Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
William Vance, ο πρώτος αναγνώστης του Van Hamme
Enki Bilal, Ραντεβού στο Παρίσι
Η γαλατική επιστροφή !
Δύσκολοι καιροί για κριτική
Πεθαίνοντας στον Παράδεισο

         

" ΕΠΑΝΟΔΟΣ ΜΕ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ "

Tο να επιστρέψεις από κει που ξεκίνησες είναι συνήθως δεδομένο αφού τα περισσότερα ταξίδια που κάνουμε είναι μετ’ επιστροφής. Στην εκτός κόμικς ζωή μας, επιστρέφουμε ικανοποιημένοι απο τις διακοπές και είναι σημαντικό να έχουμε καλές αναμνήσεις.Στα κόμικς, συμβαίνει κάτι αντίστοιχο. Ο ήρωας επιστρέφει απο ΄κει που ξεκίνησε κάτι που απεικονίζεται στα τελευταία 4-5 τελευταία καρέ. Το να επιστρέψει ικανοποιημένος ο ήρωας είναι βασικό στην εξέλιξη της ιστορίας, άλλωστε η επιτυχία της αποστολής είναι κάτι που “απαιτείται” απο τον αναγνώστη, αλλιώς προς τι τόση περιπέτεια ;


Μια διαφορετική επιστροφή είναι το νέο Αστερίξ, Νο 32
“Ο Αστερίξ και η επιστροφή των Γαλατών” που αναμενόταν εδώ και πολύ καιρό. Το ότι κυκλοφορεί μετά από το Νο 33 ήταν κάτι για το οποίο είχαμε ενημερώσει τους αναγνώστες μας. Περιέχει 14 αυτοτελείς ιστορίες, άλλες δημιουργημένες από τους Goscinny-Uderzo και κάποιες μόνο από τον Uderzo. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν κάποιες σελίδες του τεύχους, όπου ο Uderzo, “μιμείται” το στυλ κάποιων κόμικς ξεκινώντας από σχόλια που άκουσε κατά καιρούς για τον Αστερίξ. Είναι αξιοπρόσεκτο, το πόσα στυλ θα μπορούσε να ακολουθήσει αρκεί να το ήθελε και δίκαια θεωρείται από τους καλύτερους σχεδιαστές κόμικς παγκοσμίως.

Επιστροφή έχουμε και από τον Enki Bilal με την καινούργια ιστορία του ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ που συνεχίζει τις προηγούμενες δυο , Ο ΥΠΝΟΣ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ και 32 ΔΕΚΕΜΒΡΗ. Αν νομίζετε ότι ο Bilal “άλλαξε” με τον καιρό θα απογοητευτείτε. Συνεχίζει το ίδιο δηκτικός και απόλυτος να μας στριμώχνει στο λαβύρινθο του πλανήτη του και να υπονοεί ότι πάντοτε υπάρχει ελπίδα.

Καινούργια και μάλλον απρόσμενη ιστορία από τον γνωστό σε μας από τη σειρά ΒΑΛΕΡΙΑΝ, Pierre Christin στο σενάριο, και τον Alain Mounier στο σχέδιο, με τίτλο ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. Η ιστορία κάποιων νέων που θα μπορούσαν να αναζητήσουν καλύτερο τρόπο για να διασκεδάσουν αλλά η τροπή των γεγονότων δεν ήταν αυτή που περίμεναν. Μια σειρά που αποτελεί και κριτικό μάτι καταστάσεων που είναι μπροστά μας, αλλά συχνά τις παραβλέπουμε.

Καλό Φθινόπωρο ! Η.Χ


WILLIAM VANCE :Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
ΤΟΥ VAN HAMME

O William Vance είναι ένας σεναριογράφος, γνωστός σε μας μέσα από τα κόμικς με τις ιστορίες του ΜΠΡΟΥΣ ΧΩΚΕΡ. Συνεργάζεται στενά με τον Van Hamme δημιουργό του Θοργκάλ, μια συνεργασία την οποία εκτιμά και συνεχίζει επί σειρά ετών. Στο χώρο των κόμικς ο William Vance δεν είναι γνωστός για την ομιλητικότητα του. Αυτός ο μεγάλος “ντροπαλός” δίνει στο ευρύτατο ταλέντο του τη μάσκα του κλεισίματος στον εαυτό του. Ετσι για να αποδείξει του λόγου το αληθές εγκατέλειψε την γενέτειρα του το Βέλγιο για να εγκατασταθεί στην Ισπανία. Κάτι που είναι σύνηθες για τους φλαμανδούς καλλιτέχνες : ο Jo-El Azara διάλεξε την Provence, ο Griffo τις Βαλεαρίδες και ας μας συχγωρεθεί λίγο, οι ζωγράφοι της ένδοξης εποχής προτιμούσαν να μεθούν στα φώτα του νότου , αντίποδες στους βλοσυρούς ουρανούς του βορρά.

Πως είναι η συνεργασία με τον Van Hamme, τον μεγάλο ταξιδιώτη που ξαναγυρνά στο τόπο του, το καλό του Βέλγιο; “Η καλύτερη του κόσμου. Είναι ένας μεγάλος επαγγελματίας και είναι ευχαρίστηση να δουλεύεις μαζί του ( o Van Hamme το ίδιο λέει και για τον Vance ). Eίχα την τύχη να σχεδιάσω για τα σενάρια ταλαντούχων ατόμων σαν τον Greg ή του Duchateau. Είναι απαραίτητο να υπάρχει μια όσμωση (συνάφεια), πρέπει να μπορούμε να εκφράσουμε αυτό που έχουμε μέσα μας, να μην έχουμε το αίσθημα ότι η σειρά χωλαίνει από ένβα σημείο και πέρα. Με τον Jean Van Hamme δεν έχω καθόλου αυτό το συναίσθημα! Εχουμε ένα πραγματικό διάλογο πάνω σε όλα τα επίπεδα δημιουργίας.Τα σενάρια του είναι πολύ δουλεμένα - θα έπρεπε να δημοσιευτούν με την μορφή βιβλίων. Παρατηρούμε ότι οι εικόνες ταιριάζουν φυσικά με το διάβασμα. Το κυριώτερο είναι πως όταν έχω κάποια αμφιβολία, φαίνεται έτοιμος για συζήτηση και για επανεξέταση αυτού που σκέφθηκε. Ο Van Hamme λέει πως αρέσκεται στο να εκπλήσσεται. Εξακολουθεί να με αιφνιδιάζει με κάθε νέο του σενάριο. Είμαι ο πρώτος αναγνώστης των ιστοριών του και ο πρώτος που έχει αγωνία για την τύχη των ηρώων. Αυτό είναι το καλύτερο για να κάτσω στο σχεδιαστήριο μου και να δουλέψω”.


ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
Αφθαρτος ο Enki Bilal συνεχίζει την δραματική του αφήγηση
[...Mε μια εκρηκτική συνέχεια ,ο Enki Bilal συνεχίζει με ένα ακόμα επεισόδιο, το ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ να μας τραβά το ενδιαφέρον μέσα στις μοναδικά δικές του σελίδες. Η ιστορία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις μας και αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας μαζί με τις ιστορίες Ο ΥΠΝΟΣ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ και 32 ΔΕΚΕΜΒΡΗ που ήδη γνωρίζετε. Για να παρακολουθήσει κάποιος την ιστορία που περιγράφεται πρέπει να ξαναδιαβάσει τα "προηγούμενα" γιατί και εδώ η αφήγηση έχει τα χαρακτηρηστικά του ύφους Bilal : πυκνό σενάριο που επιβαρύνεται από ατέλειωτα ερωτηματικά και αναφορές με αλλεπάλληλες διαδρομές μπρος - πίσω μεταξύ των πρωταγωνιστών, βαρύ καταθλιπτικό κλίμα σε κάθε καρέ που γίνεται εντονώτερο από την ασταμάτητη διαπλοκή των χαρακτήρων σε πολλά επίπεδα.
Πολυεπίπεδη είναι και η ανάγνωση επιτρέποντας πολλαπλές ερμηνείες με τους χαρακτήρες να οδεύουν σε ένα τέλος το οποίο αποτελεί την μαρτυρική σφραγίδα του ξεκινήματος τους. Κάποιοι θα βρουν τη λύση ενώ για κάποιους άλλους το αδιέξοδο θα τους κλέισει το δρόμο για πάντα. Εδώ ο Bilal το ίδιο ασκητικός και ακραίος όπως τον έχουμε γνωρίσει και στις προηγούμενες ιστορίες δεν "την χαρίζει" σε κανέναν ήρωα του. Ολοι θα βυθιστούν βαθιά μέσα σε κάθε δυνατή ανθρώπινη τρέλα και σε οποιονδήποτε φόβο έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος για τον εαυτό του, υπαρκτό ή μη. Πολλοί πρωταγωνιστές δεν θα επιβιώσουν ενώ άλλοι θα τραυματιστούν βαθιά σε κάθε επίπεδο της ύπαρξης τους. Τα υποκείμενα καταλήγουν να είναι απλά αυτόματα της πορείας τους με όψη θλιβερή, ανέλπιδη σε βαθμό που να μην γνωρίζουν πιά αν είναι ζωντανά ή κλώνοι του είναι τους.

Αν η ιστορία Ο ΥΠΝΟΣ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ μπορεί να ειδωθεί σαν μια πορεία προς την καταστροφή και το
32 ΔΕΚΕΜΒΡΗ σαν μια ακόμα φάση ολέθρου, στο ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ο Bilal αφήνει μια μικρή ελπίδα διαφυγής. Εχοντας απομακρυνθεί μεταξύ τους στα προηγούμενα επεισόδια οι τρεις βασικοί ήρωες Νάικ , Λέιλα και Αμίρ, ξαναβρίσκονται με μια νέα πρωταγωνίστρια την Σάσα, που Bilal την παρουσιάζει σε ένα πιό ευαίσθητο πλαίσιο αφού όλα σχετικά με τη βία και την παράνοια του σκοταδισμού έχουν ήδη ειπωθεί.Η ουσία είναι τα άτομα και μετά από αυτά έρχεται η πλοκή. Ο Αμίρ και η Σάσα παντρεύονται κάτω από πιεστικές συνθήκες, κάποιοι εμφανίζονται γελώντας, αλλά και κάποιες σελίδες προσπαθούν (μάταια;) να χαλαρώσουν το σφίξιμο της καταθλιπτικής ατμόσφαιρας που σε τυλίγει από παντού.Ο Γουόρχοουλ που έχει γίνει τώρα Χόλεροουγ πάντα με την ίδια καταστροφική μανία. Ενας χαλαρός συνειρμός δεν μπορεί να εμποδιστεί από το να μας συνδέσει με τον Εμίρ Κουστουρίτσα μέσω της ευχέρειας που έχει στο να αντιπροσωπεύει την καταστροφή όπως αυτή που σάρωσε την Γιουγκοσλαβία. Αυτό που αναφαίνεται, που θέλει να βγει μέσα από τα ερείπια και την καταστροφή είναι το ότι η ζωή πρέπει να επανακτήσει την υπόσταση της, να ξαναβρεί τα δικαιώματα που της ανήκουν.

Ο Bilal φαίνεται να αφήνει ίχνη εδώ και ΄κει για να τα βρει ο αναγνώστης, ίχνη που έχουν τα σημάδια ή τις αναφορές που άφησε η καταστροφή στη χώρα του, αλλά και κάθε καταστροφής που πηγάζει από τον ανθρώπινο παράγοντα.Στη Γαλλία κυκλοφορούν ήδη 250.000 περίπου αντίτυπα, αριθμός σημαντικός για ένα τόσο ιδιαίτερο άλμπουμ και έχουν χρησιμοποιηθεί ήδη όλα τα μέσα διαφήμισης και ενημέρωσης του κοινού
(Fnac, Virgin, Le Furet du Nord, Cultura, Le Point κλπ).

Σε μια άνευ όρων αλληγορία,εμφανίζεται ο Γουόρχοουλ (Warhole= τρύπα πολέμου) με νέα μορφή,έχοντας προηγουμένως ολότελα διαλυθεί από τη σταδιακή του μεταστοιχείωση και διασταύρωση με άλλες μορφές ζωής. Η νέα του μορφή έχει βαφτιστεί με νέο όνομα το Χούλοροουγ το οποίο αποτελεί αναγραμματισμό του αρχικού.Το ίδιο σαδιστικός και αδίστακτος θα φροντίσει να σκορπά τον πανικό και τον τρόμο κάτι που ο ίδιος μπορεί να το θεωρεί δημιουργικό χάπενινγκ, ενώ παράλληλα μέσα από σπασμωδικές και αμεθόδευτες αλλά παθιασμένες προσπάθεις θα προσπαθήσουν, όσοι αντιδρούν, να ανακτήσουν το νόημα στη ζωή τους καθώς και όσα τους συνδέουν με αυτήν. Μέσα στη γενική παράνοια, ένα αεροπλανοφόρο-γήπεδο προσπαθεί να διασκεδάσει (;) ομάδες και κοινό ενώ ο επιχειρηματίας Μπράνκο, που είναι ο ιδιοκτήτης του δείχνει να μην ανήκει πουθενά. Δύο πράκτορες θα αναλάβουν να βρουν το χαμένο μίτο ανάμεσα στα όνειρα που στοιχειώνουν τη Λέιλα και ένας αναδημιουργημένος Νάικ χωρίς μνήμη και με αλλόκοτη συμπεριφορά θα εμφανιστεί κάπου στο Βελιγράδι προσπαθώντας να καταλάβει την ίδια του συμπεριφορά, αλλά και το παράσιτο που φαίνεται κολλημένο στο στήθος του. Ο Χούλοροουγ φαίνεται να παρακολουθεί στενά και να αποτελεί το αίνιγμα που οφείλουν διαρκώς να λύνουν όσοι υπόκεινται της ανυπόφορης επιβολής του. Το ίδιο άγχος φαίνεται να περικυκλώνει από παντού τους νεόνυμφους αφου ο γάμος τους είναι μια σύμβαση. Ο Νάικ σιγά-σιγά θα ανακαλύψει την διπλή του ταυτότητα,αυτός και το παράσιτο που τον ακολουθεί κολλημένο στο στήθος του το οποίο δέχτηκε να ανεχθεί χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες και να αποτελεί έτσι μια ολότελα αντιφατική τριάδα: Νάικ-Χούλοροουγ-παράσιτο. Οι εφιάλτες όμως της Λέιλα δείχνουν να εντείνονται ασταμάτητα και οι πράκτορες βλέπουν μέσα από αυτούς τα ίχνη που οδηγούν στον Νάικ. Στο δρόμο για τον Αρη, στο τελευταίο ραντεβού στο Παρίσι με τον παλιό της φίλο Βαντίμ σιγουρεύεται για την πορεία της. Την ίδια σίγουρη κατεύθυνση φαίνεται να έχει πάρει και ο Νάικ. Κάποτε θα ξαναβρεί τα μόρια που οδηγούν στην Λέιλα...]


