Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 

ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ

Editorial

Εδώ, στις εκδόσεις ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ πιστεύουμε ότι όσοι ασχολούνται συστηματικά με τα κόμικς μπορούν να διακρίνουν τα θετικά μιας προοπτικής που θέλει τα κόμικς και στα βιβλιοπωλεία. Που όταν συμβεί θα σημάνει και το τέλος μιας ιδεοληψίας που θεωρεί τα κόμικς είτε σαν μια αποκλειστική ασχολία λίγων περίεργων "περιθωριακών" ανθρώπων είτε σαν αποκλειστικό παιδικό ανάγνωσμα. Εφόσον όλο και πιο πολλοί άνθρωποι θα έχουν την ευκαιρία να έρθουν σ' επαφή με τους ήρωες και τις περιπέτειές τους, τον τρόπο ζωής τους, τις αξίες τους και τις αντιδράσεις τους σε καταστάσεις και διλήμματα που τηρούν μια ομοιότητα με την πραγματική ζωή όπου όλοι μας ζούμε και δραστηριοποιούμαστε.
Είναι αποδεκτό πια, ότι τα κόμικς μπορούν να σταθούν ως ένα ιδιαίτερο είδος. Προκειμένου όμως αυτά να κατακτήσουν μια θέση στο φυσικό τους χώρο σ τα βιβλιοπωλεία θα πρέπει να αντιμετωπιστούν και σαν βιβλία. Τόσο από τους βιβλιοπώλες όσο και από τους αναγνώστες - πελάτες των βιβλιοπωλείων. Και εδώ είναι το κρίσιμο τρισυπόστατο σημείο που όταν ικανοποιηθεί, το αίτημα τα κόμικς στα βιβλιοπωλεία θα γίνει μια πραγματικότητα.
Με άλλα λόγια, θα τολμούσαμε να πούμε, ότι θα πρέπει τα κόμικς, κατ' αρχήν, να μπορούν να ξεφυλλιθούν όπως ακριβώς και τα βιβλία που προσδοκούν από τον αναγνώστη μια θέση στην προσωπική του βιβλιοθήκη. Ετσι κι αλλιώς διαθέτουν στο οπισθόφυλλό τους μια μικρή περίληψη, "λίγα λόγια για το έργο...". Θα πρέπει επίσης, κατά την γνώμη μας, να μπορεί να εκτελεστεί η παραγγελία του πελάτη που επιθυμεί το συγκεκριμένο κόμικς, το συντομότερο δυνατόν χρονικό διάστημα, όπως τουλάχιστον απαιτεί και η παραγγελία ενός "συμβατικού" βιβλίου. Και τελικά, το κέρδος που θα αποφέρει η πώληση ενός κόμικ στον καταστηματάρχη, να μην είναι μικρότερο απ' αυτό που θα του αποφέρει ένα βιβλίο συνηθισμένου μεγέθους, σελίδων και τιμής.
Ξέρουμε, φίλοι-αναγνώστες, ότι υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες, η θεωρία από την πράξη να μπορεί να καλυφθεί με ελάχιστα βήματα, αρκεί να υπάρχει η θέληση. Γνωρίζουμε επίσης και τα θετικά που μπορεί να προκύψουν από την προοπτική που μόλις πριν λίγο αναφέραμε και αφορούν τα αγαπημένα μας κόμικς. Και επιπλέον σήμερα επισημάναμε και ορισμένες προϋποθέσεις-σημεία που θα πρέπει να ικανοποιηθούν προκειμένου να δούμε τα κόμικς στα βιβλιοπωλεία. Μπορούμε να προβλέψουμε άραγε, το μέλλον των κόμικς στην Ελλάδα ;
Αγαπητοί φίλοι, είναι γνωστό ότι "...για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ". Αλλά την είναι γνωστό επίσης ότι "συν Αθηνά και χείρα κίνει....". Είθισται όμως να λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις ότι "Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα".
ΜiMπ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ 4ου ΤΕΥΧΟΥΣ

Σελ.2 Περιεχόμενα
Σελ.3 Editorial
Σελ.4 Επικοινωνία
Σελ.5 Γεύσεις-ΙΖΝΟΓΚΟΥΝΤ
Σελ.6 "ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ Ο ΤΡΑΧΗΛΟΣ..."
Σελ.7 ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ"ΚΟΜΙΚΣΤΑΔΟΡΟΥΣ"
Σελ.8 ΣΠΙΘΑ ΨΥΧΗΣ
Σελ.9 ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΟΝ ΑΛΙΞ
Σελ.10-11 "Ο FRANQUIN KI ΕΓΩ"
Σελ.12 ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΠΛΟΥΜΠΕΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Σελ.13 Νέες Κυκλοφορίες
Σελ.14 Τα Νέα μας
Σελ.15 Κυκλοφορίες


"ΤΟ ΑΘΩΟ ΒΛΕΜΜΑ ΜΙΑΣ ΤΡΥΦΕΡΗΣ ΨΥΧΗΣ"

Το φαινόμενο Ραν Ταν Πλαν έχει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πτυχές.

Συχνά όταν κολυμπάμε στα γοητευτικά ύδατα ενός τεύχους του μοναχικού καουμπόι Λούκι Λουκ μια απροσδιόριστη απορία ταλανίζει το μυαλό μας: τι γυρεύει ένας αφελής, αδαής, χαριτωμένα εκνευριστικός σκύλος στις ήδη πλούσιες ιστορίες του φαρ-ουέστ; ποιός ο ρόλος του παράξενα σχηματισμένου αυτού τετράποδου; Και η απορία ετούτη αποκτά νέες διαστάσεις όταν πια το απολαυστικό ζωάκι ανάγεται σε ήρωα με δικές του προσωπικές περιπέτειες. Ποιός είναι τελικά ο Ραντανπλάν;
Το φαινόμενο Ραντανπλάν έχει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πτυχές. Απαιτεί ελεύθερη ανάγνωση και ο καθένας μας επιλέγει τους δρόμους που του είναι περισσότερο αποκαλυπτικοί. Ο πιο ελεύθερος δρόμος μιλά για το αθώο βλέμμα μιας τρυφερής ψυχής (και όχι όπως πολλοί διατείνονται για τον ανακουφιστικό ρόλο του "χαζού" στο μύθο).
Ο Ραντανπλάν είναι η μορφοποίηση όλων εκείνων των αγνών συστατικών που συνθέτουν τον εσωτερικό κόσμο της ανθρώπινης φύσης πριν αυτή περάσει από το ανελέητο φίλτρο της κοινωνικοποίησης. Ορίζει τον κόσμο που τον περιβάλλει ανεξάρτητα από κάθε έννοια αντικειμενικού συμβολισμού. Η στάση του είναι όμορη με εκείνη του μεγάλου Rene Magritte. Ο μοναδικός σουρεαλιστής ζωγράφος, γλύπτης και στοχαστής περιγράφει με ανατρεπτική μανία και ειρωνεία σε μια σειρά από πίνακές του το πώς ο άνθρωπος αποφασίζει να δωρίσει ονόματα στο χώρο, στα πράγματα μέσα στα οποία λικνίζεται το κορμί του. "Ceci n'est pas une pipe"... και από πάνω παγιδευτικά δεσπόζει η εικόνα μιας πίπας που φωνάζει να τη βάλουμε στα χείλη μας και να γευτούμε τον αρωματικό της καπνό. Έτσι και ο Ραντανπλάν. Αντικρίζει ένα μικρό λαγό στη μέση της ερήμου και αποφαίνεται ουρλιάζοντας: "Ω! Ένας κροταλίας!".
Ίσως βρισκόμαστε μπροστά σε έναν τύπο παλινωδίας, στο γυρισμό στην παιδική ηλικία. Μοιάζει με μια σχετική απομόνωση, με αποπροσανατολισμό, όμως στην ουσία πρόκειται για εσωτερικό αγνό, παιδικό πνευματικό πάθος που εντυπώνεται στην εξωτερική φυσιογνωμία, στο ακαθόριστο σουλούπι του Ραντανπλάν, στο απλανές του βλέμμα. Όπως τα μικρά παιδιά τείνουν με προσμονή ανακάλυψης τα χεράκια τους προς τα μπρος, όπως ψάχνουν να βρουν τις μορφές, τα σχήματα και τις έννοιες πριν τις προσδιορίσει με τη μορφή μασημένης τροφής το κοινωνικοποιημένο μυαλό των μεγάλων, έτσι και το ηρωϊκό σκυλάκι βουτάει στα ήδη γνωστά σε μας σα να πρόκειται κάθε στιγμή για μια τεράστια μαύρη τρύπα. Για τον Ραντανπλάν το "γνωστό" είναι "άγνωστο"!
Εδώ είναι που λειτουργεί συμβολικά το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήρωά μας: η ακατάσχετη λαιμαργία. Πεινάει διαρκώς, επιθυμεί την τροφή όσο τίποτα άλλο και επιτίθεται,αγριεύει μονάχα όταν κάποιος του στερήσει τη γλυκιά απόλαυση ενός πληθωρικού γεύματος. Ο Ραντανπλάν είναι λαίμαργος για τη μεγάλη αναζήτηση, για τη γνώση. Στο "Μεγάλο Ταξίδι" το "παιδί" κλαίγοντας εκλιπαρεί τους δεσμοφύλακες να του ανοίξουν τις πύλες για να ξεχυθεί στο άγνωστο. Είναι η αφετηρία που αναζητά ο δημιουργός του κόμικ για να υφάνει τον αφηγηματικό του ιστό. Ο Ραντανπλάν στην περιήγησή του συναντά διάφορους αναγνωρίσιμους τύπους, κοντράρεται με συνήθειες, φτάνει μέχρι τα σαλόνια της παριζιάνικης αριστοκρατίας για να στείλει το μήνυμά του: είμαι αγνός, δεν έχω αποσυρθεί σε φιλντισένιους πύργους κοινωνικών κανόνων. Και όταν ολοκληρώνει την πορεία του όλοι τον έχουν επιθυμήσει, τους έχει λείψει. Γιατί πάντα μας λείπει η παιδική μας αφέλεια.
Ο Ραντανπλάν είναι το σκυλάκι που τελικά όλοι θέλουμε να χαϊδέψουμε. Μπορεί να γελάσουμε μαζί του, όμως ποτέ δε θα τον αντιμετωπίσουμε με οίκτο ή χλευασμό, αφού η ειλικρίνεια της ύπαρξής του είναι η αλήθεια που όλοι γυρεύουμε μέσα μας (και που κάθε στιγμή που την αγγίζουμε τη σπρώχνουμε πιο μακριά, τη διώχνουμε).
L.A.X.



"ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΜΙΚΣΤΑΔΟΡΟΥΣ"


Είμαι ένας αναγνώστης των περιοδικών σας και θεωρώ ότι είμαι πολύ παράξενος όσον αφορά τις συνήθειες και τις αντιλήψεις μου, απόρροια της δικής μου κοσμοθεωρίας για αυτόν τον κόσμο. Πρόσφατα μένοντας πιστός και ακολουθώντας αυτά που με διατάζει ο πολυαγαπημένος μου εαυτός, κατάφερα να βρω πρόσβαση στο "site που δεν υπάρχει" (κάτι παρόμοιο με "το μέταλλο που δεν υπάρχει", στην νέα περιπέτεια του Θοργκάλ), το spycom.icon.gr και μετά από ώρες τόσο επίπονης όσο και επίμονης προσπάθειας κατάφερα να αισθανθώ λίγο απ' την χαρά του tech-freak ηδονοβλεψία, αντικρίζοντας τους επτασφράγιστους πίνακες των μελών του "Comicon". Εμεινα κατάπληκτος αντικρίζοντάς τους, εφόσον ποτέ δεν θα πίστευα ότι τόσες και τέτοιες διασημότητες θα ήταν μέλη ενός τόσο ταπεινού club και μάλιστα όταν αυτό έχει σαν αντικείμενο τα κόμικς, αυτό το "ποταπό" προϊόν της μαζικής κουλτούρας. Παρ' όλες τις παραξενιές μου όμως και ξέροντας ότι είμαι ακόμα ένα μόριο της μάζας που προσπαθεί ακόμα να απεγκλωβιστεί από το πανίσχυρο πεδίο βαρύτητας που αυτή προκαλεί, είμαι αποφασισμένος να εκφράσω ξεκάθαρα και ωμά την μία και μοναδική απορία μου που αφορά αυτά τα οποία πριν λίγες ώρες αντίκρισα.
Σύμφωνα με τους πίνακες ενός, κατά τ' άλλα αδιάφορου - κατ' εμέ- ερωτηματολογίου, μόνον το 3,5% των μελών του έχουν διαβάσει ή διαβάζουν τις ιστορίες του "Θοργκάλ" και του "Λεονάρντο". Πράγμα ανεπίτρεπτο, πάντα κατ' εμέ (αλλά είπαμε τι συμβαίνει μ' εμέ). Και αν θεωρήσουμε ότι το μικρό αυτό ποσοστό δικαιολογείται για τον "Θοργκάλ" από το νεαρό της ηλικίας της έκδοσης των περιπετειών του στα ελληνικά, πως μπορεί να δικαιολογηθεί αυτό το ελάχιστο ποσοστό για τις ιστορίες του "Λεονάρντο" που αισίως έχουν φτάσει στην έκδοση του 15ου άλμπουμ ;
Γιατί διαβάζοντας κάποιος τις περιπέτειες του μεγαλοφυούς Λεονάρντο, ποτέ δεν ξέρει ποια σπίθα δημιουργίας θα ξεπηδήσει στον ευφυή εγκέφαλό του για να βάλει φωτιά στο δάσος της δημιουργικότητάς του (άσχετα αν αυτό μπορεί να αποβεί στην δημιουργία μιας... νεκρής φύσης !). Και γιατί επίσης, τα αστεία στις ιστορίες αυτού του κόμικ είναι τόσο ευφυή, όσο μεγαλοφυείς μπορεί να είναι οι συνειρμοί που μπορεί να προκαλέσουν σε μια διάνοια η οποία ανήκει σ' ένα τόσο ταπεινό - πλην όμως διάσημο- ας πούμε club, όπως είναι το "Comicon" (θεωρώ ότι το "Comicon" μοιραία είναι καταδικασμένο να κληρονομήσει τα χαρακτηριστικά των μελών του, αυτών που του δίνουν υπόσταση). Και γιατί ακόμα περισσότερο κατ' εμέ - είπαμε για εμέ, μην γινόμαστε κουραστικοί με την επανάληψη- στις ιστορίες του Λεονάρντο, αυτός εμφανίζετε να σατιρίζει το 50% των νεοελλήνων, πλην όμως Ευρωπαίων επιχειρηματιών και ο βοηθός του το 50% των νεοελλήνων, πλην όμως Βαλκανίων υπαλλήλων-βοηθών. Αφήστε δε, που το κάθε συννεφάκι κειμένου, το κάθε καρέ, η κάθε σελίδα, η κάθε ιστορία αυτού του εξωφρενικά έξυπνου κόμικ, αποτελεί αφορμή για χίλιες-δυο σκέψεις που γεννιούνται συνειρμικά στον εγκέφαλο του κάθε ανήσυχου αναγνώστη. Για του λόγου το αληθές, διαβάζοντας κάποιος την ιστορία "Για τα πανηγύρια" (βλ. Λεονάρντο Νο 14 : "Μεγαλοφυείς ιδέα") για κάποιον ανεξήγητο λόγο και χωρίς ίχνος κακοήθειας, μπορεί κάλλιστα να φέρει στο νου του, όχι την έκθεση βιβλίου στο Πεδίον του Αρεως, αλλά κάτι ή κάποιες καταστάσεις "εν τω Ελλάδι" που πραγματικά είναι για τα πανηγύρια.
Αυτά σας έγραψα και περιμένω την ανταπόκρισή σας. Και αληθινά θα ήμουν ευτυχής αν γνώριζα το 3,5% των φίλων του Λεονάρντο. Aν και η κοσμοθεωρία μου δεν μου επιτρέπει την συμμετοχή μου στο "Comicon" - άλλωστε σε κανένα στέκι δεν μπορεί να απεικονιστεί έστω και ένα μικροσκοπικό μέρος της ευφυούς κοσμοθεωρίας μου- εντούτοις, συχνάζω πότε-πότε στον τόπο www.mamouthcomix.gr ελπίζοντας να συναντήσω κάποιους τολμηρούς “κομικσταδόρους” που επιτέλους, να είναι σε θέση να μου λύσουν την απορία που με ταλανίζει, μέρες τώρα...
Και τώρα, θα μου επιτρέψετε ευγενικοί "κομικσταδόρες" (δεν πολυκαταλαβαίνω τι σημαίνει αυτή η λέξη αλλά την είδα στους πίνακες) να σας αφήσω, εφόσον πρέπει να σηκωθώ, γιατί το μέλλον ανήκει σ' αυτούς που σηκώνονται νωρίς (το πρωί!). Και χμμμ... διάφορες άλλες μεγαλοφυείς ιδέες εισέβαλλαν στον, απείρου κάλλους, εγκέφαλό μου όπως ακριβώς συρρέουν οι τουρίστες στις ελληνικές παραλίες το καλοκαίρι. ("άμοιρη Ελλάς / σαν την κόρη γι' ένα μάρκο/ σε γερνάνε / και συ - φευ-
χαμογελάς").
Με τιμή, themask
για την αντιγραφή, MiΜπ


"ΣΠΙΘΑ ΨΥΧΗΣ"

O J. Martin κάνει πάλι το θαύμα του. Πραγματοποιεί το απροσδόκητο άλμα παρουσιάζοντας το άλλο πρόσωπο των κόμιξ. Ένα πρόσωπο που συμβατικά ορισμένοι καλοθελητές στριμώχνουν στο σκοτάδι και δεν το αφήνουν να αναπνεύσει, πείθοντας την πλειοψηφία πως ο ρόλος των "σκίτσων" είναι να δείχνουν ένα μικρόκοσμο χαριτωμένων εύπεπτων καταστάσεων ή ανώδυνων φουτουριστικών αλληγοριών. Έρχεται, όμως, ο στυγνός "εγκληματίας" J. Martin να καταρρίψει τα μουντά αυτά στερεότυπα, να πριονίσει τις απόψεις των κοντόφθαλμων και να αποδείξει πως τα κόμιξ δεν είναι άσκηση ύφους ούτε επίδειξη χαρακτικών ακροβατισμών, αλλά ΑΛΗΘΙΝΟ έργο.
Αντικείμενο μελέτης του συγκεκριμένου έργου η Αρχαία Ελλάδα, το μεγαλείο των ιδεών της, της αρχιτεκτονικής της, των ανθρώπων της. Η μυστηριακή ξενάγηση ξεκινά από τη Δήλο και καταλήγει στην Πύλο. Ενδιάμεσοι σταθμοί: Δελφοί, Ελευσίνα, Επίδαυρος, Αλικαρνασσός, Ολυμπία, Πέργαμος. Το μαγικό μολύβι του J. Martin αγωνιά να διασώσει τον περιούσιο θησαυρό του ανθρώπου, τη μνήμη. Κεντρίζοντας τα κύτταρα του εγκεφάλου που νωχελικά αναμένουν το κάλεσμα κάποιων σειρήνων για να αφυπνιστούν, αναστηλώνει ολόκληρες πόλεις όχι όπως τις φαντάζεται αλλά όπως ήταν! Επιθυμία του να ζωντανέψει τα ερείπια ώστε να τα διαβούμε άφοβοι μεν εκστατικοί δε. Πρέπει να θυμηθούμε τις αποδείξεις που είχαν προτείνει οι προη-γούμενες ψυχές μας, να αισθανθούμε τις ενοχές τους, να βιώσουμε τον κόσμο τους.
Πώς θα περπατήσουμε στους ναούς της Αρχαίας Ελλάδας με τις ενδυμασίες των προγόνων μας; O J. Martin δε ζητά από εμάς την εφαρμογή κάποιας αφηρημένης ελευθερίας της σκέψης, αλλά το ολοκληρωτικό δόσιμο του εαυτού μας με τα αισθήματα του, τις προκαταλήψεις του, το ταπεραμέντο του. Μονάχα τότε η περιπλάνηση μας παίρνει σάρκα και οστά, ανυψώνεται σε υπαρξιακή.
Μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως η διατριβή του δημιουργού είναι στεγνή και αυστηρή ως προς τους στόχους της. Ένα άψυχο γραμμικό σχέδιο που θα έπαιρνε άριστα σε κατατακτήριες εξετάσεις για την αρχιτεκτονική σχολή. Μέγα λάθος. Αν τον ενδιέφερε μια τετράγωνη ανάγνωση του παρελθόντος (και κατ΄επέκταση της μνήμης) θα θωρακιζόταν πίσω από την ομορφιά της αφαίρεσης και της σιωπής του σχεδίου. Όμως, κάθε πόλη είναι μια ψυχή που χρωματίστηκε μέσα από μύθους. Ο J. Martin στο έργο του κάνει πριν από όλα αναφορά στη μυθολογία, ακουμπώντας την με την ίδια φωτισμένη διεισδυτικότητα του E.R. Dodds όπως αυτή πήρε μορφή στην έρευνα-θέαση του αρχαίου πνεύματος το 1951 με τίτλο "Οι Έλληνες και το Παράλογο". Επομένως οι πόλεις είχαν θεμέλια όχι απρόσωπες νεκρές πέτρες που οικοδομήθηκαν πάνω τους πολιτισμοί, αλλά ένα σύνολο ευαισθησιών που αφουγκράστηκαν το περιβάλλον και πίστεψαν στη δημιουργία.
Ο J. Martin στην "Αρχαία Ελλάδα" επιδεικνύει καλλιτεχνική πληρότητα. Κόντρα στα αγχώδη ευρήματα που γεννούν μικρού βεληνεκούς ιστοριούλες, κόντρα σε οποιαδήποτε διάθεση παραληρηματικού εξυπνακισμού προτείνει ένα "περιεχόμενο" με μια σειρά από συνδεδεμένες πληροφορίες βαλμένες σε ορισμένη ακολουθία κατευθυνόμενες προς τον αναγνώστη. Και φυσικά κατορθώνει την επιθυμητή αντίδραση σε σωστή αναλογία.
L.A.X.



"O FRANQUIN ΚΙ' ΕΓΩ"

Ο Greg αφηγείται το πως ο Franquin αποτέλεσε ένα ορόσημο της ζωής του.

" 1951. Είμαι 19 ετών, έχω πάρει το απολυτήριο μου, έχω ένα όμορφο κορίτσι δίπλα μου (η οποία θα μείνει για 45 χρόνια ), με πολύ κακά αποτελέσματα στα πλαίσια της "διαφήμισης - διακόσμησης" όπου βρίσκομαι αορίστως διότι δεν υπάρχει κανένα υλικό ή εκπαίδευση στο εικονογραφημένο σχέδιο και ενοχλούμαι περιμένοντας να υπηρετήσω την στρατιωτική μου θητεία, που ήταν προγραμματισμένη για την επόμενη χρονιά. Διαβάζω, δηλαδή "καταβροχθίζω" θα έλεγα, όλα όσα δημοσιεύονται σε εικόνες, αλλά δεν γνωρίζω κανέναν μέσα σ' αυτό το ξένο περιβάλλον και συσσωρεύω σκηνές και εικόνες δικής μου παραγωγής, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα για τους κανόνες του επαγγέλματος. Εντέλει, καταφέρνω να πάρω την σύστασή του "L' evedue de Tournai" (ναι, ναι, ντρέπομαι, αλλά αυτό έχει περάσει) για να πάω να παρουσιάσω τα έργα μου στην εφημερίδα του "Spirou" στο Charleroi.

Στο πεζοδρόμιο, ξεδιπλώνω το χαρτί, διαβάζω και λιποθυμώ : ήταν η διεύθυνση του " Dieu" (θεού) του Franquin.

Ο ίδιος κύριος Charles Dupuis, με δέχθηκε και μου ανακοίνωσε ότι τα σχέδια μου ήταν πολύ χάλια, αλλά ότι πρέπει να βοηθούμε τους νέους και μου έδωσε την διεύθυνση ενός αγοριού, τον οποίο γνώριζε λίγο που θα μπορούσε όμως να μου δώσει ορισμένες συμβουλές. Μου δίνει ένα μικρό διπλωμένο χαρτί, πάνω στο οποίο έγραψε πολύ γρήγορα και πρόσθεσε κοκκινίζοντας : "Όμως τηλεφώνησε πριν πας εκεί, γιατί μόλις παντρεύτηκε...". Στο πεζοδρόμιο, ξεδιπλώνω το χαρτί, διαβάζω και λιποθυμώ : ήταν η διεύθυνση του "Dieu", του "Franquin", του "Porte de Namur" στις Βρυξέλλες...
Έκανα μια εισβολή μέσα στη φωλιά της αγάπης του Adre και της Liliane Franquin, τους έδειξα τα άσχημα σχέδια που προείπα και με δέχθηκαν όπως τον μικρό αδερφό που γυρίζει από το οικοτροφείο. Μέχρι να καταταγώ στο στρατό, έκανα δύο φορές την εβδομάδα μαθήματα σχεδιασμού στο τραπέζι της γωνίας της τραπεζαρίας. Η τελετή ήταν πάντα η ίδια: Ο Adre κοιτούσε προσεχτικά τα σχέδιά μου, αστειευόταν με ειλικρίνεια, μου έλεγε ότι ήταν άσχημα... αλλά ότι μπορούσαμε να τα βελτιώσουμε, έτσι ή αλλιώς, εδώ ή εκεί... Για παράδειγμα έπαιρνε ένα μπλε μολύβι (μπογιά) και διόρθωνε μια μύτη. Όμως στη συνέχεια φυσικά, έπρεπε να προεκτείνουμε το πηγούνι. Αυτό μας υποχρέωνε να αλλάξουμε την γωνία σχεδιασμού. Μ' αυτήν την ευκαιρία μπορούσαμε να τροποποιήσουμε λίγο το βάδισμά του. Αυτό όμως, θα έπρεπε να ληφθεί υπόψιν αν ξαναβλέπαμε το ντεκόρ στο φόντο της εικόνας μεγεθυμένο και... Μέσα σε μια ώρα, δεν υπήρχε παρά μόνο μπλε μπογιά πάνω στο σχέδιο το οποίο είχε γίνει μεγαλοφυές. Ο Franquin, ειλι-κρινά, το θαύμαζε: "Ορίστε: Δεν είναι ίσως ακόμα τέλειο αλλά έχεις κάνει μεγάλη πρόοδο... Μπράβο!". Όταν έφευγα από το σπίτι του Franquin, δεν ήξερα πλέον εάν έπρεπε να τραγουδώ από ευτυχία ή να πάω να πέσω στο ποτάμι να πνιγώ: είχα δει το "φως" των εκλεκτών και έλεγα στον εαυτό μου ότι ποτέ δεν θα φτάσω και εγώ σ' αυτό το σημείο... Εντωμεταξύ, είχαμε γίνει φίλοι και κατά την διάρκεια των μεγάλων "διακοπών" μου στο σώμα των κομάντος (κατετάγη εθελοντικά, πράγμα που ήταν τελείως αποβλακωτικό), συνέχισα να κάνω κάποια σχέδια, τα οποία έστελνα στον Franquin σαν ρεπορτάζ πάνω στην στρατιωτική ζωή. Όταν επέστρεψα τον βρήκα να έχει στρέψει το ενδιαφέρον του προς μια καινούρια ιστορία : δυσαρεστημένος και θυμωμένος με τον κύριο Dupuis, άρχισε την παραγωγή κάποιων αστείων ιστοριών, λίγο και στην πρόκληση απέναντι στο Dupuis, σε μια ανταγωνιστική εφημερίδα, την "Tin tin". Αυτή η σειρά λεγόταν "Modeste et Pompom". Έγραψε και ο ίδιος κάποιες ιστορίες και δούλεψε πάνω στις ιδέες του Goscinny. Αλλά αυτή η συνεργασία λειτούργησε μόνο μεροληπτικά, διότι ο Goscinny έχει μια τέτοια προσωπικότητα και έναν ιδιόρρυθμο χαρακτήρα που δουλεύοντας μαζί του, πρέπει να ακολουθείς μόνο τη δική του γραμμή και να κάνεις δηλαδή "Goscinny". Και ο Franquin προτιμάει να κάνει "Franquin". Εσύ ο ίδιος δεν θα είχες μια ή δύο ιδέες από μόνος σου; με ρωτάει. Εγώ ποτέ δεν είχα ονειρευτεί να γράψω για άλλους, να κάνω τον σεναριογράφο, αλλά σ' αυτήν την περίπτωση, δεν χρειάστηκε να μου το ζητήσει δεύτερη φορά. Ως σχεδιαστής δεν είχα υιοθετήσει ακόμα κανένα ιδιαίτερο στυλ και ο θαυμασμός μου για τον Franquin έκανε όλα τα υπόλοιπα : μπόρεσα να "βυθιστώ" μέσα στο δικό του κόσμο, να εισχωρήσω στην σκέψη του σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρούσε να εικονογραφήσει κάθε ιδέα. Αυτό μου έδινε αδίκως ένα μεγάλο πλεονέκτημα πάνω στον Goscinny. Μετά από λίγο καιρό ενώ ο Rene κι εγώ υποβάλλαμε ο καθένας πέντε σελίδες στον Franquin, αυτός κρατούσε μια του Goscinny και τέσσερις δικές μου. Έτσι, μ' αυτόν τον τρόπο έφτιαξα λίγο περισσότερες από 250 σελίδες. Ο Goscinny πολύ γρήγορα εγκατέλειψε χωρίς να είναι καθόλου θυμωμένος : "Εσύ και οι ιστορίες σου σε μια σελίδα, θα σας κρατήσω μου είπε. Θα μου το ανταποδώσεις αυτό κάποια στιγμή... ". Έτσι λοιπόν έγινε και με φώναξε για τη σειρά Achille Talon για το περιοδικό "Pilote" λίγο αργότερα.

Το γεγονός να είσαι ο σεναριογράφος του Franquin, ήταν ένα αναμφισβήτητο ορόσημο.

Εντωμεταξύ, περιμένοντας, χάρις στο "Modeste et Pompon" μ' είχαν ανακαλύψει, κυρίως ο Tibet για τον οποίο έπρεπε να γράφω πάνω από χίλιες σελίδες, αλλά και άλλοι, και αυτό μοναδικά συνέβη, διότι το να είσαι ο σεναριογράφος του Franquin, ήταν ένα αναμφισβήτητο ορόσημο, πράγμα που επιβεβαιώθηκε όταν ο Franquin, μου εμπιστεύθηκε τις περιπέτειες στο "Spirou"
Ο "μεγάλος" Franquin, με ανέβασε στην κορυφή. Οι μοναδικές φορές όπου τα "τσουγκρίσαμε" λίγο, ήταν όταν έχανε το κουράγιο του και έκανε μια πολύ αυστηρή αυτοκριτική, υποτιμούσε τον εαυτό του και δεν ένιωθε αγάπη για τον ίδιο του τον εαυτό, πράγμα το οποίο με εξόργιζε και θύμωνα μαζί του. Καμία πενηνταριά
σχεδιαστές θα έκαναν χαρακίρι μπροστά στην τελειότητα των σχεδια-σμάτων του και εκείνος τους θεωρούσε πιο ταλαντούχους από ότι ήταν ο ίδιος! Όταν ένας τύπος χωρίς ταλέντο τύχαινε να κάνει μια μεγάλη επιτυχία, το οποίο συμβαίνει, διότι το κοινό είναι απρόβλεπτο, ο Franquin αρκούταν στο να μην πει τίποτα. Ποτέ μου δεν τον άκουσα να κάνει κακή κριτική σχετικά με κάποιον συνάδελφο. "Δεν είναι ίσως τέλειο, έλεγε γενναιόδωρα, αλλά αυτός έχει κάνει μεγάλη πρόοδο...". Το έχω ήδη ακούσει αυτό κάπου. Ξαναδιάβασα όλα τα παλιά έργα που κάναμε μαζί . Το σχέδιο ήταν πάντα εξίσου τέλειο. Όμως από εκείνο τον θλιβερό μήνα του Ιανουαρίου του 1997 είναι παράξενο αλλά το σενάριο μας μου φαινόταν λιγότερο αστείο...
Υ.Γ. Είχα, κατά την διάρκεια όλης της "καριέρας" μου έναν κινητήρα της Φόρμουλα I προσωποποιημένο στην Denise, την γυναίκα μου. Όταν ο Θεός με έκανε να το πω κινητήρα, είχα την τάση να περνώ τον καιρό μου στο γκαράζ ή στα μουσεία. Ο Franquin μέχρι τέλους, είχε την Liliane, μια θαυμάσια και αξιαγάπητη γυναίκα. Ο Peyo είχε την Nina του, ο Herge την Fanny θα μπορούσαμε να παραθέσουμε άλλους εκατό. Δεν θα πούμε ποτέ αρκετά για το ότι το εικονογραφημένο σχέδιο, φυτώριο των ταπεινών ανθρώπων (μην με ρωτάτε γιατί συμβαίνει αυτό... ) οφείλεται στις συντρόφους των ευάλωτων χαμινιών που με αφέλεια τους ονομάζουμε ως "οι μεγάλοι" του εικονογραφημένου σχεδίου.

Προέλευση - Πηγή
La Lettre de Dargaud, 1997


"ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ"

Η πορεία προς την αυτοολοκλήρωση του εαυτού μας εξαρτάται άραγε από την εύνοια της τύχης, τις τυχόν υπεράνθρωπες ικανότητες μας ή μήπως από την ύπαρξη ετεροχρονισμένων ιχνηλατών της ζωής μας ;
Ο Μπλούμπερι μαζί με το αγόρι που είχαν απαγάγει οι Μεσκαλέρος του Μεξικού (βλ. τεύχος 2), και το οποίο έγινε η αφορμή του άδικου και σφόδρα αιματοβαμμένου πολέμου, μεταξύ των γηγενών Απάτσι και των λευκών εποίκων (βλ. τεύχος 1), βρίσκονται ασφαλής στο οχυρό Κούιτμαν. Ο "πανταχού παρών" πεισματάρης Μπλούμπερι, αναλαμβάνει χωρίς να διστάσει ούτε στιγμή, την συνοδεία μιας εφοδιοπομπής που πρέπει να μεταφέρει ζωτικά πολεμοφόδια στους απεγνωσμένους στρατιώτες του οχυρού Μπάουι, μέσα από αφιλόξενα, άγνωστα και δύσβατα μονοπάτια του όρους Σακραμέντο. Η παρουσία ενός "σκάουτ" (scout/ ιχνηλάτης), κρίνεται απαραίτητη. Η βοήθεια του Μοναχικού Αετού, ενός ινδιάνου στρατιώτη είναι επιβεβλημένη.
Ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι ινδιάνοι ανιχνευτές με τις εξαιρετικά αναπτυγμένες αισθήσεις και εμπειρίες τους (αποτέλεσμα της επιβίωσής τους σε αφιλόξενα και άγρια εδάφη) οι οποίοι κατατάχτηκαν για να προσφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις τους στο αμερικάνικο ιππικό, ήταν αποφασιστικής σημασίας για την επιτυχή έκβαση των μικρών και μεγάλων καθημερινών στρατιωτικών αποστολών κατά την διάρκεια των πολέμων που συνέβησαν στην Αμερικάνικη ήπειρο τον προηγούμενο αιώνα. Πολλές τέτοιες επιτυχημένες αποστολές οδηγούν πολλές φορές μια μάχη στην νίκη και που με την σειρά τους, πολλές δαφνοστεφανωμένες μάχες μας δίνουν συχνά έναν πόλεμο κερδισμένο. Και οι "σκάουτ", γνωρίζοντας σπιθαμή προς σπιθαμή, την εκάστοτε περιοχή δράσης των μπλε χιτώνων, παρατηρώντας τα, αδιόρατα στα πολιτισμένα μάτια, μόνιμα και παροδικά σημάδια της φύσης, αφουγκράζοντας τους ανεπαίσθητους ήχους του εδάφους και του αέρα, οδηγούσαν με ασφάλεια τις εφοδιοπομπές, τις περιπόλους και τα καραβάνια των λευκών μακριά από τους "λύκους" που παραμόνευαν ή τους καταδίωκαν στο διάβα τους.
Θα έλεγε κανείς ότι, υποθετικά, ο αδαής σύγχρονος άνθρωπος που θα συναντούσε, χωρίς όμως να γνώριζε, την ύπαρξη των "σκάουτ ", αφού έκλεινε το διάπλατα ανοικτό -από θαυμασμό και έκπληξη- στόμα του, θα προσπαθούσε να εξηγήσει λογικά αυτήν την θαυμαστή ικανότητα - του "ου μπλέξεις", θα λέγαμε χαριτολογώντας - αυτών των "υπεραν-θρώπων". Και πιθανόν, ο ορθολογιστής άνθρωπος να την απέδιδε στην ύπαρξη πολλαπλών συμπτώσεων, ή σε αντίθετη περίπτωση, να την απέδιδε στην ύπαρξη της ίδιας έκτης αίσθησης, την οποία διαθέτουν οι προικισμένοι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να προβλέπουν τα μέλλοντα και να διαισθάνονται τα άγνωστα.
Ως άνθρωποι του 2000 μΧ, θα δεχθούμε την ύπαρξη της τύχης ή την ύπαρξη των υπερφυσικών δυνάμεων;
Ως λογικοί άνθρωποι, θα ήθελα να πιστεύω, δεν θα ήταν άτοπο να αποδεχθούμε την ικανότητα του σύγχρονου άνθρωπου να ενεργεί σαν ένας ετεροχρονισμένος ιχνηλάτης. Ο βιαστικός αναγνώστης, (που δεν έχει ίσως την γνώση ενός "σκάουτ") θα σκεφτεί δικαίως, ότι σήμερα ο άνθρωπος έχει φτιάξει παντού δρόμους, τους έχει φωτίσει, τους έχει χαρτογραφήσει, έχει θεσπίσει νόμους που διέπουν την κυκλοφορία σ' αυτούς, ο πολιτισμός, με λίγα λόγια, έχει φτάσει παντού. Οποιαδήποτε πορεία και αν θελήσει ο άνθρωπος της πόλης, μπορεί σε λίγες ώρες να βρεθεί ασφαλής στον προορισμό του.
Στην μεγάλη πορεία της ζωής μας όμως, θα επιμείνω, ότι σήμερα παρά ποτέ ο άνθρωπος έχει ανάγκη από "ιχνηλάτες". Ο δρόμος προς την αυτοολοκλήρωση του εαυτού μας, ο δρόμος του μυθικού Ηρακλή, ο δρόμος του κοινού καλού που οφείλει να επιδιώξει ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον, μας προϊδεάζει συχνά για μια πορεία δύσκολη, κακοτράχαλη, επίπονη, πολύχρονη... Το ατομικό συμφέρον, το εύκολο κέρδος, τα άλλοθι που μας περιβάλλουν και που μας υποδεικνύουν ξεκάθαρα το "συμφέρον μας", η τάση του εαυτού μας να "χουχουλιάζει" σε απάνεμες γωνιές, οι αναγκαίες πλην όμως ανεπιθύμητες και ψυχοφθόρες συγκρούσεις που προϋποθέτει μια τέτοια πορεία, αποτελούν τους σύγχρονους λύκους και τα σύγχρονα κοράκια που θα καταδιώξουν στο διάβα του αυτόν που θα επιλέξει μια τέτοια πορεία. Και που μόνο ένας ιχνηλάτης που έχει επιβιώσει από τις παγίδες που κρύβει η σύγχρονη και πολυποίκιλη μεγαλούπολη μπορεί να τον βοηθήσει να αποφύγει. Όμως, πέρα απ' αυτό, έχω την εντύπωση ότι σε μια τέτοια πορεία ζωής, ο μεγαλύτερος κίνδυνος που μπορεί να υπάρξει, είναι να ανακαλύψουμε στο πιο κρίσιμο σημείο της πορείας μας, έναν προδότη, ο οποίος ιχνηλατεί τον δικό μας δρόμο με γνώμονα, αποκλειστικά και μόνον, το δικό του συμφέρον.
Ένας τέτοιος άνθρωπος, λογικά σκεφτόμενος, θα έπρεπε να καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι το να γίνει ο ίδιος ιχνηλάτης του ιχνηλάτη (ή στη θέση του ιχνηλάτη), αποτελεί μονόδρομο προκειμένου να ολοκληρώσει μια τέτοια δύσκολη πορεία που εθελοντικά έχει επιλέξει. Πράγμα δύσκολο μεν αλλά όχι ακατόρθωτο για κάποιον που θέλει. Που έχει εξασκηθεί και βρίσκεται σε μια διαρκή εγρήγορση. Για κάποιον που διαθέτει τα χαρακτηριστικά του Μπλούμπερι. Ο οποίος έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του, μυρίζει τον αέρα, παρατηρεί το περιβάλλον, κρίνει και αξιολογεί τα φαινόμενα συσχετίζοντας τα αταίριαστα. Και όταν κάποιος, που έχει επιλέξει μια τέτοια πορεία για τον εαυτό του, συμβεί να φερθεί σαν σύγχρονος Μπλούμπερι, υπάρχει περίπτωση το όφελος του να γίνει διπλό : να μπορέσει δηλαδή να μαντέψει, διαισθητικά σχεδόν -ωσάν να διαθέτει μαντικές δυνάμεις- ακόμα και τα δηλητηριώδη φίδια που ίσως τρέφει αυτός ο ίδιος στον κόρφο του, αποκλείοντας έτσι και την έσχατη πιθανότητα να βρεθεί προδομένος από τον ίδιο του τον εαυτό.


"ΧΑΝΣ"

Πρώτος ο Αριστοτέλης είχε διακρίνει τα πολλά είδη ευτυχίας του ανθρώπου.
Ο άθλιος δικτάτορας Βάλσαρυ γνωρίζοντας ότι αναμένεται η επίθεση των Αρντελιανών και ξέροντας ότι οι κάτοικοι που ο ίδιος έχει εξαθλιώσει είναι ανήμποροι για έναν νικηφόρο πόλεμο, βάζει σε εφαρμογή ένα φρικτό σχέδιο που μόνο ένα παρανοικό μυαλό, σαν το δικό του, θα μπορούσε να συλλάβει. Βασικός άξονας του σχεδίου του είναι ο Χανς, ο αρχηγός των Ξεναγιέν και των εξόριστων αντικαθεστωτικών της πόλης. Οι οποίοι, σε σύντομο χρονικό διάστημα μετέτρεψαν τον άγριο τόπο της εξορίας τους σε μια όαση ελευθερίας. Αποκτώντας με τα χέρια τους το δικαίωμα να τολμούν να νιώθουν ευτυχισμένοι πέρα από την μοναδική νόμιμη ευτυχία της καταραμένης πόλης του παρανοϊκού "Μεγάλου Δικτάτορα". Κάπου, κάποτε ο ανήσυχος αναγνώστης ίσως θυμηθεί, ότι πρώτος ο Αριστοτέλης στη "Ρητορική" του είχε διακρίνει τα πολλά είδη της ευτυχίας κάνοντας λόγο για ανόητα ευτυχισμένους ανθρώπους. Κάνοντάς εμένα, τον αναγνώστη, να σκεφθεί ότι ίσως, η οπτική της πραγματικής ευτυχίας του ανθρώπου μπορεί να ειδωθεί μόνο απ' αυτόν που θα βρεθεί στο σημείο που θα συναντήσει μια μοναδική αίσθηση της ατομικής του χειροπιαστής ελευθερίας.
Οι ιστορίες του Χανς, κινούνταν πάντα, όπως άλλωστε και σ' αυτό το τεύχος, γύρω από 3Ε : Eλευθερία, Ευτυχία, Ελπίδα. Κι αυτή η αράδα των τριών έψιλον πάντα επιδρούσε στον εαυτό μου, εξασκώντας επάνω του με μια ανεξήγητη δύναμη. Μια δύναμη που πυροδοτούσε το μυαλό μου να συλλογιστεί μαθηματικά, παίζοντας νοερά ένα ΔΠΛ (Διανοητικό Παιχνίδι Λέξεων) με μια από τις εξισώσεις : Ελευθερία + Ελπίδα = Ευτυχία
Ε πιτέλους, ήρθε η στιγμή να παί-ξουμε όλοι μαζί, προσπαθώντας να λύσουμε αυτήν την περίεργη και μαθηματικά ανώτερη, εξίσωση ! Έχουμε να λέμε λοιπόν, συλλογιζόμενοι μαζί μου τα εξής...
-Ελπίδα ίσον προσδοκία για κάτι καλύτερο.
-Ευτυχία ίσον ευημερία, ευδαιμονία
-Ελευθερία ίσον ανεξαρτησία από κάθε είδους επίδραση, ή και το σύνολο των δικαιωμάτων του πολίτη που ορίζει το σύνταγμα.
Δηλαδή η εξίσωσή μας, μπορεί να μετασχηματιστεί σε προτάσεις, που μια απ' αυτές μπορεί να είναι : "Η ανεξαρτησία από κάθε επίδραση συν τη προσδοκία για κάτι καλύτερο μας κάνει να ευημερούμε". Αληθείς ή ψευδής η πρόταση, περιμένω τις απαντήσεις σας από τις οποίες οι γεροί στα μαθηματικά θα ανταμειφθούν αναλόγως.
Όμως αγαπητοί αναγνώστες, παρατηρήστε τη ζωή στην πόλη σας και αναρωτηθείτε για την ισχύ της παρακάτω πρότασης, που συνεπάγεται, επίσης από την αρχική μας εξίσωση : "Το σύνολο των δικαιωμάτων του πολίτη συν τη προσδοκία για κάτι καλύτερο μας κάνει να ευημερούμε (σαν λαός)".
Aληθείς η ψευδής η παραπάνω πρόταση, μην χολοσκάτε και πολύ... Tα μαθηματικά ανέκαθεν ήταν μια δύσκολη επιστήμη (φανταστείτε τους αρχαίους Έλληνες γεωμέτρες οι οποίοι αποδείκνυαν τα γεωμετρικά θεωρήματά τους, επιλύνοντας τις εξισώσεις νοητά) που όμως στις μέρες μας - υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις γι' αυτό - για τους πολλούς έχει γίνει ευκολότερη !!! Αλλά διακρίνετε και σεις, φαντάζομαι, ότι στην εξίσωσή μας υπάρχουν και άλλες προτάσεις, η εξίσωσή μας χωράει και άλλες αναγωγές, που αν δεν είναι άπειρες θα είναι τουλάχιστον πολυάριθμες. Ίσως ο Χανς και οι υπόλοιποι εξόριστοι του Μαύρου Βουνού να έκαναν παρόμοιες αναγωγές ξέροντας εκ των προτέρων την αντίδραση του Βάλσαρυ. Αλλά θα τολμήσω να στοιχηματίσω με τον εαυτό μου,ότι οι του Μαύρου Βουνού, με ή και χωρίς τον Βάλσαρυ, αν μπορούσαν να επιλέξουν, πάλι την συντροφιά του Χανς θα επέλεγαν. Τολμώντας να είναι ευτυχισμένοι, πέρα από τη προσφερόμενη μοναδική ευτυχία της πόλης τους. Έστω και κόντρα στον αείμνηστο, αιώνια "εξορισμένο" Καζαντζάκη ("δεν φοβούμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος").

MiΜπ

Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX