Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Κρεολικά όπως λέμε κρητικά
Επιστήμη και Jacobs

Oταν μιλάν τα μάτια
Τα ζώα στα κόμικς
Ενας σκύλος απ΄τα παλιά

         

Η ΧΥΤΡΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΟΛΟΙ

Στα οικονομικά έχουμε γίνει πιά ξεφτέρια. Ομόλογα, hedge funds, subprimes και μετοχές τα παίζουμε στα δάχτυλα. Από ειδικοί του γαλατικού χωριού, γίναμε ειδικοί της οικονομίας. Ο καθένας στον τομέα του...
Η παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα άλλαξε και το ζήτημα του χρηματοπιστωτικού συστήματος μπήκε αιφνίδια και καθοριστικά στην καθημερινή γλώσσα.
Μια αναταραχή άνευ προηγουμένου που δεν γνωρίζει σύνορα και κάνει όλα τα κράτη να έχουν μια παρόμοια μοίρα, κάτι που ίσως αλλάξει ριζικά πολλά από τα οποία θεωρούμε δεδομένα σήμερα.

Στο “ο Αστερίξ και η χύτρα” βλέπουμε να παίζεται ένα γαλατικό δράμα γύρω από μια χύτρα γεμάτη σεστέρσια, μια χύτρα που δεν γεμίζει ποτέ, άπαξ και αδειάσει, με τον Αστερίξ και τον Οβελίξ να τριγυρίζουν σαν χαμένοι σε έναν κόσμο που δεν μπορούν ούτε να ελέγξουν ούτε να καταλάβουν, (αφού τα οικονομικά δεν είναι αυτό που ξέρουν να κάνουν) έναν κόσμο όπου το μαγικό φίλτρο δεν μπορεί να κάνει μάγια, γιατί η χύτρα πρέπει να ξαναγεμίσει με χρήματα, δηλαδή σεστέρσια για να αποδοθούν εκεί που ανήκουν. Οι δύο ήρωες φαίνεται να χρειάζονται τον από μηχανής θεό να τους δώσει βοήθεια και φαίνεται ότι η έννοια του δανεισμού δεν υπάρχει καθόλου στην ιστορία αυτή.
Στις σελίδες του τεύχους, βλέπουμε τον τυχοδιώκτη, τον καιροσκόπο, τον παίκτη τυχερών παιχνιδιών, τις άδειες τράπεζες, την αρένα και όλες τις αγωνιώδεις προσπάθειες που καταβάλουν οι δύο εξόριστοι γαλάτες για να ξαναγεμίσει η χύτρα με σεστέρσια.
Αν βγούμε από τις σελίδες του Αστερίξ και προσγειωθούμε στην πραγματικότητα, η σημερινή οικονομική κρίση δεν γεννήθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε έγινε από μόνη της. Δημιουργήθηκε από την καταναλωτική εμμονή μας, την απαξίωση παραδοσιακότερων και απλούστερων τρόπων ζωής που έχουν πιά εγκαταλειφθεί και φυσικά την πλύση εγκεφάλου που υποβαλλόμαστε όσον αφορά το πόσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε. Καταλυτικό ρόλο είχε η αλλαγή του παγκόσμιου εμπορίου. Αλλά στην ρίζα όλων αυτών είναι πάντοτε η ανθρώπινη απληστία.
Να έχεις ή να είσαι;

Δε θα θέλαμε κατά κανέναν τρόπο να γίνει επίκαιρο το τεύχος αυτό που σαν επίκεντρο έχει την απληστία και τον ασυγκράτητο πλουτισμό ο οποίος κάποια μέρα θα ζητήσει το τίμημα του. Και όπως στην ταινία “Wall Street” του Ολιβερ Στόουν, ο αδίστακτος μπίζνεσμαν Γκόρντον Γκέκο λέει “η απληστία είναι καλή”, έτσι και ο Ηθικελαστίξ, ο άπληστος γαλάτης αρχηγός, παγιδεύει το χωριό του Αστερίξ για να χορτάσει την απληστία του.

Στο τέλος όμως το πληρώνει γιατί τα κόμικς πρέπει να έχουν καλό τέλος. Γιατί τα κόμικς πιστεύουν στην ελπίδα και την επικράτηση του καλού, ώστε όλοι να μπορούν να γιορτάσουν το γλέντι στο τέλος. Ευχόμαστε αυτό το δίδαγμα να περάσει σε όλους όσους το χρειάζονται και να μείνει μόνο στις σελίδες του κόμικς. Είναι άξιον παρατήρησης πάντως ότι οι ήρωες που ενσαρκώνουν το καλό στα κόμικς σπάνια είναι πάμπλουτοι ή εκατομμυριούχοι αλλά επιδεικνύουν μια αποστροφή στα υλικά αγαθά και το κέρδος, έχοντας πάντα μια δηλωμένη προτίμηση στο δίκαιο. Η.Χ



ΚΡΕΟΛΙΚΑ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΚΡΗΤΙΚΑ

Οι πρόγονοι μας οι γαλάτες,ξεροκέφαλοι και με ξανθές κοτσίδες, μακριά μουστάκια και οπλισμένα άλογα, ξέραν μόνο αυτό το σκοπό" τραγουδούσε το 1960 ο Henri Salvador γέννημα και θρέμα της Cayenne πρωτεύουσας της Γαλλικής Γουιάνας που βρέχεται από τα νερά του Ατλαντικού δίπλα στη Βραζιλία.
Η τοποθεσία πατήθηκε πρώτα από τους Ισπανούς εξερευνητές που βρήκαν το μέρος πολύ ζεστό και υγρό για να το κάνουν αποικία τους.
Αργότερα (το 1604) οι Γάλλοι επιχείρησαν την αποίκηση της, εκδιώχθηκαν και τελικά κατάφεραν να εγκατασταθούν περί το 1643. Αυτή λοιπόν η χώρα έχει πολύ παλιές ρίζες με τη Γαλλία και δικαιολογείται το γεγονός να κυκλοφορήσει ενα τεύχος του Αστερίξ στα κρεολικά και το πιό πάνω ρεφραίν να θυμίζει την εμφάνιση του Αστερίξ στο Pilote λίγους μήνες νωρίτερα: "Ας γελάμε, ας γελάμε, πριν ο ουρανός πέσει στο κεφάλι μας" !

Τώρα πιά είμαστε στο 2008, ο ουρανός δεν έχει πέσει στο κεφάλι μας και αν και τα ταξίδια του Αστερίξ δεν τον οδήγησαν στην Καραιβική, οι περιπέτειες του εν τούτοις γνωρίζουν μέρες δόξας σήμερα στην Γουαδελούπη, τη Μαρτινίκα, τη Γαλλική Γουιάνα, την Αιτή και το νησί Μαρί Γκαλάντε. Η Albert Rene, εκδότρια του τίτλου στη Γαλλία θεωρεί τιμή της ένα ακόμα τεύχος στα κρεολικά.
(Κρεολοί ονομάζονται λαοί των πρώην συνήθως αποικιών που αν και έχουν γεννηθεί εκεί έχουν ξενική καταγωγή. Συνήθως κάτοικοι της γαλλικής Λουιζιάνας ή των γύρω περιοχών που προέρχονται από τη Γαλλία ή την Καραιβική. Κρεολοί επίσης θεωρούνται απόγονοι των Πορτογάλλων σε αποικίες της Αφρικής.


Η έκδοση της Albert Rene αφορά την Καραϊβική).

Ο κλήρος έπεσε στο - Η μεγάλη Τάφρος - που ονομάστηκε Gran Kannal La στα κρεολικά. Αλλά ναι μεν κρεολικά, αλλά ποιά απ΄όλα; Φαίνεται ότι και εκεί υπάρχουν οι πολλές διάλεκτοι με εξωτικά ονόματα όπως "rek", "swa", "dragon", "tjοlοlο", βασιλεκτική κρεολική, ακρολεκτική κρεολική.
Από τη Λουιζιάνα μέχρι τη Γαλλική Γουιάνα και κατά μήκος ολόκληρου του τόξου της Καραιβικής, όλες οι προηγούμενες γαλλικές, αγγλικές και γερμανικές αποικίες έχουν τα δικά τους κρεολικά.Οι κάτοικοι του χωριού στο - Η Μεγάλη Τάφρο ς- έχουν χωριστεί στα δυό : στο Gran Kannal La από δεξιά που μιλάνε τα κρεολικά της Γουαδελούπης και με τους υπόλοιπους να μιλάνε τα κρεολικά της Μαρτινίκας στην αριστερή πλευρά. Το χωριό του Αστερίξ στη μέση μιλάει μικτή ή "miganne" γλώσσα όπως δηλώνεται στο γλωσσάρι που συνοδεύει το τεύχος όπως ακριβώς και τα δικά μας στις ελληνικές διαλέκτους, με εκφράσεις Γουαδελούπης όπως τις μιλάγανε οι άποικοι της Καραιβικής.
Για τους Ρωμαίους, ο εκδότης χρησιμοποίησε την ακρολεκτική ή πρωτολεκτική κρεολική...είναι τρελλοί αυτοί οι Κρεολοί!

Να μην παραλείψουμε και άλλες ποικιλίες των κρεολικών που κάνουν ξεχωριστή εμφάνιση. Στην εισαγωγική σελίδα με τους χαρακτήρες ο αναγνώστης βρίσκει κρεολικά γαλλικής Γουιάνας ενώ ο περίφημος μεγεθυντικός φακός εστιάζει όχι στην Αρμορική αλλά στα νησιά " "Gwadloup", "Donmik" και "Matnik"! Σίγουρα όσοι καταλαβαίνουν στοιχεία αυτών των διαλέκτων θα γελάσουν πολύ κάνοντας και μια ευχάριστη εισαγωγή στην κρεολική γλώσσα.Στη περιπέτεια του Αστερίξ - Η Μεγάλη Τάφρος - έχουμε ένα χωριό με διχασμένη προσωπικότητα που έχει δύο αρχηγούς που ο καθένας έχει πάρει τους μισούς κατοίκους μαζί του. Ενα βαθύ αυλάκι χωρίζει στα δύο το χωριό , σχεδιαστική μνεία ίσως για το πρώην τείχος του Βερολίνου όπου εκεί υπήρχε ένα όρθιο τείχος ενώ εδώ υπάρχει ένα βαθύ αυλάκι. Γεγονός είναι ότι οι γαλάτες κατάφεραν για ακόμα μια φορά να τα βρουν μεταξύ τους και οι παλιότεροι να δώσουν την ευχή και τη συνέχεια στους νεώτερους, ώστε να συνεχίσουν χωρίς τα λάθη του παρελθόντος. Και όλα τελειώνουν φυσικά με το γνωστό γλέντι κάτω από τον γαλατικό ουρανό



ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ JACOBS
Η τηλεμεταφορά σώζει τον Μπλέϊκ
Στην εποχή του Cern και της εξερεύνησης του πλανήτη Αρη, είναι σαν να ακούγεται φυσικό το να συζητάμε περί μετατροπής της ύλης σε ενέργεια ή την αναζήτηση της πρωταρχικής στιγμής όπου πρωτοδημιουρ-γήθηκε το σύμπαν. Μπορεί να έχουμε τους ενδοιασμούς μας για παρόμοιες αναζητήσεις της επιστήμης, είτε ηθικούς είτε υλικούς (π.χ τα χρήματα για αυτούς τους σκοπούς θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν ανάγκες σίτισης ή περίθαλψης τον τρίτο κόσμο), όμως παρά τους ενδοιασμούς μας, τα θέματα αυτά δεν παύουν να μας απασχολούν κάθε τόσο, είτε γιατί τα ακούμε σε κάποιο μάθημα στο σχολείο ή το πανεπιστήμιο, είτε γιατί παίρνουν διαστάσεις από τα δελτία ειδήσεων.
Η περίπτωση του Cern όμως, παρά τις βλάβες που παθαίνει τελευταία θα καταλήξει να αποτελεί high-tech μύθο με τα παλυάριθμα βίντεο που ανέβηκαν στο ίντερνετ. Στην σφαίρα των κόμικς και του μυθιστορήματος πολλά επιστημονικά θέματα "συλλαμβάνονται" πολύ πριν από την επιστημονική τεκμηρίωση και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η επιστημονική φαντασία προηγείται της εποχής της, όπως το ταξίδι στη σελήνη, στο μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν.

Στην ιστορία -Οι περιπέτειες των Μπλέικ και Μόρτιμερ - Οι σαρκοφάγοι της 6ης Ηπείρου, τομ.2- , διάφορα "επίπεδα" επιστημονικών θεωριών αναπόδεκτων ή μη έρχονται να διαδραματίσουν ένα ομολογουμένως καθόλου πληκτικό συνδυασμό πλοκής και δράσης που θα αφήσει τον αναγνώστη να θυμάται την ιστορία για καιρό. Εκτός από όλα τα άλλα επιστημονικά κόλπα και μηχανήματα το κερασάκι της ιστορίας βρίσκεται στη σελίδα 44 όπου ο Μόρτιμερ υποχρεώνεται να μπει μέσα σε μια μεταλλική σαρκοφάγο (καμμιά σχέση με τις αιγυπτιακές μούμιες...) και με τη βοήθεια της τεχνολογίας να αποδεσμεύσει το πνεύμα από το σώμα του!
Αν μείνουμε σε αυτό το σημείο, από τη μια φαίνεται σαν άλλο ένα "στα κόμικς όλα γίνονται.." Αν και το - Οι σαρκοφάγοι της 6ης Ηπείρου - δεν είναι αυθεντική ιστορία του Jacobs αλλά την οφείλουμε στους συνεχιστές της Andre Juillard και Yves Sente θα πρέπει η αγάπη του Jacobs για την φυσική και τις επιστήμες να μεταγγίστηκε και στους συνεχιστές του με αποτέλεσμα μια ιστορία που έχει απ'όλα: πλοκή, φαντασία αλλά και χωρόχρονο και άλλες διαστάσεις όπως θα την φανταζόταν ίσως ο Jacobs.
O εμπνευστής της θεωρίας της σχετικότητας, Αλμπερτ Αινστάιν, δεν θα μπορούσε ποτέ να προβλέψει ότι το έργο του θα κέντριζε τη φαντασία ενός δημιουργού τως κόμικς. Εστω και αν ο Jacobs δεν συμμεριζόταν τους φόβους του για τα ατομικά όπλα.

Ο Edgar Jacobs φανατικός αναγνώστης των επιστημονικών περιοδικών και κυρίως του Science & Vie δεν μπορούσε να αγνοήσει το έργο του Αλμπερτ Αινστάιν από τη στιγμή που αυτός θεωρείτο ένας σοφός επιστήμονας που έφερε την επανάσταση στον τρόπο της επιστημονικής σκέψης του εικοστού αιώνα.Οι συνεισφορές του ήταν πολυάριθμες και αφορούσαν το σύνολο του τομέα της φυσικής, έγινε όμως γνωστός στο ευρύ κοινό με την θεωρία της σχετικότητας. Η “Διαβολική Παγίδα” με την διαχρονική της μηχανή δεν είναι μήπως άλλη μια επινόηση βασισμένη στο σύμπαν της φυσικής που χαρακτήριζε τη δεκαετία του 50; Σήμερα, μας κάνουν λιγότερη εντύπωση όλα αυτά, αλλά τότε ήταν πολύ διαφορετικά. Μπορούμε να φανταστούμε επιστημονικές επιρροές στην “τηλεμεταφορά” της ιστορίας -Οι σαρκοφάγοι της 6ης Ηπείρου - , με τις εργασίες του Αινστάιν για το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο, εργασία που δημοσίευσε το 1905 και αφορά την ιδιότητα κάποιων υλικών να μετατρέπουν την φωτεινή ενέργεια σε ηλεκτρική. Αργότερα ο ίδιος οδηγήθηκε στην υπόθεση των φωτονίων, δηλαδή απειροελάχιστων σωματιδίων που συνιστούν τη φύση του φωτός.
Η θεωρία της σχετικότητας αργότερα, το 1916, εισάγει την έννοια του χωρόχρονου όπου ο χρόνος είναι σχετικός με την ταχύτητα του παρατηρητή.




ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΝ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!
Αυτό που δεν θα μπορούσε κανείς να περιμένει από κάποιον μεγάλο ντετέκτιβ είναι να βαρυέται! Μάλιστα. Και όταν πρόκειται για τον Σέρλοκ Χολμς η ανία του μας δημιουργεί ένταση. Αλλά όμως ο Σέρλοκ δεν βαρυέται επειδή τον έχει κουκουλώσει η κουβέρτα και δεν έχει όρεξη να πάει στη δουλειά. Το αντίθετο μάλιστα, βαρυέται γιατί δεν έχει δουλειά. Η δουλειά του Σέρλοκ Χολμς, όπως θα σας βεβαιώσουν διάφοροι πασίγνωστοι παράνομοι, είναι να τους οδηγεί στο μπουντρούμι όπου θα βρουν τη στοργή και τη γαλήνη που χρειάζονται για να ηρεμήσει κάπως το ανήσυχο πνεύμα τους. Το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς εδώ, στο ότι δηλαδή δεν βρίσκονται πιά παράνομοι για να τους οδηγήσει στη φυλακή.
Μια άλλη λύση κάπως ασύμφορη, θα ήτανε να τους ελευθερώσει όλους και να τους ξανασυλλάβει μέθοδος αδόκιμη έως τώρα και με δυσκολία στον έλεγχο του τελικού προιόντος. Ο Σέρλοκ Χολμς, στην ιστορία -Το άλογο που ψιθύριζε στο αυτί του Σέρλοκ Χολμς- η οποία ετοιμάζεται για να κυκλοφορήσει, είναι έτοιμος να καταρρεύσει γιατί βαρυέται αφόρητα. Ούτε το αγαπημένο του βιολί μπορεί να τον καλμάρει, ούτε και οι επιτυχίες του παρελθόντος, ούτε τίποτε άλλο μέχρι που κάνει την εμφάνιση του ο Λεστράντ για να φέρει την υπόθεση. Τα έγγραφα που εξαφανίζονται μυστηριωδώς απο τα γραφεία του Μπάροουφίλντ θα ήτανε ένα απλό μυστήριο αν δεν υπήρχε κάτι το παράλογο στο πως ακριβώς εξαφανίζονται.
Ο Σέρλοκ Χολμς με ταχύτητα ανώτερη του φωτός συλλαμβάνει το μυστικό της υπόθεσης για να οδηγήσει την ερευνητική παρέα του στο άλογο που μιλάει!

Οπως στην ταινία ο Γητευτής των Αλόγων με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, έχουμε ένα άτομο που “κατανοεί” τη γλώσσα των αλόγων, έτσι και στην ιστορία μας στο τσίρκο του Μέιντστον, ο Βουκεφάλας είναι το άλογο που καταλαβαίνει και τη γλώσσα του αφεντικού του και την προπαίδεια και ποιός ξέρει τι άλλο. Ο Σέρλοκ Χολμς θα οδηγηθεί εκεί από απλές παρατηρήσεις αλλά και από την ψυχολγία των ζώων που δείχνει να την κατέχει αρκετά... Μπορούν λοιπόν τα ζώα να επικοινωνήσουν με τον άνθρωπο και μέχρις ποιού σημείου; Παρατηρήσεις που έχουν γίνει για τη συμπεριφορά των άγριων ζώων στη ζούγκλα θα συνθέσουν την υπόθεση πάνω στην οποία θα βασιστεί ο τετραπέρατος ντετέκτιβ για να ξετρυπώσει τον μυστηριώδη κλέφτη των εγγράφων και να εξηγήσει ταυτόχρονα πως και γιατί δείχνει μια ακατανόητη αδιακρισία στο να ξεχωρίσει τα χρήσιμα έγγραφα από τα "σκουπίδια".
Και που καταλήγουν αυτά τα έγγραφα; Μπορεί να έπιασε το αφεντικό του αλόγου ο Σέρλοκ Χολμς, αυτό όμως δεν επαρκεί για να ξετρυπώσει και την πληροφόρία που χρειάζεται. Με μια μοναδική μαεστρία θα εκμαιεύσει την πληροφορία κάνοντας το άλογο που μιλάει να προδώσει τον γητευτή του. Οπως και στις προηγούμενες ιστορίες έτσι και δω δεν λείπουν τα εξαιρετικά κωμικά γκαγκ και τεχνάσματα που οι Veys (στο σενάριο) και Barral (στο σκίτσο) χρησιμοποιούν τόσο καλά όπως και στις προηγούμενες ιστορίες. Αυτή τη φορά το σενάριο είναι ιδιαίτερα ευρηματικό και θα κρατήσει τον αναγνώστη δέσμιο των καρέ μέχρι να καταλάβει που τον πάει η ιστορία. Αλλά το τέλος σίγουρα αξίζει.
Οι αναγνώστες σίγουρα θα αναρωτηθούν από που άντλησε το μοτίβο της ιστορίας ο Veys. Στις καλές ιστορίες κόμικς αλλά και στα καλά μυθιστορήματα υπάρχει ένα βασικό μοτίβο που βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας και τα υπόλοιπα παρακλάδια απορρέουν από αυτό. Υπάρχουν βέβαια και οι ιστορίες του "πήγε - είδε- νίκησε τους κακούς - γύρισε" αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.Ο γητευτής των αλόγων ή αυτός που μιλάει στα άλογα είναι ένα άτομο που μπορεί να κατανοεί την γλώσσα του μεγαλόσωμου τετράποδου και να έχει μια σχέση μαζί του.

Τα άλογα επικοινωνούν με τη γλώσσα του σώματος τους, δηλαδή κινήσεις αυτιών, χλιμίντρισμα, επίδειξη δοντιών, κίνηση γοφών κλπ. Ο γητευτής του τσίρκου του Μέιντστόουν μεταδίδει στο άλογο τη σκέψη του και αυτό απαντά με χτύπημα του ποδιού του στο έδαφος. Τα άλογα δεν παίρνουν από βία, την απεχθάνονται όσο τίποτε άλλο και έτσι ο Χολμς βραβεύει τον Βουκεφάλα με ένα καροτάκι που... έχει φάει ήδη ο λαίμαργος επιρητής Λεστράντ! Τα άλογα μπορούν να φτάσουν σε εντυπωσιακά επίπεδα επικοινωνίας αρκεί να αισθάνονται ασφάλεια και σταθερότητα στη συμπεριφορά του εκπαιδευτή τους. Ο γητευτής των αλόγων σαν "χάρισμα" προέρχεται από έναν ιρλανδό στις αρχές του 19ου αι. που ονομαζόταν Daniel Sullivan. . Αυτός ο υπομονετικός καβαλλάρης "έκανε" όνομα γιατί γιάτρευε τα άλογα που είχαν γίνει επιθετικά και δύστροπα εξ΄αιτίας βίαιων σοκ ή επιθετικής συμπεριφοράς από τη μεριά του ανθρώπου.

O Sullivan δεν έλεγε σε κανέναν πως έκανε ψυχανάλυση και θεραπεία στα άλογα και σίγουρα δεν τα έκανε να θυμηθούν την παιδική τους ηλικία...
Αλλά όσοι τον είχαν παρακολουθήσει έλεγαν πως κάθοταν πρόσωπο με πρόσωπο απέναντι στο παθόν άλογο και το κοιτούσε επίμονα και αυτό φαινόταν σαν να υπάκουε και ηρεμούσε. Πίστευαν δε πως κάτι τους έλεγε ή πιθανόν να τα επηρέαζε με τον νου του! Ενας άλλος εκπαιδευτής αλόγων ονόματι Willis Powell έμαθε τις τεχνικές και γύριζε ανά την Αμερική βοηθώντας τα σοκαρισμένα άλογα να ανανήψουν.
Αργότερα μετέφερε τις εμπειρίες του σε βιβλίο και συνεργάστηκε με τον John Rarey o oποίος επίσης κρατούσε μυστικά τα τεχνάσματα της αλογοθεραπείας.Προς το τέλος όμως το είδε διαφορετικά και έκανε γνωστές στο κοινό τις τεχνικές του οι οποίες μεταφέρθηκαν σε μυθιστόρημα αλλά και στον κινηματογράφο στον "Γητευτή των αλόγων".

Στην ιστορία -Το άλογο που ψιθύριζε στο αυτί του Σέρλοκ Χολμς- των Pierre Veys στο σενάριο και Nicolas Barral στο σκίτσο, βλέπουμε τον Σέρλοκ Χολμς να εμβαθύνει στον κόσμο της ψυχολογίας του ζωικού βασίλειου και να βάζει σε θέση ισότιμου παίκτη τα ζώα στη λύση του μυστηρίου.
Εστιάζοντας με τον τρόπο αυτό στα ζώα τονίζει τη θέση τους σαν αναπόσπαστο και υπολογίσιμο τμήμα της Φύσης σαν σύνολο.



ΑΣΤΕΡΙΞ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
[...Τα παιδικά χρόνια του Rene Goscinny δεν ήταν ανέμελα, ούτε γεννήθηκε στα πούπουλα. Πρώτες αναμνήσεις, σκόρπιες φωτογραφίες και αναμνήσεις από το βιβλίο “Rene Goscinny - επάγγελμα χιουμορίστας” από τους Guy Vidal, Patrick Gaumer και Anne Goscinny των εκδόσεων μας.

ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ΚΑΠΝΟΥ

Είμαστε στη δεκαετία του '20 και ο Rene Goscinny γεννιέται στις 7 το πρωί, στις 14 Αυγούστου 1926, στο πέμπτο διαμέρισμα του Παρισιού.
Κι ύστερα;- «Άρχισα να μεγαλώνω αμέσως μετά» και, αργότερα, διευκρίνιζε σε μια συνέντευξη: «(...) το άλλο πρωί ήταν δεκαπενταύγουστος και δεν πήγαμε πουθενά».«Έχοντας κάτι από καγκουρώ-πυγμάχο, από τη γυναίκα-λάστιχο και από τη σύντροφο του Ταρζάν» (σύμφωνα με τον σχεδιαστή αφισών Paul Colin), η Τζόζεφιν Μπέηκερ χορεύει εκείνη την εποχή τσάρλεστον στα Φολί Μπερζέρ. Τον επόμενο χρόνο, ο Al Jolson θα πρωταγωνιστήσει στον Τραγουδιστή της Τζαζ, πρώτη ομιλούσα ταινία και ο Walt Disney, στα 26 του, θα παρουσιάσει τον Μίκυ Μάους.
Επισύρω την προσοχή σας σε μια άλλη φωτογραφία. Εικονίζει τον Rene Goscinny γύρω στα 20, να περπατά ανάμεσα σε δυο νεαρές. Στρέφεται προς τη μια τους. Ενώ ο ίδιος έχει το κομψό και συγκρατημένο στυλ ενός ευκίνητου θερινού Φρεντ Ασταίρ, η άλλη περιπατήτρια δεν μπορεί να συγκρατηθεί και ξεσπάει σε γέλια. Πρέπει, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, να έχει πετάξει μια λέξη, να έχει επισημάνει έναν γελοίο που περνούσε εκείνη τη στιγμή στο δρόμο, να είπε ένα ανέκδοτο και ήταν αστείος και γοητευτικός και η νεαρή με το ταγέρ γελάει δυνατά. Αυτή η ωραία φωτογραφία αποτελεί την επιτομή του Rene Goscinny: χιούμορ, γοητεία, ευφυΐα.
Φυσιολογικά, πρέπει να κρατάει ένα τσιγάρο με το δεξί χέρι. Αν αυτό δεν υπάρχει, δεν θα αργήσει να το ανάψει.
Έτσι, θα υπάρξουν πολλές φωτογραφίες όπου οι συνομιλητές του γελούν και όπου αυτός, διακριτικά, γαντζώνεται σ' ένα τσιγάρο.

«ΤΟ» ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Σε άλλες τρεις φωτογραφίες, πραγματικό φωτορομάντζο, νάτον αυτή τη φορά με τη Gilberte, τη γυναίκα της ζωής του.
«Γοητευτικό αντικείμενο; Καθόλου, μα καθόλου! Δεν θεωρώ καθόλου τη γυναίκα μου γοητευτικό αντικείμενο! Γοητευτική, ναι. Αλλά όχι αντικείμενο!... Εξ άλλου, δεν θα μου το επέτρεπε ποτέ!»
Στη φωτογραφία, αυτός κάθεται, αυτή είναι όρθια. Ίσως να της είπε «Lapingg!» (Στ. Μετ: Λαγουδάκι) υπερτονίζοντας την προφορά της νότιας Γαλλίας. Βάζει το χέρι της μπροστά στο στόμα του για να τον κάνει να σωπάσει. Πρέπει να είπε κι άλλη λέξη, να αφηγήθηκε κι άλλο ανέκδοτο.
Γελούν και οι δυο.Θυμάμαι ότι ρώτησα τη Gilberte:
«Έκανε πάντα τον κλόοουν»;- Την ημέρα του γάμου μας
(το 1967). Ήταν 41 ετών... Μπροστά στο δημαρχείο, αναγκάστηκα να τον σύρω. Φώναζε «Δεν θέλω! Είμαι πολύ νέος για να παντρευτώ!» Και, βέβαια, η τηλεοπτική κάμερα τα «έγραφε» όλα...
Η τηλεόραση... Τον ξαναβλέπω, μια άλλη φορά, πολύ σοβαρό, να εξομολογείται κατά δήλωσή του:
«(...) Ο Πατέρας ήταν αλκοολικός κι έδερνε τη Μητέρα... Γαντζωνόμαστε στις φούστες της Μητέρας, κρυμμένοι μέσα στη ντουλάπα... Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι το γέλιο ήταν μια άμυνα...»
Παράλληλα, για να εξαφανίζεται στο ασπρόμαυρο πλήθος εκείνης της εποχής, ο Rene Goscinny θα υιοθετήσει τη σοβαρή αμφίεση, σκούρο κοστούμι, άσπρο πουκάμισο, γραβάτα.
Ακόμη και γιλέκο. Πανοπλία από του Lanvin, αργότερα. «Ντύνεται σαν συμβολαιογράφος, αλλά το κάνει για να εξαπατήσει τον αντίπαλο», θα σχολιάσει η Gilberte Goscinny, επιμένοντας (ήταν κι αυτή πολύ θεληματική) να τον σπρώχνει να τολμήσει να βάλει κάτι χρωματιστό.
Anne Goscinny: «Οι γονείς μου παντρεύτηκαν όταν ο πατέρας μου ήταν 41. Σαν κομπλιμέντο, έλεγε στη μέλλουσα σύζυγό του: "Εγώ παντρεύομαι στην ηλικία όπου άλλοι ξαναπαντρεύονται!"»...]



VAN HAMME
Ο χρυσοχέρης των κόμικς !
[...Τον ξέρουμε από τον Θόργκαλ, τον ήρωα της μυθικής εποχής που γεννήθηκε από τα αστέρια και έχει την εύνοια των θεών . Ο χώρος δράσης του Θόργκαλ είναι οι παγωμένες χώρες του βορρά, αλλά τίποτα δεν τον έχει εμποδίσει να κατέβει και νοτιώτερα, αναζητώντας την γνώση αλλά και την δικαιοσύνη που φαίνεται να σπάνιζε στις μέρες του, ενώ πάντα φαίνεται να μπλέκει σε περιπέτειες όπου οι φίλοι του, ή η αγαπημένη του Ααρίσια χρειάζονται την προστασία του. Ο πατέρας των σεναρίων του Θόργκαλ είναι ο Van Hamme που είναι επίσης δημιουργός και πολλών άλλων ηρώων. Η άνεση με την οποία δημιουργεί και στήνει στο κόμικς - χωροχρόνο θα μπορούσε να τον παρομοιάσει με τον Μίδα τον μυθικό βασιλιά των αρχαίων ελληνικών παραδόσεων που ότι αγγίζει γίνεται χρυσός, ή καρέ στην περίπτωσή μας. Βέβαια, δεν είναι όλα χαρισμένα από τη θεία έμπνευση, αλλά χρειάζεται να προσπαθήσει αρκετά ο σεναριογράφος απ΄ότι είπε σε μια συνέντευξη στον Alain Kuysshe για το περιοδικό La lettre No 56.

V.H : Eνα σενάριο πρέπει κατ΄αρχάς να με συνεπαίρνει και να με διασκεδάζει. Προτιμώ να ρίχνω τους ήρωες μου μέσα σε αδιέξοδες καταστάσεις των οποίων την έκβαση αγνοώ εντελώς και κατά προτίμηση όχι την καλύτερη.

Στην αρχή επικρατούν ιδέες βαριές και πολυχρησιμοποιη-μένες κάποιες που έχουν χρησιμοποιηθεί χιλιάδες φορές. Επειδή το επάγγελμα του σεναριογράφου βασίζεται κυρίως στα κόλπα και τις περιπλοκές πρέπει να βρίσκω κάτι που ο αναγνώστης να μην το περιμένει.

A.K: Ποιός είχε πει ότι η Βίβλος και ο Σαίξπηρ έχουν περιλάβει μέσα στις σελίδες τους όλα τα πιθανά δραματικά γεγονότα που μπορεί να συμβούν στον άνθρωπο της Δύσης;

V.H : Πάντως όχι εγώ..
Αλλά μένω πιστός σε αυτή τη διατύπωση. Από τον καιρό αυτών των συγγραμάτων δεν kάνουμε τίποτα άλλο από το να εκμοντερνίζουμε τις βασικές και μέχρι τώρα διαχρονικές καταστάσεις.
Οι Ασιάτες για παράδειγμα και ως ένα βαθμό οι Αφρικανοί δεν απαντούν με τον ίδιο τρόπο στις περιοριστικές καταστάσεις όπως αυτές επιβάλλονται από από τις ίντριγκες που συμβαίνουν στις ιστορίες εμάς των Δυτικών.

Ομως η λογoτεχνία δεν σταμάτησε με το θάνατο του μεγάλου Γουίλλιαμ (Σαίξπηρ) αλλά υπάρχουν ακόμα τρελοί σαν και μένα για να τραβούν το σχοινί ακόμα παραπέρα.
Οι καλύτερες μηχανοραφίες είναι οι πιό απλές.
Τα βάζουμε με κάποιον και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να μη μας νικήσει.
Αν είναι δυνατόν ενοχοποιούμε κάποιον αθώο, στόχο ιδανικό όταν οι υποψίες για τον ένοχο παίρνουν μεγάλες διαστάσεις.

Σίγουρα όμως οι τέλειες μηχανοραφίες είναι αυτές που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή. Η φαντασία λατρεύει το χάος, το μη δυνατόν, το πέσιμο στο μπετόν, τον παρείσακτο και τον τοποθετημένο με λάθος τρόπο, λάθος χώρο. Το παν είναι να διατηρηθεί η συνοχή.

Οταν η δολοπλοκία γιγαντώνεται, οι συγγραφείς της, δηλαδή οι σεναριογράφοι πρέπει να αυτοσχεδιάσουν αγγίζοντας όμως όσο το δυνατόν λιγότερο την αρχική ιδέα που έχουν επινοήσει.
Ούτε συζήτηση για αλλαγές μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσουν το κοινό καί όσο πιό πολύπλοκη γίνεται η δολοπλοκία τόσο περισσότερο πρέπει να την αφήσεις να πάρει τον δρόμο της. Ο αναγνώστης θα το αντιληφθεί και συνεπώς δεν θα συγχωρήσει το παραμικρό αδιέξοδο του σεναρίου...]


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX