Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Βραβείο Τουρνεσόλ
Αστερίξ εναντίον Βίκινγκς
Μεγαλόπρεπη λύκαινα
Οι λονδρέζες δέρνουν όμορφα
la BD η γαλλική ματιά στα κόμικς
Απο τα DRAKKAR στην 9η τέχνη
Χρώμα,αίσθηση στο Παρίσι
Συνομωτική οσμή

         

" ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ "

Η ύπαρξη ιστορικότητας στα κόμικς είναι κάτι άλλοτε αμφισβητείται και άλλοτε όχι, ανάλογα με το είδος του κόμικς και της ιστορίας που περιγράφεται . Υπάρχουν ενστάσεις για το αν μπορεί να θεωρηθεί ιστορία μια μυθοπλασία που μπορεί να είναι ολότελα “εξωφρενική” όπως αυτές οι απίθανες υποθέσεις που μας προτείνει το “Σαολίν και Μουσακά”. Ολοι ξέρουμε ότι ο Λούκυ Λουκ είναι υπαρκτός μόνο στις σελίδες των περιοδικών του -αν και θα θέλαμε υποσυνείδητα να έχει υπάρξει- αλλά οι ιστορίες του έχουν κάποια ιστορικότητα. Η Αγρια Δύση υπήρξε, όπως και ο πυρετός του χρυσού με τους ζαλισμένους από τον ήλιο πιονέρους της νεογέννητης τότε Β. Αμερικής. Και αναρρωτιόμαστε τι σημασία έχει το αν το Μαρσουπιλαμί υπήρξε ή όχι; Είναι εκεί το θέμα; Οχι, δεν πρέπει να είναι εκεί, αλλά στο τι θέλει να πει το Μαρσουπιλαμί, ο Τεντέν ή ο Μπλούμπερι. Κάθε ιστορία είναι και μια πρόφαση να περάσουμε απο το εικονογραφημένο, στο νόημα που βρίσκεται πίσω από τη δράση. Οπως σε κάθε λογοτεχνικό έργο άλλωστε. Και στο τέλος δεν βγαίνουμε χαμένοι, ούτε από πλευράς ευθυμίας, ούτε από πλευράς φαντασίας, όσο για την υπέρβαση, την χρειαζόμαστε ούτως ή άλλως.

Πάνω στο θέμα της ιστορίας των κόμικς και κυρίως των γαλλικών έχει να συνεισφέρει τη δική του άποψη το βιβλίο “la BD H ΓΑΛΛΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ” των εκδόσεων Larousse, που κυκλοφορεί ήδη και αποτελεί πολύτιμο οδηγό για όσους μελετούν σοβαρά τα κόμικς. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε κάθε άλλο παρά λόγιο στυλ και μπορεί να σας συνοδεύσει άνετα κάτω απο την ομπρέλλα στη παραλία, ή σε κάποιο δροσερό μπαλκόνι όπου σίγουρα θα διαβάζετε κόμικς. Είμαστε αισιόδοξοι!

Ξεχωριστή παρουσίαση έχει προγραμματίσει το κατάστημα fnac στο THE MALL στο Μαρούσι για την Παρασκευή 30/6 στις 7 το απόγευμα, για το βιβλίο “la BD H ΓΑΛΛΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ”.

Καλό και κάτω από τον ίσκιο, χαρούμενο καλοκαίρι ! Η.Χ


ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥΡΝΕΣΟΛ
To ηλιοτρόπιο (tournesol) έχει δανείσει το όνομα του στον πασίγνωστο καθηγητή των ιστοριών του Τεντέν αλλά και στο βραβείο Tournesol, ένα βραβείο που απονέμεται κάθε χρόνο, στο φεστιβάλ της Angouleme σε ένα άλμπουμ που έχει σαν θέμα κάτι που να σχετίζεται με την οικολογία.
Αυτό το βραβείο δεν είναι κάτι νέο, αλλά υπάρχει εδώ και μια δεκαετία και είναι δημιουργία του Yves Fremion που βρίσκει την υποστήριξη επίσης από το κίνημα των Πρασίνων. Το φετινό χρόνο το βραβείο απονεμήθηκε στον F’murr για το σύνολο του έργου του και κυρίως για την εξαιρετική του σειρά Le Genie des alpages που εκδίδεται απο τις εκδόσεις Dargaud και γιορτάζει μάλιστα τα τριάντα της χρόνια ύπαρξης σαν κόμικς.
Το βραβείο είναι από πραγματικό ξύλο ! και δόθηκε στις 20 Φεβρουαρίου στην έδρα των Πρασίνων στο Παρίσι, παρουσία του συγγραφέα, του Yves Fremion και του γραμματέα των Πρασίνων Yann Wehrling.
Είναι η περίπτωση κάποιων κόμικς πουευαισθητοποιούν και υπενθυμίζουν την αξία του φυσικού περιβάλλοντος.
Αλλωστε χωρίς αυτό η ζωή δεν είναι δυνατή... |


ΑΣΤΕΡΙΞ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΒΙΚΙΝΓΚΣ
Ενώ έχουν περάσει πάνω από δύο μήνες από τη προβολή της ταινίας “Αστερίξ και Βίκινγκς” το ενδιαφέρον των φίλων του Αστερίξ φαίνεται να είναι ακόμα έντονο. Παράλληλα με την ταινία εκδόθηκε το άλμπουμ της ταινίας, το οποίο συμπληρώνει το κινηματογραφικό θέαμα. Μέσα θα βρείτε σύνοψη της ταινίας, όπως και με παλαιότερα άλμπουμ του Αστερίξ που συνόδευσαν ταινίες (πχ Αστερίξ και Ινδιάνοι, Το χτύπημα του μενίρ) όπως επίσης και 16 σελίδες με σκίτσα-διορθώσεις του Uderzo πάνω στα model-sheet των ηρώων (σχεδιαστικά μοντέλα φιγούρας κινούμενου σχδίου σε διάφορες στάσεις) και στα σκίτσα κάποιων σκηνικών της ταινίας. Ο..Διπλοκλίξ λέει για το θέμα :

[...Μια φορά κι έναν καιρό, στην Μ6 υπήρχαν κάτι κολλημένοι που ονειρεύονταν την ημέρα που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια μεγάλου μήκους ταινία κινούμενων σχεδίων με τους Γαλάτες που γνωρίζουμε καλά: τους κατοίκους του «χωριού των τρελών»! Κάθε τόσο με έπαιρναν τηλέφωνο, επιδιώκοντας να παρουσιάσουν στον «Δάσκαλο» τον ανθό των εταιριών κινούμενων σχεδίων στο Παρίσι.
Το πρόβλημα ήταν ότι από κάθε συνάντηση, ο Albert Uderzo, Μέγας Διδάσκαλος του τάγματος των δρυΐδων που κληρονόμησαν τα μυστικά του Πανοραμίξ, ξανάφευγε θυμωμένος. Δεν μπορείς να κοροϊδέψεις έναν γέρο σοφό του κινούμενου σχεδίου!

Κι ύστερα, μια μέρα του Δεκέμβρη του 2001, στην αίθουσα προβολής της M6, ο Albert Uderzo και οι μαθητές του, ανάμεσα στους οποίους και ο ταπεινός υπηρέτης σας, είδαν την προβολή της ταινίας Γκλουπ, είμαι ψάρι!.«Μα τον Τουτατίς!», αναφώνησε τότε ο Μέγας Διδάσκαλος, «αυτό είναι κινούμενο σχέδιο με ζουμί!». Ο θρύλος λέει ότι αργότερα, στη σιγαλιά της νύχτας, ο Albert ύψωσε το αγαπημένο του «αμερικάνικο», ένα ποτό που δεν συνιστάται στα εγχειρίδια των δρυΐδων, προς τ' αστέρια, για να πιεί με τον συνένοχό του, τον άλλο Μεγάλο Διδάσκαλο, τον Rene Goscinny, που βρίσκεται σε αποστολή στ' αστέρια, για να διδάξει στους άγγελους χιούμορ. Έτσι, η περιπέτεια μπορούσε να αρχίσει!

Τότε, η Natalie -η παραγωγός- κι εγώ, κουνήσαμε θερμά τα χέρια, όπως έκαναν οι φίλοι μας οι Βρετανοί! Στην αρχή, ήμαστε μια χούφτα άνθρωποι ο Stefan και ο Jesper, οι σκηνοθέτες, ο Jean-Luc, ο σεναριογράφος, η Natalie, ο Andre, ο διευθυντής παραγωγής, ο Albert κι εγώ, με τις ευλογίες της Anne Goscinny για να καταλήξουμε μια ολόκληρη στρατιά! Μια στρατιά που είχε επιστρατευτεί για να
κάνει να ξεσπάσει ένα κύμα ψύχους στην Ευρώπη! Οι Βίκινγκς, άνθρωποι του Βορρά, θα μπορούσαν επιτέλους, κάπου 40 χρόνια μετά το άλμπουμ Ο Αστερίξ και οι Νορμανδοί, να κάνουν το πρώτο τους ταξίδι στον κινηματογράφο: θυμηθείτε, ήθελαν να μάθουν το φόβο, αυτόν που δίνει φτερά, φυσικά!

Οι συναντήσεις εργασίας γίνονταν η μια μετά την άλλη, επί μήνες. Γύρω από τον Albert Uderzo, οι νεαροί δραστηριοποιούνταν, εξηγούσαν, αναρωτιόντουσαν γι' αυτή την κίνηση, εκείνο το ντεκουπάζ, τούτο το καρρέ, εκείνη τη σειρά από σεκάνς, ενώ οι συνεδριάσεις σχετικά με το σενάριο γίνονταν όλο και πιο ζωντανές!

Κι αυτό γινόταν τόσο στους Γαλάτες του Νεϊγύ όσο και στους Βίκινγκς της Κοπεγχάγης! «Φάε μια μαρινάτη ρέγγα στη μούρη!», «Δεν είσαι καλά! Πάρε λοιπόν την καπνιστή μου ρέγγα!», «Δεν είναι φρέσκια η ρέγγα μου;», «Στο διάλειμμα, πήγαινε να κάνεις καπνιστό το κεφάλι σου!…» Θα αποσιωπήσω εδώ τους βιαιότερους διαλόγους, αν και θα ήθελα να καρφώσω μερικούς μερικούς, αλλά… μου το απαγορεύει ο Μέγας Διδάσκαλος!
Όπως κι αν είναι, χρόνο με το χρόνο, οι Γαλάτες της M6 Studio, της 2d3D Animations, της Nomis Animation και, βέβαια, οι Δανοί της A-Film, ρίχτηκαν σ' ένα τιτάνιο έργο αντάξιο του Οντίν για να πετύχει αυτό το στρατηγικό σχέδιο: η επάνοδος του Αστερίξ στε ταινία κινούμενων σχεδίων ύστερα από 12 χρόνια απουσίας! Και τι ταινία!

Καλό ταξίδι στη χώρα που φαντάστηκαν οι Goscinny και Uderzo, που καλούσαν σε απόδραση όλες τις γενιές αναγνωστών από το 1959! Στο κάτω κάτω, η φαντασία είναι αυτή που δίνει φτερά, έτσι δεν είναι;

Διπλοκλίξ


ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΛΥΚΑΙΝΑ
Μακριά από το εύθυμο κλίμα του “Αστερίξ και Βίκινγκς” που κυριαρχεί στη διπλανή σελίδα (του περιοδικού), ο Θόργκαλ δεν ζει σε ένα παραμυθένιο κόσμο όπου οι διάσημοι Βίκινκς θέλουν να πετάξουν χωρίς φτερά. Σε ζοφερό, χειμωνιάτικο κλίμα οι Βίκινγκς δεν χαιδεύουν φιλικά την πλάτη των θυμάτων τους και ο Βορ ο Μεγαλοπρεπής θα κάνει τα πάντα για να συγκεντρώσει όλους τους Βίκινγκς κάτω από την εξουσία του.Αν και αποδεικνύεται δεινός πλιατσικολόγος, δεν διστάζει να επιβουλεύεται την κληρονομιά του Γκάνταλφ και να πείσει τους Βίκινγκς ότι είναι ο επόμενος βασιλιάς τους. Εστω και αν προσβάλει τα ήθη του κατάφωρα όταν απειλεί π.χ ένα μικρό παιδί. Μόνο του εμπόδιο, ο Θόργκαλ και η οικογένεια του που είναι και οι νόμιμοι κληρονόμοι του Τρελού Γκάνταλφ, ο οποίος με τη σειρά του σφετερίστηκε όλα όσα ανήκαν στον Λεφ Χάραλντσον τον θετό πατέρα του Θόργκαλ. Ομως η οικογένεια του Θόργκαλ αποδεικνύεται πολύ σκληρή για να “πεθάνει” ιδίως όταν η Ααρίσια είναι ικανή να γεννήσει παρέα με μια λύκαινα.

O Van Hamme φαίνεται να χειρίζεται καλά την αγαπημένη του οδό προς την περιπέτεια. Στο κέντρο όπως πάντα η οικογένεια που αν και αιώνια περιπλανώμενη, αντιστέκεται σθεναρά στη φθορά. Απέναντι από τον Θόργκαλ, παγίδες στημένες αριστοτεχνικά από πολεμιστές που απέχουν ελάχιστα από κακούργους, δίψα για εξουσία που σταματά μόνο με το μοιραίο και τελική δικαίωση του καλού. Φυσικά δεν λείπει το αναπάντεχο ή το μαγικό στοιχείο έστω και κρυμμένο στα σκοτεινά δάση, όπως και η ιδιαίτερη θέση που δίνει στη γυναίκα ο δημιουργός του κόμικς αυτού. Ολα αυτά ενσαρκωμένα μέσα από το μαγικό χέρι του Rosinski που ξέρει να χειρίζεται καλά τόσο το σκηνικό, όσο και τις εκφράσεις των ηρώων δίνοντας στον ρεαλισμό μια στέρεη βάση για να μπορέσει το μυθικό στοιχείο του Van Hamme να πάρει πραγματικές διαστάσεις. Οι φωτοσκιάσεις αν και με μελάνι παραμένουν φωτογραφικές και η ιστορία πείθει με την παράθεση πραγματικών στοιχείων από την ιστορία των Βίκινγκς. Μια ακόμα ιστορία για τους ορκισμένους πιστούς του Θόργκαλ στο τεύχος Νο16 “Λύκαινα” που θα κυκλοφορήσει σύντομα.



ΟΙ ΛΟΝΔΡΕΖΕΣ ΔΕΡΝΟΥΝ ΟΜΟΡΦΑ!
Αν το Λονδίνο είναι η πρωτεύουσα των τρένων που είναι πάντα στην ώρα τους, της ψιλής βροχής, των καλών τρόπων και των άψογων από πλευράς συμπεριφοράς γυναικών τότε μπορείτε να κοιμάστε ήσυχα. Αλλά αν κάτι από αυτά χάσει τη θέση του στο τεράστιο αγγλικό ρολόι, τότε τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. Και όταν οι γυναίκες επαναστατούν(!), καπνίζουν(!), πίνουν!(,) τα παίρνουν στο κρανίο και ζητούν σεξουαλική απελευθέρωση(!), ε τότε ακόμα και οι Μπλέικ και Μόρτιμερ, παραδοσιακοί φύλακες της αγγλικής καθωσπρέπει κατάστασης των πραγμάτων δεν μπορούν να είναι οι Μπλέικ και Μόρτιμερ, αλλά οι Φίλιπ και Φράνσις. Οι Veys και Barral ξαναχτυπούν αλύπητα. Σε μια παρωδία απίστευτα πετυχημένη και ξεκαρδιστική, οι Φίλιπ (Μόρτιμερ) και Φράνσις (Μπλέικ) έχουν να αντιμετωπίσουν την ανεξήγητη συμφορά που χτυπά τις Λονδρέζες. Τώρα γιατί αυτές ειδικά και όχι όλες τις άλλες; Η ΜΙ-5 (η ΜΙ-6 αν προτιμάτε) θα επιστρατεύσει τους Φίλιπ και Φράνσις πριν οι μουρλές Λονδρέζες κάνουν το Λονδίνο αγνώριστο. Και ποιός κρύβεται πίσω από όλα αυτά; Κάποιος παλιός γνώριμος ίσως ;

Οι δημιουργοί του απίστευτου και πολύ διασκεδαστικού κόμικς ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠ ΚΑΙ ΦΡΑΝΣΙΣ -Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ που θα κυκλοφορήσει σύντομα, μετά την παρωδία του Σέρλοκ Χόλμς , ανέλαβαν να μεταλλάξουν τους Μπλέικ και Μόρτιμερ αλλά ευτυχώς για το μέλλον της κατασκοπίας και της άμεσης επέμβασης οι Φίλιπ και Φράνσις χειρίζονται ακόμα καλά τα όπλα τους. Οι γνωστοί μας ήρωες έχουν αλλαγμένες κάπως συνήθειες αφού ο Μόρτιμερ τρώει ασταμάτητα και ο πιστός του υπηρέτης του τα “χώνει” χωρίς έλεος, ενώ ο Μπλέικ περνιέται για Ζορρό και παίζει με το τρενάκι του! Και αν σε κάποιο σημείο σας θυμίσει την ταινία του Μπρους Λη, “Το Παιχνίδι του Θανάτου” μη πτοηθείτε, η γιγαντόσωμη γυναίκα θα νικηθεί. Γιατί ακόμα και σαν Φίλιπ και Φράνσις το δίδυμο τσακίζει κόκκαλα! Το δάκρυ θα κυλήσει άφθονο από τα γέλια και στο τέλος θα περιμένετε αγωνιωδώς το Νο2. Μεταξύ μας βέβαια και εμείς το ίδιο ευχόμαστε γιατί αυτή η σειρά είναι πραγματικά απίστευτη. Τελικά Φίλιπ ή Μόρτιμερ, Φράνσις ή
Μπλέικ ; Μια σειρά απαραίτητη στους φίλους των Μπλέικ και Μόρτιμερ !


la BD Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ
[...Ακολουθώντας την τακτική μας για περισσότερη πληροφόρηση σχετικά με τα κόμικς, προχωρήσαμε πρόσφατα στην έκδοση ενός πολύ σημαντικού βιβλίου το οποίο κυκλοφορεί ήδη. Με τίτλο “la BD Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ”,των εκδόσεων Larousse και με συγγραφέα τον Patrick Gaumer, που είναι ο συγγραφέας επίσης του Επίτομου Λεξικού Παγκόσμιου Κόμικς, το βιβλίο αυτό εγγυάται μια σε βάθος πληροφόρηση στο αντικείμενο, είτε σαν εγκυκλοπαίδεια που κανείς χρησιμοποιεί για να βρει μια πληροφορία που δεν βρίσκει αλλού, είτε σαν πηγή ενημέρωσης για θέματα που δεν είναι εύκολο να τα βρει κάποιος χωρίς να τα αναζητήσει σε εξειδικευμένα βιβλία, όπως για παράδειγμα η κατασκευή ενός κόμικς ή το λέττερινγκ. Πως να αναγνωρίσετε μια πρώτη έκδοση Αστερίξ αλλά και το πως γεννήθηκε ο σούπερήρωας θα το βρείτε εκεί. Και όχι μόνο, αλλά και τη σχέση κόμικς και γουέστερν, τη σχέση κόμικς και πολιτικής, αντεργκράουντ ή
αστυνομικού μυθιστορήματος και πολλά άλλα θέματα που δεν άπτονται του γαλλικού μόνο κόμικς αλλά και αυτού απο την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Επίσης πληροφορίες για το κάθε σχεδόν γαλλόφωνο κόμικς αλλά και ευρύτερες πληροφορίες απαραίτητες στο μελετητή της 9ης Τέχνης.
Μια συνολική ματιά με άλλα λόγια.Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα μέσα από το βιβλίο για να πάρετε μια ιδέα:

1. ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΚΟΜΙΚΣ 2. ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΝΤΕΚΟΥΠΑΖ
Υβριδική μορφή μεταξύ του κειμένου και της εικόνας, τα κόμικς θεωρήθηκαν για πολύ καιρό ένα πολιτιστικό υποπροϊόν, που ήταν υπεύθυνο, κατά πολλούς, για την αγραμματοσύνη των νεώτερων. Αυτή, σήμερα, είναι μια μειοψηφική άποψη… Έτσι κι αλλιώς, πολλοί λάτρεις των κόμικς αγνοούν ακόμη πώς γίνεται η σύλληψη ενός κόμικς. Δεν πρόκειται εδώ να προτείνουμε μια συγκεκριμένη μέθοδο δημιουργίας, καθώς κάθε κομίστας ενδέχεται να καινοτομεί. Ένα καλό παράδειγμα είναι οι πρόσφατες δουλειές του Chris Lamquet και του Youri Jigounov, δύο καλλιτεχνών που εγκατέλειψαν το χαρτί υποκαθιστώντας το, σχεδόν εξ’ ολοκλήρου, με τον υπολογιστή. Σκοπός μας είναι να διαχωρίσουμε τις διάφορες φάσεις που είναι απαραίτητες για την δημιουργία ενός παραδοσιακού κόμικς. Προκειμένου να απλοποιήσουμε τα πράγματα, ας πάρουμε για παράδειγμα έναν «ολοκληρωμένο» δημιουργό κόμικς, υπεύθυνο για τη σύνοψη, το σενάριο, τη συλλογή των πληροφοριών και τα πρόχειρα σχέδια, τα σκίτσα με μολύβι, το πέρασμα με μελάνι, τον επιχρωματισμό και το λέττερινγκ

1. Η ΣΥΝΟΨΗ

Για ένα καλό κόμικς χρειάζεται πρώτα απ΄όλα μια καλή ιστορία. Αυτός ο αυταπόδεικτος ισχυρισμός μεταφράζεται κατ΄αρχήν στη σύνταξη μιας σύνοψης. Ο συγγραφέας συνοψίζει την πλοκή σε λίγες γραμμές. Προορισμένη να χρησιμεύσει ως οδηγός, αυτή η σύνοψη πρέπει να είναι εξαιρετικά σύντομη και συναρπαστική ας μην ξεχνάμε ότι μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στη σύναψη συμβολαίου με κάποιον εκδοτικό οίκο. Το σενάριο των κόμικς παρουσιάζεται με τη μορφή φύλλων, κατανεμημένων σε τόσες σελίδες όσες αριθμεί η διήγηση και χωρισμένων σε δύο στήλες. Στην αριστερή στήλη, ο συγγραφέας περιγράφει καρέ-καρέ την ιστορία του - μιλάμε τότε για προ-ντεκουπάζ. Εγγράφει τα διάφορα αφηγηματικά στοιχεία: τα ντεκόρ, τις αλλαγές των πλάνων, τη στάση και τις εκφράσεις των προσώπων κλπ. συνοδευόμενα μερικές φορές από πρόχειρα σκίτσα. Στη δεξιά στήλη, ο δημιουργός εγγράφει τα κείμενα καθώς και τους διαλόγους των πρωταγωνιστών του. Για μία αποτελεσματική αφήγηση, καλό είναι να τηρούνται κάποιοι κανόνες. Όταν τα κόμικς δημοσιεύονταν σελίδα-σελίδα στα περιοδικά, πολλοί συγγραφείς είχαν υιοθετήσει τη να δίνει ρυθμό στην αφήγησή του. Μερικές φορές, η δημιουργία του σεναρίου των κόμικς παρομοιάζεται με το κινηματογραφικό σενάριο...]


ΑΠΟ ΤΑ DRAKKAR ΣΤΗΝ 9η ΤΕΧΝΗ
[...Πάλι στις μεγάλες οθόνες ο Αστερίξ και η παρέα του. Αλλο που δεν θέλαμε φυσικά και ευχόμαστε να επαναλαμβάνεται μια παραγωγή κάθε λίγα χρόνια γιατί έχουμε πάψει να αρκούμαστε μόνο στο κόμικς. Παρ’ όλο που σαν ανάγνωσμα έχει επιβιώσει πολλές δεκαετίες, βρίσκει το συμπλήρωμα του στον κινηματογράφο, άλλοτε με πραγματικούς ηθοποιούς και άλλοτε σαν κινούμενα σχέδια. Αυτή τη φορά το “Αστερίξ και Νορμανδοί” μεταφέρθηκε στις μεγάλες οθόνες , κάτι που ηδη ξέρετε αφού η ταινία ξεκίνησε να προβάλλεται από τις 14 Απριλίου. Λίγες μέρες πριν, στις 7 Απριλίου, είχε γίνει παρουσίαση της ταινίας και του άλμπουμ “Αστερίξ και Βίκινγκς” στο βιβλιοπωλείο ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, της οδού Πανεπιστημίου, όπου μίλησαν για την ταινία ,το άλμπουμ αλλά και γενικότερα για τα κόμικς και όχι ειδικά για τον Αστερίξ, σημαντικές προσωπικότητες του χώρου. Οι τρεις ομιλητές ήταν με τη σειρά που πήραν το λόγο οι : Γκουΐντο Τσιόφφι, δημοσιογράφος και μεταφραστής του Αστερίξ στα ελληνικά, Ζηνόβιος Παναγιωτίδης, διευθυντής της εταιρείας διανομής της ταινίας Rosebud και ο σκιτσογράφος Στάθης, πασίγνωστος για τη σκιτσογραφία του στον καθημερινό τύπο.

Γκουίντο Τσιόφφι, δημοσιογράφος, μεταφραστής
[...Εχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από τότε που ο Winsor McCay, "'έβγαλε" το 1910 το Little Nemo που θεωρείται το πρώτο καρτούν της ιστορίας και από τότε βέβαια , πέρασε πολύ νερό κάτω από τις γέφυρες του Μισσισιπή. Ημουν πιτσιρίκος όταν διάβασα το πρώτο μου κόμικς, ήταν οι "Θησαυροί του Σολομώντος", κλασσικό εικονογραφημένο που για να το αποκτήσω, παρά τη μητρική απαγόρευση χρειάστηκε να πληρώση με κάτι καπάκια "Μπιράλ" που ήταν εκείνη την εποχή ένα πολύ χρήσιμο νόμισμα.Και από τότε κόλλησα.
Βέβαια παρά τους φόβους της μητέρας μου ότι διαβάζοντας αυτά τα απαίσια πράγματα, τα κόμικς, δεν πρόκειται να ανοίξω στη ζωή μου βιβλίο, διάβασα και πολλά κόμικς και πολλά βιβλία στη ζωή μου. Τα κόμικς μου έκαναν και ένα καλό αργότερα όταν είχα αγοράσει μια κάσα μισοτιμής γεμάτη αμερικανικά κόμικς και με αυτή τη κάσα πέρασα προφορικά στο Lower των Αγγλικών.
Από τότε έχω κολλήσει στα κόμικς και τα αγαπώ πολύ όπως αγαπώ και το κινούμενο σχέδιο, ίσως από την παιδική ανάμνηση του Σινεάκ (σημ: παιδικός κινηματογράφος) όπου βλέπαμε τα καρτούν περιμένοντας να δούμε ταινία όπως το Τρίο Στούτζες, Χοντρό Λιγνό κλπ. Η σημερινή ταινία που είναι και η αφορμή που βρεθήκαμε εδώ πέρα είναι μια ταινία που γυρίστηκε με βάση ένα κόμικς των Uderzo και Goscinny , το "Αστερίξ και οι Νορμανδοί ". Οι Νορμανδοί και οι Βίκινγκς είναι ένα και το αυτό. Το κόμικς δημιουργήθηκε πριν από 40 χρόνια και τώρα 40 χρόνια αργότερα γυρίστηκε ταινία. Εχει επίσης αναφορές και στο "Αστερίξ και η Μεγάλη Τάφρος". Για την ταινία που η πρεμιέρα της είναι την Κυριακή, ο Uderzo εμπνεύστηκε το άλμπουμ "Aστερίξ και Βίκινγκς" το οποίο είχα την χαρά και την τιμή να μεταφράσω. ..]

Ζηνόβιος Παναγιωτίδης, διευθυντής της εταιρείας διανομής Rosebud
[...Καλησπέρα σας! Θα σας μιλήσω για το κινηματογραφικό κομμάτι του Αστερίξ με μια μικρή αναδρομή πριν πάμε στην τελευταία ταινία.Θυμάμαι στα πρώτα χρόνια της κινηματογραφικής μου καριέρας ότι μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση το πόσο οι ταινίες με θέμα τον Αστερίξ είχαν απήχηση στο κοινό. Τότε τα κινηματογραφικά δεδομένα ήταν τελείως διαφορετικά και δεν υπήρχαν πολλοί κινηματογράφοι, οι ταινίες έβγαιναν περιορισμένες κόπιες και έκαναν μακροχρόνια καριέρα.Μού είχε κάνει εντύπωση η σταθερότητα των ταινιών του Αστερίξ την περίοδο των γιορτών και του καλοκαιριού στους κινηματογράφους σε παραθεριστικά κέντρα κλπ. Οσες φορές κατά το παρελθόν, προσπάθησα να ξαναγοράσω τις ταινίες , ήταν αδύνατον γιατί αυτοί που τις είχαν πρωτοφέρει φρόντιζαν να ανανεώνουν ένα χρόνοπριν τα δικαιώματα γιατί πίστευαν ότι αυτή η επένδυση τους θα "πιάσει" τόπο.Οι ταινίες αυτές των κινουμένων σχεδίων πριν από το "Αστερίξ και οι Βίκινγκς" ήταν 8 με πρώτη το 1967 και τελευταία το 1994. “Αστερίξ και Γαλάτες" ήταν η πρώτη και "ο Αστερίξ στην Αμερική" η τελευταία.

Το 1997 όταν έμαθα ότι θα γυριστεί "ζωντανός" ο Αστερίξ από γάλλους παραγωγούς με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο ρόλο του Οβελίξ και τον Κριστιάν Κλαβιέ στον ρόλο του Αστερίξ έτρεξα να προλάβω και έκλεισα την ταινία η οποία σημείωσε τόση επιτυχία που αρκεί να σας πω ότι στα ιστορικά δεδομένα για πρώτη φορά μια ευρωπαική και όχι αμερικανική ή ελληνική ταινία ανέβηκε στο Νο 1. Λίγα χρόνια μετά γυρίστηκε το "Αστερίξ και Κλεοπάτρα" με μικρότερη επιτυχία. Κατά τη γνώμη μου η δεύτερη ταινία ήταν πολύ πιό μοντέρνα και πιό καλή από την πρώτη, αλλά θεωρήθηκε πολύ νεανική και ενώ στη Γαλλία έκανε ρεκόρ εισιτηρίων, σε όλες τις μη γαλλόφωνες χώρες γνώρισε μικρότερη επιτυχία από την πρώτη ταινία. Πάμε τώρα στο "Αστερίξ και οι Βίκινγκς". Βασίζεται στο "Αστερίξ και Νορμανδοί", είναι η μεγαλύτερη παραγωγή κινουμένων σχεδίων και όχι μόνο επένδυσαν σε αυτή καθαυτή τη παραγωγή αφού όπως θα δείτε η παραγωγή αυτή δεν έχει να κάνει με τις προηγούμενες 8 ταινίες που ήταν πολύ χαμηλότερου budget, αλλά επένδυσαν για πρώτη φορά και στην αμερικανική αγορά και έτσι η πρωτότυπη έκδοση της ταινίας είναι στα αγγλίκά.

Μου έκανε εντύπωση πέρυσι στο Λος Αντζελες όπου πραγματοποιείται το American Film Market , η εμποροπανήγυρις ας πούμε των κινηματογραφιστών όπου συμμετέχουν κινηματογραφιστές από όλο το κόσμο, ότι όλο το Λος Αντζελες είχε ντυθεί στα χρώματα του Αστερίξ. Τεράστια επένδυση για τα ευρωπαικά δεδομένα, γιατί συνήθως μονοπωλείται από ανεξάρτητες αμερικανικές παραγωγές. Εμείς προτιμήσαμε να φέρουμε εδώ την γαλλική version της ταινίας, χρησιμοποιώντας τη μητρική γλώσσα του Αστερίξ μεταγλωτισμένη στα ελληνικά, με τον Παύλο Χαϊκάλη να "κάνει" τον Οβελίξ, τον Αργύρη Παυλίδη να "κάνει" τον Αστερίξ, τον Αρη Σερβετάλη στο ρόλο του Χαβαλεδίξ, τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο σαν γκεστ σταρ στο ρόλο του Κακοφωνίξ και την Μπέττυ Μαγγίρα στο ρόλο της Αμπα. Η ταινία κάνει πρεμιέρα στη Γαλλία και αμέσως την επόμενη μέρα στην Ελλάδα...]

Στάθης, σκιτσογράφος
Εμείς συναντήσαμε τον Αστερίξ στη δεκαετία του 1970. Είχε εμφανιστεί τότε με τη μορφή περιοδικού και δεν ήτανε ο Αστερίξ που ξέρουμε σήμερα, ένα άλμπουμ με μια ολόκληρη περιπέτεια, αλλά ήταν ένα περιοδικό πολύ καλοτυπωμένο για την εποχή του, το οποίο περιείχε ένα μέρος από την περιπέτεια του Αστερίξ που θα συνεχιζότανε στο επόμενο και ταυτόχρονα περιείχε και άλλες περιπέτειες από τη γαλλική σχολή δηλαδή τα γαλλικά κόμικς. Το “μότο” του Αστερίξ ήταν "κλεμμένο" από τον Τεντέν, έλεγε ότι ήταν για νέους από 7 μέχρι 77 ετών, αλλά παρ' οτι κλεμμένο έλεγε μια αλήθεια, διότι πράγματι σήμερα που είμαι 50 χρονών άμα αγγίξω ένα τεύχος του Αστερίξ, τις καινούργιες του και πολύ ωραίες εκδόσεις όπως αυτές που βγάζει η Μαμούθ Comix αλλά και άλλες εκδοτικές απόπειρες πριν, νιώθω την ίδια συγκίνηση ακριβώς που είχα νιώσει και εκείνη την εποχή που το πρώτο αυτό τευχάκι είχε πέσει στα χέρια μου και το οποίο στη δεκαετία εκείνη του 1970 ήταν μια κανονική έκρηξη.

Βλέπαμε μπροστά μας ξαφνικά έναν ήρωα ο οποίος ήταν ανθρωπόμορφος χωρίς να βγαίνει από την σοβαρότητα των εικονογραφημένων. Είχε ανθρώπινη μορφή αλλά ταυτόχρονα και γελιογραφική. Ούτε ήταν υπερήρωας. Επινε το μαγικό ποτό, αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που τον χαρακτήριζε σαν υπερήρωα όπως ο Σούπερμαν ή ο Μπάτμαν ή οποιοσδήποτε άλλος. Ηταν ένας τύπος ο οποίος μόλις τέλειωνε το μαγικό ποτό, γινό-τανε εκείνο το ανθρωπάκι, το δαιμόνιο που σκάρωνε διάφορες ιστορίες. Για παιδιά που, ως εκείνη την εποχή η σχέση τους με τα κόμικς ήταν περισσότερο εδρασμένη στα Walt Disney όπου οι ήρωες ήταν βασισμένοι σε ζώα, που ήταν κακοτυπωμένα λόγω της κατάστασης στην οποία βρισκόταν η Ελλάδα αφού δεν υπήρχε η δυνατότητα εκτύπωσης με τον καλύτερο τρόπο, η προσπάθεια που γινότανε με τον Αστερίξ ήταν -θα το έλεγα εγώ- πολιτισμικό σοκ για το χώρο των κόμικς.

Είδαμε για πρώτη φορά χρώματα που συνέπιπταν με τα περιγράμματα, είδαμε για πρώτη φορά lettering, είδαμε για πρώτη φορά χρώματα που δεν ήτανε πλακάτα και ατάκτως ερριμένα, αλλά μπορούσαν να είναι ακόμα και ντεγκραντέ. Είδαμε χάρτινα ηλιοβασιλέματα. Εκείνη την εποχή, κυκλοφορούσε ταυτό-χρονα και ο Τεντέν υπό μορφή περιοδικού ,όπου γινότανε η ίδια προσπάθεια. Δεν ευδοκίμησαν αυτές οι προσπάθειες διότι ήτανε ακριβές εκδόσεις για τα δεδομένα εκείνης της εποχής, αφού το τάληρο που κόστιζαν ήταν ένα σημαντικό ποσό.Δεν τα υποστήριξαν οι πιτσιρικάδες και αυτές οι εκδόσεις χάθηκαν. Δέκα χρόνια μετά επανεμφανίστηκε ο Αστερίξ με τη μορφή που τον ξέρουμε σήμερα. Αναφέρουμε πράγματα που για σήμερα είναι αυτονόητα αλλά για μας τότε αυτό ήταν ένα είδος εξερεύνησης αυτό που ονομάζουμε η γαλλο-βελγική καθαρή γραμμή. Ενώ για σήμερα αυτό είναι δεδομένο για όσους ασχολούνται στο χώρο, τότε είχε μια γοητεία και μια μαγεία το γεγονός.

Το εξερευνούσαν και οι ίδιοι, το μάθαιναν και οι ίδιοι με ένα τρόπο "είμαστε οι φιλόλογοι της ίδιας μας της απόλαυσης" και νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που κράτησε τόσο πολύ αυτή η μαγεία που κινήθηκε σε αυτά τα κόμικς, τον Αστερίξ, τον Τεντέν και τον Λούκυ Λουκ. Η ουσία όμως και η ψυχή αυτής της μαγείας, αυτό που μίλησε κατ' ευθείαν στην ίδια μας την ψυχή ήτανε κάτι άλλο. Πιστεύαμε σε αυτό που θα λέγαμε η συνταγή αυτών των κόμικς, η συνταγή του Αστερίξ. Ηταν οι χαρακτήρες. Ηταν μια παρέα άνθρωποι που αντιμετώπιζαν τα πράγματα με χιούμορ. Περιέγραφαν ένα αίσθημα ελευθερίας χωρίς άγχος και ψυχανάλυση, χωρίς καταναγκασμό και προσπάθεια αυτό να ειπωθεί σωστά. Ο Αστερίξ είχε την ικανότητα να μην είναι πολιτικώς ορθός και αυτό να μην προσβάλλει. Είχε την ικανότητα να είναι αυτό που ήθελε να πει χωρίς να φτάνει στο σημείο που είμαστε σήμερα που παίρνουμε το τσιγάρο από το στόμα του Λούκυ Λουκ και του βάζουμε ένα χορταράκι για να είναι αποδεκτός. Ελεγε τους μαύρους μαύρους, τους γότθους γότθους τους νορμανδούς νορμανδούς, έκανε πλάκα με όλα και αυτό γινόταν με τον πιό φυσικό τρόπο στον κόσμο χωρίς να προσβάλλει τίποτα διότι περιστρεφόταν γύρω από μια βασική ιδέα, το ιδανικό της ελευθερίας. Νομίζω ότι αυτό ήταν εκείνο που μας μάγεψε όλους τότε και νομίζω ότι αυτό είναι και εκείνο που χαρακτηρίζει τον Αστερίξ σαν κάτι που είναι κοντά στα κλασσικά γράμματα και σαν κάτι που δεν χωρίζει τις γενιές αλλά αντίθετα τις ενώνει.

Δηλαδή εγώ σήμερα εδώ θα ένιωθα λιγάκι σαν δεινόσαυρος αν ερχόμουν να σας μιλήσω για το "Γέλιο και χαρά" της δεκαετίας του '60 ή τα κλασσικά εικονογραφημένα για μια εποχή που τότε ήμουνα δεκαπέντε χρονών και έτσι σήμερα θα έκανα μια επίδειξη νοσταλγίας. Σήμερα που είμαι 51 χρονών και μιλώ για τον Αστερίξ μιλώ με την ίδια συγκίνηση που ένιωθε ο πιτσιρικάς, ο κοντά στην Ολυμπία γεννημένος, που κρατώντας στα χέρια του ένα κόμικς που η πρώτη περιπέτεια ήταν "ο Αστερίξ Ολυμπιονίκης" βλέπει την Ολυμπία σχεδιασμένη σε αυτό το κόμικς και την αναγνωρίζει με έναν άλλο κώδικα που τον διευκολύνει και αυτόν τον ίδιο να καταλαβαίνει τον τόπο του. Αυτή η μαγεία λοιπόν του Αστερίξ, που πέρασε μέσα από όλους τους πολιτισμούς, που πέρασε μέσα από όλους τους ορισμούς του χρόνου πάνω στον ευρωπαικό πολιτισμό έγινε εξ ολοκλήρου δυνατός λόγω της απλότητας με την οποία το κατάφερε, με το να διατυπώνει την ίδια του την ανθρωπιά.

Το γαλατικό χωριό είναι η γειτονιά του καθενός. Η αντίσταση σε ότι μπορεί να διαταράξει αυτή την ανζήτηση της αρμονίας που συμβαίνει μέσα σ' αυτό το χωριό είναι αυτονόητη. Το ότι οι ρωμαίοι εντέλει θα υποκύψουν σ' αυτή την αρμονία είναι δεδομένο.Το ότι κήνσορας αυτής της αρμονίας μπορεί να είναι ο Κακοφωνίξ είναι μια υπογράμμιση ότι το αυτονόητο δεν χρειάζεται πολιτικό καταναγκασμό. Και νομίζω ότι αυτή η τεράστια πινελιά από τα γαλλικά γράμματα για όλη την υπόλοιπη κουλτούρα μας είναι ακριβώς αυτό. Οτι τα πράγματα μπορούν να γίνονται πιστευτά, κατανοητά και αποδεκτά αν μέσα στην ψυχή τους κρύβουν μια αθωότητα. Αυτή είναι η αθωότητα του Αστερίξ. Το ότι το κόμικς μπορεί να αναλυθεί απο πλευράς φιλολογικής,ιστορικής , κοινωνιολογικής είναι δεδομένο. Οπως και η ιστορικότητα του, οι αναλογίες του στη σύγχρονη εποχή και βεβαιότατα η σάτιρα που το διατρέχει.

Ομως εκείνο το οποίο εγώ έρχομαι να επιμείνω είναι εκείνο το οποίο σας περιέγραψα πριν: ότι τελικά μέσα από όλο αυτό το πράγμα, μέσα από όλη αυτή τη δραστηριότητα αν μπορούσαμε να καταλήξουμε σε κάτι το οποίο θα το προσδιόριζε θα ήταν αυτό το αίσθημα που νιώθουμε πάντα στο τέλος των περιπετειών όταν όλοι σμίγουνε και κάνουν ένα ωραίο γλέντι και όλα έχουν βρει την αρμονία τους...]


ΧΡΩΜΑ, ΑΙΣΘΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
Ο φημισμένος Ανρί Τουλούζ Λωτρέκ χρειάστηκε να δώσει μάχες σε όλη του τη ζωή για να κατακτήσει ότι αγάπησε με υπερβολή τις πιό πολλές φορές.Ηταν ευνοημένος από τη φύση σαν καλλιτέχνης και παρά το “μπόι” του ήταν πραγματικός γίγαντας.από ψυχική και πνευματική άποψη ζώντας έντονα ότι τον γοήτευε.Πολέμησε επίσης ενάντια στην οικογένεια, την κοινωνία ή τον εαυτό του για να γίνει ο ζωγράφος που όλοι γνωρίζουμε.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει η Μιμή, που ανήκει σε ένα διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο, μια άλλη κουλτούρα. Και η μοίρα θέλει τον διάσημο ζωγράφο, όταν συναντά την πανέμορφη Μιμί, τίποτα να μην φαίνεται απλό ανάμεσα τους αφού και οι δύο προέρχονται από κοινωνικά στρώματα που συνήθως δεν τέμνονται . Η μοίρα της Μιμί, τραγική και αντάξια μιας μεγαλειώδους αισθηματικής καταιγίδας, εμψυχωμένης απο τα για δεύτερη φορά εξαιρετικά ζωγραφικά καρέ του συγγραφέα που αναβιώνουν την ζωγραφική του 19ου αι. κάνοντας ακόμα πιό συναρπαστικό το διάβασμα της ιστορίας.
Στον δεύτερο τόμο της σειράς “Το Διαφθορείο των Μουσών - Μιμή και Ανρί”, που θα ετοιμάζεται και θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα, ξαναβρίσκουμε τα στοιχεία που όπως ακριβώς και στο προηγούμενο τεύχος του κάνουν το κόμικς να ξεχωρίζει: εξαιρετικά χρώματα από έναν γνήσιο ζωγράφο,πληθωρικοί χαρακτήρες, πνευματώδες χιούμορ και παντού λεπτομέρειες που τραβούν την προσοχή.

Ο Smudja, δημιουργός του κόμικς χρησιμοποιεί την ζωγραφική στο έπακρο, ίσως και παραπάνω από όσο χρειάζεται ένα κόμικς για να καταλήξει σε μια μεστή εικονογράφηση. Αλλά υπάρχει κανόνας στο πόσο θα χρησιμοποιήσει κανείς το χρώμα ή την γραμμή; Μάλλον όχι.Ιστορικότητα σε όλη της την αιχμή με ελεύθερη απόδοση βέβαια. Παρ’ όλο που υπάρχει η αίσθηση ότι η ιστορία είναι λίγο “πως θα ήταν τα πράγματα αν;” εν τούτοις είναι πολύ κοντά στα όσα συνέβαιναν εκείνη την εποχή. Η Μιμή, πολύ όμορφη και ρεαλιστική στην απόδοση της σε σχέση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες πού είναι πιο χαλαρά σχεδιασμένοι και η ιστορία κυλά από τη γνωριμία στο αίσθημα και από εκεί στην οδυνηρή κατάληξη όπως κάθε καλή αισθηματική ιστορία. Για τους λάτρεις των χρωμάτων και του αισθήματος.


ΣΥΝΩΜΟΤΙΚΗ ΟΣΜΗ
Είμαστε στα 1933 όταν ο Ντικ Χέρισον συναντά τον φίλο του δόκτωρα Νουλπάρ στο Γαλάζιο Τρένο στο σταθμό Γκαρ Ντε Λυόν, στο Παρίσι, ο οποίος του εμπιστεύεται το κλειδί του σπιτιού του στην Αρλ για να πεθάνει κάποιες στιγμές αργότερα, ταυτόχρονα με την εμφάνιση μιας ανεξήγητης οσμής χαλασμένου ψαριού. Αξίζει εδώ να σημειωθεί, η πιστή αναπαράσταση του σταθμού Γκαρ ντε Λυόν, στο πλαίσιο του κόμικς βέβαια, κάτι που ισχύει για όλες τις τοποθεσίες που εικονογραφεί ο δημιουργός. Ο Ντικ Χέρισον μπαίνοντας στο σπίτι αυτό ανοίγει την πόρτα σε μια ακόμα αινιγματική υπόθεση.

Στην ιστορία “Συνωμοσία στην Ψαραγορά”, η οποία είχε δημοσιευτεί παλαιότερα στην σειρά ΚΟΜΙΚΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, και ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει σαν ολοκληρωμένο τεύχος αυτή τη φορά , ο Ντικ Χέρισον έρχεται αντιμέτωπος με το μυστικό του Θεότιμου Νουλπάρ πλοηγού στο πλοίο Ρόζενκρόιτς, πριν από μισό αιώνα (απο το 1933).Το μυστικό αυτό είναι το ημερολόγιο του Νουλπάρ που περιγράφει το δρομολόγιο του πλοίου το οποίο μεταφέρει ένα καταραμένο φορτίο, έναν τεράστιο μεταλλικό αχινό που σύμφωνα με την αρχαία σουμεριανή παράδοση, ήταν η σαρκοφάγος του Σουμπ-Ουρ-Κουρ αιμοδιψή θεού που δυνάστευε την Σουμερία. Ο Ντικ Χέρισον οδηγείται από τον ένα λαβύρινθο στον άλλο και μια σειρά φόνων φαίνεται να εξυπηρετούν τα συμφέροντα κάποιων που δεν θέλουν να μείνει η σαρκοφάγος άλλο κάτω από τα νερά της θάλασσας.

Η ιστορία είναι αριστοτεχνικά δομημένη απο τον Savard που ξέρει να συνδυάζει το “ατμοσφαιρικό” μυστήριο με τον επιστημονικό γρίφο, σε χώρους που βρίσκονται στην γαλλική επαρχία Provence, πιστώτατα σχεδιασμένοι, όπως ήδη αναφέραμε. Ενα επιστημονικοφανές σενάριο για τον βιβλικό κατακλυσμό δίνει τροφή για σκέψη και παρότι τολμηρό είναι ελκυστικό ταυτόχρονα. Ο Ντικ Χέρισον δεν έχει να κάνει με μια υπόθεση που φαίνεται εύκολη στο χειρισμό της αλλά επειδή η τακτική του είναι βήμα-βήμα και εκτίμηση όλων των στοιχείων, καταφέρνει να βρει την άκρη στη λύση του. Μια αστυνομική ιστορία για τους εκλεκτούς και αφοσιωμένους του είδους.


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX