Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Αστερίξ εναντίον Ιούλιου
Το μυστικό αμπάρι

Σινσίτυ Νο 6
Ρενέ Γκοσινύ - παιδικά χρόνια
Jean Van Hamme

         

" ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ.. ΣΥΝΝΕΦΑΚΙΑ"

Tα καλοκαίρια που τα χαρακτηρίζει η θαλπωρή του ήλιου και το δυνατό ηλιακό φως, είναι μάλλον παρελθόν, τουλάχιστον για την πατρίδα μας. Αντ’ αυτού ζεσταινόμαστε παραπάνω, το φως του ήλιου το αντιμετωπίζουμε με λιγότερη άνεση από παλιά με το αντηλιακό σε πρώτη ζήτηση στις παραλίες και στην εξοχή. Κάθε χρόνο, τα καλοκαίρια ιδίως, χάνουμε κάποιες πράσινες εκτάσεις κάτι που σίγουρα δεν είναι καλό για το περιβάλλον.
Οι ήρωες μας όμως στις σελίδες τους, δεν φαίνεται να έχουν πάρει είδηση του τι συμβαίνει. Λες και δεν κοιτάνε έξω από τις σελίδες για να δουν αν οι αναγνώστες τους είναι όπως τους θυμούνται. Ζουν την χάρτινη μοίρα τους αμετάβλητοι, χαρούμενοι και αποφασιστικοί, όπως πάντα και σε όποια σελίδα και να τους συναντήσουμε, θα τους ξαναβρούμε στη θέση τους, άψογους και δραστήριους. Ο Οβελίξ θα τρώει όπως πάντα, ο Μπλούμπερι θα διασχίζει κάποια έρημο, ο Λούκυ Λουκ θα σημαδεύει κάποιο τενεκάκι πάνω από τα κεφάλια των Ντάλτον, ενώ ο Νάικ του Ενκι Μπιλάλ θα προσπαθεί να διασχίσει το δικό του χωρόχρονο. Ολα λοιπόν όπως τα ξέραμε, τα ξέρουμε και όπως θα είναι αν ανοίξουμε το κόμικς μας ένα χρόνο μετά. Η μήπως δεν είναι έτσι ; Μήπως υπάρχουν σημεία των ιστοριών που θέλουν ξανά κοίταγμα;

Μήπως οι ήρωες μας ειδοποιούν ή μας συμβουλεύουν με τη δική τους αστεία γλώσσα; Σίγουρα πάντως διατηρούν την ψυχραιμία τους ότι και να γίνει.
Μήπως λοιπόν τα κόμικς βλέπουν πιό μακριά απ΄όσο νομίζουμε και μας ζητούν μια δεύτερη ανάγνωση ;
Ελπίζουμε φέτος το καλοκαίρι να το ανακαλύψουμε, με ένα δεύτερο και τρίτο διάβασμα και όπως και οι ήρωες μας πρέπει να είμαστε και μεις ακούραστοι και καλοδιάθετοι, παρόλη τη ζέστη και τον πολύ δυνατό ήλιο.

Κυκλοφόρησε το Σινσίτυ Νο 6 όπου θα συναντήσετε πολλούς παλιούς γνώριμους ανάμεσα σε έντεκα αυτοτελείς ιστορίες με τον Μαρβ φυσικά να μονοπωλεί τη συμπάθεια μας παρόλη τη ταλαιπωρία που ζει στην Σινσίτυ, την μυθική και μυστηριώδη πόλη.

Σας ευχόμαστε καλό και ξεκούραστο καλοκαίρι. Η.Χ



AΣΤΕΡΙΞ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΕ ΜΠΛΕ ΦΟΝΤΟ

[...Oρίστε δυο Γαλάτες , δυό από τους σπουδαιότε-ρους ,τον Αστερίξ και τον Οβελίξ που ενσαρκώνονται από τους Clovis Cornillac και Gerard Depardieu που κάθονται μπροστά από την μπλε οθόνη και κάνουν ότι καλύτερο μπορούν στο να φανταστούν ότι είναι μπροστά σε μια παραλία κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό... ( Η μπλε οθόνη είναι μια πραγματική μπλε οθόνη ή μάλλον μπλε φόντο, όπου μπροστά του παίζουν οι ηθοποιοί και κατόπιν προστίθενται τα υπόλοιπα στοιχεία της σκηνής μέσω υπολογιστών).Η σκηνή διαφέρει λίγο από το πνεύμα του γαλατικού χωριού που όλοι καλά γνωρίζουμε, δεν έχει όμως και πολλή σχέση με το πραγματικό γαλατικό σύμπαν όπως το φαντάστηκαν οι Goscinny και Uderzo. Πως μπορεί η μπλε οθόνη να φέρει στο θεατή το πλούτο των τοπίων του Albert Uderzo; Εδώ είναι που αναλαμβάνουν δράση τα σπέσιαλ εφέ με τ΄όνομα "VFX". Eξοπλισμένοι με κομπιούτερ αρκετά ισχυρά ώστε να "υποστηρίξουν" ένα ολόκληρο βασίλειο και να ανταπεξέλθουν σε κάθε απαίτηση, ανέλαβαν να υλο-ποιήσουν την κάθε φανταστική επινόηση της αχαλίνωτης φαντασίας των δημιουργών του Αστερίξ. Ενα αξιοσημείωτο άρθρο από το περιοδικό VFX World αποκαλύπτει τα μυστικά πίσω από τη σκηνή της ταινίας “Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες” που χαρακτηρίστηκε σαν η μεγαλύτερη VFX κατάκτηση στη Γαλλία.Ακόμα μια φορά ρεκόρ: 1400 σκηνές για σπέσιαλ εφέ, περισσότερες και από τα δύοπροηγούμενα φιλμ μαζί.Οχι μια, αλλά τρεις διαφορετικές εταιρείες ( Duboi, BUF καιMikros Image) συγκέντρωσαν τα ταλέντα τους για να φτιάξουν τα πιό φιλόδοξα σκηνικά σε φιλμ (το πάλάτι του Καίσαρα, Ολυμ πία κλπ) και να φέρουν σε ζωή όλα τα ανδραγαθήματα (αρματοδρομίες, το δρυίδη με το σώμα που λυγίζει, το μαγικό ζωμό στο άλογο κλπ).Τα κατορθώματα είναι πάρα πολλά, από σκαθάρια, ακίνητα στο γύρισμα που ενεργοποιούνται με την επεξεργασία κατόπιν,ως τους πάνω από 100.000 λεγεωνάριους που κατασκευά-ζονται και αυτοί εικονικά, για μια περιπέτεια Αστερίξ που έδειξε να πλησιάζει το αδύνατο καθώς θα έπρεπε να παιχτεί με πραγματικούς ηθοποιούς, να μείνει κοντά στο στυλ του κόμικς και να μην ξεφύγει από την ιστορία. Το επιχείρημα έδειξε ότι μπορεί να είναι το ξεκίνημα μιας καινούργιας εποχής καθώς η συνεργασία τριων εταιριών ψηφιακών εφέ ταυτόχρονα δεν έχει ξαναγίνει στο παρελθόν. Ο χρόνος θα δείξει...]


TO MYΣΤΙΚΟ ΑΜΠΑΡΙ
Οι ανθρωπιστικές ευαισθησίες του Τεντέν
[...Aν και οι αποστολές του Τεντέν έχουν τον διερευνητικό τους ρόλο, όπου τα οργανωμένα συμφέροντα φαίνονται να είναι ο αγαπημένος στόχος του μικρού αλλά και ενήλικου ταυτόχρονα δημοσιογράφου, μια ακόμα πτυχή του ταλαντούχου χαρακτήρα του έρχεται στην επιφάνεια στην ιστορία Κάρβουνα στο αμπάρι του τεύχους Νο 18.
Στην ιστορία ο Τεντέν και ο καπετάνιος Χάντοκ, συναντούν έναν παλιό τους γνώριμο, τον Αλκαζάρ που συμπεριφέρεται όμως με παράδοξο τρόπο, σχεδόν σαν να μην τους αναγνωρίζει. Ταυτόχρονα όμως και άλλοι φαίνεται να ενδιαφέρονται για τον Αλκαζάρ. Ποιός είναι όμως ο Αλκαζάρ ; Είναι ο τέως πρόεδρος του Σαν Τεοντόρο και ανετράπη από την εξουσία από τον Ταπιόκα. Πάντως από εξωτικά ονόματα τοποθεσιών μπορεί να χορτάσει κανείς με τον Herge, αφού κανένα από τα “μέρη” του συνήθως δεν υπάρχει στην πραγματικότητα αν και ο ίδιος έπαιρνε αφορμή για την επινόηση τους από πρόσωπα και πράγματα απολύτως πραγματικά.Η ιστορία ξεκινά με ένα απόκομμα εφημερίδας. Και ενώ η ιστορία αποδεικνύεται σαν μια συλλογή από ίντριγκες από την άλλη ξαναφέρνει στην επιφάνεια το πρόβλημα του δουλεμπορίου κάτι που υπάρχει εδώ και αναρίθμητα χρόνια. Παράλληλα είναι για τον Herge μια ευκαιρία να ξαναφέρει στη σκηνή πρόσωπα που είχαν καιρό να κάνουν την εμφάνιση τους. Αν πούμε ότι η ιστορία είναι κατά κάποιον τρόπο συνέχεια του Ο Τεντέν στην Χώρα του Μαύρου Χρυσού δεν θα πέσουμε και πολύ έξω.
Ο Τεντέν μαζί με τον καπετάνιο Χάντοκ πέρασαν μια πραγματική καταιγίδα από ίντριγκες, ναυάγια, αιχμαλωσίες, αποκαλύψεις για να καταλήξουν στο τέλος να ανακαλύψουν ένα σωρό αφρικανούς προφανώς σε αιχμαλωσία τους οποίους και απελευθερώνουν. Στα χρόνια που ακολούθησαν την εμφάνιση του Κάρβουνα στο Αμπάρι ο Herge δέχτηκε σκληρή κριτική για ρατσισμό (υπερβολική κριτική βέβαια, αν σκεφτεί κανείς ότι αναφερόταν σε ένα θέμα που με τον τρόπο που το παρουσίαζε μόνο ρατσιστικός δεν ήταν) απο το περιοδικό Jeune Afrique.
Σε άρθρο του το περιοδικό έκανε εντελώς ανάρμοστη επίθεση στον Herge παρόλο, που η ιστορία εκτός της υπόλοιπης πλοκής, έκανε μια προσπάθεια στο να απαξιώσει τις πρακτικές του δουλεμπορίου. Ομως ο Herge στάθηκε σε αυτό το σημείο κάνοντας την αυτοκριτική του και καταλήγοντας στο να κάνει κάποιες διορθώσεις στους διαλόγους μεταξή του καπετάνιου Χάντοκ και των δύσμοιρων αιχμαλώτων που τελικά βρήκαν την ελευθερία τους. Το “διορθωμένο τεύχος κυκλοφόρησε το 1967 όπου ο συγγραφέας διόρθωσε κάπως τους διαλόγους μεταξύ του Χάντοκ και των αιχμαλώτων (σελίδα 50) .
Στην αρχική έκδοση, ο μικρός αφρικανός εκφράζεται περίπου όπως και στο Ο Τεντέν στο Κονγκό. Η απόδοση στην αρχική έκδοση ήταν :
-Εσύ καλά μιλάει, Κύριος. Κακός Αραβας πολύ κακός! Φτωχοί Μαύροι δεν θέλουν είναι σκλάβοι! Φτωχοί Μαύροι θέλουν πάει Μέκκα.
-Σύμφωνοι, το ξέρω. Αλλά σας επαναλαμβάνω σαν σκλάβοι. Αυτό θέλετε ;
-Εμείς,όχι σκλάβοι, Κύριος. Εμείς καλοί μουσουλμάνοι. Εμείς θέλουμε πάει Μέκκα. Στην αναθεωρημένη έκδοση,
ο Herge τους κάνει να μιλάνε απλούστερα:
-Ναι, καπετάνιε. Είναι κακό άνθρωπο αυτός ο Αραβας. Εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε σκλάβοι εμείς. Θέλουμε μόνο να πάμε σε Μέκκα.
-Οχι, Κύριος. Οχι σκλάβοι. Είμαστε καλοί μουσουλμάνοι. Θέλουμε να πάμε σε Μέκκα. Το διασκεδαστικό είναι ότι οι προτάσεις που αφορούν τον καπετάνιο δεν άλλαξαν καθόλου. Στο ίδιο πνεύμα ο Herge, άλλαξε λίγο και το γράμμα του εμίρη Καλίς Μπεν Εζάμπ, όπου ο εμίρης του εμπιστευόταν το βλαστάρι του:
-Σπουδαίε και πολύτιμε φίλε, σου εμπιστεύομαι τον γιό μου Αμπνταλάχ.
Εδώ συμβαίνουν πολλά γεγονότα. Αν επέλθει κάποια συμφορά στο άτομο μου, βασίζομαι στην φιλία μας ως προς την προστασία του Αμπνταλάχ.

Στο ανανεωμένο γράμμα έχουμε:
-Σε σένα πιστέ και πολύτιμε φίλε, εμπιστεύομαι τον πολυαγαπημένο μου γιό Αμπνταλάχ. Υπάρχουν πολλοί σημαντικοί λόγοι γι΄αυτό.
Εαν η δυστυχία πέσει πάνω μου, όπως το γεράκι πάνω στην αθώα γαζέλα (γιατί στον κόσμο υπάρχει ζωή και θάνατος) - είμαι σίγουρος πως ο Αμπνταλάχ, θα βρει δίπλα σου άσυλο, θαλπωρή και συμπαράσταση.
Ετσι θα κάνεις μια πράξη θεάρεστη. Η ειρήνη ας σκεπάσει εσένα και τον οίκο σου.

Οπως και να έχει το ζήτημα με την ασφάλεια του κανακάρη του εμίρη - ο οποίος αν έχετε διαβάσει την ιστορία θα ξέρετε ότι ήταν σκέτος μπελάς με τις ζαβολιές του - γεγονός είναι ότι ο συγγραφέας το στόλισε με πολλές ευγένειες σε σχέση με το αρχικό κείμενο.Ο Τεντέν σε αυτή την ιστορία, ξαναβρίσκει τον εμίρη Μπεν Καλίς Εζαμπ, τον στρατηγό Αλκαζάρ, τον Ντώσον παλιό του γνώριμο και αρχηγό της αστυνομίας της Σαγκάης, τον γιατρό Μίλλερ, τον υπολοχαγό Αλλαν και φυσικά τον αείμνηστο και πάντα κακό Ρασταπόπουλο που είναι φυσικά συμπατριώτης μας. Δεν λείπει ούτε η Κασταφιόρε και η όρεξη της για τέχνη και άριες ενώ μένει κανείς με την εντύπωση πως έχουν παρελάσει όσο πιό πολλοί γίνεται από το πάνθεον Herge σε αυτό το παράξενο και πολυσύχναστο τεύχος. ...]




ΣΙΝ ΣΙΤΥ Νο 6
[...Με το έκτο κατά σειρά τόμο της σειράς Σινσίτυ συνεχίζεται η σειρά των ιστοριών που έχουν για θέμα την αμαρτωλή πόλη όπως την συνέλαβε ο αμερικανός δημιουργός Frank Miller και που αποτελεί ένα από τα “σήματα κατατεθέντα” της δουλειας του.

Με τον επόμενο και τελευταίο τόμο (θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο), ολοκληρώνεται η συλλογή και τα εξώφυλλα έχουν ξανασχεδιαστεί ώστε να αποτελούν ενιαία εικόνα αφού στην ράχη εικονίζεται μια από τις πιό χαρακτηριστικές ηρωίδες της Σινσίτυ. Για να σπάσει η ασφυκτική κυριαρχία του άσπρου-μαύρου, κάποιες πινελιές γαλάζιου ή ματζέντα ή κόκκινου υπάρχουν σε κάποιες φιγούρες εδώ και κει αλλά μην περιμένετε ποτέ το χρώμα να χαρακτηρίσει τον Miller.
Στις έντεκα ιστορίες που περιλαμβάνει ο τόμος όλα τα καλά και τα κακά στοιχεία της πόλης κάνουν την εμφάνιση τους για ακόμα μια φορά και η δυσαρμονία που χαρακτηρίζει απόλυτα την φιλμ-νουάρ ζωή τους θεατροποιείται σε τέτοιο βαθμό ώστε η αρχική ταραχή μας να μετατρέπεται σε διασκέδαση. Σίγουρα ο Frank Miller θέλει κάποια προετοι-μασία και πολύ πιστό κοινό αλλά αυτό φαίνεται πως το έχει εξασφα-λίσει. Πάλι κάνουν την εμφάνιση τους παλιοί μας γνώριμοι όπως ο Μαρβ στην ιστορία “Αλλο ένα Σαββατόβραδο” όπου τον βρίσκουμε να έχει προσωρινά χάσει τη μνήμη του ένα Σάββατο βράδυ και τριγύρω του διάφορα άτομα που δεν τα γνωρίζει κείτονται ακίνητα και άψυχα. Ανάβει ένα τσιγάρο και σκέφτεται πως αφού είναι Σάββατο άρα θα είχε περάσει να δει την Νάνσυ τη χορεύτρια. Η λύπη του ήταν αφόρητη καθώς είχε δει τη Νάνσυ παρέα με τον Χάρτιγκαν και ο μπάρμαν για να του συμπαρασταθεί του δίνει να πιεί. Εξω από το μπαρ πέφτει το μάτι του σε κάποια κολεγιόπαιδα να τα έχουν βάλει με κάποιους ανήμπορους μεθυσμένους. Ο Μαρβ έστω και με τα χάλια που έχει βοηθά να ξεδιαλύνει η κατάσταση ενώ ένα λογοπαίγνιο με το όνομα του παλτού του,του αφήνει άλυτες απορίες. Αλλά έτσι κι΄αλλιώς αφου δεν θυμάται, τι σημασία έχει ;.

Στην ιστορία “Χοντρομπαλάς και απολειφάδι” τους χαρακτήρες του Ντάγκλας Κλαμπ και Μπαρτ Σλαμπ έχουμε δει και παλιότερα.
Εδώ φαίνεται πως νιώθουν πολύ έξυπνοι και με μεγαλοστομία απαριθμούν τα “προτερήματα” τους μόνο που μια μπότα ,όσο ταπεινή και ασήμαντη και αν φαίνεται στα περήφανα μάτια τους ,τους έδωσε ένα μάθημα που θα το θυμούνται για πάντα.

Στην ιστορία “ο Πελάτης έχει πάντα δίκιο” παρακολουθούμε τη σιωπηρή συμφωνία μεταξύ πελάτη και εκτελεστή της παραγγελίας που μας φέρνει στα όρια μεταξύ απορίας και αμηχανίας για το τι εκτυλίσσεται εδώ. Η σκηνή έχει χρησιμοποιηθεί και στην ταινία Sincity, στην αρχή, με τους ηθοποιούς Marley Shelton και Josh Hartnett.
Ο πελάτης και ο πωλητής δεν μας δίνουν περισσότερες πληροφορίες για το τι παίζει αναμεταξύ τους και μόνο ο τελευταίος πυροβολισμός μας δίνει να καταλάβουμε ότι η σχέση τους κράτησε μόνο λίγες στιγμές.

Στη “Σιωπηλή Νύχτα” ο Μαρβ μιλάει μόνο δυο φορές και δεν υπάρχουν άλλοι διάλογοι. Πρόκειται για μια ιστορία που έγραψε ο Miller to ΄95 και αφορά τη διάσωση της μικρής Κίμπερλυ από μια σπείρα κακοποιών. Εντυπωσιάζει η απόδοση του χιονιού όπως πέφτει στο σκοτάδι. Και πάλι ο Μαρβ δείχνει τον καλό του εαυτό και αν και πληρώνει για να σώσει τη μικρή που απ’ ότι φαίνεται έχει παγιδευτεί σε ένα κύκλωμα σωματεμπορίας, δεν κάθεται να μετρήσει τα ρέστα. το αντίθετο μάλιστα. Οπως και να το κάνουμε ο Μαρβ είναι απο τους πιό συμπαθητικούς τύπους στο σύμπαν της Σινσίτυ.

Στην ιστορία “Πίσω από το νούμερο τρία” ο άγνωστος καουμπόυ χώνει τη μύτη του εκεί που δεν πρέπει και σίγουρα δεν κάνει καλό σε κανέναν. Η Γκέιλ και η Γουέντυ αναλαμβάνουν να τον περιορίσουν για να δώσουν στη Μίχο το τελικό οκέυ για τα παιρετέρω.

Στην ιστορία “Το μωρό φορούσε κόκινα” ο Ντουάιτ έχει να αντιμετωπίσει το δολόφόνο του φίλου του Φάργκο. Ο Ντουάιτ βρίσκει τον Φάργκο στο διαμέρισμα ένας Μπερνάρ Τσίμμερ, ιδιωτικός ντετέκτιβ είναι σε παρόμοια χάλια σε άλλο δωμάτιο. Ενας χοντρομπαλάς που παραμονεύει, σίγουρα θα βρει το μπελά του και μια γυναίκα ντυμένη στα κόκκινα θα τον ικετεύσει για τη ζωή της αν και ο Ντουάιτ δεν είναι ...]



ΑΣΤΕΡΙΞ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
[...Τα παιδικά χρόνια του Rene Goscinny δεν ήταν ανέμελα, ούτε γεννήθηκε στα πούπουλα. Πρώτες αναμνήσεις, σκόρπιες φωτογραφίες και αναμνήσεις από το βιβλίο “Rene Goscinny - επάγγελμα χιουμορίστας” από τους Guy Vidal, Patrick Gaumer και Anne Goscinny των εκδόσεων μας.

ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ΚΑΠΝΟΥ

Είμαστε στη δεκαετία του '20 και ο Rene Goscinny γεννιέται στις 7 το πρωί, στις 14 Αυγούστου 1926, στο πέμπτο διαμέρισμα του Παρισιού.
Κι ύστερα;- «Άρχισα να μεγαλώνω αμέσως μετά» και, αργότερα, διευκρίνιζε σε μια συνέντευξη: «(...) το άλλο πρωί ήταν δεκαπενταύγουστος και δεν πήγαμε πουθενά».«Έχοντας κάτι από καγκουρώ-πυγμάχο, από τη γυναίκα-λάστιχο και από τη σύντροφο του Ταρζάν» (σύμφωνα με τον σχεδιαστή αφισών Paul Colin), η Τζόζεφιν Μπέηκερ χορεύει εκείνη την εποχή τσάρλεστον στα Φολί Μπερζέρ. Τον επόμενο χρόνο, ο Al Jolson θα πρωταγωνιστήσει στον Τραγουδιστή της Τζαζ, πρώτη ομιλούσα ταινία και ο Walt Disney, στα 26 του, θα παρουσιάσει τον Μίκυ Μάους.
Επισύρω την προσοχή σας σε μια άλλη φωτογραφία. Εικονίζει τον Rene Goscinny γύρω στα 20, να περπατά ανάμεσα σε δυο νεαρές. Στρέφεται προς τη μια τους. Ενώ ο ίδιος έχει το κομψό και συγκρατημένο στυλ ενός ευκίνητου θερινού Φρεντ Ασταίρ, η άλλη περιπατήτρια δεν μπορεί να συγκρατηθεί και ξεσπάει σε γέλια. Πρέπει, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, να έχει πετάξει μια λέξη, να έχει επισημάνει έναν γελοίο που περνούσε εκείνη τη στιγμή στο δρόμο, να είπε ένα ανέκδοτο και ήταν αστείος και γοητευτικός και η νεαρή με το ταγέρ γελάει δυνατά. Αυτή η ωραία φωτογραφία αποτελεί την επιτομή του Rene Goscinny: χιούμορ, γοητεία, ευφυΐα.
Φυσιολογικά, πρέπει να κρατάει ένα τσιγάρο με το δεξί χέρι. Αν αυτό δεν υπάρχει, δεν θα αργήσει να το ανάψει.
Έτσι, θα υπάρξουν πολλές φωτογραφίες όπου οι συνομιλητές του γελούν και όπου αυτός, διακριτικά, γαντζώνεται σ' ένα τσιγάρο.

«ΤΟ» ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Σε άλλες τρεις φωτογραφίες, πραγματικό φωτορομάντζο, νάτον αυτή τη φορά με τη Gilberte, τη γυναίκα της ζωής του.
«Γοητευτικό αντικείμενο; Καθόλου, μα καθόλου! Δεν θεωρώ καθόλου τη γυναίκα μου γοητευτικό αντικείμενο! Γοητευτική, ναι. Αλλά όχι αντικείμενο!... Εξ άλλου, δεν θα μου το επέτρεπε ποτέ!»
Στη φωτογραφία, αυτός κάθεται, αυτή είναι όρθια. Ίσως να της είπε «Lapingg!» (Στ. Μετ: Λαγουδάκι) υπερτονίζοντας την προφορά της νότιας Γαλλίας. Βάζει το χέρι της μπροστά στο στόμα του για να τον κάνει να σωπάσει. Πρέπει να είπε κι άλλη λέξη, να αφηγήθηκε κι άλλο ανέκδοτο.
Γελούν και οι δυο.Θυμάμαι ότι ρώτησα τη Gilberte:
«Έκανε πάντα τον κλόοουν»;- Την ημέρα του γάμου μας
(το 1967). Ήταν 41 ετών... Μπροστά στο δημαρχείο, αναγκάστηκα να τον σύρω. Φώναζε «Δεν θέλω! Είμαι πολύ νέος για να παντρευτώ!» Και, βέβαια, η τηλεοπτική κάμερα τα «έγραφε» όλα...
Η τηλεόραση... Τον ξαναβλέπω, μια άλλη φορά, πολύ σοβαρό, να εξομολογείται κατά δήλωσή του:
«(...) Ο Πατέρας ήταν αλκοολικός κι έδερνε τη Μητέρα... Γαντζωνόμαστε στις φούστες της Μητέρας, κρυμμένοι μέσα στη ντουλάπα... Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι το γέλιο ήταν μια άμυνα...»
Παράλληλα, για να εξαφανίζεται στο ασπρόμαυρο πλήθος εκείνης της εποχής, ο Rene Goscinny θα υιοθετήσει τη σοβαρή αμφίεση, σκούρο κοστούμι, άσπρο πουκάμισο, γραβάτα.
Ακόμη και γιλέκο. Πανοπλία από του Lanvin, αργότερα. «Ντύνεται σαν συμβολαιογράφος, αλλά το κάνει για να εξαπατήσει τον αντίπαλο», θα σχολιάσει η Gilberte Goscinny, επιμένοντας (ήταν κι αυτή πολύ θεληματική) να τον σπρώχνει να τολμήσει να βάλει κάτι χρωματιστό.
Anne Goscinny: «Οι γονείς μου παντρεύτηκαν όταν ο πατέρας μου ήταν 41. Σαν κομπλιμέντο, έλεγε στη μέλλουσα σύζυγό του: "Εγώ παντρεύομαι στην ηλικία όπου άλλοι ξαναπαντρεύονται!"»...]



VAN HAMME
Ο χρυσοχέρης των κόμικς !
[...Τον ξέρουμε από τον Θόργκαλ, τον ήρωα της μυθικής εποχής που γεννήθηκε από τα αστέρια και έχει την εύνοια των θεών . Ο χώρος δράσης του Θόργκαλ είναι οι παγωμένες χώρες του βορρά, αλλά τίποτα δεν τον έχει εμποδίσει να κατέβει και νοτιώτερα, αναζητώντας την γνώση αλλά και την δικαιοσύνη που φαίνεται να σπάνιζε στις μέρες του, ενώ πάντα φαίνεται να μπλέκει σε περιπέτειες όπου οι φίλοι του, ή η αγαπημένη του Ααρίσια χρειάζονται την προστασία του. Ο πατέρας των σεναρίων του Θόργκαλ είναι ο Van Hamme που είναι επίσης δημιουργός και πολλών άλλων ηρώων. Η άνεση με την οποία δημιουργεί και στήνει στο κόμικς - χωροχρόνο θα μπορούσε να τον παρομοιάσει με τον Μίδα τον μυθικό βασιλιά των αρχαίων ελληνικών παραδόσεων που ότι αγγίζει γίνεται χρυσός, ή καρέ στην περίπτωσή μας. Βέβαια, δεν είναι όλα χαρισμένα από τη θεία έμπνευση, αλλά χρειάζεται να προσπαθήσει αρκετά ο σεναριογράφος απ΄ότι είπε σε μια συνέντευξη στον Alain Kuysshe για το περιοδικό La lettre No 56.

V.H : Eνα σενάριο πρέπει κατ΄αρχάς να με συνεπαίρνει και να με διασκεδάζει. Προτιμώ να ρίχνω τους ήρωες μου μέσα σε αδιέξοδες καταστάσεις των οποίων την έκβαση αγνοώ εντελώς και κατά προτίμηση όχι την καλύτερη.

Στην αρχή επικρατούν ιδέες βαριές και πολυχρησιμοποιη-μένες κάποιες που έχουν χρησιμοποιηθεί χιλιάδες φορές. Επειδή το επάγγελμα του σεναριογράφου βασίζεται κυρίως στα κόλπα και τις περιπλοκές πρέπει να βρίσκω κάτι που ο αναγνώστης να μην το περιμένει.

A.K: Ποιός είχε πει ότι η Βίβλος και ο Σαίξπηρ έχουν περιλάβει μέσα στις σελίδες τους όλα τα πιθανά δραματικά γεγονότα που μπορεί να συμβούν στον άνθρωπο της Δύσης;

V.H : Πάντως όχι εγώ..
Αλλά μένω πιστός σε αυτή τη διατύπωση. Από τον καιρό αυτών των συγγραμάτων δεν kάνουμε τίποτα άλλο από το να εκμοντερνίζουμε τις βασικές και μέχρι τώρα διαχρονικές καταστάσεις.
Οι Ασιάτες για παράδειγμα και ως ένα βαθμό οι Αφρικανοί δεν απαντούν με τον ίδιο τρόπο στις περιοριστικές καταστάσεις όπως αυτές επιβάλλονται από από τις ίντριγκες που συμβαίνουν στις ιστορίες εμάς των Δυτικών.

Ομως η λογoτεχνία δεν σταμάτησε με το θάνατο του μεγάλου Γουίλλιαμ (Σαίξπηρ) αλλά υπάρχουν ακόμα τρελοί σαν και μένα για να τραβούν το σχοινί ακόμα παραπέρα.
Οι καλύτερες μηχανοραφίες είναι οι πιό απλές.
Τα βάζουμε με κάποιον και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να μη μας νικήσει.
Αν είναι δυνατόν ενοχοποιούμε κάποιον αθώο, στόχο ιδανικό όταν οι υποψίες για τον ένοχο παίρνουν μεγάλες διαστάσεις.

Σίγουρα όμως οι τέλειες μηχανοραφίες είναι αυτές που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή. Η φαντασία λατρεύει το χάος, το μη δυνατόν, το πέσιμο στο μπετόν, τον παρείσακτο και τον τοποθετημένο με λάθος τρόπο, λάθος χώρο. Το παν είναι να διατηρηθεί η συνοχή.

Οταν η δολοπλοκία γιγαντώνεται, οι συγγραφείς της, δηλαδή οι σεναριογράφοι πρέπει να αυτοσχεδιάσουν αγγίζοντας όμως όσο το δυνατόν λιγότερο την αρχική ιδέα που έχουν επινοήσει.
Ούτε συζήτηση για αλλαγές μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσουν το κοινό καί όσο πιό πολύπλοκη γίνεται η δολοπλοκία τόσο περισσότερο πρέπει να την αφήσεις να πάρει τον δρόμο της. Ο αναγνώστης θα το αντιληφθεί και συνεπώς δεν θα συγχωρήσει το παραμικρό αδιέξοδο του σεναρίου...]


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX