Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Οι λησμονημένοι του Κρα
Οι 300 αντιρρησίες
Αντίο απο τους Μπουλ & Μπιλ
40 χρόνια Βαλεριάν
Τώρα βάλε χρώμα

         

" IΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ"

H ιστορία είναι μάθηση και επανάληψη, αλλά η γνώση σαν αποτέλεσμα του ιστορικού γεγονότος δεν είναι πάντοτε εξασφαλισμένη. Πολλές φορές μαθαίνουμε από τα γεγονότα και άλλες όχι.
Από τα κεντρικά θέματα για τον κινηματογράφο που μας αφορούν ως ένα βαθμό, είναι η προβολή του “300”. Για το κόμικς έχουμε αναφερθεί συχνά, η κινηματογραφική του όμως μεταφορά δημιούργησε πολλές διχογνωμίες. Αλλά χρειάζεται πολλές φορές να επαναληφθεί ότι αυτό που παίζεται στον κινηματογράφο, δεν είναι απαραίτητα η πραγματική ιστορία, αλλά μια απόδοση, πως ένα καλλιτεχνικό έργο όταν αγγίζει την ιστορία δεν είναι ντοκυμαντέρ αλλά οφείλει την γέννηση του στην αίσθηση που προκάλεσε στον καλλιτέχνη. Αυτό που θα μπορούσε να μείνει από το έργο, αυτό όπως και τόσα άλλα που έχουν γραφτεί είναι πως ο πόλεμος είναι μια υπερβολικά εως ανυπόφορα δυσάρεστη εμπειρία που στιγματίζει το ανθρώπινο είδος όσο καμμιά άλλη και πως το τίμημα της ελευθερίας είναι πάντοτε βαρύ. Αυτό είναι που επαναλαμβάνεται από την αυγή της ιστορίας αλλά δεν ξέρουμε πότε η διαρκής επανάληψη αυτού του μαθήματος θα γίνει γνώση.
Μια άλλη επανάληψη αλλά ευχάριστη είναι πως ο Uderzo αποφάσισε να γιορτάσει τα 80α γενέθλια του πανυγηρικά και οργανώνει έναν διαγωνισμό που θα έχει ένα νικητή ο οποίος θα ταξιδέψει στο Παρίσι για να ευχηθεί από κοντά μαζί με άλλους τυχερούς από άλλες χώρες “Χρόνια Πολλά !” στο “μπαμπά” (με τον Rene Goscinny) του Αστερίξ και στους οποίους οφείλουμε αμέτρητες ευχάριστες ώρες, ανάμεσα στα γαλατικά δάση και τις ανεπανάληπτες μάχες με τις ρωμαικές λεγεώνες. Περισσότερα θα βρείτε σε σχετική σελίδα, αλλά όπως θα έχετε διαβάσει και στο site μας, πρέπει να στείλετε μια ευχή με κάποιο δημιουργικό τρόπο, δηλαδή μια κάρτα, ένα κολάζ κλπ γιατί αυτά θα τα διαβάσει προσωπικά ο ίδιος ο Albert Uderzo.

Αλλά επέτειος είναι και η Ανοιξη που έχει ήδη μπει με την εαρινή ισημερία να μην αναγνωρίζει τον εαυτό της λόγω κλίματος, αλλά εμείς πρέπει όπως πάντα να σας ευχηθούμε
μια αισιόδοξη άνοιξη !

Η.Χ


ΟΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΚΡΑ
Φυγή και αναζήτηση στα ρεύματα του Ελ Νίνιο
Στην αναζήτηση για τους χαμένους δεσμούς της οικογένειας και την επιβεβαίωση της συγγένειας, έχει αφιερωθεί η Βέρα, η τσιγγάνα με την ασυνήθιστη περιπέτεια κατά την κύηση που οργώνει κυριολεκτικά ολόκληρο το κόσμο προκειμένου να βρει τον τελευταίο εναπομείναντα κρίκο της οικογένειας της, τον Κόλια τον χαμένο της αδελφό. Η Βέρα έχει γεννηθεί σιαμαία και το μοναδικό σημείο επαφής με το άλλο μωρό στη κοιλιά της μητέρας της βρίσκεται στην άκρη του χεριού. Το παράδοξο είναι όχι πως είναι σιαμαία, αλλά πως τα σιαμαία είναι πάντα του ίδιου φύλου, κάτι που δεν συνέβη εδώ, άλλο ένα στοιχείο που προσθέτει στο μύθο της. Η περιπλάνηση γίνεται μέρος της ζωής της, περιφερόμενη με τον πατέρα της που ελπίζει πως η μουσική θα του δώσει τα εφόδια να βγάλει και την επόμενη μέρα. Ετσι, ίσως επειδή μεγάλωσε στην όχθη των μη εχόντων , διαλέγει να γίνει νοσοκόμα που την βρίσκουμε στο πρώτο τεύχος της ιστορίας, Αναζήτηση στις θάλασσες του Νότου, στην Ρουάντα σε μια αποστολή του Ερυθρού Σταυρού, στην περιοχή των μεγάλων λιμνών. Ενα μύνημα που της δίνει την πληροφορία πως ο αδελφός της βρίσκεται στην Πολυνησία γίνεται η αφορμή για ένα επικίνδυνο ταξίδι.

Στο δεύτερο τεύχος με τίτλο Ρίο Γκουάγιας βρίσκουμε τη Βέρα στα ίχνη μιας συμμορίας του αδελφού της που λεηλατούσε τη περιοχή με το όνομα Ελ Νίνιο. Αν και επιφανειακά πρόκειται για μια ομάδα κοινών κακοποιών, στη πράξη η συμμορία πολλές φορές μοίρασε τα κέρδη που απέσπασε με παράνομο τρόπο στους αμέτρητους φτωχούς που ζούσαν στις τριγύρω παραγκουπόλεις. Ετσι τον ονόμασαν Ρομπέν του Μανγκρόουβ. Για άλλη μια φορά η Βέρα βρίσκεται πάνω σε ίχνη που μόλις έχουν εξαλειφθεί ενώ κάποια Παλόμα Μαρκέζ, μέλος της συμμορίας του αδελφού της έχει κάποιες πληροφορίες που θα τις ανταλλάξει με πολύ επικίνδυνο τρόπο. Η γυναίκα αυτή που ισχυρίζεται πως εγκυμονεί το παιδί του αδελφού της Βέρας καταφέρνει να περιπλέξει τόσο τα γεγονότα ώστε η Βέρα να είναι υπόλογη απέναντι στο νόμο και το μόνο που της απομένει είναι η φυγή.

Στο τρίτο τεύχος με τίτλο To Aρχιπέλαγος των Μπάγιος, η Βέρα γλυτώνει μόνο σαν λαθρεπιβάτις και ταυτόχρονα στέκει σαν αληθινή μητέρα για το μωρό της Παλόμα, αφού μπορεί κατά πιθανότητα να είναι θεία του. Ο μοναδικός φίλος που της έρχεται στο νου σε αυτή την απομακρυσμένη μεριά της γης είναι ο Τιμ Τσέλερ ο οποίος την βοηθά προσωρινά για να ξαναβρεθεί μεταξύ της Παπουασίας και του Τιμόρ μαζί με κινέζους πειρατές. Ιχνηλατώντας σκόρπιες πληροφορίες και κομμάτια μιας μισοξεχασμένης ιστορίας θα ξαναβρεί τα ίχνη που άφησε ο αδελφός της μέσω ενός συνδέσμου του με το όνομα Μπατάνγκ. Κάποιος ντετέκτιβ με το όνομα Μπίσοπ, που κηνηγά την υπόθεση της πειρατείας για διαφορετικούς λόγους θα οργανώσει ένα σχέδιο που θα μας οδηγήσει στο τέταρτο τεύχος της σειράς που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό με τίτλο Οι λησμονημένοι του Κρα. Εδώ θα βρούμε τη Βέρα αιχμάλωτη της κυρίας Τσεν.

Δεν θα αργήσει να ξεφύγει και μαζί με τον Μπίσοπ θα κατευθυνθούν στο Τοροσιάντζε όπου η Βέρα θα γνωρίσει τον Μπατάνγκ που θα της μεταδώσει τις πιό δυσάρεστες πληροφορίες για τον αδελφό της. Εκτός από αυτό οι περιγραφές του Μπατάνγκ σκιαγραφούν ένα σκοτεινό και εγωπαθές άτομο που κάθε λογικός άνθρωπος θα ήθελε να αποφύγει. Η αναζήτηση της Βέρας είναι η πορεία που κάνει ο καθένας μας για να βρει τις χαμένες του ρίζες, αυτό που τον ενώνει με την οικογένεια ή αυτό που τον ξεχωρίζει από αυτήν. Στο ξεχωριστό κόμικς των Perrissin και Pavlovic δεν θα συναντήσετε άσκοπη κατανάλωση βίας αν και υπάρχει αρκετή από αυτή, που διοχετεύεται από στιβαρούς και ανυποχώρητους χαρακτήρες όπως είναι και η Βέρα άλλωστε. Οι χώρες του τρίτου κόσμου όπου τρέχει η δράση παρουσιάζονται πιστά ενώ η αδιέξοδη πλοκή δεν χρησιμοποιεί τον από μηχανής θεό για να λύσει το μπλοκάρισμα των γεγονότων όταν αυτά ένας γίνονται ένα ανυπέρβλητο τείχος, αλλά κυλά λογικά όπως το ίδιο λογικά και πιθανά θα συνέβαιναν και έξω από το χαρτί.

Η σειρά αυτή που μας έχει αιχμαλωτίσει από το πρώτο τεύχος, θα ολοκληρωθεί στο επόμενο επεισόδιο. Θα μπορέσει άραγε η Βέρα να βρει το χαμένο κρίκο που την ενώνει με το παρελθόν και πιθανώς θα την διευκολύνει να προχωρήσει προς το μέλλον. Ανυπομονούμε και μεις να μάθουμε..

Η.Χ


OI 300 ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ
Θερμοπύλες και movies...
Είμαστε στο 480 π.χ. Ολόκληρη η αρχαία Ελλάδα θα μπορούσε να είχε καταληφθεί ; Οχι ! γιατί υπήρχε ένα χωριό που θα αντιστεκόταν σθεναρά και για πάντα στο κατακτητή με οποιοδήποτε κόστος. Το όνομα του “χωριού” Σπάρτη και ο μαγικός ζωμός ασφαλώς και υπήρχε αλλά με άλλο όνομα, μέλανας ζωμός. Και θα ήταν εντελώς αδιανόητο για τον Λεωνίδα να φανταστεί ότι 2500 χρόνια αργότερα οι απόγονοι όλων των ελληνικών κρατών του τότε γνωστού του κόσμου, αλλά και όλων των υπολοίπων παγκοσμίως θα έτρεμαν σύγκορμοι μπροστά από ένα λευκό πανί, τρώγοντας τσιπς και βλέποντας την αναπαράσταση της τολμηρής αριθμητικά και οπλικά απόφασης τους να φέρουν αντίρρηση στον Ξέρξη αυτοκράτορα. Μόνο που εκείνοι οι αγωνιστές δεν έφαγαν αγριογούρουνο μετά το τέλος της περιπέτειας.

Eπτά χρόνια μετά την κυκλοφορία του 300, η κινηματογραφική παραγωγή συνέχισε τον μύθο ενώ σαν εκδοτική εταιρεία έχουμε γράψει αρκετές φορές για το 300 και υπάρχει στο site μας η συνοπτική του περιγραφή του από το ΄99 όταν ήταν γενικώς άγνωστο στο κοινό και προσπαθούμε να κάνουμε το έργο του Frank Miller γνωστό εκδίδοντας και τη σειρά Σινσίτυ.

Οι αντιδράσεις στο κινηματογραφικό ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ κυμαίνονται από το αιματοβαμένο βιντεογκέιμ μιας μιλιταριστικής παραγωγής, έως το δοξαστικό θέαμα μιας υπεράνθρωπης πράξης που συνέβη στο ιστορικό μας παρελθόν. Ο Δήμος Σπάρτης, οργάνωσε μια εκδήλωση προς τιμήν του γεγονότος και εκτός από την προβολή και την παρουσίαση του έργου, κρέμασε πανώ με σελίδες του κόμικς σε κεντρικό σημείο της πόλης.

O κινηματογράφος βέβαια δεν είναι κόμικς και οι κόμικς μεταφορές στη μεγάλη οθόνη είτε ξεπερνούν την αρχική ιστορία, είτε την προσπερνούν. Αυτό δεν λαμβάνεται υπόψη συνήθως και αν πολλοί είδαν την υπόθεση σαν μια υπεράνθρωπη πολεμική κορυφή που κατακτήθηκε κάποτε, άλλοι είδαν τον Εφιάλτη σαν έναν ανάπηρο που γλύτωσε τον θάνατο σε βρεφική ηλικία και εκδικείται την πατρίδα που έριχνε τα μωρά στον Καιάδα. Την Σπάρτη σαν ένα κράτος σαφώς μιλιταριστικά οργανωμένο και άσχετο με την εξέλιξη του υπόλοιπου Ελληνικού Πολιτισμού.

Στην ταινία, αλλά και στο κόμικς ο Ξέρξης παρουσιάζεται με αδύναμο τρόπο κάτι που μάλλον δεν θα είχε σχέση με τον πραγματικό στρατηλάτη , αλλά πρέπει και πάλι να πούμε ότι ήταν μια καλλιτεχνική δημιουργία ενός ανθρώπου που είχε εντυπωσιαστεί από το γεγονός. Την ιστορία που γνωρίσαμε μέσα από το κόμικς το ‘99, την οφείλουμε στην εντύπωση που είχε κάνει στα μάτια του Frank Miller, η δυσνόητη για τα σημερινά δεδομένα απόφαση του Λεωνίδα να αντισταθεί αυτός και οι 300 μαχητές, στέκοντας εμπόδιο στον Πέρση στρατηγό. Ο Frank Miller και η Lynn Varley ταξίδεψαν στη χώρα μας για να λάβουν γνώση της τοποθεσίας και της ιστορίας του γεγονότος. Σωστά απεικόνισαν όπως και στο κόμικς το στενό των Θερμοπυλών το οποίο δεν έχει καμμιά σχέση με την μορφολογία της περιοχής όπως είναι σήμερα, αλλά ήταν όντως τόσο στενό.Το πέρασμα από το κόμικς στη μεγάλη οθόνη ανέλαβε ο σκηνοθέτης Ζack Snyder και κατάφερε να γυρίσει σχεδόν όλο το έργο μέσα σε στούντιο εκτός από ένα εξωτερικό γύρισμα και το αίμα που έτρεξε ποτάμι είναι εντελώς ψηφιακό. Οι ηθοποιοί εκπαιδεύτηκαν σκληρά για τις σκηνές των μαχών. Ο ίδιος δεν θέλησε να φτιάξει μια πολεμική ταινία, αλλά ένα έργο το οποίο να είναι και διασκέδαση . Στο ρόλο του Λεωνίδα παίζει ο Gerard Butler και στο ρόλο του Ξέρξη ο Rodrigo Santoro οι οποίοι απ΄ότι φαίνεται χάρηκαν για τα καλά το ρόλο τους. Το έργο είναι στην ουσία η ιστορία μιας μάχης στο σύνολο της και η κινηματογραφική απόδοση θεωρείται ότι θα μείνει αξέχαστη για καιρό και για τα υπέρ και για τα κατά της.Τώρα το αν κάποιοι με την ευκαιρία του έργου κρίνουν ιστορικά ένα αρχαίο κομμάτι της Ελλάδας, αυτό είναι απόλυτο δικαίωμα τους γιατί ο καθένας έχει το δικαίωμα της κριτικής. Ομως κρίνουν την ιστορική εκείνη περίοδο με τα σημερινά μέτρα και πλαίσια τα οποία δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε μια τόσο απομακρυσμένη ιστορική περίοδο και δεν μπορούμε με οποιαδήποτε έννοια να “πιάσουμε” την ατμόσφαιρα ενός λαού, 2500 χρόνια πίσω μας και να έρθουμε στη θέση του όταν είχε την κοινωνική οργάνωση που είχε και έπρεπε να αντισταθεί με οποιοδήποτε μέσο στον υπεράριθμο κατακτητή, παρόλες τις καλοπροαίρετες προθέσεις μας.
Απλώς δεν γίνεται. Γι΄αυτό καλύτερα είναι να μένουμε στο μάθημα που μας κάνει η ιστορία και να προχωρούμε πέρα από αυτό.

Η.Χ



ΕΝΑ
ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΤΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΠΟΥΛ & ΜΠΙΛ
Θερμός αποχαιρετισμός στον Jean Roba

[... O Jean Roba που μας “εγκατέλειψε” στις 14/6/06 σε ηλικία 75 ετών, άφησε πίσω του ένα έργο σημαντικό του οποίου το ΜΠΟΥΛ & ΜΠΙΛ είναι το απώγειο, σύμβολο μιας συγκεκριμένης άποψης για την ευδαιμονία και την παιδική ηλικία. Ο Jean Roba υπήρξε επίσης ένα από τα τελευταία ιερά τέρατων κόμικς της γαλλο-βελγικής σχολής του ίδιου ύψους με τους Morris, Franquin ή Peyo. O συγγραφέας επιθυμούσε το ΜΠΟΥΛ & ΜΠΙΛ να συνεχιστεί και μετά από το θάνατο του. Ο Laurent Verron που υπήρξε συνεργάτης του, πήρε τη σκυτάλη από το δάσκαλο του.Το άλμπουμ Νο2 “Ω, Τι τσίρκο μπαμπά!” που έχει ήδη κυκλοφορήσει είναι δουλειά του προαναφερόμενου. Σε ένα άλμπουμ εκτός σειράς με τίτλο Boule & Bill en famille ο Roba εκμυστηρεύτηκε στους αναγνώστες του.
“ Το χέρι δεν είναι παρά ένα εργαλείο, είναι χρήσιμο αλλά είναι το πνεύμα που μετράει. Ο σχεδιαστής χειρίζεται το χέρι του γιατί έχει επίγνωση του τελικού σκοπού.Ξέρει που πηγαίνει. Εγώ έχω μανία να φτάχνω τα μαλλιά καρέ και προς μεγάλη απογοήτευση του εκδότη μου, ασχολούμαι με λεπτομέρειες που κανείς δεν θα δει. Είμαι τελειομανής.”
“Είμαι επίσης ονειροπόλος. Στο κρεβάτι ονειρεύομαι συνεχώς. Το πρωί θα μπορούσα να σχεδιάσω και ονειρεύομαι με χρώματα. Μου έχει συμβεί να συνεχίσω ένα όνειρο που διεκόπη, να υποχρεωθώ να το συνεχίσω...χωρίς εφιάλτες ! Κάπως έτσι είναι και οι Μπουλ και Μπιλ. Ξέρω φυσικά ότι ο κόσμος τους δεν είναι αληθινός. Δεν υπάρχουν ασθένειες, δεν υπάρχουν δράματα στο σπίτι εκτός από καμμιά ιλαρά. Αλλά ξέρω πως υπάρχουν και στιγμές που έχω ζωγραφίσει που υπάρχουν στη ζωή .Ανάμεσα σε αυτά τα δυο μπορούν να συμβούν και τριανταέξι εκατομμύρια πράγματα που δεν τα σχεδιάζω. Το ΜΠΟΥΛ & ΜΠΙΛ είναι όπως ένα οικογενειακό άλμπουμ. Δε βάζουμε παρά μόνον τις ευτυχισμένες στιγμές.”...]


40 ΔΙΑΣΤΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΜΕ
ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΤΟΝ ΒΑΛΕΡΙΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΡΕΛΙΝ

[...Σαράντα χρόνια είναι αρκετά για να αποτελούν επέτειο για μια σημαντική σειρά της ευρωπαικής επιστημονικής φαντασίας, συνδεδεμένη με τα ονόματα των Christin και Mezieres. Τον Christin, τον έχουμε γνωρίσει αρκετά καλά τόσο στο Βαλεριάν, όσο και σε κόμικς του Ενκι Μπιλάλ όπως το “Ραντεβού στο Παρίσι” και ακόμα στην πρόσφατη έκδοση μας “Πεθαίνοντας στον παράδεισο” . Ο Βαλεριάν και η Λορελίν επανακαθόρισαν με τον δικό τους τρόπο την επιστημονική φαντασία και ο Christin μαζί με τoν Mezieres έχουν κάθε λόγο να νιώθουν περήφανοι, αν και ποτέ δεν έδειξαν κάτι τέτοιο.
Philippe Osterman: Εχουν περάσει σαράντα χρόνια από τη γέννηση του Βαλεριάν. Μπορείτε να μας μιλήσετε για την δημιουργία της σειράς;

Christin: Σαράντα χρόνια δεν είναι τίποτα μπροστά στις χιλιετίες ανάμεσα στις οποίες εκτυλίσσονται οι περιπέτειες που κατά κάποιον τρόπο δεν έχουν παρελθόν,παρόν και μέλλον. Αυτό είχε κάποια αντιστοιχία με την δουλειά μας, τις αμέτρητες νύχτες μέχρι το πρωί για τον Pierre, ή τις μέρες καταναγκαστικής εργασίας για τον Jean-Claude μέχρι να βάλει τη λέξη "τέλος" στο καινούργιο άλμπουμ.Είναι επίσης λίγο αφού οι περιπέτειες εκτείνονται από το έτος 1000 μέχρι το 3420 περίπου. Περιπέτειες που η ταπεινή μας χρονική περίοδος δεν είναι παρά από το 1967 όταν γεννήθηκε η σειρά στο Pilote μέχρι το 2007 με την εμφάνιση του L' Ordre des pierres.Είναι ταυτόχρονα πολύ και λίγο σε σχέση με την ζωή του Βαλεριάν και της Λορελίν που επέζησαν μετά από όλες τις υπερπηδήσεις του διαστήματος ενώ δεν γέρασαν παρά μόνο κατά λίγα χρόνια διασχίζοντας το χώρο ενώ οι δημιουργοί τους είδαν τα μαλλιά τους ν' ασπρίζουν.Δε χρειάζεται να πούμε πως όταν ξεκινήσαμε το Βαλεριάν δεν είχαμε ιδέα για το πόσο χρόνο θα απασχολούσε τη ζωή μας ούτε και ποιό θα ήταν το χρονικό εύρος των περιπετειών.Αντλούσαμε την απλή ευχαρίστηση να δίνουμε ζωή στον ήρωα και την ηρωίδα μας.Eποχές και κόσμοι ανοίγονταν ταυτόχρονα τόσο μπροστά στα δικά μας μάτια όσο και στα δικά τους.

Philippe Osterman: Κάποια είδη μονόλιθων (Les Wolochs) μας κάνουν να σκεφθούμε την Οδύσσεια 2001.Η αναφορά στον Κιούμπρικ ήταν ηθελημένη και μήπως υπάρχει πίσω από κάθε Woloch μια κριτική απέναντι στον υλισμό;

Christin: Πράγματι μας κάνουν να σκεφθούμε το μονόλιθο στην Οδύσσεια 2001. Διότι ενώ ο Βαλεριάν ήταν πηγή έμπνευσης για το σινεμά, εν τούτοις ποτέ δεν κρύψαμε τον θαυμασμό μας για τον έργο του Κιούμπρικ και αποδώσαμε σε αυτόν φόρο τιμής στο πρώτο μας άλμπουμ το La Cite des eaux mouvantes.Το έργο του Κιούμπρικ που στράφηκε προς τα χρόνια όπου η ουτοπία έλαμπε ακόμα και η εξερεύνηση του διαστήματος έμοιαζε μα αναζήτηση των ριζών μας.Σε αυτή την εποχή που φαίνεται πια μακρινή, ο ουμανισμός αποτελούσε τον αξεπέραστο ορίζοντα του γήινου πολιτισμού. Από τότε, ο οικονομικός φόβος, η οικολογική καταστροφή και η απειλή απέναντι στην επιβίωση του ίδιου μας του κόσμου πήραν μια εντελώς διαφορετική διάσταση.Οι σκοτεινές δυνάμεις που τις θεωρήσαμε τελειωμένες με το τέλος του ναζισμού και του ψυχρού πολέμου, αναβίωσαν παίρνοντας εντελώς διαφορετικές μορφές πάντα σε βάρος του ανθρώπου, με τη μορφή θρησκείας, ιδεολογίας, εμπορίου, κέρδους και αδιεξόδου...]


ΤΩΡΑ ΒΑΛΕ ΧΡΩΜΑ !
ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΧΡΩΜΑΤΟΣ
Στο πλαίσιο της κυκλοφορίας του καινούργιου “Βαλεριάν” στη Γαλλία ο γκαλερίστας και εκδότης Christian Desbois οργανώνει μια έκθεση με θέμα τον επιχρωματισμό στα κόμικς χρησιμοποιώντας σαν αφετηρία το τελευταίο άλμπουμ Βαλεριάν με τίτλο "L' Ordre des pierres" το οποίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στη χώρα μας.
Eric Gauvain: Ποιά είναι η κεντρική ιδέα αυτής της έκθεσης;

Christian Desbois: Η έκθεση βασίζεται στη καινούργια περιπέτεια του Βαλεριάν και της Λορελίν "L' Ordre des pierres" από τον Jean Claude Mezieres βασισμένο στο σενάριο του Pierre Christin και χρωματισμό από την Evelyn Tranle.Eίναι μια ευκαιρία να βγει μπροστά η δουλειά του καλλιτέχνη χρωματισμού ο οποίος συχνά μένει στην αφάνεια. Την έκθεση αυτή, που άνοιξε στη γκαλερί Christian Desbois, 14 avenuede la Bourdonnais στο Παρίσι στις 20 Ιανουαρίου μπορεί να παρακολου-θήσει κανείς και από τη σελίδα
www.desbois.com.

Eric Gauvain:
Βασίζεστε στην παραδοσιακή εφαρμογή χρώματος;Μπορείτε να μας είτε κάτι πάνω σ' αυτό;

Christian Desbois: Παραδοσιακά μιλώντας ,τα χρώματα στα κόμικς δημιουργούνται ξεκινώντας από το ασπρόμαυρο σχέδιο το οποίο αριθμείται και κατόπιν αντιγράφεται με καρμπόν σε χαρτί που μπορεί να δεχτεί χρώματα gouache, μελάνια και κραγιόνια σύμφωνα με την τεχνική του επιχρωματιστή.Το χρώμα κατόπιν συνταιριάζει με το γραμμικό πριν πάει η δουλειά στο τυπογραφείο. Η τοποθέτηση του φίλμ πάνω στο χρώμα, ήταν από ανέκαθεν μια δουλειά που περιείχε και τον κίνδυνο της έλλειψης συμπτώσεων. Πάντως τα αρχικά μελανόχαρτα που ήταν και η βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε όλη η δουλειά αρχειοθετούνται προσεκτικά από τον καλλιτέχνη για μελλοντική χρήση. Ετσι ήταν ευκαιρία να αναδειχτεί αυτό το κομμάτι της δουλειάς κυρίως τώρα που με την εφαρμογή των ψηφιακών τεχνικών θα είναι πλέον αδύνατον να βρεθεί.

Eric Gauvain: Μπορούμε λοιπόν να μιλάμε για απωλεσθέντα κρίκο;

Christian Desbois: Συνδέοντας τον χρωματισμό με το ασπρόμαυρο σχέδιο με μελάνι νομίζω πως βρήκα τον χαμένο κρίκο!Οι ερασιτέχνες, οι συλλέκτες, θα βρουν σε αυτά τα μοναδικά έργα, που είναι υπογεγραμμένα εξαιρετικές δημιουργίες.

Eric Gauvain: Μήπως η δουλειά σας σαν εκδότης και γκαλερίστας σας έβαλε στην τομή αυτών των δύο τομέων;Αυτή η έκθεση είναι το αποτέλεσμα της προσωπικής μου προσέγγισης στα κόμικς γιατί είναι πιό γραφιστική, πιό πλαστική, πιό τεχνική, και πιό καλλιτεχνική.

Christian Desbois: Ο ενθουσιασμός δημιουργών και καλλιτεχνών να μου εμπιστευτούν τη δουλειά τους σε αυτή τη καινούργια περιπέτεια με ικανοποίησε. Είναι και προς τιμήν και των γυναικών γιατί συχνά αυτή η δουλειά γίνεται από γυναίκες. Το φυτίλι άναψε και η φλόγα καίει όλες τις μέρες...


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX