Κατάλογος
Δημιουργοί
Κυκλοφορίες
Διάφορα

Επικοινωνία

Μαμούθ κόμιξ

 


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Editorial
Ο ΜΠΑΓΚΣ ΜΠΑΝΝΥ ΚΑΙ Η ΤΡΕΛΟΠΑΡΕΑ ΤΟΥ
FRANK MILLER - 300
ΛΟΥΚΥ ΚΙΝΤ - Μια αναδρομή κάποια χρόνια νωρίτερα
Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΟΜΙΛΕΙ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ
VAN HAMME - Συνέντευξη
J. MARTIN - Eνας γοητευμένος ταξιδιώτης
ΝΤΥΛΑΝ ΝΤΟΓΚ - Ο ερευνητής του απόκοσμου
ΣΙΝΣΙΤΥ

         

"ΑΝΑΣΥΝΤΑΧΘΕΙΤΕ"

Αγαπητοί φίλοι,
Ο χρόνος κυλά πάντα προς τα μπρος, όλα τα πράγματα έχουν μια πορεία προς τα μπρος, αφήνοντας πίσω τους την ανάμνηση και γεννώντας το αίτημα για έναν απολογισμό. Είναι άραγε αυτό εξέλιξη και πρόοδος; Εμείς έτσι πιστεύουμε. Οι ψηλές λοιπόν θερμοκρασίες του φετινού καλοκαιριού που συνοδεύονταν από χαμηλές ταχύτητες συλλογισμού και αντανακλαστικών στις όποιες καταστάσεις, αποσύρονται βαθμιαία, αφήνοντας τους χαλαρούς από τη θερινή ραστώνη εαυτούς μας, να ενεργοποιηθούν ξανά προς διαδικασίες και σκέψεις που πάντα θα θέλαμε να είναι, μια καλύτερη συνέχεια αυτού που αφήσαμε πριν από το καλοκαίρι.
Εν μέσω λοιπόν ενός γενικού διεγερτικού πνεύματος, ελπίζουμε να σας συναντήσουμε στην έκθεση βιβλίου που θα λάβει χωράν στο Πεδίο του Άρεως από 17/9 έως 3/10 ώστε να ανταλλάξουμε μαζί απόψεις και ανησυχίες.
Στα μέλη του Comicon θα παρέχεται έκπτωση 10% με την επίδειξη της κάρτας μέλους (η έκπτωση αυτή είναι η μέγιστη επιτρεπόμενη νομικά).
Ο δημιουργός του Thorgal, Van Hamme, σε μια παλιότερη συνέντευξη του, τα λέει κυριολεκτικά έξω από τα δόντια, δίνοντας την εντύπωση του κυνηγού που πριν εξαντλήσει το θήραμα, το περιτριγυρίζει απ' όλες τις μεριές. Τα λόγια του ηχούν καυστικά πάνω σε θέματα καθημερινά, αλλά όχι συνηθισμένα να γίνονται αντικείμενο κριτικής από έναν σοβαρό δημιουργό κόμικς, αποδεικνύοντας πως η σκέψη του δημιουργού διατρέχει τελικά το έργο του επιδρώντας έτσι στον αναγνώστη άμεσα ή έμμεσα.

Αυτόν τον μήνα έχουμε την χαρά να παρουσιάσουμε τον Αστερίξ στην ποντιακή διάλεκτο, φέρνοντας πιο κοντά στον σύγχρονο Έλληνα ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που έχει μείνει παραγνωρισμένο. Το αίτημα των αρχαίων ελλήνων για γνώση και κατάκτηση, ξαναμεταφέρεται σαν αίτημα για αναγνώριση εκείνων που έζησαν σε περιοχές ταραγμένες, προσπαθώντας εν τούτοις να αναπτυχθούν πολιτισμικά διατηρώντας ζωντανό το αίσθημα της ενότητας και της ταυτότητας.
"Έχουμε και εμείς το δικαίωμα στα κόμικς", ακούστηκε από πολλές παιδικές νεανικές φωνές και έτσι αποφασίσαμε την έκδοση μιας σειράς ιστοριών με πολύ γνώριμους ήρωες, αλλά κάπως έξω από το ύφος των εκδόσεων που έχουμε μέχρι τώρα συνηθίσει, ικανοποιώντας τους μικρούς μας φίλους, με μια σειρά κόμικς ποιοτικών και πολύ διασκεδαστικών. Με το ίδιο σκεπτικό αποφασίσαμε και την έκδοση σειρών μυστηρίου και αναζήτησης του υπερφυσικού, για κάποιους αναγνώστες που κυνηγούν θέματα πέρα από τα όρια της φαντασίας.
Προσεχώς οι αναγνώστες μας θα έχουν την ευκαιρία να βρουν το έργο του Frank Miller "300" σε έναν πολυτελή ολοκληρωμένο τόμο, ο οποίος θα συνοδεύεται δωρεάν από μια καταπληκτική αφίσα με θέμα το "300".
θέλοντας να κρατήσουμε ζωντανή και συνεχή την επαφή μαζί σας, σας ευχόμαστε ένα χαρούμενο και ανικανοποίητο ξεκίνημα προς νέους στόχους.
Η.Χ.



ΜΠΑΓΚΣ ΜΠΑΝΝΥ ΚΑΙ Η ΤΡΕΛΟΠΑΡΕΑ ΤΟΥ"
ο δημοφιλής λαγός και τα φιλαράκια του σε απίθανες πλάκες για τους νεαρούς μας φίλους


Υπάρχουν μερικοί ήρωες των κόμικς που δεν γερνούν ποτέ και αυτή η διαχρονικότητα περνάει στον αναγνώστη δίνοντας του μια νότα εύθυμη και νεανική όποια και αν είναι η ηλικία του. Πολλοί ήρωες όπως ο Μπαγκς Μπάνυ, ο Συλβέστρος, ο Τουήτυ, ο Μπιπ - Μπιπ, ο Ντάφυ Ντακ θάναι και πάλι κοντά μας σε μια πολύ χαρούμενη έκδοση για να χαρίσει στους μικρούς κυρίως φίλους μας, αλλά και στους μεγαλύτερους ίσως, κάποιες ώρες διασκέδασης καθώς οι ήρωες τρελλαίνονται για την ατέλειωτη πλάκα, τις φάρσες, τις σπαζοκεφαλιές, εντελώς ανέμελα και αμέριμνα ζώντας το γέλιο της κάθε στιγμής.
Οι δημιουργοί τους είναι πολλοί και καταξιωμένοι στο χώρο του κινούμενου σχεδίου και του κόμικ και το σκίτσο τους είναι άριστο σε συνδυασμό με ένα πολύ δεμένο χρώμα.
Οι ήρωες δημιουργήθηκαν είτε σαν το δημιουργικό αποτέλεσμα της εμπειρίας τους σε θέματα της καθημερινής ζωής της εποχής τους, είτε δημιουργημένοι λόγω της ανάγκης κάποιων κινηματογραφικών ή εκδοτικών παραγωγών. Σαν παραδείγματα μπορούμε να αναφέρουμε τον Έλμερ ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Α.Fera το 1916 με την αρχική ονομασία Just Βογ και μετονομάστηκε σε Elmer από τον Charles Η. \Λ/ίnner. εμφανίστηκε αρχικά δοκιμαστικά, στις σελίδες της San Fransisco Call. Ο Εlmer ήταν ένα ψηλό αδύνατο παιδί 13 ετών. Οι γονείς του Clem και Ella ήταν σοβαροί μεσοαστοί. Ο Clem είχε ένα γραφείο στη πόλη και η οικογένεια είχε μια μαύρη υπηρέτρια. Ο Fera ήταν πολύ ενήμερος για τα παιδιά της αμερικανικής κοινωνίας του 1910-1920 και ο Just Βογ αντανακλούσε αυτή την εμπειρία του.

Άλλος χαρακτήρας είναι ο Μπιπ-Μπιπ που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της Warner Bros από τον Charles Jones με τη συνεργασία του Michael Maltese.Eμφανίστηκε πρώτη φορά στο φιλμ Fast an Furryous το 1948 και ακολούθησαν επιτυχείς σειρές κάτω από την διεύθυνση του Jones μέχρι το 1964. Το 1958 η Western Publishing Companyμετονόμασε τον ήρωα σε Βeep Βeep και τον εμφάνισε σε μια ειδική έκδοση της Dell Color Comics και ακολούθησε την ίδια λογική με τις προηγούμενες ταινίες όπου ο Road Runner διατρέχει την έρημο προσπαθώντας να αποφύγει τις παγίδες του Wile E. Coyote. Ο Coyote είχε μια μανιακή έλξη να πιάσει και να φάει τον Μπιπ-Μπιπ αλλά πάντα υπερεκτιμούσε τις ικανότητες του και αποτύχαινε. Στις ταινίες ο Μπιπ-Μπιπ δε μιλούσε ποτέ λέγοντας μόνο "beep - beep", αλλά του δόθηκε ικανότητα λόγου για τις ανάγκες των κόμικς.
Φυσικά ποιος δε θυμάται τον περίφημο και ιδιότροπο Ντάφυ Ντακ ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Fred Averyτο 1936 για την ταινία κινούμενου σχεδίου Porky Pigσε παραγωγή του Leon Schlesinger. Ο χαρακτήρας ονομαζόταν αρχικά "that darnful duck" αλλά μετονομάστηκε σε Daffy στη δεύτερη εμφάνιση του.

Απέκτησε σταθερή παρουσίαση από τη Warner Bros δίπλα στον Bugs Banny και τον Porky Pig. Αργότερα, το 1954 "έπαιζε" δίπλα στον Elmer σε δημοφιλείς σειρές στο Looney Tunew μέχρι το 1962.Ο Daffy ενσάρκωνε το αστείο, τρελλό παπί που ευχαριστιόταν να κλέβει τα φαγητά του Elmer και του Porky Pig αργότερα.
Τέλος ο ήρωας που δε χρειάζεται συστάσεις είναι ο εκπληκτικός Μπαγκς Μπάνυ που δημιουργήθηκε πάνω σε ένα χαρακτήρα του Leon Schlesinger και η δημιουργία του έγινε σε διαφορετικά στάδια. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε στο φιλμ του Porky Pig "Porky's Hare Hunt" σε διεύθυνση των Ben Hardaway και Cal Dalton και σε σενάριο του Bob Clampet. Η επιτυχία του ήταν μεγάλη και ακολούθησε επόμενη ταινία με τους ίδιους, όπου τελειοποίησαν τη φιγούρα του ήρωα. Το 1939 ο λαγός "έπαιξε" σε 2 ακόμα ταινίες και αργότερα άνοιξε ο δρόμος προς τα κόμικς και αργότερα προς την τηλεόραση.
Ο Bags Banny δημοσιεύτηκε μαζί με άλλους χαρακτήρες της Warner Bros από τη Western Publishing Company το 1941 στό Looney Tunes και Merrie Melodies.
Από τότε έχει γνωρίσει πολυάριθμες εμφανίσεις σε ταινίες ή κόμικς με την ίδια πάντοτε απήχηση στο κοινό καθώς είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του είδους.
Στις φιγούρες, τις οποίες οι περισσότεροι γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά, θα αναγνωρίσουμε την άρτια κινηματογραφική κίνηση και πλοκή και η μεταφορά πολλών από αυτούς στις σελίδες των κόμικς εγγυάται ένα σίγουρα απολαυστικό διάβασμα.
Α.Ν.


"ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ"

Ο Λούκυ Κιντ στην πορεία προς την ενηλικίωση


Ολοι οι μεγάλοι ήρωες κρύβουν πίσω τους μια παιδική ηλικία και ορισμένοι την κρύβουν επιμελώς καθώς αυτή η παιδική ηλικία ήταν γεμάτη “τραύματα” και απογοητεύσεις. Ετσι δεν είναι; Η παιδική λοιπόν ηλικία του Λούκυ Λουκ έκρυβε τέτοια τραύματα με κυριώτερο απο αυτά το φοβερό σχολείο! Αυτή τη χωρίς δεσμά φυλακή όπου κάποιος κάθεται με τις ώρες χαζεύοντας νούμερα να γράφονται και να σβήνονται στο μαυροπίνακα χωρίς να ξέρει τη χρησιμότητα τους.
Αλλωστε το μέτρημα σταματά στο έξι, τόσες είναι οι σφαίρες του ρεβόλβερ! Η κοινωνία του Φαρ-Ουέστ κρύβει διάφορες χαριτωμένες εκπλήξεις που οι δημιουργοί του Λούκυ Κιντ αφήνουν κάπως αθώα και κάπως διασκεδαστικά να φανούν, άλλωστε το Λούκυ Κιντ είναι κόμικ για νεαρά άτομα ή όσους αισθάνονται παρόμοια.

Ετσι βλέπουμε δύο διαφορετικούς κόσμους να συνυπάρχουν και να ανταλλάσουν χειρονομίες φιλικές ή μη. Απο τη μια ο ορφανός Λούκυ που έχει σαν κηδεμόνα ένα καταξιωμένο μπατήρη χρυσοθήρα που προσπαθεί όπως μπορεί να δείξει τον ίσιο δρόμο στον Λούκυ Κιντ μέσα απο αχνιστά μερικές φορές απο αλκοόλ αποφθέγματα.
Ο Λούκυ ρουφά τα μαθήματα του δασκάλου του αλλά είναι σαν τον ίσκιο του. Τα ξέρει πριν ακόμα χρειαστεί να τα μάθει. Απο την άλλη ο μάρσαλ, το γνήσιο υπόδειγμα ηθικής και νόμου, έχει για γιό ένα παράνομο ληστή και ότι άλλο φανταστεί κανείς, που φτάνει ακόμα και στη μονομαχία με τον ίδιο του τον πατέρα. Σίγουρα στην άγρια δύση η ηθικές αξίες είχαν άλλο βάρος και ε ίναι σίγουρα μια πρόκληση στο ποιός τελικά έχει το δικαίωμα να εκπαιδεύει ένα παιδί και κατά πόσο πάντα είναι υπεύθυνος ένας γονέας. Οπως και νάχει ο Λούκυ Κιντ θα μεγαλώσει κάτω απο την πέννα του Morris αλλά μέχρι τότε θα μπορούμε να απολαμβάνουμε αυτά που είναι βαθιά κρυμμένα στο ασυνείδητο του . Ε.Ρ



"ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΒΛΕΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ"

Είναι χαρακτηριστική η έλξη του Frank Miller απο θέματα μοιραία, ηρωϊκά και ευθύδρομα. Κάτι σαν ένα τόξο που άπαξ και εκτοξευτεί θα ταξιδέψει προς το στόχο του χωρίς να λοξοδρομήσει. Οπως μια πέτρα που πέφτει. Μπορεί να μας έχει συνηθίσει σε θέματα βγαλμένα απο τον υπόκοσμο, όπου τέτοιοι χαρακτήρες είναι μάλλον άφθονοι, καθώς στριμώχνονται στα αδιέξοδα του δαιδαλώδους τρόπου σκέψης τους, χαρακτήρες που πάντα θα τελειώσουν με ένα δραματικό φινάλε ή ένα εκρηκτικό acting out. Αλλά, φαίνεται ταυτόχρονα πολύ ικανός να αναδύσει κάποιο φαινομενικά άσχετο ιστορικό επεισόδιο, για να το ξαναχτίσει μπροστά στα μάτια μας σε μια διάσταση που ούτε καν φανταζόμαστε όπου θα ξαναπαίξει ένα ακόμα απο τα περίφημα miller-ικά του δράματα για να καταλήξει στην αποθέωση των ηρώων και στην κονιορτοποίηση του αντίπαλου κακού είτε αυτός ενσαρκώνεται απο άνθρωπο είτε απο κοινωνική ομάδα.
Ηρωες λοιπόν, που αποφασίσανε να μείνουν στη σκοτεινή πλευρά του πεπρωμένου τους και να βαδίσουν μέχρι τέλους το δρόμο που διαλέξανε. Το εξασκημένο χέρι του Μιλλερ, σκιαγράφησε ένα απο τα πιο θρυλικά επεισόδια στη διάρκεια των μηδικών πολέμων που έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 480 π.χ. στις Θερμοπύλες. Ο Ξέρξης βασίζει ασυγκράτητος προς νότον, έχοντας εκμηδενίσει κάθε εμπόδιο στο πέρασμα του και του απομένει η Αθήνα και η Σπάρτη των οποίων η τελική παράδοση θα σημάνει και το τέλος της Ελλάδας σαν ενιαίου πολιτικού και πολιτισμικού χώρου. «Εκατό έθνη έρχονται εναντίον σας» λένε απειλητικά οι αγγελιαφόροι του Πέρση βασιλιά και το μόνο που ζητάνε είναι «γη και ύδωρ». «Τόσο δρόμο για λίγο χώμα και νερό ;» ανταπαντούν χλευαστικά οι Σπαρτιάτες καθώς δεν έχουν την υπομονή ούτε και τη διάθεση να ελιχθούν διπλωματικά με ένα τόσο μισητό αντίπαλο και αρχίζουν έναν σκληρό και αιματηρό διάλογο που θα τελειώσει ένα χρόνο αργότερα στις Πλαταιές κόβοντας οριστικά τη διάθεση των Περσών για στρατιωτικές αναμετρήσεις στην Ελλάδα.


Ισως ο Μiller να μην είναι απόλυτα ακριβής στις ιστορικές λεπτομέρειες, καθώς όλοι ξέρουμε πως ο Εφιάλτης δεν ήταν Σπαρτιάτης, αλλά ενα κόμικ μπορεί «ποιητική αδεία» να παραλλάξει κάποια στοιχεία, με σκοπό την αύξηση της έντασης μέσω της λογοτεχνικής αδρεναλίνης. Αλλωστε ο Miller, επισκέφθηκε προσωπικά την Ελλάδα και επισκέφθηκε όλα τα μέρη όπου έλαβαν χώρα οι αγώνες που περιγράφει και δεν υπάρχει περίπτωση να μην γνωρίζει για ποιό πράγμα μιλάει. Τα miller-ικά καρέ, τρέχουν ταχύτατα μεσ' το χρόνο για να ξεδιπλώσουν εκείνο το δραματικό τριήμερο όπου οι Σπαρτιάτες τη μόνη πολυτέλεια που ζητάνε, είναι να «πολεμήσουν κάτω απο τη σκιά» καθώς οι Πέρσες τους απειλούν ότι θα σκεπάσουν τον ήλιο με τα βέλη τους. ΟΙ σκηνές κοφτές και λιγόλογες, ανεβάζουν την ένταση για να ξεσπάσουν στο δραματικό και αιματηρό φινάλε που όλοι γνωρίζουμε.
Μπορεί η μάχη των Θερμοπυλών να μην ήταν τόσο φθοροποιός απο στρατιωτικής άποψης για τους Πέρσες, στάθηκε ικανή όμως να φοβίσει τον πολυεθνικό στρατό του Πέρση και να τονώσει το ηθικό των Ελλήνων τόσο πολύ ώστε η ναυμαχία της Σαλαμίνας και η μάχη των Πλαταιών που ακολούθησαν ένα χρόνο αργότερα έδωσαν το μάθημα στους Πέρσες ότι «αυτά εδώ τα μέρη κατοικούνται απο ανθρώπους ελεύθερους.»
H.X


Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΟΜΙΛΕΙ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ

Μια σύντομη αναφορά σε ένα μισοξεχασμένο κομμάτι της Ελλάδας και ένα ταξίδι σ' ένα γοητευτικό
και μακρινό παρελθόν
.

Μετά την έκδοση του Αστερίξ στα αρχαία ελληνικά, σειρά πήρε η Ποντιακή διάλεκτος, η οποία συνόδευσε ένα μεγάλο κομμάτι του Ελληνισμού στην πορεία του προς έναν τότε άγνωστο κόσμο, επικίνδυνο, εχθρικό και συνάμα γοητευτικό καθώς αποκαλύπτετο λίγο - λίγο μπρος στα μάτια των αρχαίων Ελλήνων οι οποίοι πάντοτε αναζητούσαν διεξόδους χωρικές και πολιτισμικές ικανοποιώντας το ένστικτο της ανακάλυψης και της κατάκτησης. Η Ποντιακή ιστορία είναι λίγο γνωστή και ο ποντιακός χαρακτήρας άγνωστος επίσης, εκτείνεται μεταξύ του «α! ναι μωρέ οι Πόντιοι είναι αυτοί που μένουν κάπου εκεί πέρα» και των ποντιακών ανεκδότων που διαδίδονται και μένουν στη μνήμη για να μας θυμίζουν ότι κάποιοι πρέπει να έχουν κάποιο θέμα γραφικό για να ανεβάζουν το χιούμορ τους που τελευταία έχει πάρει την κάτω βόλτα.
Η διαδρομή των αρχαίων Ελλήνων που αφορά την ποντιακή περιοχή ξεκίνησε προς μια θάλασσα κλειστή, αφιλόξενη τον Αξεινο Πόντο, δηλαδή τον αφιλόξενο για να μετονομαστεί αργότερα σε Εύξεινο Πόντο, δηλαδή φιλόξενο Πόντο ίσως για να εξευμενιστεί με την ονομασία ένας χώρος που οι Ελληνες ήθελαν να αποικίσουν πάσει θυσία.Η παρουσία των Ελλήνων πιθανολογείται ήδη απο το 1100 π.χ χωρίς όμως να είναι απόλυτα εξακριβωμένο. Είναι η περιοχή του Φρίξου , της Ελλης και του κυνηγιού του χρυσόμαλλου δέρατος και η περιοχή όπου είχαν τη καταγωγή τους οι Αμαζόνες.
Είναι επίσης η περιοχή όπου ο Προμηθέας κλέβοντας τη φωτιά απο τους θεούς και παραδίδοντας την στους θνητούς καταδικάστηκε απο το Δία να του τρώει ένας αετός το σηκώτι αφού τον έδεσε στο Καύκασο.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν είναι και τόσο πλούσια εκτός από την περιοχή της Σινώπης. Η Σινώπη υπήρξε και η πρώτη απόπειρα αποικισμού της περιοχής του Πόντου απο Ιωνες της Μιλήτου.Επειτα ιδρύθηκαν βορειότερα στη Ρωσσία η Φάσις(Ποτ), η Διοσκουριάδα (Σουχούμι), το Παντικάπαιο(Κερτς), η Θεοδοσία, η Ολβια οι περισσότερες απο αυτές απο τους Μιλήσιους.
Δυτικά στη Μαύρη θάλασσα ιδρύθηκαν η Οδησσός, η Αγχίαλος, η Απολλωνία επίσης απο Μιλήσιους.
Αργότερα ακολούθησαν οι Μεγαρείς ιδρύοντας τη Μεσημβρία και την Ηράκλεια, οι δε Αθηναίοι αποίκισαν την ήδη υπάρχουσα Αμισσό που μετονόμασαν σε Πειραιά.

Οι πόλεις απέκτησαν σύντομα εμπορική δραστηριότητα κατά τους κλασσικούς χρόνους η οποία διατηρήθηκε και για μεγάλο διάστημα αργότερα.
Σαν πόλεις ήταν αρχικά ανεξάρτητες αλλά αναγκάζονταν αργότερα να υποτάσσονται στα ισχυρότερα γειτονικά έθνη τα οποία τους επέβαλλαν την κυριαρχία τους με κυριώτερο απο αυτά το Περσικό.
Αργότερα σαν Πόντος θεωρήθηκε το νοτιώτερο άκρο αυτής της ευρείας αποικιακής περιοχής, επειδή οι νότιες πόλεις ήταν πιο γνωστές και ακμαίες εμπορικά.
Ηδη απο τον Γ' αι. Π.χ Πόντος καλείτο η περιοχή απο τη Παφλαγονία μέχρι τη Κολχίδα και την Αρμενία νοτιώτερα.
Μετά την εποχή του Μ.Αλεξάνδρου η ελληνική φυλή άρχισε να εξαπλώνεται και νοτιώτερα κατακτώντας νοτιώτερους λαούς και ορίζοντας μια νέα οικονομική και πολιτική κυριαρχία. Στα αλεξανδρινά χρόνια ιδρύθηκαν νέες και έγιναν σημαντικές άλλες ήδη υπάρχουσες πόλεις όπως η Αμάσσεια, η Νικόπολις, η Φαρνάκεια, η Νεοκαισάρεια , η Κάβειρα κ.ά.
Πριν τη ρωμαϊκή περίοδο δημιουργήθηκε το κράτος του Πόντου υπό τη δυναστεία των Μιθριδατών το οποίο έφτασε στη μέγιστη ακμή του στον Μιθριδάτη τον Ευπάτορα. Αυτό εκτείνετο απο τη Βιθυνία μέχρι το Κιμμέριο Βόσπορο και είχε πληθυσμό που αποτελείτο απο πολλές φυλές. Οι Ρωμαίοι κατέλυσαν το κράτος μετά απο πολιορκία το 65 π.χ και άλλα μεν τμήματα συγχώνευσαν στο Ρωμαϊκό κράτος άλλα δε παρέδωσαν σε τοπικούς ηγεμόνες.
Οι Ρωμαίοι όπως και στη περίπτωση της Ελλάδας σεβάστηκαν το σύστημα των πόλεων και τον πολιτισμό τους. Η περιοχή του Πόντου πολλές φορές χρησιμιποιήθηκε απο τους Ρωμαίους σαν ορμήτήριο κατά των Πάρθων και κατά του νεοπερσικού κράτους αργότερα.
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους απετέλεσε τη μεγάλη επαρχία του ανατολικού τμήματος του κράτουςμε πρωτεύουσα τη Νεοκαισάρεια. Η θρησκευτική και πολιτιστική ανάπτυξη της Τραπεζούντας ήταν ιδιαίτερη απο τον 6ο εως τον 8ο αι. Είναι στο Πόντο που γεννήθηκε το άσμα του Διγενή Ακρίτα και στην ίδια περιοχή είναι που ο Χριστιανισμός ήκμασε δίνοντας σημαντικά υλικά και πνευματικά προϊόντα (μοναστήρια, διάδοση του χριστιανισμού).
Η έλευση των Τούρκων στο Πόντο ήταν η αρχή μεγάλων δοκιμασιών για τη περιοχή και έχοντας νικήσει τους βυζαντινούς πολλές φορές άρχισαν να έχουν πρόσβαση στις περιοχές αυτές με αποτέλεσμα να μονιμοποιηθεί η παρουσία τους.
Η οικογένεια των Γαβράδων επι Αλεξίου Α΄ Κομνηνού θα φανεί σαν ένας σταθεροποιητικός παράγων κατά των Τούρκων αφού θα καταφέρει να τους αποκρούσει πολλές φορές. Ο Θεόδωρος Γαβράς θα κρατήσει ελεύθερες τις περιοχές της Τραπεζούντας απο επιθέσεις των Τούρκων και της Γεωργίας.Ο Κων/νος Γαβράς στασιάζει επι Ιωάννη Β΄Κομνηνού αλλά η στάση του κατεστάλλη και η Τραπεζούντα παρέμεινε μέρος της αυτοκρατορίας μέχρι το 1204 μ.χ.

Εκείνη την εποχή εμφανίζονται οι Φράγκοι και πολιορκούν την Κων/πολη αναγκάζοντας τους νεαρούς Κομνηνούς Αλέξιο και Δαυίδ να καταφύγουν στη Γεωργία αναζητώντας βοήθεια απο τη βασίλισα Θαμάρ και κατορθώνουν να ανακαταλάβουν την Τραπεζούντα.Η διατήρηση του Πόντου κατω απο τη δυναστεία των Κομνηνών κράτησε μέχρι το 1461 μέσα σε κλίμα έντονων πολεμικών αντιπαραθέσεων με τους Σελτζούκους Τούρκους.
Μετά το 1461 η κατάσταση των Ποντίων αλλάζει αφού υφίστανται αδιάκοπους διωγμούς απο τους Τούρκους, στηναρχή όχι τόσο έντονους λόγω της απασχόλησης των Τούρκων με τις πολεμικές επιχειρήσεις στα σύνορα με την Περσία.Η στάση των Τούρκων ήταν τυρρανική απάνθρωπη και εξευτελιστική. Τον 19 αι. δόθηκαν κάποιες διαβεβαιώσεις σεβασμού των Ελλήνων που ποτέ δεν τηρήθηκαν .Απο το 1928-1920 έγινε προσπάθεια αυτονόμησης του Πόντου αλλά μέσα σε ενα κλίμα εγκατάλειψης απο τις Δυτικές δυνάμεις το σχέδιο απέτυχε,αφήνοντας τους Πόντιους στο έλεος των Νεότουρκων που τους οδήγησαν σταδιακά σε ολοσχερή αφανισμό.
Η παρουσία των Ποντίων στη Ρωσσία δικαιολογείται λόγω της πανάρχαιης παρουσίας των Ελλήνων στη περιοχή και του εκχριστιανισμού των Ρώσσων.Στη σύσφιξη των δύο λαών έπαιξε ρόλο ο γάμος του Ιβάν του Γ΄με τη Σοφία Παλαιολόγου.
Η μετακίνηση των Ποντίων προς τη νότια Ρωσία τον Καύκασο και τη Γεωργία ξεκίνησε μετά τη πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας επί Κομνηνών. Οι ανελέητοι διωγμοί των Τούρκων τους ανάγκασαν να κινηθούν βορειότερα στη φιλική Ρωσσία όπου υπήρχε ήδη κοινή θρησκεία. Απο τον 17ο αι. εως τον 18ο αι ήταν ιδιαίτερα έντονη. Το ελληνικό στοιχείο έδρασε έντονα πάνω στο τότε πολιτισμό.Το πρώτο τυπογραφείο στη Τιφλίδα της Γεωργίας ιδρύθηκε απο το Μιχάλη Στεφάνου.
Ιδιαίτερα δραστήρια κοινότητα υπήρξε αυτή της Οδησσού.
Στις 14/9/1814 ιδρύθηκε η Ελληνική Μυστική Εταιρεία που αργότερα μετονομάστηκε σε Φιλική Εταιρεία αποτελώντας το βασικό παράγοντα που ξεκίνησε την Επανάσταση του 1821.Το Ρωσικό κράτος είχε παραχωρήσει ειδικά πρόνομια στους Ελληνες γύρω στο 1847 με σκοπό να τους ωθήσει σε μόνιμη εγκατάσταση.Ο Ελληνισμός γνώρισε μια ακόμα άνθηση όπως στη περίπτωση του Γρηγορίου Μαρασλή που σαν δήμαρχος της Οδησσού δημιούργησε μεγάλα δημόσια έργα απο το 1878 εως το 1895.
Ενας μεγάλος αριθμός Ποντίων δεν δηλώνει τα πραγματικά στοιχεία ταυτότητας του και είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο πραγματικός τους αριθμός. Πριν το 1914 οι Πόντιοι υπολογίζονταν σε 2.000.000 και με στοιχεία του 1986 υπολογίζονται σε 400.000. Απο το 1989 λόγω της μεταβολής του πολιτικού σκηνικού στη Σ. Ενωση μεγάλος αριθμός Ποντίων άρχισε να επιστρέφει στην Ελλάδα όπου δεν έτυχε της απαραίτητης σωστής αποδοχής απο τον Ελληνικό Κράτος και τον Ελληνικό πληθυσμό φτάνοντας μερικές φορές στα όρια της ξεκάθαρης ντροπιαστικής εκμετάλευσης απο τους ντόπιους Ελληνες.
Η ποντιακή ποίηση είχε ενα ιδιαίτερο πλούτο και περιεχόμενο. Τραγούδια και στίχοι, επικοί, βουκολικοί που ακούγονταν στις πλαγιές του Καυκάσου μεταφέρθηκαν στις πλαγιές της Μακεδονίας. Ολη η ιστορία των Ποντίων, ιστορία που χαρακτηρίστηκε απο πάλη για τη ζωή σ' ένα πλαίσιο πανάρχαιας παράδοσης πέρασε σε στίχους που σιγά-σιγά χάνονται. Στη Τραπεζούντα άνθισε πολύ η θεατρική παραγωγή με θέματα καθημερινά, θρησκευτικά και κοινωνικά. Η.Χ

Ποντιακή γλώσσα
Η ποντιακή διάλεκτος αποτελεί την αδιάψευστη μαρτυρία της καταγωγής του ποντιακού ελληνισμού και τη φυλετική συνέχεια απο τους πρώτους αποίκους μέχρι σήμερα.
Η Ποντιακή είναι μια διάλεκτος της Ελληνικής γλώσσας που ξεκινάει απο τα χρόνια του αποικισμού των Ελλήνων της Ιωνίας και την εγκατάστασή τους στον Πόντο, όπου οργανώθηκαν σε πόλεις οχυρωμένες, όπως οι γνωστές απο τον 6ο και 5ο αι. π.χ παραλιακές πόλεις Τραπεζούντα, Κερασούντα, η Σινώπη, τα Κοτύωρα, η Αμισός (Σαμψούντα) και λίγο αργότερα στα ενδότερα η Αμάσεια. Απο το 301 π.χ ο Πόντος είναι οργανωμένος σε ανεξάρτητο κράτος μέχρι τη Ρωμαιοκρατία. Στα Βυζαντινά χρόνια αποτελεί το ακριτικό προπύργιο κατά των επιδρομών της ανατολής. Η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας αντιστάθηκε στην τουρκική προέλαση περισσότερο απο την Πόλη (1461).
Αρκετά απομονωμένος γλωσσικά ο Πόντος διατήρησε πολλά αρχαϊκά στοιχεία, απο τα οποία πολλά δείχνουν την Ιωνική τους προέλευση, όπως η προφορά του η ως ε (το πεγάδιν=πηγάδι, τα κεπία < κηπία, κήπος, η νύφε =νύφη, ζελεύω, εμέτερον = ημέτερον, έγκα <ιων, ήνεικα = έφερα κ.λ.π), η χρήση των ψιλών συμφώνων αντί δασέων, όπως ασπαλίζω < ασφαλίζω, σπίγγω <σφίγγω, σπόγγος <σφόγγος, η χρήση του’κι < ουκί = ουχί αντί του δεν (ουδέν). Πολλά αρχαϊκά στοιχεία διατηρήθηκαν στο λεξιλόγιο και στο τυπικό της ποντιακής διαλέκτου, όπως η προστακτική των ρημάτων, π.χ γράψον, άψον (του άφτω, ανάπτω), ποίσον (ποίησον) κ.τ.λ., (ο)ξύγαλαν = γιαούρτι, στουράκιν < σταυράκιον (Θουκιδ.), σεύτελον < ιων, σεύτλον = τεύτλον, κ.τ.λ.
Οπως ήταν φυσικό, στην ποντιακή διάλεκτο παγιοποιήθηκαν τρόποι έκφρασης οι οποίοι στη νεοελληνική εξελίχθηκαν παραπέρα, όπως οι ασυνίζητοι τύποι η καρδία, η λαλία, τα παιδία, τα ψωμία κ.τ.λ. Φυσικό ήταν επίσης να εξελιχθούν φθόγγοι διαφορετικοί απο τους κοινούς. Στα φωνήεντα η συνίζηση των ια, εα και ιο έδωσε τους φθόγγους , με προφορά όπως στα γαλλικά το eu), π.χ. οπσπίτα = σπίτια, νιν = χιόνι). Στα σύμφωνα χ και σ παρατηρείται εξέλιξη προς το δασύ φθόγγο (,) [γαλλικό ch, γερμανικό sch, αγγλικό sh] αυτό παρατηρείται στην περίπτωση που το χ ακολουθείται από τους φθόγγους ε και ι [το χέρι, αιρετώ, ίλα = χίλια, ειρ < χείρον = χειρότερα], το παρατηρείται στον συνδυασμό σκε ή σκι: κεπάζω, κύλλος. Διαφορετική προφορά παρατηρείται και στα σύμφωνα ζ ξ ψ (πάντα μπροστά στους φθόγγους ι,ε): χαλά (χαλάζια), ύνω (=χύνω), αιρετώ, ή (=ψυχή). Τέλος η ποντιακή διάλεκτος δέχθηκε όπως και η κοινή νεοελληνική γλώσσα, πολλές λέξεις από τη λατινική, την Τουρκική κ.α. γλώσσες.

Γ. Σαββαντίδης
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Τμήμα Φιλολογίας


ΕΝΑΣ ΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
Η περιήγηση του J.Martin στην Αρχαία Ελλάδα τον κρατά δεμένο με ένα λαμπρό παρελθόν

Ενα ταξίδι που επιμένει, μια διαδρομή που συνεχώς ανακαλύπτει τον εαυτό της με τον J.Martin να επιμένει ότι υπήρξε ένας κόσμος όμορφος, μετρημένος και έλλογος. Μια πρόταση τέχνης που αναπηδά μέσα απο ένα κόμικ - μουσείο για να κάνει τον αναγνώστη των κόμικ λίγο φίλο της πραγματικής ιστορίας και του αληθινού μύθου. Στο 2ο τόμο ο J.Martin με ιστορική ακρίβεια και σταθερό χέρι ιχνηλατεί τα σπουδαία μνημεία της αρχαίας Ελλάδας και τολμά να αναπαραστήσει καθημερινές σκηνές, ανθρώπινες, πιθανές μέσα απο το ιστορικό μάτι ή έξω απο το παράθυρο του τραίνου που μας ταξιδεύει σελίδα πρός σελίδα.
Η αίγλη της Κνωσσού, η ισχύς της Κορίνθου ή η κομψότητα της Λίνδου σκιαγραφούν ένα δίχτυ εντυπώσεων για να δώσουν τη θέση τους στις μυστηριώδεις Μυκήνες και την ισχυρή αλλά καλαίσθητη Ρόδο. Οι καθημερινές σκηνές σκιτσαρισμένες απο τον J.Martin τραβούν τον αναγνώστη για λίγο δίπλα στον παλαιστή, τον αγγειοπλάστη ή τον πωλητή θέλοντας να τον κρατήσουν για λίγο στον ξεχασμένο κόσμο.
Το ταξίδι συνεχίζεται σε μέρη έξω απο το σημερινό Ελλαδικό χώρο, όπως στη Σελινούντα, τη Τροία ή τη Πριήνη κάτι που διευρύνει και μέσα μας τον ιδεατό χώρο και την αίσθηση ότι η Ελλάδα υπήρξε σαν κάτι πολύ μεγαλύτερο από την απλά "η πατρίδα απο την οποία καταγόμαστε"
Η.Χ


VAN HAMME - Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΩΜΙΚΟΥ

Ο Jean Van Hamme σε μερικές πολύ ανελέητες στιγμές μιλά για τη δουλειά του

Μια συνέντευξη με τον σεναριογράφο του Thorgal, Jean Van Hamme, αν και δόθηκε μερικά χρόνια νωρίτερα, μπορεί να έχει το δικό της ξεχωριστό ενδιαφέρον, αφ' ενός μεν γιατί αποκαλύπτει περισσότερα για την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα- κάτι πάντοτε αναγκαίο για να προσεγγιστεί βαθύτερα ένα κόμικς- και αφ' ετέρου γιατί ορισμένα θέματα της καθημερινής ζωής φαίνονται να παραμένουν επίκαιρα όσα χρόνια και να περάσουν.

Το χιούμορ του Van Hamme. Είναι δύσκολο να είσαι ευτελής.

Η Σομαλία κέρας της Αφρικής, εγκαταλελειμένη απ' όλους από τότε που έχασε τη στρατηγική της σημασία γνωρίζει τη χειρότερη ξηρασία και τη πιο άσχημη πείνα στη σύντομη ιστορία της σαν κυρίαρχου κράτους, το οποίο διασπάστηκε απο τον εμφύλιο πόλεμο.Στη τελειωμένη Γιουγκοσλαβία, οι απόγονοι των Ουστάσι και των Τσέτνικς, ρυθμίζουν με κανόνια και όλμους παλιούς βαλκανικούς λογαριασμούςγια τους οποίους η Ευρώπη δεν καταλαβαίνει τίποτα. Στην Εγγύς Ανατολή, η Ιντιφάντα και ο στραγγαλισμός του Λιβάνου, δηλητηριάζουν τις καλές δυτικές συνειδήσεις, με την αντίθεση των συγγενών Εβραίων και Αράβων.

Εσείς με τι ασχολείστε στην ζωή σας;

Στο Λος Αντζελες, πρωτεύουσα των τσακισμένων ονείρων, το γκέττο των μαύρων εκρήγνυται απο τα δεινά μιας κοινωνίας όπου η φτώχεια παραμένει το απόλυτο έγκλημα. Αν και στις χώρες της τέως Σοβιετικής Ενωσης, οι Αζέριοι και οι Αρμένιοι είναι επιτέλους ελεύθεροι απο το να σφαγιάζονται μεταξύ τους και οι Ρώσοι σε πεινασμένες ουρές μπροστά σε άδεια καταστήματα αναρρωτιούνται αν δεν πρέπει να λυπούνται για τις παλιές καλές ημέρες των γκούλαγκς και της σχεδιασμένης οικονομίας των κολχόζ.

Και οι φούσκες για τα εικονογραφημένα; Τι διασκεδαστικο!

Στη Γαλλία τη στιγμή που ο αρχηγός του κράτους πάει να παραστήσει τον οπλισμένο θείο στο Σεράγεβο, οι φορτηγατζήδες φορτώνονται με παραβάσεις κρατώντας ομήρους τους παραθεριστές και οι άνεργοι ήδη ξεπερνούν το φράγμα του δέκα τοις εκατό. Αλλά για να στρέψουν την προσοχή του κόσμου απο μια κοινωνία άρρωστη, οι βαρώνοι της αριστεράς και της δεξιάς, διασκεδάζουν με το να αλληλοκατηγορούνται για διαφθορά απιστία και άλλες καταχρήσεις. Ισοπαλία και όποιος κερδίσει.

Και εκτός απο αυτό ποιό είναι το πραγματικό σας επάγγελμα;

Ο γείτονας της γειτόνισσας μου από δεξιά είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος . Κληρονόμησε μια μεγάλη επιχείρηση σιδηρουργίας, πρόκειτο να απολύσει 800 εργαζομένους, περιμένει μια κυβερνητική βοήθεια για να αποφύγει να στείλει στην ανεργία τους 1700 εργαζόμενους που του απομένουν. Μιλά για το γιώτ του, για την καινούργια ιδιοκτησία που πρόκειται να αγοράσει στη Σαρδηνία και το ενδιαφέρον του για τις αλλοδαπές εταιρείες ώστε να αποσοβήσει την φορολογική πίεση. Παίζει γκολφ 3 φορές την εβδομάδα, προεδρεύει στο τοπικό κλαμπ των Ρόταρυ και είναι μαυρισμένος τόσο όσο χρειάζεται. Οι γυναίκες δεν έχουν μάτια παρά μόνο γι' αυτόν.

Μα δεν κάνετε παρά μόνο αυτό; Και καταφέρνετε να ζήτε; Πολύ παράξενο.

Ο κύριος που κάθεται μπροστά στη γειτόνισσά μου απο αριστερά είναι ένας άνδρας εγκάρδιος. Διευθύνει μια οργάνωση γνωστή για τη βοήθεια στο Τρίτο κόσμο, κυκλοφορεί μια κλιματιζόμενη Μερσεντές με σωφέρ και ετοιμάζεται να μεταφέρει τα γραφεία του σε μια ακριβή περιοχή της πρωτεύουσας. Λυπάται για την έλλειψη γενναιοδωρίας των συμπολιτών του, για το μικρό ενδιαφέρον τους για τους Κούρδους, την πείνα των Αιθιόπων ή το δράμα της Μπαγκλαντές.Δίνει συγχαρητήρια στην οικιακή βοηθό για την τέλεια κουζίνα με μοσχάρι και γαρνιτούρα καραβίδες.....Η οικιακή βοηθός που παρήγγειλε το γεύμα σ'ένα φημισμένο εστιάτορα ετοίμων φαγητών είναι κατενθουσιασμένη.

Και τα κείμενα στις φούσκες τα γράφετε πριν ή μετά τα σχέδια;

Ο επίτιμος καλεσμένος, δεξιά της οικιακής βοηθού είναι ένας νεαρός λύκος της πολιτικής. Είναο προιστάμενος σε ένα πρωτοκλασάτο υπουργείο. Η κυβέρνηση πρόκειται σύντομα να πέσει, το ξέρει και η βασική του ανησυχία για την ώρα είναι να βολέψει απο δουλειά τα 260 μέλη του τμήματός του που θα βρεθούν στο πεζοδρόμιο. Επείγει λοιπόν να δημιουργηθούν σύντομα ιδρύματα και οργανισμοί, περιφερειακά και νομαρχιακά που θα επιτρέψουν να υποδεχτούν τους πιστούς υπηρέτες του κόμματος. Το ότι αυτοί οι οργανισμοί θα είναι εντελώς άχρηστοι αργότερα, είναιδευτερεύοντος ενδιαφέροντος. Αυτό που μετράει είναι ο νεαρός λύκος της πολιτικής να είναι ένας άνθρωπος του καθήκοντος. Οι συνδηταίμονες του πίνουν τα λόγια του σαν δοκιμαστές κρασιού.

Αλλά πείτε μου, το κόμικς, συγνώμη η κινούμενη εικόνα, δεν είναι λίγο …πως να το πω…ευτελής;

Ταιριαστό με το κουδούνισμα των σερβίτσιων η συζήτηση πήρε το ύφος κρουαζιέρας.Γύρω απο τα ποδαράκια τα ροδοκοκκινισμένα με έναν Αλεξ Γκόρντον 1964, μιλάμε για τη Διεθνή Τράπεζα, για το γύρο της Ουρουγουάης, για την οικονομική ανάκαμψη της Πολωνίας, τη G7 που θα γίνει G8, τις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές, τη συμφωνία του Μάαστριχτ, τους νέους φόρους στο Βέλγιο, τη πρόσφατη κατάργηση των συνόρων, το δανέζικο «όχι», το ιρλανδέζικο «ναι», το γαλλικό «ίσως», για την μαφία στην Ιταλία, για την επόμενη νομοθεσία, για τη νότια Αφρική, για τη κακή στάση των συνδικάτων. Καθένας ανάμεσα σε δυο μασήματα είναι ανταγωνιστής, κατηγορηματικός, παντογνώστης, καλά πληροφορημένος, κοφτός, για τον εαυτόν του κυρίως.

Εκτός απο 'μένα.
Προφανώς εγώ, δεν έχω εργάτες για να τους απολύσω και δεν περιμένω το κράτος να με ξεθολώσει αν σκορπίζω τον τραπεζικό μου λογαριασμό.
Δεν γνωρίζω τον υπουργό Τάδε και δεν είμαι έμπιστος του προέδρου Αρπαχτόπουλου.
Δεν πετάω σκουπίδια στους ανταγωνιστές μου και καμμιά απο τις αποφάσεις μου δεν θα επηρεάσει την ισοτιμίατου γιέν ή του δολλαρίου. Είναι δύσκολο μερικές φορές να είσαι ευτελής. Και έπειτα βλακωδώς σκέφτομαι τον αναγνώστη μου. Αυτόν που συναντώ απο καιρού εις καιρόν σε αφιερώσεις βιβλίων ή τυχαία σε μια συζήτηση. Μερικές φορές είναι 15 ετών και άλλοτε 40. Μου λέει λοιπόν ο αναγνώστης μου που πολύ αγάπησε, που τα πάντα διάβασε, που περιμένει τη συνέχεια. Η διάθεσή του είναι ειλικρινής και η δική μου επίσης.Υπολογίζω ότι κατάφερα να τον κάνω να ονειρευτεί λιγάκι, να τον κάνω να ξεχάσει για μια-δυο ώρες, την οικονομική κρίση, την ανεργία, το έϊτζ, τους νέους φόρους, το έλλειμα της κοινωνικής περίθαλψης. Και έξαφνα καταλαβαίνω ότι κάνω το καλύτερο επάγγελμα του κόσμου. Λοιπόν σηκώνομαι, χαμογελάω στη γειτόνισσα απο αριστερά, πετάω μια ματιά στη γειτόνισσα απο δεξιά. Είναι αλήθεια κυρίες μου, ότι στον κόσμο που ζούμε και για τον οποίο τα media διατυμπανίζουν τις δυστυχίες σ' όλη τη διάρκεια του έτους, το να κάνω μικρές φούσκες για κόμικς μπορεί να φαίνεται ευτελές μπροστά στα σπουδαία θέματα με τα οποία ασχολούνται οι σπουδαίοι κύριοι πο'υ μας περιστοιχίζουν. Να ξέρατε πόσο απίθανο είναι!

Βιογραφικά
Γεννήθηκε το 1939 στις Βρυξέλλες και ακολούθησε λαμπρές σπουδές στη πολιτική οικονομία και στο marketing. Εργάστηκε για πολλά χρόνια σε ψηλή θέση σε μια πολυεθνική εταιρεία αλλά εγκατέλειψε πριστικά το 1976 τις υπόλοιπες επαγγελματικές του δραστηριότητες για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο γράψιμο. Το 1ο του σενάριο το έγραψε το 1968 για τον Paul Cuvelier. Απο το 1970 αρχίζει να συνεργάζεται σε σταθερή βάση με την εφημερίδα Tintin. Το 1974 ξαναπαίρνει μετά τον Greg το «Domino» μαζί με τον Andre Cheret. Τον ίδιο χρόνο καλείται να γράψει το σενάριο στο «Michael Logan». Το 1975 δουλεύει πάνω στο «Ηistoire sans heros» σε εικονογράφηση απο τον Dany και το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο St. Michael για το καλύτερο σενάριο. τo 1978. Μετά δούλεψε πάνω σε επεισόδεια του «Tony Stark» για τον Edouard Aidans.
Το 1984, με τον William Vance δημιουργεί το ΧΙΙΙ, μια ιστορία κατασκοπείας που εξεδόθη σε τεύχη απο την Dargaud.
Oι εργασίες πάνω σε κόμικς είναι πραγματικά πολλές για να τις μνημονεύσουμε όλες. Ο Van Hamme έχει γράψει επίσης σενάρια για την τηλεόραση, τη μεταφορά της Diva, για τον Jean-Jacques Beineix και το εγκλήματα στο σπίτι σε παραγωγή του Μ.Lobet. To 1992 ανακυρήθχηκε πρόεδρος του Βελγικού κέντρου κόμικς.
Μέσω του προσωπικού του αφηγητικού ύφους και σκηνοθεσίας ο Jean Van Hamme είναι εδώ και κάποια χρόνια η ψυχή των μεγαλύτερων επιτυχιών κόμικς. Απο αστυνομικά μέχρι την ηρωϊκή φαντασία, και απο τα κατασκοπικά μέχρι τα ιστορικά έπη έχει περιλάβει όλα τα είδη με την ίδια μαεστρία.
ΗΧ


ΝΤΥΛΑΝ ΝΤΟΓΚ
Ο ερευνητής του ανεξήγητου και των απόκρυφων μυστηρίων

Μπορεί να συνδυαστεί ένας συμπαθητικός και φαινομενικά απλός νεαρός ντετέκτιβ με τις πιο παράξενες και σκοτεινές υποθέσεις μυστηρίου; Μπορεί το θρίλερ να δοκιμάζει έντονα τα νεύρα μας για να αφοπλιστεί από την παραλυτική του επίδραση στα τελευταία επεισόδια τόσο απλά όσο το να ανοίγεις το φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο; Αν έχετε αυτή την απορία μπορείτε να συναντήσετε τον ντετέκτιβ με το σπορτίβ ντύσιμο και το μάλλον ανέμελο στυλ στο "Ντύλαν Ντογκ", τη νέα μας σειρά που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Σε φόντο άσπρου - μαύρου, σαν το Σινσίτυ, αλλά σε διαφορετικό στυλ έρχονται να συναντηθούν το θρίλερ με το κλαρινέτο του Ντύλαν Ντογκ, που τον βοηθά να συγκεντρωθεί τις στιγμές που όλα φαίνονται μπερδεμένα και άλυτα, το βαρύ παγωμένο φόντο ιστοριών με τον ντετέκτιβ να κινείται σε ένα διαφορετικό αέρα, πιο ανάλαφρο, προσπαθώντας να ρίξει λίγο φως στο πυκνό σκοτάδι. Η έδρα του είναι φυσικά το Λονδίνο και ο φυσικός του χώρος είναι το παράξενο και το υπερφυσικό.

Ο ντετέκτιβ δεν δουλεύει φυσικά μόνος του αλλά με τη βοήθεια του βοηθού του Croucho, ενός βοηθού πνευματώδους και λιγάκι φλύαρου. Όταν ο ντετέκτιβ ξεκουράζεται μπορεί να ασχοληθεί λιγάκι με το μοντελισμό που είναι μια από τις αγαπημένες του ασχολίες.
Οι ιστορίες κινούνται στη περίπλοκη ψυχολογική υφή των χαρακτήρων, θυμίζοντας λίγο Άλφρεντ Χίτσκοκ ή Ντάριο Αρτζέντο, συχνά μανιακή, εχθρική και φορτισμένη όπου η αγωνία και το σασπένς κορυφώνονται για να διασκεδαστούν τελικά από τις εντυπωσιακές σαν ανέκδοτα ατάκες του Ντύλαν Ντογκ, αντιπαραθέτοντας το χιούμορ απέναντι στο τρόμο, την ελπίδα κόντρα στο αδιέξοδο.
Έτσι τα σενάρια του Tiziano Sclavi δημιουργού του Ντύλαν Ντογκ που έχει γράψει πολλά σενάρια της σειράς, είναι ισορροπημένα και γρήγορα, κόβοντας την ανάσα και θυμίζοντας άλλους φημισμένους σκηνοθέτες ταινιών τρόμου με τους οποίους μοιράζεται ένα κοινό στυλ.
Οι ιστορίες δεν μας εκπλήσσουν τόσο με την πρωτοτυπία τους, άλλωστε η ανθρώπινη ψυχή έχει πάψει ίσως να είναι πρωτότυπη, όσο με την ακρότητα τους και την άλογη τόλμη .των ηρώων να ενεργούν τόσο καταστροφικά και ανόητα κάτι που φέρνει αμηχανία στο κοινό παρατηρητή που κοιτά από έξω. Όπως θα έβλεπε κανείς ένα τρελό πάρτυ με παρανοϊκούς φαντασιόπληκτους, επικίνδυνους σίγουρα αλλά όχι και ανίκητους.
Τελικά ο τρόμος γίνεται αντικείμενο ειρωνείας και απομυθοποιείται απαιτώντας ένα κοινό με κάποια ευρύτητα δεδομένου ότι ο Ντύλαν Ντογκ μπορεί να παρεξηγηθεί εύκολα και να παραμείνει τελικά στη λίστα των εύκολων κόμικς.
Ο Ντύλαν Ντογκ πρωτοεμφανίστηκε το 1986 και για την παραγωγή του έχουν συνεργαστεί πολλοί καλλιτέχνες.
Κύριος σεναριογράφος και δημιουργός είναι ο Tiziano Sclavi αλλά έχουν συνεργαστεί και αρκετοί άλλοι όπως ο Claudio Chiaverotti, o Giuseppe Ferradino, o Luigi Mignacco κ.α.
E.P


ΣΙΝΣΙΤΥ
Η ατέρμονη σύγκρουση των αντίπαλων χαρακτήρων

Η γυναίκα στη Sincity. Μια παλιά ιστορία. Η γυναίκα είχε πάντα σχέση με τις παλιές πόλεις ή μάλλον με τις "σκοτεινές" πόλεις. Ακόμη και στις σημερινές πόλεις, κάποιες γυναίκες έχουν κάποιο ρόλο κάπως τυποποιημένο και προβλέψιμο. Όπως ακριβώς ένα καλοφτιαγμένο αυτοκίνητο που ξεκινάει μόλις γυρίσεις το κλειδί στη μίζα και λειτουργεί όσο το χρειάζεσαι και μετά το σβήνεις. Κάθε καλό εμπόρευμα που σέβεται τον εαυτό του, όμως οφείλει να έχει και κάποιον "κύριο", δηλαδή δικαιούχο και κάτοχο ο οποίος έχει σαφώς τον τελευταίο πάντα λόγο για τον προορισμό και την τύχη του εμπορεύματος. Ο Miller εισάγει πάλι μια όψη της σχέσης άνδρα -γυναίκας ειδωμένη από την ματιά του κριτή που δεν στέκεται στην βιτρίνα άλλα μπαίνει στο κατάστημα και παρακολουθεί τη "χρήση" του προϊόντος. Η γυναίκα -προϊόν και η γυναίκα ως προβλέψιμο είδος απέναντι από τον χρήστη ή κάτοχο. Ο κάτοχος απαιτεί τον δικαιωματικό λόγο που νομίζει τουλάχιστον ότι πρέπει να έχει και το "εμπόρευμα" κατά περίεργο λόγο μιλάει και αντιστέκεται. Η γυναίκα λοιπόν, το χρηστικό αντικείμενο εδώ στην ιστορία βοηθειέται από έναν παλιό γνώριμο -κυνηγημένο σε κάποιο παλιότερο επεισόδιο - στη μάχη της να διατηρήσει το δικαίωμα λόγου, χωρίς όμως να αλλάξει και τον τρόπο ζωής της. Απαιτεί να συνεχίσει τον τρόπο ζωής της όπως τον διάλεξε αλλά συνάμα να έχει δικαίωμα λόγου πάνω στις αποφάσεις της, όποιες και αν είναι αυτές. Τα δύο γνώριμα αντίπαλα στρατόπεδα, οι γυναίκες που διασκεδάζουν τους άντρες και οι προστάτες φύλακες και εκπρόσωποι του νόμου σε αντιπαράθεση θανάτου όπως άλλωστε οφείλουν να κάνουν όλοι οι αντίπαλοι που νιώθουν τον "άλλο" σαν τελικό στόχο.

Το γνωστό άσπρο - μαύρο background συνοδεύει την κίνηση των ηρώων, όπως ακριβώς μονοκόμματη είναι και η διάθεση των ηρώων να "είναι" ή να μην "είναι". Ο Miller δεν χρησιμοποιεί αποχρώσεις του γκρι, το σκίτσο του δεν είναι ευχάριστο, ούτε έχει διάθεση να ευχαριστήσει οπτικά τον αναγνώστη.
Αυτό που θέλει είναι να δείξει μία τομή, ένα νοηματικό "πέρασμα" στην υπόγεια πόλη και τελικά στην υπόγεια συνείδηση όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα κάποιων, χωρίς να μας αφορούν ή που αγνοούμε σκόπιμα γιατί το ενοχλητικό είναι καλύτερα να ξεχνιέται. Πίσω όμως στους σκοτεινούς χώρους του Miller, είτε είμαστε παρόντες, είτε όχι οι ηθοποιοί του θεάτρου του παραλόγου θα συνεχίσουν τον παράλογο αγώνα τους που θα τους οδηγήσει στο παράλογο τέλος, όπου τελικά μια ακόμα νίκη θα "ναι ασήμαντη καθώς στη Sincity και σε κάθε παρόμοια σκοτεινή πόλη αυτοί οι "αγώνες" είναι δίχως τέλος είτε σαν έννοια είτε σαν πράξη.
H.X


Hosted by Iris Media  

Copyright 1998 ΜΑΜΟΥΘ COMIX
Σχεδίαση site ΜΑΜΟΥΘ COMIX