Η ΓΑΛΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ !
Δεκατέσσερις ιστορίες του Αστερίξ και Οβελίξ στο τεύχος που έλειπε και όλοι περιμέναμε !

[...Δικαιολογημένα όλοι οι αναγνώστες παρατηρούσαν ότι στη σειρά κάτι έλειπε : 30,31,..33. Οι αριθμοί των τευχών παρουσίαζαν ένα κενό με το τεύχος που έλειπε και είναι δικαιολογημένη η απορία, αφού το τελευταίο τεύχος που εκδόσαμε είναι το Νο 33. Αν και είχαμε εξηγήσει ότι η σειρά δεν θα τηρηθεί και το Νο 32 θα βγει μετά το Νο 33, το πληγωμένο αίσθημα του αναγνώστη ζητούσε δικαίωση. Οι πιο κοσμογυρισμένοι “αστεριξόβιοι” είχαν μάθει ότι το Νο 32 είχε κυκλοφορήσει απο την εκδότρια εταιρεία Editions Albert Rene στις 29 Αυγούστου 2003, στη Γαλλία και περιελάμβανε δεκατέσσερις αυτοτελείς ιστορίες των Goscinny και Uderzo. Oι έντεκα από αυτές ήταν σε σενάριο του Goscinny. Eνα τεύχος 56 σελίδων με ιστορίες από το 1962 μέχρι τις μέρες μας (συγκεκριμένα μέχρι το 2003) οι οποίες δεν είχαν την ευκαιρία να παρουσιαστούν σε κάποιο προηγούμενο τεύχος και οι οποίες έχουν νεώτερο μελάνι και επιχρωματισμό. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες με τον τίτλο “ ο Αστερίξ και η επιστροφή των Γαλατών” και ένα παρόμοιο άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει στη Γαλλία το 1993 αλλά για διαφημιστικούς σκοπούς μαζί με κασσέτες και αφίσσα.

Σε κάθε ιστορία, υπάρχει μια σελίδα “καντριγιέ” όπου ο Goscinny σημειώνει είτε για την πλοκή, είτε για το γενικό πλαίσιο της ιστορίας. Από τη στιγμή που ο σεναριογράφος του Αστερίξ τέλειωνε με το σενάριο, αναλάμβανε ο Uderzo να φέρει εις πέρας τα μαρτύρια των Ρωμαίων και του Κακοφωνίξ που όλοι καλά γνωρίζουμε... Στο εισαγωγικό σημείωμα του τεύχους η εκδότρια εταιρεία Albert Rene εκφράζει το “χρέος” να διαφωτίσει τον αναγνώστη :

[..Αφού τη ζήτησαν επίμονα ένοπλες ορδές αναγνωστών, αφού την απαίτησαν λεγεώνες άγριων συλλεκτών, αφού την πρόσμειναν, μπροστά στα μαγαζιά τους, εξαγριωμένοι οι βιβλιοπώλες και περιπτερούχοι, η Επίσημη Εκδοχή του «Ο Αστερίξ και η Επιστροφή των Γαλατών » βρίσκεται στα χέρια σας.
Από τη δεκαετία του εξήντα, ο Rene Goscinny και ο Albert Uderzo έφτιαχναν αριστουργηματικές αυτοτελείς ιστορίες, όταν τους άφηνε χρόνο η δημιουργία των μεγάλων περιπετειών του Αστερίξ... Δηλαδή, σπάνια. Το «Pilote », το κάποτε εβδομαδιαίο κι αργότερα μηνιαίο γαλλικό περιοδικό με το οποίο ανατράφηκε μια ολόκληρη γενιά, υπήρξε ο προνομιούχος- όχι όμως και ο αποκλειστικός - παραλήπτης των ιστοριών αυτών: κάποιες δημοσιεύτηκαν επίσης σ’ ένα εβδομαδιαίο γυναικείο περιοδικό, σε αμερικανικές εφημερίδες, καθώς και στο πλαίσιο της καμπάνιας υποψηφιότητας του Παρισιού για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Είχε γίνει, επομένως, απαραίτητο να συγκεντρωθούν όλα αυτά τα έργα σε ένα τεύχος εκτός σειράς της συλλογής «Αστερίξ».

Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι ήταν πια θέμα ζωτικής σημασίας, αφού οι απειλές που επικρέμονταν πάνω από τα κεφάλια μας, στις Εκδόσεις Albert Rene, είχαν πάρει συγκεκριμένη μορφή: θα μας
ανάγκαζαν να φάμε ψητό αγριογούρουνο για πρωινό. Έτσι, υποκύψαμε στον απεχθή εκβιασμό που έστησαν διάφορα σκοτεινά κέντρα τα οποία οφείλουμε, κάποτε, να αποκαλύψουμε. Για την ώρα, ύστερα από μια εργασία συλλογής και αποκατάστασης των χρωμάτων αυτών των κρυμμένων θησαυρών, ήρθε η ώρα να απολαύσετε την ανάγνωσή τους. Κάποιες από τις σελίδες που θα διαβάσετε, φέρουν την υπογραφή του διασημότερου δίδυμου δημιουργών κόμικς στον κόσμο: των Rene Goscinny και Albert Uderzo...].



ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
Σε παλαιότερες εποχές για να προστατευτεί ο άνθρωπος αναζητούσε την ασφάλεια στα σπήλαια ή στις κατασκευές που ο ίδιος έφτιαχνε. Στις αρχαίες πόλεις, τείχη εξασφάλιζαν από τους απ’ έξω εισβολείς και αργότερα η λογική του τείχους απέκτησε τη δική της αρχιτεκτονική ακόμα και με πολιτική έννοια. Ολοι γνωρίζουμε το χαρακτηριστικό τείχος γύρω από τα μεσαιωνικά κάστρα που έγινε σήμα κατατεθέν της προστασίας κατά κάποιον τρόπο, έτσι ώστε να λέμε για κάτι ή για κάποιον ότι αυτός αποτελεί “απόρθητο κάστρο” όταν είναι ανίκητος. Σήμερα η λογική των κλειστών κόσμων έχει την έννοια της προστασίας ,αλλά και της αγνότητας που πρέπει να διατηρηθεί, μέσα στον κλειστό χώρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα μοναστήρια, αλλά και κάθε είδους “gated city”. Tο θέμα είναι κατά πόσον μπορείς να αποφύγεις τον έξω κόσμο και πόσο προστατευμένος είσαι μέσα από τα τείχη, από τις δικές σου ατέλειες και τα δικά σου προσωπικά προβλήματα. Ετσι παραμένει αμφίβολο αν αποκλεισμένος έτσι, δέχεσαι την επίδραση του έξω κόσμου, δίχως την οποία αναγκαστικά θα οδηγηθείς σε μαρασμό και θάνατο αφού η αυτιστική αυτή συμπεριφορά αναστέλλει την πρόοδο.

Με αυτή τη λογική ο πολύ γνωστός σεναριογράφος Pierre Christin, δημιούργησε την ιστορία ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις μας σε σχέδιο από τον Alain Mounier. Πρόκειται για την ιστορία μιας κλειστής κοινότητας-πόλης που το όνομα της Heavens’s Estate παραπέμπει στον παράδεισο. Οι κάτοικοι περήφανοι για τα προτερήματα του κλειστού και αδιάβλητου “χώρου” όπου ζουν, φαίνεται να αγνοούν από που έχουν έρθει και κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν θα μπορούσαν να ζουν πλέον (!) στον έξω κόσμο. Οι οικογένειες φυσικά είναι πάμπλουτες και αν αυτό από μόνο του δεν ίσως πάντοτε πρόβλημα, εκεί μέσα φαίνεται ότι είναι και μάλιστα μεγάλο. Τα παιδιά αυτών των οικογενειών είναι στην πλειοψηφία τους ανεύθυνα . Κάποιες οικογένειες μεταναστών χωρίς άδεια παραμονής, φροντίζουν για τις κατασκευές και διάφορες “κατώτερες” εργασίες.!Την κλειστή πόλη προστατεύει ένα τείχος και η ιδιωτική αστυνομία μέσα από αυτό, με κάμερες κλπ.

Ολα αυτά δεν θα εμποδίσουν την βία να εκδηλωθεί μέσα στον “παράδεισο” και αν και κανείς δεν θα είχε την πρόθεση για κάποια τραγωδία, εν τούτοις όμως αυτή δεν θα αργήσει να φανεί οδηγώντας σε θανάσιμο πλήγμα τον “παράδεισο”.Και δεν είναι ίσως το ότι κάποιοι ανώριμοι έφηβοι παρήγγειλαν ένα όπλο και μια στολή από το ίντερνετ για να παίξουν ένα παιχνίδι που το θεωρούν αθώο. Ούτε το ότι κάποιοι από την παρέα δέχονται αδιαμαρτύρητα να πάρουν μέρος σε αυτό. Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν θέλει να πάρει την ευθύνη όταν τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο και ενοχοποιεί τάξεις ανθρώπων, σαφέστατα αθώων χωρίς κανέναν ενδοιασμό.Το κόμικς μπορεί να καταταγεί στα πολιτικά θρίλερ αν και μπορεί να διαβαστεί με παραπάνω από έναν τρόπους. Η πλοκή θυμίζει κινηματογραφικό έργο και η αναπαράσταση καταστάσεων βγαλμένων από την πραγματικότητα ενισχύει την αφήγηση. Αν σας φανεί δραματικό σαν υπόθεση, το ερέθισμα γι’ αυτήν πάρθηκε εν τούτοις από πραγματικά δεδομένα, όπως εξηγεί ο Christin.

Ο Pierre Christin έδωσε μια συνέντευξη σχετικά με το τεύχος, στο site της Dargaud το 2005:

“Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου σε έναν αμερικανό φίλο μου, συγγραφέα στο Monterey, στη δυτική ακτή, ανακάλυψα την πρώτη μου ‘gated city’. Οχι μακριά από τα εδάφη του Clint Eastwood ,υπήρχε μια γιγάντια, πολυτελής κλειστή περιοχή, στην άκρη της θάλασσας, ένας τόπος περιτριγυρισμένος από τείχη και μπάρες, με check point και ιδιωτική αστυνομία, διάσπαρτη με πλούσια γκολφ και αντίγραφα αγγλικών πύργων (ή γερμανικών και γαλλικών πύργων και ιαπωνικών παγόδων). Περιπλανήθηκα μέσα σ’αυτόν τον κόσμο όπου υπήρχαν αυστηροί κανόνες συγκατοίκησης και εισδοχής νέων ιδιοκτητών, μόνο μέσα σε ένα 4Χ4 ενός αστυνομικού , με κάμερες επιτήρησης και όλα όσα αποτελούν ευχαρίστηση στη ζωή (όπως το να περπατάς με τα πόδια) απαγορευόταν. Αυτό με σόκαρε....]

[...Για το ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ συνεργάστηκα με τον Alain Mounier ο οποίος έχει μια λεπτότητα σχεδόν μικρογραφική και μια πολιτισμένη συγκράτηση και θα απέφευγε να καταποντιστεί η ιστορία μέσα σε μια ατμόσφαιρα διευθέτησης λογαριασμών το οποίο δεν ήταν καθόλου η πρόθεση μου. Επιλέξαμε κατά κάποιον τρόπο μια απαλή μεταχείρηση ενός αντικειμένου εξ΄ορισμού σκληρού...]


ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ
Η διαφορά γεγονότος και είδησης
Η παλιά καλή εποχή των κόμικς βρίσκει τον εαυτό της μετέωρο μεταξύ του παρελθόντος και του σήμερα. Οι αναγνώστες φέρονται να είναι σε μεγάλη διχογνωμία για το μέλλον των αγαπημένων τους σειρών και κάποιοι απο αυτούς δεν λυπούνται τα κάποια ευρώ που πλήρωσαν και στέλνουν το τεύχος της πιό αγαπημένης τους σειράς στα σκουπίδια !ημοσίευμα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 10/8/06 μας έβαλε σε μια άλλη πραγματικότητα:
Ο Αστερίξ κινδυνεύει. Και όχι μόνο αυτός, αλλά και ο Λούκυ Λουκ και πολλοί άλλοι ήρωες που οι νεωτερισμοί στους οποίους υποβάλλονται κάνουν τους αναγνώστες απο χθεσινούς τους φίλους σε σημερινούς εχθρούς και η ποιότητα πέφτει κατακόρυφα, τόσο που τα σκουπίδια -απ΄ότι μαθαίνουμε- γίνονται το έσχατο δικαστήριο για τη σειρά που τόλμησε να αμφισβητήσει τον ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ !

“Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά υποστηρίζω το δικαίωμα σου να το λες”. Το πασίγνωστο ρητό φαίνεται να ταιριάζει στην περίπτωση. Εντάξει ως εδώ αλλά έχουμε κάποιες αντιρήσεις αφού και μεις με τη σειρά μας έχουμε το δικαίωμα κριτικής.
Κατ΄αρχάς κριτική για τα κόμικς μπορεί να διαβάσει κανείς σε όλα τα sites που ασχολούνται με κόμικς ή στον σχετικό τύπο. Οι δημιουργοί γίνονται αντικείμενο κριτικής όχι μόνο απο τους αφοσιωμένους αναγνώστες αλλά και από τους εχθρικά τοποθετημένους. Στη περίπτωση των αναγνωστών υποτίθεται πως αυτοί αισθάνονται συχνά προδομένοι, όσο προδομένος θα αισθανόταν κάποιος που θα έβλεπε τον Λούκυ Λουκ να οδηγεί αυτοκίνητο σε περίπτωση που το άλογο του είχε παραφάει σανό και δεν είχε όρεξη εκείνη τη μέρα να ακολουθεί τον φτωχό και μόνο καουμπόυ στα βάσανα του. Εχουμε και δικαιώματα εμείς τα άλογα! Κριτική δέχεται ο δημιουργός ακόμα και όταν αλλάξει τεχνοτροπία, ή γραφή αφού ένα αόρατο συμβόλαιο τον δένει με τον αναγνώστη και άπαξ και το παραβεί θα έχει να αντιμετωπίσει την αδυσώπητη κριτική και την οριστική εξορία από την βιβλιοθήκη του σε θέση “θύματος” αναγνώστη. Ετσι περιγράφεται πως δημιουργήθηκε “πρόβλημα” απο κάποια μεμονωμένη δυσαρέσκεια που είχε εκφραστεί προς τον γάλλο δημιουργό για το κόμικς Νο 33. Για να εξηγήσουμε τα πράγματα καλύτερα κάποιοι αναγνώστες ανά τον κόσμο, δεν βρήκαν καλή την υπόθεση με τον αφελή εξωγήινο που φαίνεται στο τεύχος Νο 33 να πέφτει από τον ουρανό.

Απ΄όσο καταλάβαμε από το άρθρο, - αφού εμείς σαν εκδοτική εταιρεία δεν έχουμε ακόμα και μέχρι σήμερα καταλάβει κάτι τέτοιο- στάλθηκε το μήνυμα ότι ενώ είχαμε αποδεχτεί τον Αστερίξ με έναν συγκεκριμένο τρόπο, πολεμιστή με κάποια γραφικότητα, χιούμορ κλπ, πάντα στο βουκολικό και “γαλήνιο” περιβάλλον της γαλατικής προιστορίας ξαφνικά τον βλέπουμε να έρχεται αναγκαστικά αντιμέτωπος με την “υψηλή” τεχνολογία και μάλιστα ανάρμοστα προδίδοντας το σενάριο “ρωμαίοι στο δάσος εναντίον γαλατών που τους αρέσει το αγριογούρουνο”.

Διαβάζοντας το άρθρο, δεν μαθαίνουμε τελικά ποιός το πέταξε στα σκουπίδια. Κάποιος; Ποιός, δεν έχει όνομα; Υποτίθεται επίσης ότι εμείς σαν εκδοτική εταιρεία δεχθήκαμε πλήθος τηλεφωνημάτων διαμαρτυρίας! Ποιοί, εμείς! Πότε έγινε αυτό; Κάποτε.. πριν.. τότε.. Γιατί εμείς δεν δεχθήκαμε, κανένα, ούτε ένα τηλεφώνημα διαμαρτυρίας! Κάποια emails, όχι παραπάνω από 3(!) και μάλιστα όχι αυτά του επιθετικού τύπου, αλλά μιας απλής δυσαρέσκειας του ότι η ιστορία “δεν ήταν όπως οι άλλες”, αλλά μέχρις εκεί τουλάχιστον όσον αφορά τους αναγνώστες μας ως προς εμάς. Πουθενά όμως λόγος για σκουπίδια και τα παρεμφερή. Αν λοιπόν έτσι ασκείται το λειτούργημα της πληροφόρησης προς το κοινό, τότε μπορούμε να υποθέσουμε πως ούτε χιλιάδες ήταν τα emails που δέχθηκε η Albert Rene . Δεν ξέρουμε πόσα πραγματικά δέχθηκε όπως δεν ξέρουμε πόσα και αν δέχθηκε η fnac. Αλλά όμως θα θέλαμε όντως να ξέρουμε αν ευσταθούν αυτές οι πληροφορίες, αφού το θέμα μας αφορά και θα θέλαμε να ξέρουμε ποιός μας ρώτησε σχετικά με αυτό και με ποιά ιδιότητα υποστηρίζει πως μας ρώτησε. Μέχρις αυτό το κομμάτι του άρθρου χρησιμοποιείται το όνομα μας χωρίς την άδεια μας και χωρίς να ευσταθούν οι πληροφορίες. Επισκεφθήκαμε τα links που φέρεται να μπορείς να καταθέσεις τα παράπονα σου και ρίξαμε μια ματιά πρόσφατα. Το πρώτο είναι ένα site που αναφέρεται στα περί Ινδίας αφού αποτελεί μάλλον κάτι σαν portal: http://www.hindustantimes.com. Δεν μπορέσαμε όμως να εντοπίσουμε “κουτί” παραπόνων και η αναζήτηση στην μηχανή αναζήτησης του site κατέληξε στο γνωστό “the page cannot be found”. Aπ΄ότι φαίνεται, πρόκειται για κάποια απο τις ειδήσεις που αργότερα αποσύρθηκαν. Δεν ξέρουμε αν το εν λόγω site ανέλαβε κάποια πρωτοβουλία συλλογής παραπόνων, όπως φαίνεται στο άρθρο της εφημερίδας, αλλά κάτι τέτοιο δεν ανέλαβαν ούτε ευρωπαικά site ειδικευμένα στα κόμικς και πιό κοντά στον Αστερίξ.

Στο άλλο site, στη Ν. Ζηλανδία, (http://www.asterix.co.nz/take_a_look/fallingsky/index.html) δεν βρήκαμε τα βέλη προς το “κουτί” παραπόνων, αντίθετα βρήκαμε κάποια ανάλυση για το Νο 33, αλλά και για άλλες σειρές η οποία αντανακλούσε την προσωπική γνώμη του συγγραφέα του άρθρου ο οποίος πολύ σωστά αναφέρει πως το Νο 33 αντιμετωπίστηκε από τους φαν σαν πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα. Δίκαια παρατηρεί πως ο Uderzo εμπεριέχει κάποιο μήνυμα και πως αυτό δεν είναι το τελευταίο της σειράς.
Το Νο 33 είχε έναν αριθμό πωλήσεων ανήκουστο για κόμικς και ασφαλώς ο Uderzo δεν είχε κανένα λόγο να “πάει” κόντρα με μισού αιώνα κοινό. Αλλες δευτερεύουσες παρατηρήσεις, μπορούν να βρεθούν όπως, οι ομοιότητες του εξωφύλλου με το πρώτο εξώφυλλο Αστερίξ, οι φυσιογνωμικές ομοιότητες κάποιων ηρώων με γνωστά πρόσωπα. Ο συγγραφέας του άρθρου σωστά εντοπίζει επίσης οτι οι Νάγκμας αποτελούν αναγραμματισμό των κόμικς μάνγκας τα οποία ο Uderzo πολύ θα ήθελε να είναι εκτός Γαλλίας. Τέλος, το πρόβλημα του συγγραφέα δεν είναι ο εξωγήινος και η ιστορία, την σύλληψη της οπόιας βρήκε μάλλον ενδιαφέρουσα, αλλά το σενάριο κάτι που είναι φυσικά στην κρίση του καθενός.
Είναι αυτονόητο πως κάθε δημιουργός στήνει το δικό του πλάνο και το που καταλήγει είναι εντελώς δικό του θέμα, γι΄αυτό και μεις δεν κρίναμε καλλιτεχνικά το κόμικς Νο 33 Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥΣ, με την οποιαδήποτε έννοια, παρά μόνο το περιγράψαμε.

Από την άλλη ,αφού μιλάμε για περιεχόμενο δεν νομίζουμε πως είναι τόσο άξιο λόγου το ότι ένας εξωγήινος έκανε την εμφάνιση του στο Αστερίξ. Ενώ κατακλυζόμαστε από πλήθος άλλες ιστορίες κόμικς, οι οποίες βρίθουν βίας, υποθέσεων χαμηλού επιπέδου και προσβολής της νοημοσύνης του μέσου αναγνώστη, ο Αστερίξ έχει κρατήσει ένα επίπεδο που αποτελεί απο μόνο του έπαινο. Ενας εξωγήινος, είναι μια υπόθεση που την δεχόμαστε σε άλλα κόμικς και το πειραματιστεί ο Uderzo σε κάτι τέτοιο δεν αποτελεί μομφή. Σε μια αξεπέραστη “επίδειξη” ικανότητας, αλλά και πνεύματος παρατηρούμε στο νέο κόμικς, το Νο 32 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΑΛΑΤΩΝ, πως ο γάλλος σκιτσογράφος και σεναριογράφος “παίζει” με φοβερή δεξιοτεχνία με άλλα στυλ, τα οποία όμως δεν ενστερνίστηκε ποτέ. Ετσι ο μάγκας Αστερίξ με ένα εξαιρετικά βίαιο Οβελίξ κάνουν την εμφάνιση τους για ένα μοναδικό καρέ στη σελίδα 31 , ένα κεφάλαιο όπου ο Uderzo δείχνει όχι μόνο το απαράμιλλο ταλέντο του, αλλά και το ότι αυτός και ο Goscinny θα μπορούσαν να είχαν ακολουθήσει και άλλους δρόμους. Ο Αστερίξ όμως ,όπως τον ξέρουμε, με τον τρόπο που μιλάει και φέρεται, είναι η επιλογή ακριβώς που θέλησαν να έχει το ζευγάρι δημιουργών , αυτή καθαυτή και όχι οποιαδήποτε άλλη. Αυτή που τον καθιέρωσε τελικά στη συνείδηση του αναγνώστη γι΄αυτό που πραγματικά είναι.


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX