Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Σώστε το χαρτί με χαρτί
Ενας αετός ταξιδεύει
Κάνε το χιούμορ επάγγελμα
Θα σε θυμόμαστε Rene

         

" ΤΑ ΜΕΝΙΡ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ"

Είμαστε σίγουροι ότι στην Αρχαία Ολυμπία δεν υπήρχαν μενίρ. Αγριογούρουνα στα γύρω βουνά σίγουρα υπήρχαν αλλά δεν κατέβαιναν μάλλον τόσο χαμηλά γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν θα τους τη χάριζαν και δεν έχει μείνει άλλωστε ξακουστό κάποιο μενού με βάση το αγριογούρουνο. Δεν υπήρχαν ούτε και δρουίδες και σχετικά με βελανιδιές έθιμα. Ολα αυτά ήταν εντελώς άγνωστα στην πατρίδα μας μέχρι την στιγμή που ο Πανοραμίξ αποφάσισε να πάρει το τρελοχώρι του και να κατέβει στους Ολυμπιακούς αγώνες. Πότε έγινε αυτό ; Απ’ ότι υπολογίζουν οι Rene Van Royen και Sunnyva Van Der Vegt στο βιβλίο τους “Αsterix και Αθήνα” των εκδόσεων μας που όλοι καλά γνωρίζετε, ο Αστερίξ και όλοι οι υπόλοιποι θεοπάλαβοι, κατέβηκαν στην Αρχαία Ολυμπία, το 48 πχ. στην 183η Ολυμπιάδα.
Με λίγη φαντασία όλα γίνονται ή έγιναν!

Αν και οι επιδόσεις τους στην αντι-δίαιτα ήταν καλύτερες από αυτές στον στίβο, παρόλα αυτά νίκησαν, όπως επίσης καλά γνωρίζετε. Τώρα τι σχέση έχουν όλα αυτά με το παρόν; Απλά ο Albert Uderzo ετοίμασε ένα σπέσιαλ εξώφυλλο για την ομώνυμη περιπέτεια του “ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες” για μια και μοναδική συλλεκτική έκδοση με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου που θα γίνουν το 2008. Εκτός από αυτό το τεύχος, εκδόσαμε πρόσφατα το τεύχος με το ίδιο ακριβώς εξώφυλλο, στη ποντιακή, στη κρητική και κυπριακή διάλεκτο, όπως επίσης στα αρχαία και στα νέα ελληνικά.

Αν και ο σύγχρονος αναγνώστης μπορεί να ξενιστεί ή να χαμογελάσει με ένα “Αστερίξ” στα κυπριακά ή στα κρητικά, εμείς από την άλλη βλέπουμε μια μεγαλύτερη από τα νέα ελληνικά καθομιλουμένη γλώσσα να απαρτίζεται από επιπλέον υποσύνολα τα οποία ομιλούνται παράλληλα με τη γλώσσα που μιλάμε στηνΑθήνα, στη Θεσσαλονίκη ή οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα. Ο Πόντος, η Κύπρος και η Κρήτη συνιστούν χώρους όπου λειτούργησαν ή λειτουργούν αυτά τα γλωσσικά σύνολα και ένα κόμικς που εκδίδεται σε αυτά δεν μας ζητά να μιλήσουμε και μεις έτσι, αλλά να τα γνωρίσουμε μέσα από τις καθημερινές και απλοικά συνηθισμένες φράσεις των ηρώων όπως “έλα, πάμε τώρα” ή “είναι τρελοί αυτοί οι ρωμαίοι!”.
Το ίδιο ισχύει και για το τεράστιο κεφάλαιο “αρχαία ελληνικά” από το οποίο έχει προέλθει η γλώσσα που μιλάμε σήμερα. Αν και δεν χρειάζεται να ηθικολογούμε με αφορισμούς όπως “όσο πιό καλά μιλάμε τόσο πιό καθαρά σκεφτόμαστε”, παρόλα αυτά το να γνωρίζουμε καλά τη γλώσσα μας πηγαίνει πολύ μακρύτερα από την γραμματική και το συντακτικό.

Γιατί πίσω από τη γλώσσα κρύβονται οι έλληνες δημιουργοί, οι ποιητές, οι φιλόσοφοι, ακόμα και οι νομοθέτες και οι στρατιωτικοί και όλοι όσοι χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν σωστά και αποτελεσματικά το μοναδικό μέσο που έχει ο άνθρωπος για να επικοινωνεί και να διεκπεραιώνει τις επαφές τους με τους ομοίους του. Και από όλα τα εκφραστικά μέσα ό άνθρωπος κατέληξε να χρησιμοποιεί τη γλώσσα και όχι τα νοήματα ούτε τις γκριμάτσες, ούτε τις κινήσεις με τα χέρια για να επικοινωνεί. Αυτά αν και χρησιμοποιούνται επικουρικά δεν είναι η βασική οδός των μηνυμάτων. Μόνο η γλώσσα, όπως μιλιέται και γράφεται είναι ο δρόμος για να μεταφερθούν τα μηνύματα από μένα σε σένα και αυτός ο δρόμος παρά τα όσα του προβλήματα και προσκόμματα πρέπει να μένει πάντα ανοιχτός.


Καλή και δημιουργική χρονιά
Η.Χ


ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΜΕ ΧΑΡΤΙ

[...Η συνολική έκταση των δασών μειώνεται κάθε χρόνο και αυτό είναι πια κοινό μυστικό. Οι περισσότερο θερμές χώρες βλέπουν τα δάση τους να αφανίζονται μέτρο-μέτρο και τo κλίμα να ζει μαύρες ώρες που θα κάνει τις δικές μας ακόμα πιό μαύρες. Ακόμα δεν έχει υποκατασταθεί το χαρτί με άλλο μέσον και η υποτιθέμενη πληροφορική επανάσταση που θα μας απάλλασε από το χαρτί, έκανε το ακριβώς αντίθετο και ο κάθε printer απαιτεί εκτύπωση απλά και μόνο για να δούμε τυπωμένο ότι βλέπουμε στην οθόνη. Στα κόμικς τώρα, προσπάθεια-στροφή εκδοτών του εξωτερικού στο οικολογικό τεύχος είχε σαν αποτέλεσμα την εκτύπωση τευχών του Μαρσουπίλαμι (Marsu Productions), του Luuna (Soleil) και του Μπουλ & Μπιλ (Dargaud) και είναι ενδεικτική του ενδιαφέροντος για το περιβάλλον και ότι σημαίνει αυτό. Η χρήση οικολογικού χαρτιού και οι ιδιαιτερότητες του.
Μπορείς να είσαι εκδότης ή συγγραφέας και να ανησυχείς για το περιβάλλον στον ίδιο βαθμό. Αυτό δείχνει την ευεργετική του πλευρά: η σειρά Μπουλ & Μπιλ είναι πάντα με το μέρος των ανθρώπινων αξιών και έχει προσπαθήσει να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά σε οικολογικά ερωτήματα.
Ο Roba είχε εξηγήσει σχετικά με τι τι πίστευε μέσω του Μπουλ & Μπιλ:“Είμαι ευαισθητοποιημένος για το θέμα της μόλυνσης. Το μεταφέρω στο Μπουλ & Μπιλ αλλά με τρόπο απλό και απροσχημάτιστο.Το λέω με τον δικό μου τρόπο”.Ο Laurent Verron που συνεχίζει τη σειρά με ικανοποίηση και είναι εξ’ ίσου συνειδη-τοποιημένος με το θέμα αυτό αφού από πολύ παλιά έχει στρατευθεί για την προστασία του περιβάλλοντος.
“Πριν ακόμα αρχίσω να ενδιαφέρομαι για τα κόμικς, είχα αυτούς τους προβληματισμούς.Κατόπιν αντιλήφθηκα ότι θα μπορούσα να συνεισφέρω και γω με τον τρόπο μου στην προστασία του περιβάλλοντος με τον δικό μου τρόπο. Για ένα άλμπουμ του Μπιλ & Μπουλ, πρότεινα στον εκδότη μου να χρησιμοποιήσουμε ανακυκλωμένο χαρτί για την εκτύπωση. Η Dargaud διαδραματίζει έναν επιπλέον ρόλο χάρις σε μια συμφωνία με την WWF, την διεθνή εταιρεία για την προστασία του περιβάλλοντος, στην οποία είμαι υποστηρικτής εδώ και πολύ καιρό”. Ετσι ακριβώς, το κόμικς Graine de cocker, τυπώθηκε σε 350 χιλιάδες αντίτυπα (κάτι που αντιπροσωπεύει πάρα πολλά δέντρα) αποκλειστικά σε οικολογικό ανακυκλωμένο χαρτί με την πιστοποίηση PEFC. (Πρόγραμμα διεθνούς μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ιδρύθηκε το 1999 με σκοπό τη διαχείρηση πόρων που προέρχονται από τα δάση με σκοπό τη προστασία τους)....]


ΕΝΑΣ ΑΕΤΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ
Μια περιήγηση στη ζούγκλα για τον Κόρτο Μαλτέζε
[...Ενώ είναι από τους πιό παλιούς στη φιλολογία των κόμικς ο Hugo Pratt, κάθε του ταξίδι είναι σαν “πάλι από την αρχή” με τον Κόρτο Μαλτέζε να δείχνει πάντα νέος και ιδιαίτερα αμετανόητος για τα λάθη του που καταφέρνει να τα μεταμορφώνει σε γνώση. Με τον δικό του ιδιόρυθμο τρόπο ο αντισυμβατικός ναυτικός Κόρτο Μαλτέζε δεν φαίνεται να φοβάται τους κινδύνους που τον απειλούν κάθε φορά. Με ακροβατικό τρόπο δείχνει να ξεγλυστρά ανάμεσα στα πρόσωπα και στις χώρες που ταξιδεύει με μια ακρίβεια που τον καθιστά κύριο του παιχνιδιού. Στο “Ενας αετός στη ζούγκλα”, το οποίο παλιότερα κυκλοφορούσε με τον τίτλο “O αετός της Βραζιλίας” ο Κόρτο, ο Τριστάν και ο Στάινερ μετά από μια στάση στα μέρη της Χρυσόστομης, ξεκινούν ένα ταξίδι γύρω κατά μήκος των ακτών της Βραζιλίας. Ενας μυστηριώδης βαρώνος, ένα ναυάγιο και το κυνήγι των πρακτόρων φέρνουν την οσμή του 2ου παγκοσμίου πολέμου μέχρι την Καραιβική. Η Χρυσόστομη φαίνεται να είναι αφεντικό και σε άλλα πράγματα εκτός της μαγείας.Κάποια σχόλια από τον Hugo Pratt προς τον Dominique Petitfaux μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω:

DP: Στο "Ενας Αετός στη ζούγκλα" παρουσιάζετε την Χρυσόστομη. Εχετε έρθει σε επαφή με αυτό το άτομο;

HP: Μέσω των αδελφών Dos Santos έχω παρακολουθήσει τις θρησκευτικές τελετουργίες τους (vοudou, macumba, candomble).

DP: Δηλαδή λέτε πως είχατε εμπειρίες παρόμοιου τύπου;

HP: Ναι, αν και είναι πολύ δύσκολο να τις περιγράψω, ενώ τις παρακολούθησα σαν θεατής. Δεν μπορώ να εκλογικεύσω κάποια πράγματα αλλά τα αποδέχομαι όπως τα είδα.

DP: Αυτή είναι και η αντιμετώπιση του Κόρτο Μαλτέζε. Βλέπει και αποδέχεται. Αυτό το επεισόδιο τελειώνει με τη φράση :" Σκέφτομαι πως οι γυναίκες θα ήταν υπέροχες αν θα μπορούσες να πέσεις στην αγκαλιά τους χωρίς να πέσεις στα χέρια τους ".

HP: To αν το βρήκα αυτό από κάπου ή αν το διάβασα; Δεν το γνωρίζω πιά.

DP: Δεν υπήρξαν φεμινιστικές αντιδράσεις;

ΗΡ: Οι φεμινίστριες.. Εκαναν ένα αναγκαίο αγώνα αλλά όταν υπεισέρχεται το ρατσιστικό στοιχείο αυτό δεν δουλεύει πιά. ...]




ΡΕΝΕ ΓΚΟΣΙΝΥ
Κάνε το χιούμορ επάγγελμα !

[...Στη συνέχεια της σειράς των βιβλίων μας που έχουν σχέση με τα κόμικς, ακολουθεί ένα βιβλίο με θέμα τη ζωή του “αναντικατάστατου” και μοναδικού Rene Goscinny για τον οποίο δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Ο Rene άφησε το κόσμο σχετικά νωρίς αλλά άφησε πίσω του ένα μεγάλο έργο και μια βαθειά ανάμνηση γι’ αυτό που ήταν και για τον τρόπο που έγραφε. Οι εμψυχωμένες από αυτόν φιγούρες πιθανόν να μετέφεραν τις εσωτερικές του σκέψεις για ένα κόσμο που οι ίδιες “πάλεψαν” για να γίνει πιο εύθυμος και πιό ελεύθερος. Το βιβλίο -RENE GOSCINNY, profession humoriste-, των Guy Vidal, Anne Goscinny και Patrick Gaumer, περιγράφει τη ζωή και το έργο του και θα κυκλοφορήσει σύντομα. Ακολουθεί ο πρόλογος από τον Pierre Tchernia και ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Είχε την ανάγκη να προκαλεί το γέλιο και διέθετε το ταλέντο για να το πετυχαίνει. Ο Rene Goscinny, στα δέκα του χρόνια προκαλούσε γέλιο σε όλη την τάξη του και στα σαράντα του σε εκατομμύρια αναγνώστες. Ένας από αυτούς ήμουν και εγώ. Μόλις σκεφτούμε τα βιβλία του, σε καθέναν από μας ζωντανεύει μια ανάμνηση. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στην ιδιοφυΐα με την οποία επινοούσε ηλιθίους. Ο Άβερελ Ντάλτον, σε ένα μεξικάνικο χάνι, πέφτει με τα μούτρα στις τοπικές σπεσιαλιτέ: «Πώς λέγεται αυτή η πεντανόστιμη κρούστα γύρω από τα φριζόλες;» «Λέγεται πήλινος κεσές, αμίγκο...». Λατρεύω επίσης τα λογοπαίγνιά του: ένας λεγεωνάριος πέφτει από το δέντρο όπου παραφύλαγε. «Με ωρίμασαν οι τελευταίες μου εμπειρίες», εξηγεί στους συναδέλφους του.


Είχα την μεγάλη τύχη να υπάρξω φίλος του. Στην καθημερινή ζωή, του άρεσε νααφηγείται με λεπτομέρεια τις συναντήσεις που είχε κάνει, τις καταστάσεις που είχε ζήσει. Είχε ταλέντο μίμου κι ένα ασήμαντο περιστατικό γινόταν, όταν μιλούσε, ολόκληρο κωμικό σκετς.Του άρεσε να μιλάει, για παράδειγμα, για έναν συμπαθητικό τεχνικό κινουμένων σχεδίων που ήταν γεροδεμένος, καλοδιάθετος, ακούραστος. Του λέει: «Είστε τυχερός, γιατί με την σταθερότητα χαρακτήρα που έχετε δεν πρέπει να γνωρίζετε στιγμές μελαγχολίας». Απαντά ο άλλος: «Μη το νομίζετε, έχω συχνά τις μαύρες μου και φεύγω, ολομόναχος, να ξαναβρώ την παιδική μου ηλικία και την ανάμνηση του γερο-παππού μου...» «Και τι δουλειά έκανε ο παππούς σας;» «Δούλευε σε σφαγείο».Όταν δεν είχε την ευκαιρία να σας διηγηθεί κάτι, το έγραφε. Σκέφτεται να έρθει να περάσει κάποιες μέρες στο σπίτι μας στην Βρετάνη: «Έχω έναν τρελό πειρασμό να έρθω να σε βρω, εσένα, την γυναίκα σου, τους αστακούς σου, τα παιδιά σου (...). Δεν είμαι καθόλου ενοχλητικός ή φορτικός: τα παιδιά μπορούν να κάνουν όση φασαρία θέλουν ανάμεσα στις έντεκα το πρωί και τις δώδεκα το μεσημέρι. Για τα γεύματα, τώρα: μου φτάνει ένα ορεκτικό, ένα κυρίως πιάτο, τυρί κι ένα γλυκό (το κρέας να είναι καλοψημένο, τα θαλασσινά να είναι μαγειρεμένα απλά, αν και οι σαλτσες δεν με ενοχλούν καθόλου. Αν έχει ανανά, προτιμώ να σερβίρεται δροσερός. Μου αρέσει να πίνω σε ψηλό ποτήρι). « Α, παραλίγο να το ξεχάσω, αν για ορεκτικό έχετε λουκάνικο, μήπως θα μπορούσατε να βγάζετε το δέρμα;».Ήρθε με την γυναίκα του στο μικρό χωριό μας, το Kercanic και, κατά την επιστροφή στο Παρίσι, πριν κατέβουν στις Κάννες όπου είχαν ένα διαμέρισμα, έγραψε: «Από την παραμονή μας σ' εσάς, γυρίσαμε Βρετόνοι! Η Gilberte δεν μιλά παρά για μπολ με παστίς και υπόσχεται στον εαυτό της πως όταν θα πάμε στις Κερ-Κάννες θα φτιάξει γαλέτες από μαυροσίταρο. Αποφασίσαμε επίσης να ιδρύσουμε ένα αυτονομιστικό κίνημα και να ανατινάξουμε έναν αναμεταδότη του Tele Monte-Carlo. Μέχρι τότε, και ελλείψει ενός κρεβατιού Βρετάνης [Στ Μετ: χαρακτηριστικό έπιπλο της Βρετάνης, όμοιο με εντοιχισμένη ντουλάπα, το εσωτερικό του οποίου χρησιμεύει ως κρεβάτι], κοιμόμαστε μέσα στις ντουλάπες...»

Ο αγαπητός Rene, πόσο μας λείπει. Σε όλους τους αναγνώστες του, βέβαια, αλλά σε μένα λιγάκι περισσότερο.

Pierre Tchernia....]



ΘΑ ΣΕ
ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ RENE

"Στις 5 Νοεμβρίου 2007 έκλεισαν τα τριάντα χρόνια από το θάνατο του Rene Goscinny. Mια “στενόχωρη” για τους φίλους των κόμικς επέτειος, για το πρόωρο θάνατο του μοναδικού Rene Goscinny. “Υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες στη διάρκεια της ζωής κάποιου, που σημαδεύουν περισσότερο από όλες τις άλλες το πέρασμα ανάμεσα σε δυό εποχές, είτε αυτές είναι γεμάτες γέλιο και χαρά, ή το αντίθετο φέρνουν μεγάλη θλιψη”. Τέτοια είναι η περίπτωση της 5ης Νοεμβρίου 1977 που ενώ προετοιμαζό-μασταν όπως κάθε χρόνο να γιορτάσουμε την γιορτή του Saint Sylvie, αφού είναι η ονομαστική γιορτή της κόρης μας. Ηταν τρομερό ξάφνιασμα γι΄αυτήν όπως και για όλους εμάς η είδηση ότι εκείνο το πρωινό του Σάββατου ο “θείος” της Rene πέθανε απρόσμενα”
Albert Uderzo.

Χιλιάδες αναγνώστες σοκαρίστηκαν εκείνη την ημέρα νιώθοντας κάπως ορφανοί από τη στέρηση της ιδιοφυίας των κόμικς. Παρόμοια και μάλλον χειρότερα ένιωσε ο Albert Uderzo, ο αχώριστος συνεργάτης και φίλος του με τον οποίο είχε επαφή σε καθημερινή βάση: “ Επι 26 χρόνια δούλευα σε στενή επαφή μαζί του και καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον, παρόλη τη μεγάλη μας επιτυχία. Εκτός από την όσμωση που μας ένωνε σε μια αψεγάδιαστη επαγγελμα-τική καριέρα, συνδεθήκαμε με μια προσωπική και άρρηκτη φιλία που περιλάμβανε τις συζύγους μας και τις κόρες μας.
Ο Rene μου φέροταν σαν να ήταν ο άγρυπνος και προστατευτικός μου αδελφός παρόλο που ήταν μόνο 8 μήνες μεγαλύτερος μου. Ακόμα τον θεωρώ σαν τον μεγαλύτερο και ικανότερο συγγραφέα της εποχής του στον κόσμο των κόμικς, της 9ης τέχνης. Δεν χρειάζεται να τονίσω ότι μου λείπει ακόμα και σήμερα. Με συγκινεί το να γνωρίζω ότι ο μεγάλος αριθμός των αφοσιωμένων που διαβάζουν τη δουλειά του σε όλο το κόσμο, του εξασφαλίζουν μια θέση τόσο σήμερα όσο και στο μέλλον, μέσα στη συλλογική μνήμη των οπαδών του και αυτό είναι το σημαντικότερο”. Εδώ και τριάντα χρόνια, ο Rene Goscinny είναι ο πιό πολυδιαβασμένος συγγραφέας παγκοσμίως και η δουλειά του θεωρείται πια κλασσική στον χώρο των κόμικς. Οσο για τους κάπου 2000 χαρακτήρες που δημιούργησε με τη πλούσια φαντασία του, αυτοί διαμορφώ-νουν μια “Ανθρώπινη κωμωδία” που ανταγωνίζεται αυτήν του Μπαλζάκ.Οντας μεγάλος θαυμαστής του ταλέντου του φίλου του στο γράψιμο, ο Albert Uderzo ποτέ δεν διέσπασε τον δημιουργικό διάλογο που ξεκίνησε ο φίλος του. Σε κάθε νέο αστείο και κάθε νέο σκηνικό που έστηνε με τα μολύβια του , προσπαθούσε να έρθει στη θέση του Goscinny και να σκεφθεί πως θα σκεφτόταν εκείνος στην κάθε περίπτωση. Tα εκατομμύρια αναγνώστες που εξακολουθούν και διαβάζουν τον Αστερίξ δεν μπορεί να κάνουν λάθος. Οι δυο δημιουργοί του γαλάτη ήρωα κράτησαν την υπόσχεση τους να συνεχίσουν να διατηρούν αμείωτη τη ψυχαγωγία μας.

Αυτή η υπόσχεση διαγράφεται ολοκάθαρα στο ακόλουθο κείμενο , γραμμένο από τον Rene Goscinny και το οποίο διαβάστηκε από τον Albert Uderzo στο κοινό στην προβολή της ταινίας κινουμένων σχεδίων “οι δώδεκα άθλοι τουΑστερίξ”. Αυτές οι γραμμές ηχούν ακόμα σαν ένα φιλικό μύνημα που άφησε ο Rene Goscinny στους αναγνώστες του:
Κύριες και κύριοι
Η ερώτηση που μας θέτουν συχνά είναι “Ποιός από τους δύο είστε λοιπόν”; Και έχουμε πια γίνειο τόσο οικείοι ώστε απαντάμε: “Είμαι ο άλλος.” Αν μοιράζομαι αυτό μαζί σας σήμερα, χρησιμοποιώντας τη φωνή του “άλλου”, είναι γιατί αφού είμαστε αχώριστοι στη ζωή όπως και στη δουλειά, τώρα μοιραζόμαστε τη μοίρα κάποιων κατασκευαστών ανσανσέρ ή παραγωγών τροφίμων των οποίων τα επώνυμα έχουν ενοποιηθεί. Και γι΄αυτό είναι περίεργο να μας δείτε τώρα ξεχωριστά, χωρίς τον “άλλον”. Μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση που έρχομαι να σας δω και να παρουσιάσω τους “δώδεκα άθλους του Αστερίξ” Δυστυχώς η κακή υγεία κάποιου πολύν κοντινού μου δεν μου το επιτρέπει..Παρακαλώ δεχθείτε τη συγνώμη μου για μια φορά ακόμα και αφήστε τον “άλλον” να σας χαιρετήσει αντί για μένα. Αλλά οποιοσδήποτε από μας εμφανιστεί δεν έχει και τόση σημασία γιατί για σας, ο Αστερίξ και ο Οβελίξ είναι ακόμα μαζί. Μένει μόνο σε μας να ελπίζουμε, ότι εγώ και ο “άλλος” θα εξακολουθούμε να σας διασκεδάζουμε.

Rene Goscinny

Τριάντα χρόνια αργότερα ο Albert Uderzo συνεχίζει να εξασφαλίζει ότι και τα δύο επώνυμα αναγράφονται το ένα δίπλα στο άλλο σε όλα τα άλμπουμ του Αστερίξ. Κάντε ένα τέστ: ρωτήστε έναν αναγνώστη του Αστερίξ να σας πει σήμερα ποιός είναι ο σχεδιαστής και ποιός ο σεναριογράφος. Συχνά θα σας αναφέρουν τον “άλλον”!
Ο Rene Goscinny: το ζευγάρι που δημιούργησε τον Αστερίξ ποτέ δεν χωρίστηκε και η μνήμη του θα μείνει για πάντα στις καρδιές των αναγνωστών.

Newsletter Doubleclix

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX