισόδια
(160 σελίδες περίπου) αλλά αρκεστήκαμε σε μια γεύση απο αυτά.
Μια μέρα μπορεί να δει το φως κάποιο εξαντλητικό συμπλήρωμα, ποιός ξέρει;..."

πηγή: La lettre No 87,
Brieg F. Hasle


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX