Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - Ο Leonard...και ο Turk
ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ - η αβάσταχτη γοητεία του απρόσμενου
Ο ΙΖΝΟΓΚΟΥΝΤ ΚΑΙ ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
ΖEAN ΠΙΣΤΟΛΕ - ο "καλός" κουρσάρος Πιστολέ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΟΒΕΛΙΞ
J. MARTIN - o Αλίξ στην Σπάρτη
ΜΠΡΟΥΣ ΧΩΚΕΡ - ταξίδι χωρίς τέλος
ΜΠΛΟΥΜΠΕΡΥ - οι ειρηνευτικές διαδικασίες
ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΤΑΛΟΝ - άβυσσος η ψυχή του κομικανθρώπου

         

"ΘΕΡΜΑ ΣΗΜΕΙΑ"


Αγαπητοί φίλοι,

Θέλοντας να σας "αιχμαλωτίσουμε" λίγο πριν τις καλοκαιρινές σας διακοπές, με όπλο τη γνώση και το γέλιο που πηγάζουν από το πάντρεμα της εικόνας με τη σκέψη των δημιουργών, σ' αυτό το τεύχος παρουσιάζουμε ένα νέο κόμικ για όλες τις ηλικίες και κυρίως γι' αυτούς που αισθάνονται πάντα νέοι, τολμηροί και με πολύ - πολύ φαντασία! Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να περιγράψει κανείς τον αναγνώστη των κόμικ άρα αναφερόμαστε σε όλους εσάς τους ακούραστους, λαίμαργους και πάντα ανικανοποίητους κομικοφάγους.
Ο Ζεάν Πιστολέ έρχεται λοιπόν να ξαναδώσει χρώμα στις παλιές ξεχασμένες κουρσάρικες μνήμες, δίνοντας ένα δικό του ελπιδοφόρο τόνο, σμίγοντας την ξεγνοιασιά του εφήβου με την αίσθηση καθήκοντος του ενήλικα. Ε! τώρα από διοικητικές ικανότητες ας μην μιλάμε, γι' αυτό δουλεύει η αγάπη όλης της καταπληκτικής ομάδας που μάζεψε γύρω του, αφού τους έπεισε πρώτα με τρανταχτά επιχειρήματα για την ιερότητα του σκοπού τους.
Έχουμε και την "ψυχανάλυση" του Λεονάρντο, ο οποίος αφού το καλοσκέφθηκε πως το ντιβάνι της ψυχανάλυσης είναι σκληρό και οριζόντιο, προτίμησε την καθιστή θέση απέναντι στον ευφυέστατο Maecel Proust, απαντώντας σπιρτόζικα σαν τον ήρωα του, σε πολύ προσωπικές ερωτήσεις. Αλλά ξέρετε τώρα, οι απαντήσεις των μεγάλων συγγραφέων είναι τελικά ερωτήσεις που θέλουν μια ακόμα επιπρόσθετη απάντηση, αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα που δεν θα κλείσει ποτέ.
Ένας αναγνώστης μας, επιμένει ότι πήρε στ' αλήθεια μια συνέντευξη από τον αγαπημένο του ΟΒελίξ και εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να μην τον πιστέψουμε. Άλλωστε πόσες φορές δεν έχετε πιάσει τον εαυτό σας να μονολογεί, να παίρνει τη θέση του ήρωα του, ή ακόμα και να προβλέπει την πλοκή της ιστορίας, καθώς ρουφά καρέ προς καρέ τις εικόνες. Δοκιμάστε να θυμηθείτε και θα δείτε ότι δεν πέφτουμε και πολύ έξω.
Μια λίστα, "επιτέλους δώστε μου τη λίστα", φώναζαν κάποιοι φουριόζοι αναγνώστες μας και το Comicon έτρεξε να προλάβει το φουσκωμένο πλήθος αναγνωστών πριν σπάσει την πόρτα των γραφείων. Έχουμε λοιπόν το κατάλογο των Βιβλιοπωλείων, όπου μπορείτε να μας βρείτε. Η επιστολή του φίλου αναγνώστη Χρήστου Ζωίδη με πολύ ενδιαφέροντα σχόλια έφτασε δυστυχώς την τελευταία στιγμή, όταν το κασέ είχε ήδη συμπληρωθεί, γι' αυτό θα υπάρχει απάντηση στο επόμενο τεύχος.
Φυσικά σας φανταζόμαστε στην πλαζ φορτωμένους με τις αγαπημένες σας ιστορίες, αλλά να θυμάστε καλού - κακού ότι τα κόμικς δεν είναι αδιάβροχα. Διαβάζονται πάντα πριν ή μετά το μπάνιο και παρακαλούμε, όχι προς θεού μην πάρετε laptop στην παραλία, μείνετε τολμηροί ζώντας την κάθε εικόνα των σελίδων σαν μια ξεχωριστή στιγμή.
Καλό καλοκαίρι.
Η.Χ.


"ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΕΞΠΡΕΣ"
Ο δημιουργός του Λεονάρντο ξεδιπλώνει τα μυστικά του στον Marcel Proust


[...Από δω και πέρα, ο Λεονάρντο διάλεξε τον οίκο Lombard για να δημοσιεύει τον εικονογραφημένο κατάλογο των νέων του επινοήσεων ! Μια επιλογή, η οποία θα συναρπάσει όλους από 7 έως 77 χρόνων. Όμως τι γνωρίζουμε πραγματικά γι' αυτήν την "ευφυΐα", η οποία οφείλει την διασημότητα της στα αινιγματικά χαμόγελα των πορτρέτων της; Τίποτα δεν θα έμοιαζε πιο αποκαλυπτικό της αλήθειας ενός άνδρα παρά μόνο οι απαντήσεις που δίνει στον διάσημο "ερωτηματολόγο" του Proust. Ο Turk υπέβαλλε τον Λεονάρντο στην "αδιακρισία" του Μαρσέλ..."
- Ποιο είναι για σας το έσχατο σημείο της μιζέριας
Μια μέρα χωρίς ιδέες και έμπνευση.
- Πού θα σας άρεσε να ζείτε ;
Στην Αυλή του Φραγκίσκου του 1 ου.
- Ποιο είναι για σας το "ιδανικό" της έννοιας ευτυχίας
Το να γίνει κανείς διάσημος και να γίνει έκθεμα στο μουσείο του Λούβρου.
- Για ποια λάθη δείχνετε την μεγαηύτερη επιείκεια ;
Για τα δικά μου !
- Ποιοι είναι οι ήρωες μυθιστορημάτων, τους οποίους προτιμάτε ;
Δεν διαβάζω παρά μόνο τεχνικά κείμενα.
- Ποιος είναι ο ήρωας σας στην πραγματικότητα ;
Ο Aλμπερτ Αινστάιν.
- Ποια είναι η αγαπημένη σας ιστορική προσωπικότητα ;
Ο Φραγκίσκος ο 1 ος.
- Ποια είναι η γυναίκα που προτιμάτε στην πραγματική ζωή ;
Η Μathurine.
- Και ποια είναι η αγαπημένη σας ηρωίδα στον κόσμο της φαντασίας.
Η Μόνα Λίζα.
- Ποιο είναι κατά την γνώμη σας το καλύτερο προτέρημα που μπορεί να έχει ένας άνδρας.
Η εξυπνάδα.
- Και ποιο μα γυναίκα;
Το να φτιάχνει καλά τα μακαρόνια για μια μακαρονάδα με κιμά.
- Ποια είναι η αγαπημένη σας 'αρετή' ;
Η μικρή αρετή!
- Ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία ;
Το να δημιουργώ.
- Ποιος θα θέλατε να ήσασταν ;
Ο εαυτός μου.
- Ποιο είναι το κυρίαρχο γνώρισμα του χαρακτήρα σας κατά την γνώμη σας.
Η αυθεντικότητα...]


ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ"


[... Eκείνο που μαγεύει τους αναγνώστες του Λούκυ Λουκ είναι πως κάθε τεύχος αποτελεί μια καινοτομία, είναι μια νέα εμπειρία, μια νέα γνώση. Τόσες και τόσες περιπέτειες του αγαπημένου ήρωα έχουμε παρακολουθήσει, όμως, διαρκώς επιζητούμε το περισσότερο, το ένα ακόμη, αφού αυτό το κάτι παραπάνω διεγείρει τις αισθήσεις μας. Θαυμάζουμε τις ιδέες που "φτύνουν" τα ακούραστα εγκεφαλικά κύτταρα του Μorris, ας μοιάζουν καμιά φορά και ως οι πιο αφηρημένες του κόσμου, αφού μας δίνουν φτερά και μας πηγαίνουν ταξίδια, με άγνωστους ορίζοντες. Και η μοναδική δύναμη του δημιουργού του Λούκυ Λουκ είναι ότι σε κάθε νέα ιστορία δεν αποφασίζει να κάνει "στροφή" - όπως διάφοροι ψευτοκαλλιτέχνες διατυμπανίζουν κάθε τόσο για να κρύψουν την αμηχανία που γεννά η δημιουργική τους στειρότητα - αλλά προβάλει ένα κομμάτι του εαυτού του που είναι για μας καινούργιο.
Τον αυθεντικό αυτό αέρα δημιουργίας βιώνουμε και στο τεύχος "Μαρσέλ Ντάλτον". Ο ίδιος ο τίτλος είναι εξαιρετικά προκλητικός. Εμείς γνωρίζαμε τον Τζόε Ντάλτον, τον Ουίλιαμ Ντάλτον, τον Τζακ Ντάλτον και φυσικά τον ΑΒερέλ Ντάλτον. Όμως, Μαρσέλ Ντάλτον; Μόνο το επίθετο μυρίζει Άγρια Δύση. Το όνομα πνέει άνεμο ευρωπαϊκό. Μήπως αποβιβάστηκε στη νεοσύστατη πατρίδα του μοναχικού καουμπόη ένας νέος, αμείλικτος εχθρός; Όλα τα στοιχεία που μας προσφέρουν με σχεδόν ύπουλο τρόπο οι εικόνες των πρώτων σελίδων σε αυτό το συμπέρασμα. Ο Λούκυ Λουκ πρόσωπο με πρόσωπο με έναν Ντάλτον ! Το πιο φυσικό σκηνικό είναι η μονομαχία. Το αποκαλυπτικό πρώτο κάδρο της σελίδας 5 οριοθετεί το γεγονός. Μπροστά στα αγωνιώδη μάτια μας ξεδιπλώνεται η αφετηρία της αρχαίας τραγωδίας: αμφιθεατρικά τοποθετημένοι οι θεατές αδημονούν για τη μοίρα που επιφυλάσσει ο τραγωδός στους ήρωες της παράστασης. Ο κυβερνήτης - καταλύτης που αναθέτει την επικίνδυνη αποστολή στον πρωταγωνιστή, όχι τυχαία, έχει το όνομα ενός σκηνοθέτη που παγίδεψε κάποιους μηχανισμούς της αρχαίας τραγωδίας για να ανατρέψει το γουέστερν ως κινηματογραφικό είδος : Sam Pekinpah. Οι δύο εχθροί είναι τώρα αντιμέτωττοι... Όμως, ακολουθεί η ανατροπή, η έκπληξη. Ο Μαρσέλ δεν είναι ακόμη ένας ασυγκράτητος Ντάλτον. Την ομοψυχία του δε με τον Λούκυ Λουκ την εκφράζει πρώτα το σώμα, με την απολαυστική στιγμή όπου το άσεμνο παιχνίδισμα του πεπτικού συστήματος μετουσιώνεται σε γέφυρα επικοινωνίας των δύο ανδρών. Φυσικά μια μονοδιάστατη ανάγνωση της επικοινωνίας ετούτης απλά οδηγεί την αμαξοστοιχία της ιστορίας: ο Λούκυ Λουκ με τον φίλο του Μαρσέλ Ντάλτον προσπαθούν να βάλουν στο ίσιο δρόμο τους κακούς Ντάλτον. Το ριζοσπαστικό βλέμμα του Μorris, όμως, δεν επιτρέπει επιπόλαιες θεάσεις. Στην ουσία ο δημιουργός "ψάχνει" την επικοινωνία δύο κόσμων...]
L.A.X



"ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ"
Ζεάν Πιστολέ : ένας αλλιώτικος κουρσάρος

[...Αυτή η δεύτερη απόπειρα συνεργασίας των μυθικών πια Goscinne και Albert Uderzo κρύβει τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά που αργότερα θα τους κάνουν παγκόσμια γνωστό το ιδιοφυές, καυστικό και υποχθόνιο χιούμορ των κειμένων και τη ζωντάνια, την αυθεντικότητα και τη συμπάθεια για τους ήρωες στο σχέδιο.
Όπως όλα τα κόμικ τους, υποτίθεται ότι απευθύνονται σε παιδιά. Μην ξεγελαστείτε. Οι ανθρώπινες σχέσεις, τα όνειρα, η υπευθυνότητα, η αίσθηση του καθήκοντος, το θάρρος και προπάντων η πίστη στη φιλία κι το τι μπορεί αυτή να προσφέρει διέπουν τις σελίδες αυτές. Οι ιστορίες των δύο αυτών δημιουργών, και μιλάμε για το σύνολο τους, κατάφεραν κάτι μοναδικό, να διαβάζονται το ίδιο ευχάριστα από μικρούς και μεγάλους, και αυτό γιατί κάθε ηλικία βλέπει διαφορετικά πράγματα μέσα τους. Στη συγκεκριμένη ιστορία, η μαγεία της είναι αυτή των ονείρων, των ανεκπλήρωτων παιδικών επιθυμιών που ποτέ όμως δεν ξεχνιούνται και παραμονεύουν πάντα μέσα μας περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή και αφορμή για να μας αποδείξουν ότι, ευτυχώς, παραμένουμε ακόμα μικρά παιδιά.
Ποιος δεν έχει δει τον "Κόκκινο Κουρσάρο", με τ' απίστευτα ακροβατικά του Burt Lancaster ή το "Μαύρο Κουρσάρο" με τον Terence Hill (ο οποίος, συμπτωματικά, σε κάποια στιγμή υποδύθηκε ή μάλλον, προσπάθησε να υποδυθεί το Λούκυ Λουκ στη μεγάλη οθόνη) μέχρι και τις πιο πρόσφατες Ήοοκ" με Dustin Hoffman και τους ξεκαρδιστικούς "Πειρατές" με το Walter Mattau.
Ποιος δε θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Ζεάν Πιστολέ, που από τα υπόγεια της ταβέρνας, από τη βάναυση συμπεριφορά του αφεντικού τους χάρις στην πίστη στο όνειρο του να γίνει πειρατής και στη βοήθεια των φίλων του γίνεται κουρσάρος του βασιλιά. Ο ήρωας μας δείχνει τι μπορούν να καταφέρουν το πείσμα, η τόλμη, η εξυπνάδα και η αφοσίωση.
Ο Ζεάν Πιστολέ έχει αποφασίσει να ακολουθήσει το τρίτο πιο παλιό επάγγελμα στον κόσμο μετά την πορνεία και την ιατρική, θέλει να συναντήσει τους δρόμους των αρχαίων και των σύγχρονων θαλασσοπόρων από το Κατάρ και το Ομάν στη Μεσόγειο, και τους Κρήτες πειρατές, από την Καραϊβική στις αμερικανικές ακτές του Ατλαντικού και Βέβαια το ινδικό πέλαγος και τον ειρηνικό Ωκεανό.
Ο 17ος αι. και οι συνεχείς πόλεμοι, βασικά στη θάλασσα, μεταξύ Άγγλων, Γάλλων και Ισπανών, καθώς και η δημιουργία των μεγάλων αρμάδων δίνουν τροφή στα όνειρα του νεαρού μας ήρωα. Οι περιγραφές των περιπετειών των καπετάνιων Henry Every, Edward England, Stede Bonnet, Charles Vane, Calico Jack, Bartholomew Roberts, Cpt Kidd εξάπτουν τη φαντασία όχι μόνο του Ζεάν Πιστολέ αλλά χιλιάδων ανέργων ναυτικών, Αγγλων και Γάλλων κυρίως. Το κυνήγι μιας καλύτερης τύχης τους οδηγεί στη θάλασσα, με αβέβαιο μέλλον. Αλλοι εξελίσσονται σε ματοβαμμένους πειρατές και άλλοι σε αυθεντικούς θαλασσοπόρους που υπερασπίζονται τα δίκαια της χώρας τους και τα εδάφη τους όπως ο Cpt Drake, Cpt Morgan, Cpt Jehan Pistolet. Ο δρόμος του χρυσού από την κεντρική και Νότια Αμερική προς τις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και ο αντίστοιχος της μακρινής Ασίας και της Ινδίας δημιουργούν ένα είδος κυκλοφοριακού προβλήματος, κάτι σαν παιχνίδι όπου καθένας προσπαθεί είτε να φτάσει κάπου είτε να γλιτώσει κάτι. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Οι αξίες είτε των εμπορευμάτων είτε των ανθρώπων είναι σχετικές...]ΣΠ.ΣΚ


"ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ"
Ο Ιζνογκούντ και τα ψυχολογικά του προβλήματα

[...Σύμφωνα με τη θεωρία της συμπεριφοράς, ο άνθρωπος τείνει να επαναλαμβάνει τη συμπεριφορά για την οποία δέχθηκε κάποια ανταμοιβή. Η επανάληψη αυτή είναι εκείνη τελικά, που οδηγεί στη συνήθεια. Αν, λοιπόν, σύμφωνα με τα ανωτέρω παραδεχθούμε ως "συμπεριφορά" του Ιζνογκούντ τις δολοπλοκίες, συνομωσίες και όλες εκείνες τις εν γένει εγκληματικές πράξεις, που τον διακρίνουν, σε τι θα μπορούσε να συνίσταται η ανταμοιβή την οποία αντλεί από τις πράξεις του, αφού αυτές με μαθηματική ακρίβεια καταλήγουν διαρκώς σε αποτυχία; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι δύσκολη. Αρκεί να παρατηρήσουμε προσεκτικά τη συμπεριφορά του Ιζνογκούντ για να καταλάβουμε ακολούθως πως ο Κακός Βεζύρης μας δεν είναι τελικά τόσο κακός όσο νομίζαμε, αλλά απλά "λίγο" ψυχολογικά διαταραγμένος. Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
Ο Ιζνογκούντ έχει μεγάλη εκτίμηση στην προσωπική του αξία και τις ικανότητες, χωρίς αυτή να δικαιολογείται από ιδιαίτερες επιδόσεις, θεωρεί τον εαυτό του χαρισματικό και γι' αυτό τον διακρίνει έντονη επιθυμία για τίτλους. Η μεγαλομανία του φτάνει συχνά στο παραλήρημα και δεν είναι λίγες οι φορές, που τον είδαμε "μανιωδώς" να χοροπηδάει πάνω - κάτω ουρλιάζοντας πεισματικά: "θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του Χαλίφη". Η αυξημένη αυτή κινητικότητα του, σε συνδυασμό με μια ευμετάβλητη διάθεση, του προκαλούν υπερδιέγερση με αποτέλεσμα να διοχετεύει την ενέργεια του ανεξέλεγκτα προς κάθε κατεύθυνση, εκδηλωτικός και ενθουσιώδης δε διστάζει να χτυπήσει επανειλημμένα ακόμη και το δικό του κεφάλι, στον τοίχο, προκειμένου να κατευνάσει την οργή του, ενώ συχνά, καταλαμβανόμενος από εριστική διάθεση, γίνεται επιθετικός, με αποτέλεσμα να βιαιοπραγεί εναντίον του καημένου Μπλιάχ Χαχάτ, που κι αν δεν ήταν αργόστροφος εξ αρχής, αργόστροφος πάλι θα κατέληγε από τις πολλές σφαλιάρες. Αντίθετα, τον Ιζνογκούντ, διακρίνει ένας πολύ γρήγορος ρυθμός σκέψης, γι' αυτό και το εγκληματικό μυαλό του δεν παύει να γεννά καινούρια σχέδια για δολοπλοκίες...]

 


ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑ ΤΟΝ ΤΟΥΤΑΤΙΣ

Ο φίλος μας Δημήτρης Μπαρδάνης μας έστειδε ένα πολύ όμορφο γράμμα με μια "παράξενη" όπως την ονομάζει ιδέα. Διεγείροντας τη φαντασία μας, μας οδήγησε σε ένα πολύ απλό συμπέρασμα: πρέπει να επικοινωνούμε με τους αγαπημένους ήρωες μας. Διαβάστε το γράμμα του φίλου μας και μετά θα σας πούμε τι αποφασίσαμε για εσάς...

Αγαπητοί φανατικοί των κόμιξ, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια παράξενη ιστορία που με οδήγησε σε μία εξίσου παράξενη ιδέα. Πριν από κάποιες ήσυχες ημέρες αποφάσισα να φιλοξενήσω τρεις φίλους μου στο αγαπημένο μου κυκλαδίτικο νησί, τη Σέριφο. Μετά από μία χαριτωμένη ταλαιπωρία στον υδάτινο κόσμο του Αιγαίου Πελάγους αποβιβαστήκαμε στο υπαίθριο παραθαλάσσιο εστιατόριο του νησιού. Γευτήκαμε πολλά διαιτητικά κρακεράκια στολισμένα με τόνους αγριογούρουνα. Στη συνέχεια ακολουθήσαμε τα βήματα μας στο αθώο υπερυψωμένο μπαράκι για να ξεπλύνουμε το στομαχάκι μας με αγνό φυσικό χυμό πορτοκάλι στολισμένο με τόνους βότκα. Η ώρα πέρασε και ανηφορίσαμε για το σπίτι. Σε όλη τη διαδρομή ο λίγο πιο εύσωμος φίλος μας μνημόνευε το σύμβολο της οικίας που θα υποδεχόταν τα κουρασμένα μας κορμιά: "Αυτό το πιθάρι στην άκρη της βεράντας στέκεται ακόμη; Μου κρύβει την υπέροχη θέα προς τη νήσο Σίφνο. θα πάρω μια βαριοπούλα και θα το γκρεμίσω".
Γελάσαμε όλοι, αφού γνωρίζαμε πως το σύμβολο, το πιθάρι δηλ. αναπαύεται στην άκρη της βεράντας χρόνια τώρα και κανείς μα κανείς ούτε για αστείο δε θα τολμούσε να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του. Φτάσαμε στη φωτισμένη από πανσέληνο βεράντα και όντως το σύμβολο, το πιθάρι δηλαδή ανέπνεε ακόμη. Τότε ακριβώς ο λίγο πιο εύσωμος φίλος μας αψήφησε τις απειλές του έναστρου θόλου πως θα πέσει να τον πλακώσει αν δεν πάει απευθείας για ύπνο και αποφάσισε να ενώσει το όχι και τόσο αδύνατο κορμί του με το γαλανόλευκο σύμβολο, το πιθάρι δηλαδή...
Το χάιδεψε, το φίλησε, του μίλησε τρυφερά και τελικά το ΓΚΡΕΜΙΣΕ !!!
Το σύμβολο ετών σωριάστηκε με έναν υπόκωφο γδούπο στο ξερό κυκλαδίτικο τοπίο. Οι δυο άλλοι φίλοι μας έστρεψαν με τρόμο το χορτασμένο τους στομάχι και το ζαλισμένο από τη βότκα βλέμμα τους σε μένα. Είχα παγώσει. Απελπισμένος γύρισα στον λίγο πιο εύσωμο παραχαράκτη της ιστορίας. Ήμουν έτοιμος να τον κάνω αυτόν νέο σύμβολο της οικίας και γιατί όχι όλου του νησιού. Όμως όταν τα μάτια μου κάρφωσαν τα μάτια του είδαν κάτι μαγικό: μια ανάμνηση ηχηρή, μια εικόνα έντονη που έχει χαράξει την παιδική και όχι μόνο ηλικία μου, ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΕΝΟΧΟ
ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΒΕΛΙΞ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ.
Τότε το σύμβολο, το πιθάρι δηλαδή, πέταξε στο παρελθόν και εμένα μου γεννήθηκε μια παράξενη ιδέα. Να πάρω συνέντευξη από τον αγαπημένο μου ήρωα των κόμιξ που φυσικά είναι ο Οβελίξ. Κρυφή μου επιθυμία ήταν πάντα να ρωτήσω τους φίλους μου των κόμιξ διάφορα μικροπράγματα. Έτσι, στη βεράντα χωρίς το σύμβολο, το πιθάρι δηλ. ένα απόγευμα, σχεδόν με την κόκκινη δύση του ήλιου θυμήθηκα τον λατρεμένο μου Οβελίξ και άρχισα να του κάνω ερωτήσεις. Δεν ξέρω αν έχουν ενδιαφέρον ή ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των φανατικών των περιπετειών των Γαλατών, όμως, σας ομολογώ πως το διασκέδασα αφάνταστα, αφού ο ΟΒελίξ ξεκόλλησε από τις σελίδες του Goscinny και του Uderzo κάθισε δίπλα μου και απαντώντας στις ερωτήσεις απόλαυσε το παραδοσιακό ελληνικό γλυκό υποβρύχιο με θέα τη νήσο Σίφνο.

ΔΜ -Γεια σου Οβελίξ, είμαι ο Δημήτρης. Πώς σου φαίνεται το νησί μας ;
Οβ. - Πολύ όμορφο. Αν και όταν είχα επισκεφθεί την ελλάδα στο Ό Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες" τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Πιο αρχαία, ας πούμε. Α! και μου φαίνεται πως εκεί στη γωνία της βεράντας θα ήταν πολύ όμορφο ένα γαλανόλευκο πιθάρι...
ΔΜ -Ας μη το συζητήσουμε αυτό το θέμα. Ξέρεις πάντα ήθελα να σου κάνω μερικές αδιάκριτες ερωτήσεις...
0β. - Όπως επιθυμείς. Μόνο που με άδειο στομάχι τι να πούμε. Έχεις κάνα δυο αγριογούρουνα για να τσιμπήσω πριν το βραδινό;
ΔΜ - Να μια λίγο αδιάκριτη ερώτηση που πάντα γύρναγε στο μυαλό μου: Δε σε πειράζει που είσαι τόσο χοντρ... πολύ εύσωμος;
Οβ. - (με έκπληξη κοιτά προς το στομάχι του). Ποιος είναι χοντρός; Α ! τα ίδια πέρασα και στον "Αγώνα των Αρχηγών", όπου ο Πανοραμίξ ο δρουΐδης με έβλεπε χοντρό. Όμως, αν θυμάσαι είχε χάσει τα λογικά του, αφού τον είχα πετύχει στο κεφάλι με ένα μενίρ. Έκανε και έλεγε συνέχεια ασυναρτησίες. Δηλώνω κατηγορηματικά πως δεν είμαι χοντρός και δεν πρόκειται να πάω ποτέ σε κέντρο αδυνατίσματος. Άλλωστε μια περίοδο της ανθρώπινης έμπνευσης λάτρεψα πραγματικά: την Αναγέννηση... Να σου πω, τι γίνεται με τα αγριογούρουνα;
ΔΜ. - Τα φέρνω, τα φέρνω (ρίχνω μια απόχη και ψαρεύω δυο αγριογούρουνα. Ο Οβελίξέχει ήδη στήσει τη φωτιά). Έτσι ειδυλλιακή που είναι η δύση, σκέφτομαι, έχει ερωτευθεί ο Οβελίξ ;
Οβ. - (σταματά απότομα τις διαδικασίες του γεύματος, ξαπλώνει στη σαιζ - λονγκ αναστενάζοντας). Αχ έρωτας... Αχ περί έρωτος... Δεν είναι αδύνατο ένα άμορφο κομμάτι πέτρας σα μενίρ, όταν βρίσκεται παραδομένο στην ακατάλυτη ταραχή των κυμάτων της καρδιάς να ζωντανέψει και να πάρει τη μορφή μιας γυναίκας μιας θεάς. Αχ... Φραμπαλά, κινείς στην ψυχή μου το αίσθημα πως υπάρχει κάποια συγγένεια ανάμεσα στο θνητό και το θείο. Πρέπει να σου πω Δημήτρη, πως αυτή η γυναίκα, η Φραμπαλά, αποσυντονίζει την ύπαρξη μου. Δεν είμαι αθώος, είμαι αθεράπευτα ρομαντικός. Κοκκινίζω από αμηχανία. Αποκλείεται να ξεχάσω την πιο πέτρινη στιγμή στη σχέση μου με αυτό το λουλούδι. Στη "Γαλέρα του Οβελίξ" σαν κακομαθημένο μωρό, κρυφά ήπια το απαγορευμένο: μια χύτρα μαγικό ζωμό. Αμέσως μαρμάρωσα σαν να είχα δει τη Μέδουσα. Όλο τρυφερότητα η Φραμπαλά με πλησίασε και με φίλησε. Πίσω από το πετρωμένο πρόσωπο μου σχηματίστηκε ένα χαμόγελο ευτυχίας κι ας έφυγε εκνευρισμένη η αγάπη μου. Αχ... Φραμπαλά...


ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΗΡΩΕΣ
Η άφιξη του Αλίξ στη Σπάρτη σε μια κρίσιμη στιγμή

Η ορθροφροσύνη, η ικανότητα δηλαδή να κρίνει κανένας καλά και να ξεχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα, είναι σύμφωνα με τον Καρτέσιο, φυσικά ίση σε όλους τους ανθρώπους. Η ποικιλία των γνωμών μας, δεν προέρχεται από το ότι άλλοι άνθρωποι είναι περισσότερο και άλλοι λιγότερο λογικοί, παρά μονάχα από το ότι οδηγούμε τις σκέψεις μας από διαφορετικούς δρόμους και δεν προσέχουμε όλοι τα ίδια πράγματα. Γιατί δεν αρκεί να έχει κανείς καλό μυαλό, το κυριότερο είναι να το χρησιμοποιεί καλά".
Κάπως έτσι και οι ήρωες του Martin, περισσότερο άνθρωποι και λιγότερο ήρωες, αγωνίζονται για το δικό τους κομμάτι στην αλήθεια και είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμη (κατά προτίμηση πάντως τη ζωή κάποιου άλλου), προκειμένου να κατοχυρώσουν, αλλά και να επιβάλλουν τα αμφίβολα ιδανικά, που τροφοδοτούν τον άλλοτε τυφλά και άλλοτε κυνικά εκλογικευμένο "πατριωτισμό τους.
"Καλό" και "κακό", στοιχεία της ίδιας πράξης, κινητήριοι μοχλοί μιας σειράς αιτιοκρατικών δυνάμεων που μόλις τεθούν σε ισχύ, προκαλούν χωρίς προσανατολισμό αλυσιδωτές αντιδράσεις, θύμα και θύτης σε κάθε στρατόπεδο κοινοί, και κεντρικός πυρήνας της ιστορίας, η μεταφυσική ηλιθιότητα ενός προαναγγελθέντος πολέμου: "θαυμάζω την αρετή και το θάρρος σου... θα μπορούσες να είσαι ένας από εμάς... Δυστυχώς, όμως, μου είναι αδύνατο να σου δώσω το αίμα μας και τη ράτσα μας" (Η Βασίλισσα των Σπαρτιατών Αντρέα απευθυνόμενη στον Αλίξ, που είναι αιχμάλωτος στο κάστρο της).
Η αφήγηση του Martin είναι στην αρχή κάπως συμβατική. Ο Αλίξ τετριμμένα ηρωικός, παλεύει και κατατροπώνει με σχετική ευκολία, άγριες γάτες, επιθετικούς σκύλους, τεράστια φίδια, και σα γνήσιος Μαγκάιβερ, κατορθώνει μέσα σε μια μέρα να χτίσει, ως "πρόχειρο" κατάλυμα, ολόκληρη καλύβα. Στη συνέχεια, ωστόσο, σα να ανακαλύπτει εκ νέου το σκοπό συγγραφής του, ο Μβιτίπ, ωριμάζει ξαφνικά και αναδεικνύει με περίτεχνο τρόπο, το μεγαλείο του σαιξπηρικού προβληματισμού του.
"Δεν υπάρχει τίποτα καλό ή κακό, παρά η σκέψη μας το κάνει τέτοιο" ,(Αμλετ). Αδέσμευτος από περιοριστικά τοποθετημένους εννοιολογικούς προσδιορισμούς και απαλλαγμένος από κανόνες αυστηρά ιδωμένων, λογοτεχνικών προτύπων και καθιερωμένης τεχνοτροπίας,ανακαλύπτει στη χρήση των αντιθέσεων το μέσο για την αυτοπαρουσίαση των ηρώων του με μια εκλεπτυσμένη ψυχογραφία
Στην περιγραφή του, όπου το παράλογο ενσωματώνεται στο τραγικό, οι κεντρικοί χαρακτήρες του δεν αντιλαμβάνονται τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του θανάτου, που τους περιτριγυρίζει, παρά μονάχα πολύ αργά, και τότε, σα γνήσιοι ήρωες αρχαίας τραγωδίας, αποδέχονται στωικά τη μοίρα τους.
Ομως, λίγο πριν συμβεί αυτό, και σαν κορύφωση του ειρωνικού στοιχείου, που συνοδεύει τη φύση μας, ο Martin, βάζει τους ήρωες του να ανακαλύπτουν το σχετικό της απολυτότητας των πεποιθήσεων της "αναγκαιότητας" του πολέμου και τελικά να συνειδητοποιούν εκείνο που εξ' αρχής κατά βάθος γνώριζαν (ή θα έπρεπε να γνωρίζουν): ότι δηλαδή, στη ζωή, τίποτα περισσότερο σημαντικό και ανώτερο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Γιατί στο τέλος όλα καταλήγουν στον ίδιο και καμιά διαμάχη δε φαίνεται πια να έχει σημασία.
"Foe and friend. We were all equal in the end" (Pink Floyd)
Αlex


ΟΙ ΕΙΡΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Ο Μπλούμπερυ αρνείται έναν άδικο πόλεμο

[...Η καινούρια περιπέτεια του Μπλούμπερυ μας φέρνει αντιμέτωπους με μία εξαιρετικά επίκαιρη πολιτική πρακτική. Τη διπλωματία και το απαραίτητο αυτής παρασκήνιο. Το πλαίσιο της ιστορίας έχει λίγο πολύ ως εξής: Οι διάφορες φυλές των Απάτσι, βρίσκονται συγκεντρωμένες, στα πρόθυρα του λιμού, στα σύνορα Ηνωμένων Πολιτειών και Μεξικού, κυνηγημένες μέσα στην ίδια τους την περιοχή από το ιππικό των Η.Π.Α.
Η περιοχή αυτή, το Τέξας δηλαδή, τυπικά ανήκει στην επικράτεια των Η.Π.Α. αν και υπήρξε πάντοτε μήλο της έριδος μεταξύ των Η.Π.Α. και του Μεξικού, εξού και κατέχει την κυρίαρχη θέση στη μυθολογία της άγριας δύσης. Ήταν το σημείο που οι δύο αυτοί πολιτισμοί συναντιόντουσαν και συγκρούονταν. Το φυσικό όριο δε του Ρίο Γκράντε έκανε πολύ δύσκολη την επέκταση της μίας πλευράς ή της άλλης.
Στο μέσον των δύο αυτών κυρίαρχων κρατών, το έθνος των Απάτσι, οι φυσικοί κάτοικοι και κληρονόμοι της περιοχής, υπέστη μία τρομακτική εδαφική και πληθυσμιακή συρρίκνωση.
Μέσα σε όλη αυτή την πολύπλοκη κατάσταση εκτυλίσσεται η ιστορία μας με τους ινδιάνους να βρίσκονται στην δυσχερή θέση να πρέπει να διαλέξουν μεταξύ μιας σχεδόν ανέλπιδης σύγκρουσης και της συνθηκολόγησης με δυσμενείς γι αυτούς όρους. Σ' αυτό ακριβώς το σημείο είναι που η διπλωματία αρχίζει να επεμβαίνει. Οι Απάτσι αρχίζουν και δέχονται προσφορές ειρήνευσης υπό όρους, με την απειλή των όπλων επικρεμάμενη πάνω απ' τα κεφάλια τους, από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αντιστοιχία με τις παρούσες καταστάσεις στην περιοχή των Βαλκανίων είναι μάλλον προφανής.
Οι Μεξικάνοι από την άλλη δεν μένουν αδρανείς. Υπόσχονται να εξοπλίσουν μυστικά τους Απάτσι έτσι ώστε να ενδυναμώσουν τη θέση τους
ενάντια στο ιππικό σε πρώτο επίπεδο, αλλά και να ισχυροποιήσουν μέσω της ευεργεσίας και τη δική τους θέση στην περιοχή...]
ΚLΜ


ΑΒΥΣΣΟΣ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΟΜΙΚΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ο Αχιλλέας Ταλόν και η σκοτεινή πλευρά της επιστήμης

[...Οι λόγιες τάσεις του δημιουργού του Αχιλλέα Ταλόν, δεν κρύβονται. Για την ακρίβεια διαγράφονται ευκρινώς με κάθε ευκαιρία. Συνήθως, οι σχέσεις που αναπτύσσει είναι με άλλα βελγικά κόμικ που αφορούν σε καταστάσεις που παραπέμπουν σε κοινωνικά, ιστορικά ή πολιτισμικά φαινόμενα που απασχόλησαν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες κατά τον 20ο αιώνα, αυτή τη φορά όμως, ο Greg ρίχνει τα δίχτυα του λίγο πιο βαθιά. Το 12ο τεύχος των περιπετειών του Αχιλλέα Ταλόν, με τίτλο "Δόκτωρ Τσάκαλ και κύριος Φιάσκο", είναι μια σαφής αναφορά στο "Δόκτωρ Τζέκυλ και κύριος Χάιντ" του Robert Luis Stevenson.
Ο Greg χρησιμοποιεί και εδώ την αρχή της ανατροπής των προτύπων πάνω στα οποία στηρίζεται και των στερεοτύπων που αυτά έχουν δημιουργήσει, πράγμα που αποτελεί και τη βάση της σειράς του Αχιλλέα Ταλόν. Το παιχνίδι των αντιθέσεων που δημιουργεί μεταξύ του Δόκτορος Τσάκαλ και του κυρίου Φιάσκο έρχεται να δώσει μία άλλη διάσταση στους χαρακτήρες από αυτήν που ανέπτυξε ο Stevenson στο κλασσικό του αριστούργημα. Eκεί που ο Stevenson αναρωτιέται πάνω στην σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, στη σχέση καλού και κακού, στα ζωώδη ένστικτα κόντρα στις κοινωνικές αξίες, στο φως της επιστήμης (που στον δυτικό κόσμο αποτελεί το κλειδί της αλήθειας) κόντρα στο ανεξιχνίαστο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής, ο Greg προτιμά, χάριν της ιστορίας, να γεφυρώσει τεχνητά το χάσμα δίνοντας ένα κοινό κίνητρο. Και όχι όποιο κι όποιο, αλλά το ασφαλέστερο μέσον διαφθοράς. Τον Πλούτο. Πέσος, πέσος φτάνει στα αυτιά μας η φωνή του Κάπταιν Φλιντ, του πιστού παπαγάλου του μονοπόδαρου Λονγκ Τζον Σίλβερ, που στοιχειώνε τους εφιάλτες του τίμιου Τζιμ Χόκινς στο "Νησί των θησαυρών", στο διάσημο αυτό μυθιστόρημα του μεγάλου σκωτσέζου παραμυθά...]
ΚLΜ


"ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΓΙΑ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ"
Το ταξίδι χωρίς τέλος του Μπρους Χώκερ

[...Μπρους Χώκερ, αξιωματικός στην υπηρεσία του αγγλικού θρόνου, ή μήπως κάτι διαφορετικό, σκοτεινό ; Πως είναι δυνατόν, ο απόγονος μιας άγνωστης μητέρας και αμφίβολης φήμης πατέρα να ελπίζει ότι μπορεί μέσω της καριέρας στο Πολεμικό Ναυτικό να εξελιχθεί με τις ίδιες προοπτικές σαν να ήταν αριστοκράτης ;
Γιατί έχουν οργιστεί μαζί του οι ανώτεροι αξιωματικοί του Στόλου ; Μια σειρά απαντήσεων στις οποίες καλούνται να απαντήσουν ο ίδιος ο ήρωας αλλά και οι αναγνώστες άμεσα, βέβαια μέσα από διαφορετικές διαδικασίες. Αυτός βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι. Διακινδινεύει, αγωνίζεται, φροντίζει τους συντρόφους του γιατί νιώθει υπεύθυνος για όσα τραβάνε μαζί του, απογοητεύεται όλο και συχνότερα. Πόσο θα συνεχιστούν τα χτυπήματα της μοίρας ; Η απελπισία δεν του ταιριάζει. Δεν αφήνεται να καταρρεύσει. Dum Spiro Spero. Αυτός είναι ο Μπρους Χώκερ. Εμείς από την άλλη πλευρά βυθιζόμαστε στο ασπρόμαυρο σχέδιο του W.Vance ίσως ακόμα και να κουνιόμαστε κι' εμαίς στα αμπάρια του καραβιού έξω από την "ακτή του θανάτου" ή ίσως έξω από τα δικά μας πρωσοπικά αμπάρια του μυαλού μας. Αφηνόμαστε να μας οδηγήσει στα μονοπάτια των περιπλανήσεων του. Το βάθος των σκοτεινών κάδρων, οι σκληρές γραμμές των προσώπων και οι ευθείες ατάκες των διαλόγων, συντελούν στην χωρίς ανάσα συμμετοχή μας. Εχουμε καταιγιστική, κλειστοφοβική δράση στους περιορισμένους χώρους του καραβιού, φευγάτους τσιγγάνικους χορούς και τέλος την αναπόφευκτη καταστροφή, ζωγραφισμένη μα απαράμιλλη δεξιοτεχνία στα πρόσωπα των ανυποψίαστων επιβατών και μελών του πληρώματος...]
ΣΠ.ΣΚ


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX